NeversNeversNeversNeversNeversNevers

Nevers ligt in het departement Nièvre, op de helling van een heuvel aan de rechteroever van de Loire, 260 kilometer ten zuidzuidoosten van Parijs. Aan het einde van de vijfde eeuw werd de stad de zetel van een bisdom.

De Zusters van Liefde van Nevers werden in 1680 te Saint-Saulge gesticht door de benedictijn Jean-Baptiste de Lavenne (1653-1719). Hun opdracht was de armen te dienen en te verzorgen, meisjes te onderwijzen en de kerken te verzorgen. In 1685 vestigde de gemeenschap zich in Nevers.

Op het plateau van Saint-Gildard stond vanaf de late zevende of vroege achtste eeuw een priorij, genoemd naar de heilige Gildard, wiens lichaam ernaartoe was overgebracht en pelgrims aantrok. Bisschop Dominique-Augustin Dufêtre verwierf het terrein voor het groeiende noviciaat.

Architect Pierre Hyppolyte Paillard ontwierp de nieuwe gebouwen. De eerste steen werd in juni 1853 gelegd en de zusters betrokken het huis in 1856. Saint-Gildard werd het moederhuis en het noviciaat van de congregatie.

Bernadette Soubirous werd op 7 januari 1844 in Lourdes geboren, als oudste van negen kinderen van de molenaar François Soubirous en Louise Castérot. Tussen 11 februari en 16 juli 1858 had zij, veertien jaar oud, achttien verschijningen; op 25 maart noemde de gestalte zich de Onbevlekte Ontvangenis.

In 1866 kwam zij naar Saint-Gildard. Op 2 oktober ontving zij het habijt en de naam zuster Marie-Bernard. Op 25 oktober leek zij te sterven en legde zij haar geloften af in articulo mortis, maar zij herstelde. Op 29 juli 1867 deed zij professie; haar eeuwige geloften volgden in 1878.

Van oktober 1867 tot juni 1873 was zij hulpverpleegster en vervolgens hoofd van de ziekenzaal; later werkte zij opnieuw als hulpverpleegster en vanaf 1874 tevens als hulpkosteres. Zelf zei zij dat de Heilige Maagd haar had gekozen omdat zij de armste en de meest onwetende was.

Haar verhouding met novicenmeesteres Marie-Thérèse Vauzou was ingewikkeld: grote zorgzaamheid tijdens ziekte ging samen met strenge terechtwijzingen en herhaalde vernederingen. Een kinderziekte had haar een zwaar, chronisch astma nagelaten; vanaf 1875 was zij voortdurend ziek, met tuberculose van longen en botten.

Zij stierf op 16 april 1879 om half vier in de middag in de ziekenzaal Sainte-Croix, vijfendertig jaar oud, en werd begraven in de Sint-Jozefkapel in de tuin van het klooster.

Op 22 september 1909 werd het graf voor het eerst geopend, in aanwezigheid van bisschop Gauthey, twee artsen, vertegenwoordigers van de postulatoren en een zuster. Het lichaam werd onbedorven bevonden, terwijl kruisbeeld en rozenkrans waren geoxideerd. Het werd gewassen, opnieuw gekleed en in een dubbele kist herbegraven.

Bij de tweede opening, op 3 april 1919, noteerde dokter Comte dat het lichaam vrijwel gemummificeerd was, bedekt met plekken schimmel en een opvallende laag zouten die kalkzouten leken. De huid was op sommige plaatsen verdwenen, maar op de meeste delen nog aanwezig.

Bij de derde opening, in 1925, werden relieken uitgenomen en naar Rome gezonden. Van gezicht en handen werden afdrukken genomen voor wassen maskers: men vreesde dat de zwartige tint en de ingevallen ogen en neus als bederf zouden worden opgevat.

Op 14 juni 1925 werd Bernadette zalig verklaard door paus Pius XI. Dezelfde paus verklaarde haar op 8 december 1933 heilig, op het feest van de Onbevlekte Ontvangenis.

Nevers leży w departamencie Nièvre, na zboczu wzgórza przy prawym brzegu Loary, 260 kilometrów na południowy południowy wschód od Paryża. Pod koniec V wieku miasto stało się siedzibą biskupstwa.

Siostry Miłosierdzia z Nevers założył w 1680 roku w Saint-Saulge benedyktyn Jean-Baptiste de Lavenne (1653-1719). Ich zadaniem było służyć ubogim i opiekować się nimi, uczyć dziewczęta i dbać o kościoły. W 1685 roku wspólnota osiadła w Nevers.

Na płaskowyżu Saint-Gildard od schyłku VII lub początku VIII wieku stał przeorat, nazwany od świętego Gildarda, którego ciało tam przeniesiono i które przyciągało pielgrzymów. Biskup Dominique-Augustin Dufêtre nabył ten teren dla rosnącego nowicjatu.

