GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
De berg was al lang voor de christelijke tijd bewoond. Archeologisch onderzoek bracht sporen uit het late steentijdperk aan het licht en de resten van een Keltische versterking uit de La Tène-tijd, met een omwalling van meer dan achttienhonderd meter. Omstreeks 200 voor Christus zou hier een Keltisch oppidum hebben gelegen; het gold als het tweede oppidum van Moravië na Staré Hradisko.
De kern van de verering is een verhaal uit 1241. Tijdens de inval van de Tataren zochten de omwonenden hun toevlucht op de berg. Toen het water opraakte, riepen zij Maria aan. Volgens de overlevering ontsprong een bron en verdreef een hevig onweer de belegeraars. De historicus Bohuslav Balbín tekende dit verhaal in de zeventiende eeuw op.
Een eerste kapel wordt vermoed in de late zestiende eeuw. In 1653 liet Jan van Rottal haar vergroten. Omstreeks 1700 bouwde pastoor Provazník bij de bron op de top de kapel van het heilige water, de Svatá voda.
In 1721 werd de eerste steen van de huidige kerk gelegd. František Antonín van Rottal bekostigde de bouw, die tot 1748 duurde. Op 28 juli 1748 wijdde bisschop Ferdinand Julius Troyer van Olomouc het gebouw plechtig in.
Op 24 september 1769 sloeg de bliksem in en verwoestte het dak en de toren. Met giften was het herstel binnen twee jaar voltooid. Onder de hervormingen van keizer Jozef II werd de bedevaart in 1784 verboden en de kerk gedeeltelijk afgebroken. Pas in 1841, bij de zeshonderdste gedenkdag van 1241, was de wederopbouw gereed.
In 1887 kwam een jezuïetenresidentie tot stand. In 1895 werd de vereniging Matice svatohostýnská opgericht, die de berg verwierf. In 1898 verrezen een uitkijktoren en een kapel van het Heilig Kruis. In 1950 namen de communisten het klooster in beslag en verdreven zij de jezuïeten. In 1982 kreeg de kerk de titel basilica minor; sinds 2018 is het geheel nationaal cultuurmonument.
Góra była zamieszkana na długo przed czasami chrześcijańskimi. Badania archeologiczne ujawniły ślady z późnej epoki kamienia oraz pozostałości celtyckiego grodziska z okresu lateńskiego, z wałem o długości ponad tysiąca ośmiuset metrów. Około 200 roku przed Chrystusem miało tu leżeć celtyckie oppidum; uchodziło ono za drugie oppidum Moraw po Starym Hradisku.
Rdzeniem kultu jest opowieść z 1241 roku. Podczas najazdu Tatarów okoliczni mieszkańcy schronili się na górze. Gdy zabrakło wody, wezwali Maryję. Według tradycji wytrysnęło źródło, a gwałtowna burza przepędziła oblegających. Historyk Bohuslav Balbín spisał tę opowieść w XVII wieku.
Pierwszej kaplicy domyśla się pod koniec XVI wieku. W 1653 roku Jan z Rottalu kazał ją powiększyć. Około 1700 roku proboszcz Provazník zbudował przy źródle na szczycie kaplicę świętej wody, Svatej vody.
W 1721 roku położono kamień węgielny dzisiejszego kościoła. Budowę, która trwała do 1748 roku, sfinansował František Antonín z Rottalu. 28 lipca 1748 roku biskup ołomuniecki Ferdinand Julius Troyer uroczyście konsekrował świątynię.
24 września 1769 roku uderzył piorun i zniszczył dach oraz wieżę. Dzięki ofiarom naprawę ukończono w ciągu dwóch lat. W ramach reform cesarza Józefa II pielgrzymkę zakazano w 1784 roku, a kościół częściowo rozebrano. Dopiero w 1841 roku, w sześćsetną rocznicę wydarzeń z 1241 roku, odbudowa była gotowa.
W 1887 roku powstała rezydencja jezuitów. W 1895 roku założono stowarzyszenie Matice svatohostýnská, które nabyło górę. W 1898 roku stanęły wieża widokowa i kaplica Krzyża Świętego. W 1950 roku komuniści zajęli klasztor i wypędzili jezuitów. W 1982 roku kościół otrzymał tytuł bazyliki mniejszej; od 2018 roku całość jest narodowym zabytkiem kultury.