Nowe budynki zaprojektował architekt Pierre Hyppolyte Paillard. Kamień węgielny położono w czerwcu 1853 roku, a siostry wprowadziły się w 1856 roku. Saint-Gildard stał się domem macierzystym i nowicjatem zgromadzenia.

Bernadetta Soubirous urodziła się 7 stycznia 1844 roku w Lourdes jako najstarsze z dziewięciorga dzieci młynarza François Soubirous i Louise Castérot. Między 11 lutego a 16 lipca 1858 roku, mając czternaście lat, przeżyła osiemnaście objawień; 25 marca postać nazwała siebie Niepokalanym Poczęciem.

W 1866 roku przybyła do Saint-Gildard. 2 października otrzymała habit i imię siostra Marie-Bernard. 25 października wydawało się, że umiera, i złożyła śluby in articulo mortis, ale wyzdrowiała. 29 lipca 1867 roku złożyła profesję; śluby wieczyste nastąpiły w 1878 roku.

Od października 1867 do czerwca 1873 roku była pomocnicą pielęgniarki, a następnie przełożoną izby chorych; później znów pracowała jako pomocnica pielęgniarki, a od 1874 roku także jako pomocnica zakrystianki. Sama mówiła, że Najświętsza Panna wybrała ją, ponieważ była najuboższa i najbardziej nieuczona.

Jej relacja z mistrzynią nowicjatu Marie-Thérèse Vauzou była skomplikowana: wielka troskliwość w czasie choroby szła w parze z surowymi naganami i powtarzającymi się upokorzeniami. Choroba przebyta w dzieciństwie zostawiła jej ciężką, przewlekłą astmę; od 1875 roku chorowała nieustannie, na gruźlicę płuc i kości.

Zmarła 16 kwietnia 1879 roku o wpół do czwartej po południu w izbie chorych Sainte-Croix, w wieku trzydziestu pięciu lat, i została pochowana w kaplicy św. Józefa w klasztornym ogrodzie.

22 września 1909 roku po raz pierwszy otwarto grób, w obecności biskupa Gautheya, dwóch lekarzy, przedstawicieli postulatorów i jednej z sióstr. Ciało uznano za nienaruszone, podczas gdy krucyfiks i różaniec były utlenione. Obmyto je, na nowo ubrano i pochowano ponownie w podwójnej trumnie.

Przy drugim otwarciu, 3 kwietnia 1919 roku, doktor Comte zanotował, że ciało jest niemal zmumifikowane, pokryte plamami pleśni i uderzającą warstwą soli, które wyglądały na sole wapnia. Skóra miejscami zniknęła, ale na większości powierzchni jeszcze się zachowała.

Przy trzecim otwarciu, w 1925 roku, pobrano relikwie i wysłano je do Rzymu. Z twarzy i dłoni zdjęto odlewy na woskowe maski: obawiano się, że czarniawy odcień oraz zapadnięte oczy i nos zostaną odczytane jako oznaki rozkładu.

14 czerwca 1925 roku Bernadettę beatyfikował papież Pius XI. Ten sam papież kanonizował ją 8 grudnia 1933 roku, w święto Niepokalanego Poczęcia.

Nevers liegt im Departement Nièvre, am Hang eines Hügels am rechten Ufer der Loire, 260 Kilometer südsüdöstlich von Paris. Am Ende des fünften Jahrhunderts wurde die Stadt Sitz eines Bistums.

Die Schwestern von der Nächstenliebe von Nevers wurden 1680 in Saint-Saulge von dem Benediktiner Jean-Baptiste de Lavenne (1653-1719) gegründet. Ihr Auftrag war es, den Armen zu dienen und sie zu pflegen, Mädchen zu unterrichten und die Kirchen zu versorgen. 1685 ließ sich die Gemeinschaft in Nevers nieder.

Auf dem Plateau von Saint-Gildard stand seit dem späten siebten oder frühen achten Jahrhundert ein Priorat, benannt nach dem heiligen Gildard, dessen Leib dorthin überführt worden war und Pilger anzog. Bischof Dominique-Augustin Dufêtre erwarb das Gelände für das wachsende Noviziat.

Der Architekt Pierre Hyppolyte Paillard entwarf die neuen Gebäude. Der Grundstein wurde im Juni 1853 gelegt, und die Schwestern bezogen das Haus 1856. Saint-Gildard wurde das Mutterhaus und das Noviziat der Kongregation.

Bernadette Soubirous wurde am 7. Januar 1844 in Lourdes geboren, als ältestes von neun Kindern des Müllers François Soubirous und der Louise Castérot. Zwischen dem 11. Februar und dem 16. Juli 1858 hatte sie, vierzehnjährig, achtzehn Erscheinungen; am 25. März nannte sich die Gestalt die Unbefleckte Empfängnis.