Der Berg war schon lange vor der christlichen Zeit besiedelt. Archäologische Untersuchungen brachten Spuren aus der späten Steinzeit ans Licht sowie die Reste einer keltischen Befestigung aus der Latènezeit, mit einem Wall von mehr als achtzehnhundert Metern. Um 200 vor Christus soll hier ein keltisches Oppidum gelegen haben; es galt als das zweite Oppidum Mährens nach Staré Hradisko.
Der Kern der Verehrung ist eine Erzählung aus dem Jahr 1241. Während des Tatareneinfalls suchten die Anwohner Zuflucht auf dem Berg. Als das Wasser ausging, riefen sie Maria an. Der Überlieferung nach entsprang eine Quelle, und ein heftiges Gewitter vertrieb die Belagerer. Der Historiker Bohuslav Balbín zeichnete diese Erzählung im siebzehnten Jahrhundert auf.
Eine erste Kapelle wird für das späte sechzehnte Jahrhundert vermutet. 1653 ließ Jan von Rottal sie vergrößern. Um 1700 baute Pfarrer Provazník bei der Quelle auf dem Gipfel die Kapelle des heiligen Wassers, der Svatá voda.
1721 wurde der Grundstein der heutigen Kirche gelegt. František Antonín von Rottal bezahlte den Bau, der bis 1748 dauerte. Am 28. Juli 1748 weihte Bischof Ferdinand Julius Troyer von Olmütz das Gebäude feierlich ein.
Am 24. September 1769 schlug der Blitz ein und zerstörte Dach und Turm. Mit Spenden war die Wiederherstellung binnen zwei Jahren vollendet. Unter den Reformen Kaiser Josephs II. wurde die Wallfahrt 1784 verboten und die Kirche teilweise abgetragen. Erst 1841, zum sechshundertsten Gedenktag von 1241, war der Wiederaufbau fertig.
1887 entstand eine Jesuitenresidenz. 1895 wurde der Verein Matice svatohostýnská gegründet, der den Berg erwarb. 1898 entstanden ein Aussichtsturm und eine Kapelle des Heiligen Kreuzes. 1950 beschlagnahmten die Kommunisten das Kloster und vertrieben die Jesuiten. 1982 erhielt die Kirche den Titel Basilica minor; seit 2018 ist die Anlage nationales Kulturdenkmal.
La montagne était habitée bien avant l'époque chrétienne. Les fouilles ont mis au jour des traces du néolithique final et les vestiges d'une fortification celtique de l'époque de La Tène, avec un rempart de plus de mille huit cents mètres. Vers 200 avant Jésus-Christ, un oppidum celtique se serait dressé ici ; il passait pour le deuxième oppidum de Moravie après Staré Hradisko.
Le noyau de la dévotion est un récit de 1241. Lors de l'invasion des Tatars, les habitants des environs se réfugièrent sur la montagne. Quand l'eau vint à manquer, ils invoquèrent la Vierge. Selon la tradition, une source jaillit et un violent orage mit les assiégeants en fuite. L'historien Bohuslav Balbín consigna ce récit au dix-septième siècle.
Une première chapelle est supposée à la fin du seizième siècle. En 1653, Jan von Rottal la fit agrandir. Vers 1700, le curé Provazník bâtit près de la source du sommet la chapelle de l'eau sainte, la Svatá voda.
En 1721 fut posée la première pierre de l'église actuelle. František Antonín von Rottal en finança la construction, qui dura jusqu'en 1748. Le 28 juillet 1748, l'évêque d'Olomouc Ferdinand Julius Troyer consacra solennellement l'édifice.
Le 24 septembre 1769, la foudre détruisit la toiture et la tour. Grâce aux dons, la remise en état fut achevée en deux ans. Sous les réformes de l'empereur Joseph II, le pèlerinage fut interdit en 1784 et l'église partiellement démolie. La reconstruction ne fut terminée qu'en 1841, pour le six centième anniversaire de 1241.
En 1887 s'ouvrit une résidence de jésuites. En 1895 fut fondée l'association Matice svatohostýnská, qui fit l'acquisition de la montagne. En 1898 s'élevèrent une tour de guet et une chapelle de la Sainte-Croix. En 1950, les communistes confisquèrent le couvent et chassèrent les jésuites. En 1982, l'église reçut le titre de basilique mineure ; depuis 2018, l'ensemble est monument culturel national.
Il monte era abitato molto prima dell'età cristiana. Le indagini archeologiche hanno portato alla luce tracce del tardo neolitico e i resti di una fortificazione celtica del periodo di La Tène, con una cinta di oltre milleottocento metri. Intorno al 200 avanti Cristo vi sarebbe sorto un oppidum celtico, considerato il secondo della Moravia dopo Staré Hradisko.
Il nucleo della venerazione è un racconto del 1241. Durante l'invasione dei Tartari gli abitanti dei dintorni si rifugiarono sul monte. Quando l'acqua venne a mancare, invocarono la Vergine. Secondo la tradizione sgorgò una sorgente e un violento temporale scacciò gli assedianti. Lo storico Bohuslav Balbín mise per iscritto questo racconto nel Seicento.
Una prima cappella si suppone esistesse alla fine del Cinquecento. Nel 1653 Jan di Rottal la fece ampliare. Intorno al 1700 il parroco Provazník costruì presso la sorgente sulla cima la cappella dell'acqua santa, la Svatá voda.
Nel 1721 fu posta la prima pietra della chiesa attuale. František Antonín di Rottal finanziò i lavori, che durarono fino al 1748. Il 28 luglio 1748 il vescovo Ferdinand Julius Troyer di Olomouc consacrò solennemente l'edificio.
Il 24 settembre 1769 un fulmine colpì la chiesa e distrusse il tetto e la torre. Grazie alle offerte il ripristino fu completato in due anni. Con le riforme dell'imperatore Giuseppe II il pellegrinaggio fu vietato nel 1784 e la chiesa in parte demolita. Solo nel 1841, per il seicentesimo anniversario del 1241, la ricostruzione fu portata a termine.
Nel 1887 sorse una residenza dei gesuiti. Nel 1895 fu fondata l'associazione Matice svatohostýnská, che acquistò il monte. Nel 1898 furono costruite una torre panoramica e una cappella della Santa Croce. Nel 1950 i comunisti confiscarono il convento e cacciarono i gesuiti. Nel 1982 la chiesa ottenne il titolo di basilica minore; dal 2018 l'insieme è monumento culturale nazionale.
El monte estuvo habitado mucho antes de la época cristiana. Las excavaciones sacaron a la luz huellas del neolítico final y los restos de una fortificación celta de la época de La Tène, con una muralla de más de mil ochocientos metros. Hacia el año 200 antes de Cristo habría existido aquí un oppidum celta, considerado el segundo de Moravia después de Staré Hradisko.
El núcleo de la veneración es un relato de 1241. Durante la invasión de los tártaros, los vecinos buscaron refugio en el monte. Cuando se les acabó el agua, invocaron a María. Según la tradición brotó un manantial y una violenta tormenta ahuyentó a los sitiadores. El historiador Bohuslav Balbín puso por escrito este relato en el siglo XVII.
Se supone una primera capilla a finales del siglo XVI. En 1653 Jan de Rottal la hizo agrandar. Hacia 1700 el párroco Provazník construyó junto al manantial de la cima la capilla del agua santa, la Svatá voda.
En 1721 se colocó la primera piedra de la iglesia actual. František Antonín de Rottal costeó las obras, que se prolongaron hasta 1748. El 28 de julio de 1748 el obispo de Olomouc Ferdinand Julius Troyer consagró solemnemente el edificio.
El 24 de septiembre de 1769 cayó un rayo que destruyó el tejado y la torre. Con donativos, la reparación quedó lista en dos años. Con las reformas del emperador José II, la peregrinación se prohibió en 1784 y la iglesia se derribó en parte. La reconstrucción no estuvo terminada hasta 1841, en el sexto centenario de 1241.
En 1887 se estableció una residencia de jesuitas. En 1895 se fundó la asociación Matice svatohostýnská, que adquirió el monte. En 1898 se levantaron una torre mirador y una capilla de la Santa Cruz. En 1950 los comunistas confiscaron la casa y expulsaron a los jesuitas. En 1982 la iglesia recibió el título de basílica menor; desde 2018 el conjunto es monumento cultural nacional.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
In het middelpunt staat het beeld van Panna Maria Svatohostýnská, gemaakt door de Brnose beeldhouwer Benedikt Edel. Maria draagt het Kind op de arm en staat op een maansikkel boven het legerkamp van de Tataren. Het Kind werpt bliksemschichten naar de belegeraars beneden.
Deze voorstelling is ongebruikelijk. Zij toont Maria niet als de lijdende moeder, maar als de overwinnares, de Vítězná Panna Maria. Het Tsjechische opschrift bij het beeld luidt in vertaling: blijf een moeder voor uw volk.