1866 kam sie nach Saint-Gildard. Am 2. Oktober erhielt sie das Ordenskleid und den Namen Schwester Marie-Bernard. Am 25. Oktober schien sie zu sterben und legte ihre Gelübde in articulo mortis ab, doch sie erholte sich. Am 29. Juli 1867 legte sie Profess ab; ihre ewigen Gelübde folgten 1878.

Von Oktober 1867 bis Juni 1873 war sie Hilfspflegerin und danach Leiterin des Krankensaals; später arbeitete sie erneut als Hilfspflegerin und ab 1874 zugleich als Hilfsküsterin. Sie selbst sagte, die Heilige Jungfrau habe sie gewählt, weil sie die Ärmste und die Unwissendste sei.

Ihr Verhältnis zur Novizenmeisterin Marie-Thérèse Vauzou war kompliziert: große Fürsorge während der Krankheit ging mit strengen Zurechtweisungen und wiederholten Demütigungen einher. Eine Kinderkrankheit hatte ihr ein schweres, chronisches Asthma hinterlassen; ab 1875 war sie ununterbrochen krank, mit Tuberkulose der Lunge und der Knochen.

Sie starb am 16. April 1879 um halb vier Uhr nachmittags im Krankensaal Sainte-Croix, fünfunddreißig Jahre alt, und wurde in der Josefskapelle im Garten des Klosters bestattet.

Am 22. September 1909 wurde das Grab zum ersten Mal geöffnet, in Anwesenheit von Bischof Gauthey, zwei Ärzten, Vertretern der Postulatoren und einer Schwester. Der Leib wurde unverwest vorgefunden, während Kruzifix und Rosenkranz oxidiert waren. Er wurde gewaschen, neu eingekleidet und in einem doppelten Sarg wieder beigesetzt.

Bei der zweiten Öffnung am 3. April 1919 notierte Doktor Comte, der Leib sei nahezu mumifiziert, bedeckt mit Schimmelflecken und einer auffälligen Schicht von Salzen, die wie Kalksalze wirkten. Die Haut war an manchen Stellen verschwunden, an den meisten Partien jedoch noch vorhanden.

Bei der dritten Öffnung im Jahr 1925 wurden Reliquien entnommen und nach Rom gesandt. Von Gesicht und Händen nahm man Abdrücke für Wachsmasken: Man fürchtete, der schwärzliche Ton sowie die eingefallenen Augen und die eingefallene Nase könnten als Verwesung gedeutet werden.

Am 14. Juni 1925 wurde Bernadette von Papst Pius XI. seliggesprochen. Derselbe Papst sprach sie am 8. Dezember 1933 heilig, am Fest der Unbefleckten Empfängnis.

Nevers se trouve dans le département de la Nièvre, sur le flanc d'une colline de la rive droite de la Loire, à 260 kilomètres au sud-sud-est de Paris. À la fin du Ve siècle, la ville devint le siège d'un évêché.

Les Sœurs de la Charité de Nevers furent fondées en 1680 à Saint-Saulge par le bénédictin Jean-Baptiste de Lavenne (1653-1719). Leur mission était de servir et de soigner les pauvres, d'instruire les filles et d'entretenir les églises. En 1685, la communauté s'établit à Nevers.

Sur le plateau de Saint-Gildard s'élevait, depuis la fin du VIIe ou le début du VIIIe siècle, un prieuré nommé d'après saint Gildard, dont le corps y avait été transféré et attirait des pèlerins. L'évêque Dominique-Augustin Dufêtre acquit le terrain pour le noviciat en pleine croissance.

L'architecte Pierre Hyppolyte Paillard dessina les nouveaux bâtiments. La première pierre fut posée en juin 1853 et les sœurs emménagèrent en 1856. Saint-Gildard devint la maison mère et le noviciat de la congrégation.

Bernadette Soubirous naquit le 7 janvier 1844 à Lourdes, aînée des neuf enfants du meunier François Soubirous et de Louise Castérot. Entre le 11 février et le 16 juillet 1858, elle eut, à quatorze ans, dix-huit apparitions ; le 25 mars, la figure se nomma l'Immaculée Conception.

En 1866, elle vint à Saint-Gildard. Le 2 octobre, elle reçut l'habit et le nom de sœur Marie-Bernard. Le 25 octobre, elle sembla mourir et prononça ses vœux in articulo mortis, mais elle se rétablit. Le 29 juillet 1867, elle fit profession ; ses vœux perpétuels suivirent en 1878.

D'octobre 1867 à juin 1873, elle fut aide-infirmière, puis responsable de l'infirmerie ; plus tard, elle travailla de nouveau comme aide-infirmière et, à partir de 1874, également comme aide-sacristine. Elle disait elle-même que la Sainte Vierge l'avait choisie parce qu'elle était la plus pauvre et la plus ignorante.