In augustus 1912 werd het beeld plechtig gekroond met een gouden kroon die in Rome door paus Pius X was gezegend. Binnen tien dagen kwamen naar schatting tweehonderdduizend mensen naar de berg.
Naast het beeld geldt ook de bron op de top als voorwerp van verering. Aan het water worden genezende krachten toegeschreven, en om die reden wordt Hostýn wel het Moravische Lourdes genoemd.
W centrum stoi figura Panny Marii Svatohostýnskiej, wykonana przez brneńskiego rzeźbiarza Benedikta Edela. Maryja trzyma Dzieciątko na ręku i stoi na sierpie księżyca nad obozem tatarskim. Dzieciątko ciska pioruny w oblegających na dole.
To przedstawienie jest niezwykłe. Ukazuje Maryję nie jako cierpiącą matkę, lecz jako zwyciężczynię, Vítěznou Pannu Marii. Czeski napis przy figurze znaczy w tłumaczeniu: pozostań matką dla swojego ludu.
W sierpniu 1912 roku figurę uroczyście ukoronowano złotą koroną, poświęconą w Rzymie przez papieża Piusa X. W ciągu dziesięciu dni na górę przybyło szacunkowo dwieście tysięcy ludzi.
Obok figury przedmiotem czci jest także źródło na szczycie. Wodzie przypisuje się moc uzdrawiania i z tego powodu Hostýn bywa nazywany morawskim Lourdes.
Im Mittelpunkt steht die Figur der Panna Maria Svatohostýnská, geschaffen vom Brünner Bildhauer Benedikt Edel. Maria trägt das Kind auf dem Arm und steht auf einer Mondsichel über dem Heerlager der Tataren. Das Kind schleudert Blitze auf die Belagerer hinab.
Diese Darstellung ist ungewöhnlich. Sie zeigt Maria nicht als leidende Mutter, sondern als Siegerin, als Vítězná Panna Maria. Die tschechische Inschrift bei der Figur lautet übersetzt: Bleibe deinem Volk eine Mutter.
Im August 1912 wurde die Figur feierlich mit einer goldenen Krone gekrönt, die in Rom von Papst Pius X. gesegnet worden war. Binnen zehn Tagen kamen schätzungsweise zweihunderttausend Menschen auf den Berg.
Neben der Figur gilt auch die Quelle auf dem Gipfel als Gegenstand der Verehrung. Dem Wasser werden heilende Kräfte zugeschrieben, und deshalb wird Hostýn mitunter das mährische Lourdes genannt.
Au centre se trouve la statue de Panna Maria Svatohostýnská, due au sculpteur de Brno Benedikt Edel. Marie porte l'Enfant sur le bras et se tient sur un croissant de lune au-dessus du camp des Tatars. L'Enfant lance des éclairs sur les assiégeants en contrebas.
Cette composition est peu courante. Elle montre Marie non pas en mère souffrante, mais en victorieuse, la Vítězná Panna Maria. L'inscription tchèque qui accompagne la statue signifie : demeurez une mère pour votre peuple.
En août 1912, la statue fut solennellement couronnée d'une couronne d'or bénie à Rome par le pape Pie X. En dix jours, quelque deux cent mille personnes montèrent à la montagne.
Outre la statue, la source du sommet fait elle aussi l'objet de vénération. On attribue à son eau des vertus curatives, et c'est pour cette raison que Hostýn est parfois appelé le Lourdes morave.
Al centro si trova la statua di Panna Maria Svatohostýnská, opera dello scultore di Brno Benedikt Edel. Maria porta il Bambino in braccio e sta su una falce di luna sopra l'accampamento dei Tartari. Il Bambino scaglia fulmini contro gli assedianti in basso.
Questa raffigurazione è insolita. Mostra Maria non come la madre sofferente, ma come la vincitrice, la Vítězná Panna Maria. L'iscrizione ceca presso la statua dice, tradotta: rimani madre per il tuo popolo.
Nell'agosto del 1912 la statua fu solennemente incoronata con una corona d'oro benedetta a Roma da papa Pio X. In dieci giorni salirono sul monte, secondo le stime, duecentomila persone.
Oltre alla statua è oggetto di venerazione anche la sorgente sulla cima. All'acqua sono attribuite virtù curative, e per questo Hostýn viene talvolta chiamata la Lourdes morava.
En el centro está la imagen de Panna Maria Svatohostýnská, obra del escultor de Brno Benedikt Edel. María lleva al Niño en brazos y se alza sobre una media luna por encima del campamento de los tártaros. El Niño lanza rayos contra los sitiadores que quedan debajo.