Ses rapports avec la maîtresse des novices, Marie-Thérèse Vauzou, étaient compliqués : une grande sollicitude pendant la maladie allait de pair avec des réprimandes sévères et des humiliations répétées. Une maladie contractée dans l'enfance lui avait laissé un asthme chronique et lourd ; à partir de 1875, elle fut constamment malade, atteinte d'une tuberculose des poumons et des os.

Elle mourut le 16 avril 1879 à trois heures et demie de l'après-midi, dans l'infirmerie Sainte-Croix, à trente-cinq ans, et fut enterrée dans la chapelle Saint-Joseph, au jardin du couvent.

Le 22 septembre 1909, la tombe fut ouverte pour la première fois, en présence de l'évêque Gauthey, de deux médecins, de représentants des postulateurs et d'une religieuse. Le corps fut trouvé intact, alors que le crucifix et le chapelet étaient oxydés. Il fut lavé, revêtu de nouveau et inhumé dans un double cercueil.

Lors de la deuxième ouverture, le 3 avril 1919, le docteur Comte nota que le corps était pratiquement momifié, couvert de taches de moisissure et d'une couche remarquable de sels qui semblaient être des sels calcaires. La peau avait disparu par endroits, mais subsistait sur la plupart des parties.

Lors de la troisième ouverture, en 1925, des reliques furent prélevées et envoyées à Rome. On prit des empreintes du visage et des mains pour des masques de cire : on craignait que la teinte noirâtre, les yeux et le nez creusés ne fussent pris pour de la corruption.

Le 14 juin 1925, Bernadette fut béatifiée par le pape Pie XI. Le même pape la canonisa le 8 décembre 1933, en la fête de l'Immaculée Conception.

Nevers si trova nel dipartimento della Nièvre, sul pendio di una collina lungo la riva destra della Loira, 260 chilometri a sud-sudest di Parigi. Alla fine del V secolo la città divenne sede di una diocesi.

Le Suore della Carità di Nevers furono fondate nel 1680 a Saint-Saulge dal benedettino Jean-Baptiste de Lavenne (1653-1719). Il loro compito era servire e assistere i poveri, istruire le ragazze e prendersi cura delle chiese. Nel 1685 la comunità si stabilì a Nevers.

Sull'altopiano di Saint-Gildard sorgeva, dalla fine del VII o dall'inizio dell'VIII secolo, un priorato intitolato a san Gildardo, il cui corpo vi era stato trasferito e attirava pellegrini. Il vescovo Dominique-Augustin Dufêtre acquistò il terreno per il noviziato in crescita.

L'architetto Pierre Hyppolyte Paillard progettò i nuovi edifici. La prima pietra fu posta nel giugno 1853 e le suore presero possesso della casa nel 1856. Saint-Gildard divenne la casa madre e il noviziato della congregazione.

Bernadette Soubirous nacque a Lourdes il 7 gennaio 1844, prima dei nove figli del mugnaio François Soubirous e di Louise Castérot. Tra l'11 febbraio e il 16 luglio 1858 ebbe, a quattordici anni, diciotto apparizioni; il 25 marzo la figura si disse l'Immacolata Concezione.

Nel 1866 giunse a Saint-Gildard. Il 2 ottobre ricevette l'abito e il nome di suor Marie-Bernard. Il 25 ottobre parve sul punto di morire e pronunciò i voti in articulo mortis, ma si riprese. Il 29 luglio 1867 fece professione; i voti perpetui seguirono nel 1878.

Dall'ottobre 1867 al giugno 1873 fu aiuto infermiera e poi responsabile dell'infermeria; più tardi tornò a lavorare come aiuto infermiera e dal 1874 fu anche aiuto sacrestana. Diceva di sé che la Santa Vergine l'aveva scelta perché era la più povera e la più ignorante.

Il suo rapporto con la maestra delle novizie Marie-Thérèse Vauzou fu complicato: una grande premura durante la malattia si accompagnava a rimproveri severi e a umiliazioni ripetute. Una malattia infantile le aveva lasciato una grave asma cronica; dal 1875 fu continuamente malata, con tubercolosi ai polmoni e alle ossa.

Morì il 16 aprile 1879 alle tre e mezza del pomeriggio nell'infermeria Sainte-Croix, a trentacinque anni, e fu sepolta nella cappella di San Giuseppe, nel giardino del convento.

Il 22 settembre 1909 la tomba fu aperta per la prima volta, alla presenza del vescovo Gauthey, di due medici, dei rappresentanti dei postulatori e di una suora. Il corpo fu trovato incorrotto, mentre il crocifisso e la corona del rosario risultavano ossidati. Fu lavato, rivestito e sepolto di nuovo in una doppia cassa.

Alla seconda apertura, il 3 aprile 1919, il dottor Comte annotò che il corpo era pressoché mummificato, coperto di macchie di muffa e di uno strato evidente di sali che sembravano sali di calcio. La pelle era scomparsa in alcuni punti, ma sulla maggior parte del corpo era ancora presente.

Alla terza apertura, nel 1925, furono prelevate reliquie e inviate a Roma. Del volto e delle mani furono presi i calchi per maschere di cera: si temeva che la tinta nerastra e gli occhi e il naso infossati venissero interpretati come segni di decomposizione.

Il 14 giugno 1925 Bernadette fu proclamata beata da papa Pio XI. Lo stesso papa la proclamò santa l'8 dicembre 1933, nella festa dell'Immacolata Concezione.

Nevers está en el departamento de Nièvre, en la ladera de una colina de la orilla derecha del Loira, a 260 kilómetros al sur-sureste de París. A finales del siglo V la ciudad se convirtió en sede episcopal.

Las Hermanas de la Caridad de Nevers fueron fundadas en 1680 en Saint-Saulge por el benedictino Jean-Baptiste de Lavenne (1653-1719). Su tarea era servir y cuidar a los pobres, enseñar a las niñas y atender las iglesias. En 1685 la comunidad se estableció en Nevers.

En la meseta de Saint-Gildard hubo desde finales del siglo VII o comienzos del VIII un priorato, llamado así por san Gildardo, cuyo cuerpo había sido trasladado allí y atraía peregrinos. El obispo Dominique-Augustin Dufêtre adquirió el terreno para el noviciado, que iba en aumento.

El arquitecto Pierre Hyppolyte Paillard proyectó los nuevos edificios. La primera piedra se colocó en junio de 1853 y las hermanas ocuparon la casa en 1856. Saint-Gildard se convirtió en casa madre y noviciado de la congregación.

Bernadette Soubirous nació en Lourdes el 7 de enero de 1844, la mayor de los nueve hijos del molinero François Soubirous y de Louise Castérot. Entre el 11 de febrero y el 16 de julio de 1858 tuvo, con catorce años, dieciocho apariciones; el 25 de marzo la figura se llamó a sí misma la Inmaculada Concepción.

En 1866 llegó a Saint-Gildard. El 2 de octubre recibió el hábito y el nombre de sor Marie-Bernard. El 25 de octubre pareció morir y pronunció sus votos in articulo mortis, pero se recuperó. El 29 de julio de 1867 hizo la profesión; sus votos perpetuos llegaron en 1878.

De octubre de 1867 a junio de 1873 fue enfermera auxiliar y después responsable de la enfermería; más tarde volvió a trabajar como auxiliar y desde 1874 también como sacristana auxiliar. Ella misma decía que la Santísima Virgen la había elegido por ser la más pobre y la más ignorante.

Su relación con la maestra de novicias, Marie-Thérèse Vauzou, fue complicada: un gran desvelo durante la enfermedad convivía con reprensiones severas y humillaciones repetidas. Una enfermedad infantil le había dejado un asma crónica y grave; desde 1875 estuvo enferma sin tregua, con tuberculosis de pulmones y de huesos.

Murió el 16 de abril de 1879, a las tres y media de la tarde, en la enfermería de Sainte-Croix, a los treinta y cinco años, y fue enterrada en la capilla de San José, en el jardín del convento.

El 22 de septiembre de 1909 se abrió la sepultura por primera vez, en presencia del obispo Gauthey, dos médicos, representantes de los postuladores y una hermana. El cuerpo se encontró incorrupto, mientras que el crucifijo y el rosario estaban oxidados. Fue lavado, vestido de nuevo y sepultado otra vez en un doble ataúd.

En la segunda apertura, el 3 de abril de 1919, el doctor Comte anotó que el cuerpo estaba prácticamente momificado, cubierto de manchas de moho y de una capa llamativa de sales que parecían sales de cal. La piel había desaparecido en algunos puntos, pero seguía presente en la mayor parte.

En la tercera apertura, en 1925, se extrajeron reliquias que fueron enviadas a Roma. Del rostro y de las manos se tomaron moldes para unas máscaras de cera: se temía que el tono ennegrecido y los ojos y la nariz hundidos se interpretaran como corrupción.

El 14 de junio de 1925 Bernadette fue beatificada por el papa Pío XI. Ese mismo papa la canonizó el 8 de diciembre de 1933, fiesta de la Inmaculada Concepción.

Wat in Nevers vereerd wordt, is het lichaam van de heilige zelf. Sinds 1925 rust het in een schrijn van glas en brons in een kapel van het klooster. Gezicht en handen zijn bedekt met was, naar de afdrukken van 1925.

De Kerk sprak haar oordeel uit in de zaligverklaring van 1925 en de heiligverklaring van 1933. Wat de openingen van het graf opleverden, staat in de verslagen van de artsen en getuigen: de staat van het lichaam is daarin beschreven, niet verklaard.

Sinds 2017 reizen lichamelijke relieken van de heilige ook naar bisdommen buiten Frankrijk, ter verering.