Esta representación es poco corriente. Muestra a María no como la madre doliente, sino como la vencedora, la Vítězná Panna Maria. La inscripción checa que acompaña a la imagen dice, traducida: sigue siendo madre para tu pueblo.
En agosto de 1912 la imagen fue coronada solemnemente con una corona de oro que el papa Pío X había bendecido en Roma. En diez días subieron al monte unas doscientas mil personas.
Junto a la imagen, también el manantial de la cima es objeto de veneración. Al agua se le atribuyen poderes curativos y por eso a Hostýn se le llama a veces el Lourdes moravo.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De basiliek beheerst met haar twee torens en haar koepel het silhouet van de berg. Het is een barok gebouw, opgetrokken in de eerste helft van de achttiende eeuw en na de gedeeltelijke afbraak onder Jozef II opnieuw voltooid. De kerk is toegewijd aan de Tenhemelopneming van Maria.
Aan de westzijde trekt een groot mozaïek de aandacht. Het beeldt de Madonna van Hostýn uit en is samengesteld uit tweehonderdzestigduizend steentjes die uit Italië werden aangevoerd; de voorstelling meet ongeveer vijfentwintig vierkante meter.
Binnen staat het genadebeeld op het hoofdaltaar, met onder Maria de voorstelling van het verslagen legerkamp. Buiten voeren drie kruiswegen naar de basiliek. De bekendste is die van de Slowaakse architect Dušan Jurkovič, uitgevoerd in een jugendstil die sterk leunt op de volksbouwkunst van de streek.
Zijn kruisweg bestaat uit een reeks kapellen, elk met een eigen vorm en met mozaïeken in de nissen. Zij liggen verspreid over de helling, zodat u al lopend het uitzicht over de omgeving ziet veranderen.
Van de bron naar de kerk klimt een monumentale trap van ruim tweehonderd treden, gereed in 1909. Bij de bron zelf staat de kapel van het heilige water uit omstreeks 1700, waar pelgrims water putten.
Op een van de toppen staan de kapel van het Heilig Kruis en de uitkijktoren, beide uit 1898. Vanaf de toren overziet u de Hostýnské vrchy. Rond de kerk liggen de jezuïetenresidentie uit 1887 en de gebouwen voor de opvang van pelgrims.
Bazylika z dwiema wieżami i kopułą panuje nad sylwetą góry. To budowla barokowa, wzniesiona w pierwszej połowie XVIII wieku i ukończona ponownie po częściowej rozbiórce za Józefa II. Kościół jest poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Marii Panny.
Od strony zachodniej uwagę przyciąga wielka mozaika. Przedstawia Madonnę z Hostýna i została ułożona z dwustu sześćdziesięciu tysięcy kamyków sprowadzonych z Włoch; przedstawienie mierzy około dwudziestu pięciu metrów kwadratowych.
Wewnątrz figura łaskami słynąca stoi na ołtarzu głównym, a pod Maryją widnieje wyobrażenie rozbitego obozu. Na zewnątrz ku bazylice prowadzą trzy drogi krzyżowe. Najbardziej znana jest ta autorstwa słowackiego architekta Dušana Jurkoviča, utrzymana w secesji mocno wspartej na ludowym budownictwie okolicy.
Jego droga krzyżowa składa się z szeregu kapliczek, każda o własnym kształcie i z mozaikami w niszach. Rozrzucone są po zboczu, tak że idąc, widzą Państwo, jak zmienia się widok na okolicę.
Od źródła do kościoła wspinają się monumentalne schody o przeszło dwustu stopniach, gotowe w 1909 roku. Przy samym źródle stoi kaplica świętej wody z około 1700 roku, gdzie pielgrzymi czerpią wodę.
Na jednym ze szczytów stoją kaplica Krzyża Świętego i wieża widokowa, obie z 1898 roku. Z wieży ogarniają Państwo wzrokiem całe Hostýnskie vrchy. Wokół kościoła leżą rezydencja jezuitów z 1887 roku i budynki przeznaczone dla pielgrzymów.
Die Basilika beherrscht mit ihren zwei Türmen und ihrer Kuppel die Silhouette des Berges. Sie ist ein barocker Bau, in der ersten Hälfte des achtzehnten Jahrhunderts errichtet und nach dem teilweisen Abbruch unter Joseph II. erneut vollendet. Die Kirche ist Mariä Himmelfahrt geweiht.