To, co czci się w Nevers, to ciało samej świętej. Od 1925 roku spoczywa ono w relikwiarzu ze szkła i brązu w jednej z klasztornych kaplic. Twarz i dłonie pokryto woskiem, według odlewów z 1925 roku.

Kościół wypowiedział swój sąd w beatyfikacji z 1925 roku i kanonizacji z 1933 roku. To, co przyniosły otwarcia grobu, zapisano w relacjach lekarzy i świadków: stan ciała jest tam opisany, a nie wyjaśniony.

Od 2017 roku relikwie ciała świętej podróżują także do diecezji poza Francją, ku czci wiernych.

Verehrt wird in Nevers der Leib der Heiligen selbst. Seit 1925 ruht er in einem Schrein aus Glas und Bronze in einer Kapelle des Klosters. Gesicht und Hände sind mit Wachs bedeckt, nach den Abdrücken von 1925.

Die Kirche hat ihr Urteil in der Seligsprechung von 1925 und in der Heiligsprechung von 1933 ausgesprochen. Was die Öffnungen des Grabes ergaben, steht in den Berichten der Ärzte und Zeugen: Der Zustand des Leibes ist darin beschrieben, nicht erklärt.

Seit 2017 reisen körperliche Reliquien der Heiligen auch in Bistümer außerhalb Frankreichs, zur Verehrung.

Ce que l'on vénère à Nevers, c'est le corps de la sainte elle-même. Depuis 1925, il repose dans une châsse de verre et de bronze, dans une chapelle du couvent. Le visage et les mains sont recouverts de cire, d'après les empreintes de 1925.

L'Église a dit son jugement par la béatification de 1925 et la canonisation de 1933. Ce qu'ont livré les ouvertures de la tombe figure dans les rapports des médecins et des témoins : l'état du corps y est décrit, non expliqué.

Depuis 2017, des reliques corporelles de la sainte voyagent aussi vers des diocèses hors de France, pour y être vénérées.

Ciò che a Nevers si venera è il corpo stesso della santa. Dal 1925 riposa in un reliquiario di vetro e bronzo, in una cappella del convento. Il volto e le mani sono ricoperti di cera, secondo i calchi del 1925.

La Chiesa ha espresso il proprio giudizio con la beatificazione del 1925 e la canonizzazione del 1933. Quanto emerse dalle aperture della tomba è riportato nei verbali dei medici e dei testimoni: lo stato del corpo vi è descritto, non spiegato.

Dal 2017 reliquie corporee della santa viaggiano anche verso diocesi fuori dalla Francia, per la venerazione dei fedeli.

Lo que se venera en Nevers es el cuerpo mismo de la santa. Desde 1925 reposa en una urna de cristal y bronce en una capilla del convento. El rostro y las manos están cubiertos de cera, según los moldes de 1925.

La Iglesia pronunció su juicio en la beatificación de 1925 y en la canonización de 1933. Lo que dieron de sí las aperturas de la sepultura consta en las actas de los médicos y los testigos: allí el estado del cuerpo queda descrito, no explicado.

Desde 2017 hay también reliquias corporales de la santa que viajan a diócesis fuera de Francia para su veneración.

Het huis heet vandaag Espace Bernadette Soubirous Nevers. Het noviciaat bleef er tot omstreeks de jaren zeventig; sindsdien is Saint-Gildard een plaats van bezinning, retraite en ontmoeting voor pelgrims. Boven de ingang leest u nog altijd Deus Charitas Est.

In de tuinen staat de Sint-Jozefkapel, waar Bernadette in 1879 werd begraven, met een beeld van Sint-Jozef; vlakbij staat een herderin met lammeren. Midden op het terrein staat een beeld van Bernadette door Louis Richomme, in religie broeder Marie-Bernard.

Paden voeren naar het beeld van Notre-Dame-des-Eaux, waarvan Bernadette zei dat het haar het meest deed denken aan de Maagd die zij had gezien. Door deze tuinen wandelde zij graag.

In 1884, vijf jaar na haar dood, liet moeder Marie-Thérèse Vauzou een grot bouwen naar het model van de grot van de verschijningen in Lourdes; in de rots is een steen uit Massabielle verwerkt. Er staat een beeld van de Maagd Maria.

In 1958, bij de honderdste verjaardag van de verschijningen, opende er een museum over het leven van Bernadette. Wie daarna de stad in loopt, vindt de kathedraal Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte met haar twee absiden en de romaanse kerk Saint-Étienne.

Dom nosi dziś nazwę Espace Bernadette Soubirous Nevers. Nowicjat pozostawał tu mniej więcej do lat siedemdziesiątych; od tego czasu Saint-Gildard jest miejscem zadumy, rekolekcji i spotkania dla pielgrzymów. Nad wejściem wciąż widnieje napis Deus Charitas Est.