An der Westseite zieht ein großes Mosaik die Aufmerksamkeit auf sich. Es stellt die Madonna von Hostýn dar und ist aus zweihundertsechzigtausend Steinchen zusammengesetzt, die aus Italien herangeschafft wurden; die Darstellung misst etwa fünfundzwanzig Quadratmeter.
Im Inneren steht das Gnadenbild auf dem Hauptaltar, unter Maria die Darstellung des geschlagenen Heerlagers. Draußen führen drei Kreuzwege zur Basilika. Der bekannteste ist der des slowakischen Architekten Dušan Jurkovič, ausgeführt in einem Jugendstil, der sich stark an die Volksbaukunst der Gegend anlehnt.
Sein Kreuzweg besteht aus einer Reihe von Kapellen, jede mit eigener Form und mit Mosaiken in den Nischen. Sie liegen über den Hang verteilt, sodass Sie im Gehen den Blick über die Umgebung wechseln sehen.
Von der Quelle zur Kirche steigt eine monumentale Treppe von gut zweihundert Stufen an, fertiggestellt 1909. Bei der Quelle selbst steht die Kapelle des heiligen Wassers von etwa 1700, wo Pilger Wasser schöpfen.
Auf einer der Kuppen stehen die Kapelle des Heiligen Kreuzes und der Aussichtsturm, beide von 1898. Vom Turm aus überblicken Sie die Hostýnské vrchy. Um die Kirche liegen die Jesuitenresidenz von 1887 und die Gebäude für die Aufnahme der Pilger.
La basilique domine la silhouette de la montagne de ses deux tours et de sa coupole. C'est un édifice baroque, élevé dans la première moitié du dix-huitième siècle et achevé de nouveau après la démolition partielle sous Joseph II. L'église est dédiée à l'Assomption de Marie.
Du côté ouest, une vaste mosaïque attire le regard. Elle représente la Madone de Hostýn et se compose de deux cent soixante mille tesselles acheminées d'Italie ; la composition mesure environ vingt-cinq mètres carrés.
À l'intérieur, la statue miraculeuse trône sur le maître-autel, avec sous Marie la représentation du camp défait. À l'extérieur, trois chemins de croix mènent à la basilique. Le plus célèbre est celui de l'architecte slovaque Dušan Jurkovič, exécuté dans un Art nouveau fortement nourri de l'architecture populaire de la région.
Son chemin de croix se compose d'une suite de chapelles, chacune de forme propre, avec des mosaïques dans les niches. Elles se répartissent sur la pente, de sorte que vous voyez, en marchant, la vue sur les environs se transformer.
De la source à l'église grimpe un escalier monumental de plus de deux cents marches, achevé en 1909. Près de la source se dresse la chapelle de l'eau sainte, des environs de 1700, où les pèlerins puisent de l'eau.
Sur l'un des sommets se trouvent la chapelle de la Sainte-Croix et la tour de guet, toutes deux de 1898. Du haut de la tour, vous embrassez les Hostýnské vrchy. Autour de l'église s'élèvent la résidence des jésuites de 1887 et les bâtiments d'accueil des pèlerins.
La basilica domina con le sue due torri e la sua cupola il profilo del monte. È un edificio barocco, eretto nella prima metà del Settecento e completato di nuovo dopo la demolizione parziale sotto Giuseppe II. La chiesa è dedicata all'Assunzione di Maria.
Sul lato occidentale attira l'attenzione un grande mosaico. Raffigura la Madonna di Hostýn ed è composto da duecentosessantamila tessere fatte venire dall'Italia; la scena misura circa venticinque metri quadrati.
All'interno l'immagine venerata si trova sull'altare maggiore, con sotto Maria la raffigurazione dell'accampamento sconfitto. All'esterno tre vie crucis salgono verso la basilica. La più nota è quella dell'architetto slovacco Dušan Jurkovič, realizzata in uno stile liberty fortemente debitore all'architettura popolare della regione.
La sua via crucis consiste in una serie di cappelle, ciascuna con una forma propria e con mosaici nelle nicchie. Sono disseminate lungo il pendio, cosicché camminando vede mutare il panorama sui dintorni.
Dalla sorgente alla chiesa sale una scalinata monumentale di oltre duecento gradini, terminata nel 1909. Presso la sorgente stessa si trova la cappella dell'acqua santa del 1700 circa, dove i pellegrini attingono l'acqua.
Su una delle cime si trovano la cappella della Santa Croce e la torre panoramica, entrambe del 1898. Dalla torre abbraccia con lo sguardo i Hostýnské vrchy. Attorno alla chiesa sorgono la residenza dei gesuiti del 1887 e gli edifici per l'accoglienza dei pellegrini.
La basílica domina con sus dos torres y su cúpula la silueta del monte. Es un edificio barroco, levantado en la primera mitad del siglo XVIII y terminado de nuevo tras el derribo parcial ordenado por José II. La iglesia está dedicada a la Asunción de María.
En el lado occidental llama la atención un gran mosaico. Representa a la Virgen de Hostýn y está compuesto por doscientas sesenta mil teselas traídas de Italia; la composición mide unos veinticinco metros cuadrados.
Dentro, la imagen milagrosa preside el altar mayor, con la representación del campamento derrotado a los pies de María. Fuera, tres vías crucis suben hasta la basílica. El más conocido es el del arquitecto eslovaco Dušan Jurkovič, ejecutado en un modernismo que se apoya con fuerza en la arquitectura popular de la región.
Su via crucis consta de una serie de capillas, cada una con su propia forma y con mosaicos en las hornacinas. Se reparten por la ladera, de modo que mientras camina verá cambiar la vista sobre el entorno.
Del manantial a la iglesia sube una escalinata monumental de más de doscientos peldaños, terminada en 1909. Junto al propio manantial está la capilla del agua santa, de hacia 1700, donde los peregrinos sacan agua.
En una de las cumbres se alzan la capilla de la Santa Cruz y la torre mirador, ambas de 1898. Desde la torre se abarca toda la sierra de los Hostýnské vrchy. En torno a la iglesia están la residencia jesuita de 1887 y los edificios de acogida de peregrinos.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Hostýn wordt door de jezuïeten als bedevaartsoord bestuurd; hun residentie op de berg dateert van 1887. De vereniging Matice svatohostýnská, in 1895 opgericht, verwierf de berg en verzorgt sindsdien het onderhoud van de gebouwen en van de kruisweg.
De kerk is toegewijd aan de Tenhemelopneming van Maria. Dat feest valt op 15 augustus en vormt het hoogtepunt van het bedevaartseizoen. In diezelfde maand vond in 1912 ook de kroning van het genadebeeld plaats, een gebeurtenis die toen tweehonderdduizend mensen naar de berg bracht.
De verering richt zich van oudsher op bescherming en uitredding. Het verhaal van 1241 gaf Maria van Hostýn de rol van beschermvrouwe, en in tijden van oorlog en onderdrukking is die betekenis telkens opnieuw beleefd. Het opschrift bij het genadebeeld vat die verwachting samen.
Na de inbeslagname door het communistische bewind in 1950 kwam de bedevaart pas na 1989 weer volledig op gang. De verheffing tot basilica minor in 1982 bevestigde de kerkelijke rang van het heiligdom, dat in 2018 ook als nationaal cultuurmonument werd erkend.
Hostýnem jako sanktuarium zarządzają jezuici; ich rezydencja na górze pochodzi z 1887 roku. Stowarzyszenie Matice svatohostýnská, założone w 1895 roku, nabyło górę i od tamtej pory dba o utrzymanie budynków oraz drogi krzyżowej.
Kościół jest poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Marii Panny. To święto przypada 15 sierpnia i stanowi szczyt sezonu pielgrzymkowego. W tym samym miesiącu w 1912 roku odbyła się też koronacja figury łaskami słynącej, wydarzenie, które ściągnęło wówczas na górę dwieście tysięcy ludzi.
Kult od dawna skupia się na ochronie i ocaleniu. Opowieść z 1241 roku wyznaczyła Matce Bożej z Hostýna rolę obrończyni, a w czasach wojny i ucisku znaczenie to przeżywano wciąż od nowa. Napis przy figurze streszcza to oczekiwanie.
Po przejęciu klasztoru przez władzę komunistyczną w 1950 roku ruch pielgrzymkowy odżył w pełni dopiero po 1989 roku. Podniesienie do godności bazyliki mniejszej w 1982 roku potwierdziło kościelną rangę sanktuarium, które w 2018 roku uznano również za narodowy zabytek kultury.
Hostýn wird von den Jesuiten als Wallfahrtsort geleitet; ihre Residenz auf dem Berg stammt von 1887. Der Verein Matice svatohostýnská, 1895 gegründet, erwarb den Berg und sorgt seither für den Unterhalt der Gebäude und des Kreuzwegs.