W ogrodach stoi kaplica św. Józefa, w której pochowano Bernadettę w 1879 roku, z figurą świętego Józefa; obok stoi pasterka z jagniętami. Pośrodku terenu wznosi się figura Bernadetty dłuta Louisa Richomme'a, w zakonie brata Marie-Bernarda.

Ścieżki prowadzą do figury Notre-Dame-des-Eaux, o której Bernadetta mówiła, że najbardziej przypomina jej Najświętszą Pannę, którą widziała. Po tych ogrodach chętnie spacerowała.

W 1884 roku, pięć lat po jej śmierci, matka Marie-Thérèse Vauzou kazała zbudować grotę na wzór groty objawień w Lourdes; w skałę wmurowano kamień z Massabielle. Stoi tam figura Najświętszej Maryi Panny.

W 1958 roku, w setną rocznicę objawień, otwarto tu muzeum poświęcone życiu Bernadetty. Kto potem pójdzie do miasta, znajdzie katedrę Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte o dwóch absydach i romański kościół Saint-Étienne.

Das Haus heißt heute Espace Bernadette Soubirous Nevers. Das Noviziat blieb dort bis etwa in die siebziger Jahre; seither ist Saint-Gildard ein Ort der Besinnung, der Einkehr und der Begegnung für Pilger. Über dem Eingang lesen Sie noch immer Deus Charitas Est.

In den Gärten steht die Josefskapelle, in der Bernadette 1879 bestattet wurde, mit einer Figur des heiligen Josef; ganz in der Nähe steht eine Hirtin mit Lämmern. Mitten auf dem Gelände steht eine Figur Bernadettes von Louis Richomme, mit Ordensnamen Bruder Marie-Bernard.

Wege führen zur Statue Notre-Dame-des-Eaux, von der Bernadette sagte, sie erinnere sie am meisten an die Jungfrau, die sie gesehen hatte. Durch diese Gärten spazierte sie gern.

1884, fünf Jahre nach ihrem Tod, ließ Mutter Marie-Thérèse Vauzou eine Grotte nach dem Vorbild der Erscheinungsgrotte in Lourdes errichten; in den Felsen ist ein Stein aus Massabielle eingefügt. Dort steht eine Figur der Jungfrau Maria.

1958, zum hundertsten Jahrestag der Erscheinungen, wurde dort ein Museum über das Leben Bernadettes eröffnet. Wer danach in die Stadt geht, findet die Kathedrale Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte mit ihren zwei Apsiden und die romanische Kirche Saint-Étienne.

La maison s'appelle aujourd'hui Espace Bernadette Soubirous Nevers. Le noviciat y demeura jusque vers les années soixante-dix ; depuis, Saint-Gildard est un lieu de recueillement, de retraite et de rencontre pour les pèlerins. Au-dessus de l'entrée, vous lisez encore Deus Charitas Est.

Dans les jardins se dresse la chapelle Saint-Joseph, où Bernadette fut enterrée en 1879, avec une statue de saint Joseph ; tout près se tient une bergère avec ses agneaux. Au milieu du terrain s'élève une statue de Bernadette par Louis Richomme, en religion frère Marie-Bernard.

Des allées mènent à la statue de Notre-Dame-des-Eaux, dont Bernadette disait qu'elle lui rappelait le plus la Vierge qu'elle avait vue. Elle aimait se promener dans ces jardins.

En 1884, cinq ans après sa mort, mère Marie-Thérèse Vauzou fit construire une grotte sur le modèle de la grotte des apparitions de Lourdes ; une pierre venue de Massabielle est intégrée au rocher. Une statue de la Vierge Marie s'y dresse.

En 1958, pour le centenaire des apparitions, un musée consacré à la vie de Bernadette ouvrit ici. Qui gagne ensuite la ville trouve la cathédrale Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte, avec ses deux absides, et l'église romane Saint-Étienne.

La casa si chiama oggi Espace Bernadette Soubirous Nevers. Il noviziato vi rimase fino agli anni Settanta circa; da allora Saint-Gildard è un luogo di raccoglimento, di ritiro e di incontro per i pellegrini. Sopra l'ingresso si legge ancora Deus Charitas Est.

Nei giardini si trova la cappella di San Giuseppe, dove Bernadette fu sepolta nel 1879, con una statua di san Giuseppe; poco distante si erge una pastorella con gli agnelli. Al centro del terreno sta una statua di Bernadette, opera di Louis Richomme, in religione fratel Marie-Bernard.

I vialetti conducono alla statua di Notre-Dame-des-Eaux, della quale Bernadette diceva che le ricordava più di ogni altra la Vergine che aveva visto. In questi giardini amava passeggiare.

Nel 1884, cinque anni dopo la sua morte, madre Marie-Thérèse Vauzou fece costruire una grotta sul modello della grotta delle apparizioni di Lourdes; nella roccia è inserita una pietra proveniente da Massabielle. Vi si trova una statua della Vergine Maria.