Die Kirche ist Mariä Himmelfahrt geweiht. Dieses Fest fällt auf den 15. August und bildet den Höhepunkt der Wallfahrtssaison. Im selben Monat fand 1912 auch die Krönung des Gnadenbildes statt, ein Ereignis, das damals zweihunderttausend Menschen auf den Berg brachte.
Die Verehrung richtet sich seit jeher auf Schutz und Rettung. Die Erzählung von 1241 gab der Maria von Hostýn die Rolle der Schutzherrin, und in Zeiten von Krieg und Unterdrückung wurde diese Bedeutung immer wieder neu erfahren. Die Inschrift beim Gnadenbild fasst diese Erwartung zusammen.
Nach der Beschlagnahme durch das kommunistische Regime im Jahr 1950 kam die Wallfahrt erst nach 1989 wieder voll in Gang. Die Erhebung zur Basilica minor 1982 bestätigte den kirchlichen Rang des Heiligtums, das 2018 auch als nationales Kulturdenkmal anerkannt wurde.
Hostýn est administré comme lieu de pèlerinage par les jésuites, dont la résidence sur la montagne date de 1887. L'association Matice svatohostýnská, fondée en 1895, a acquis la montagne et veille depuis lors à l'entretien des bâtiments et du chemin de croix.
L'église est dédiée à l'Assomption de Marie. Cette fête tombe le 15 août et constitue le sommet de la saison des pèlerinages. C'est aussi en ce mois qu'eut lieu, en 1912, le couronnement de la statue miraculeuse, événement qui attira alors deux cent mille personnes sur la montagne.
La dévotion vise de tout temps la protection et la délivrance. Le récit de 1241 a donné à la Vierge de Hostýn le rôle de protectrice, et dans les temps de guerre et d'oppression ce sens a été redécouvert chaque fois. L'inscription auprès de la statue miraculeuse résume cette attente.
Après la confiscation par le régime communiste en 1950, le pèlerinage n'a vraiment repris qu'après 1989. L'élévation au rang de basilique mineure en 1982 a confirmé le rang ecclésiastique du sanctuaire, reconnu en outre monument culturel national en 2018.
Hostýn è guidata dai gesuiti come luogo di pellegrinaggio; la loro residenza sul monte risale al 1887. L'associazione Matice svatohostýnská, fondata nel 1895, acquistò il monte e da allora cura la manutenzione degli edifici e della via crucis.
La chiesa è dedicata all'Assunzione di Maria. Quella festa cade il 15 agosto e costituisce il culmine della stagione dei pellegrinaggi. Nello stesso mese, nel 1912, ebbe luogo anche l'incoronazione dell'immagine venerata, un avvenimento che allora portò sul monte duecentomila persone.
La venerazione si rivolge da sempre alla protezione e alla salvezza. Il racconto del 1241 diede alla Madonna di Hostýn il ruolo di protettrice, e nei tempi di guerra e di oppressione quel significato è stato vissuto sempre di nuovo. L'iscrizione presso l'immagine venerata riassume quell'attesa.
Dopo la confisca da parte del regime comunista nel 1950, il pellegrinaggio riprese pienamente solo dopo il 1989. L'elevazione a basilica minore nel 1982 confermò il rango ecclesiastico del santuario, riconosciuto nel 2018 anche come monumento culturale nazionale.
Hostýn está regido como lugar de peregrinación por los jesuitas; su residencia en el monte data de 1887. La asociación Matice svatohostýnská, fundada en 1895, adquirió el monte y se ocupa desde entonces del mantenimiento de los edificios y del via crucis.
La iglesia está dedicada a la Asunción de María. Esa fiesta cae el 15 de agosto y es la culminación de la temporada de peregrinación. En ese mismo mes tuvo lugar, en 1912, la coronación de la imagen milagrosa, un acontecimiento que llevó entonces al monte a doscientas mil personas.
La veneración se dirige desde antiguo a la protección y al auxilio. El relato de 1241 dio a la Virgen de Hostýn el papel de protectora, y en tiempos de guerra y de opresión ese significado se ha vivido una y otra vez. La inscripción junto a la imagen resume esa expectativa.
Tras la confiscación por el régimen comunista en 1950, la peregrinación no se reanudó del todo hasta después de 1989. La elevación a basílica menor en 1982 confirmó el rango eclesiástico del santuario, reconocido en 2018 también como monumento cultural nacional.