Nel 1958, per il centenario delle apparizioni, vi fu aperto un museo sulla vita di Bernadette. Chi poi scende in città troverà la cattedrale di Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte con le sue due absidi e la chiesa romanica di Saint-Étienne.

La casa se llama hoy Espace Bernadette Soubirous Nevers. El noviciado siguió allí hasta los años setenta aproximadamente; desde entonces Saint-Gildard es un lugar de reflexión, de retiro y de encuentro para peregrinos. Sobre la entrada puede leerse todavía Deus Charitas Est.

En los jardines está la capilla de San José, donde Bernadette fue enterrada en 1879, con una imagen de san José; cerca hay una pastora con corderos. En el centro del recinto se alza una estatua de Bernadette obra de Louis Richomme, en religión el hermano Marie-Bernard.

Los senderos llevan hasta la imagen de Notre-Dame-des-Eaux, de la que Bernadette dijo que era la que más le recordaba a la Virgen que había visto. Por estos jardines paseaba con gusto.

En 1884, cinco años después de su muerte, la madre Marie-Thérèse Vauzou mandó construir una gruta a imagen de la gruta de las apariciones de Lourdes; en la roca se incorporó una piedra de Massabielle. Hay allí una imagen de la Virgen María.

En 1958, en el centenario de las apariciones, se abrió allí un museo sobre la vida de Bernadette. Quien después baje a la ciudad encontrará la catedral de Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte, con sus dos ábsides, y la iglesia románica de Saint-Étienne.

De feestdag van de heilige Bernadette valt volgens het Romeins martyrologium op 16 april, de dag van haar sterven. In Frankrijk wordt zij daarnaast op 18 februari herdacht, als vrije gedachtenis; ook in de kalender van vóór 1969 stond zij op die dag.

Achttien februari is de dag van de derde verschijning, waarop de gestalte haar geluk beloofde, niet in deze wereld maar in de andere. In Nevers staat de pelgrim bij het einde van die weg: een leven van stilte, ziekte en gebed, ver van de grot van Lourdes.

Wspomnienie świętej Bernadetty przypada według Martyrologium Rzymskiego na 16 kwietnia, w dniu jej śmierci. We Francji wspomina się ją ponadto 18 lutego, jako wspomnienie dowolne; również w kalendarzu sprzed 1969 roku figurowała tego dnia.

Osiemnasty lutego to dzień trzeciego objawienia, w którym postać obiecała jej szczęście — nie na tym świecie, lecz w tamtym. W Nevers pielgrzym staje u kresu tej drogi: życia w ciszy, chorobie i modlitwie, z dala od groty w Lourdes.

Der Gedenktag der heiligen Bernadette fällt nach dem Römischen Martyrologium auf den 16. April, den Tag ihres Todes. In Frankreich wird ihrer daneben am 18. Februar gedacht, als nicht gebotener Gedenktag; auch im Kalender vor 1969 stand sie an diesem Tag.

Der 18. Februar ist der Tag der dritten Erscheinung, an dem die Gestalt ihr Glück versprach, nicht in dieser Welt, sondern in der anderen. In Nevers steht der Pilger am Ende dieses Weges: ein Leben aus Stille, Krankheit und Gebet, fern von der Grotte von Lourdes.

La fête de sainte Bernadette tombe, selon le martyrologe romain, le 16 avril, jour de sa mort. En France, elle est en outre commémorée le 18 février, comme mémoire facultative ; elle figurait déjà à cette date dans le calendrier antérieur à 1969.

Le 18 février est le jour de la troisième apparition, où la figure lui promit le bonheur, non pas en ce monde mais dans l'autre. À Nevers, le pèlerin se tient au bout de ce chemin : une vie de silence, de maladie et de prière, loin de la grotte de Lourdes.

La festa di santa Bernadette cade, secondo il Martirologio romano, il 16 aprile, giorno della sua morte. In Francia è inoltre ricordata il 18 febbraio, come memoria facoltativa; anche nel calendario anteriore al 1969 figurava in quel giorno.

Il 18 febbraio è il giorno della terza apparizione, nella quale la figura le promise la felicità non in questo mondo, ma nell'altro. A Nevers il pellegrino si trova al termine di quel cammino: una vita di silenzio, di malattia e di preghiera, lontano dalla grotta di Lourdes.

La fiesta de santa Bernadette es, según el martirologio romano, el 16 de abril, día de su muerte. En Francia se la conmemora además el 18 de febrero, como memoria libre; también en el calendario anterior a 1969 figuraba ese día.

El 18 de febrero es el día de la tercera aparición, en la que la figura le prometió la felicidad, no en este mundo sino en el otro. En Nevers el peregrino se sitúa al final de aquel camino: una vida de silencio, enfermedad y oración, lejos de la gruta de Lourdes.