GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
De vijf kinderen waren Fernande Voisin van vijftien, Gilberte Voisin van dertien en Albert Voisin van elf, en daarnaast Andrée Degeimbre van veertien en Gilberte Degeimbre van negen jaar. Zij kwamen uit twee bevriende gezinnen in het dorp.
De eerste verschijning vond plaats op 29 november 1932, omstreeks zes uur in de avond, boven een spoorwegviaduct. Daarna verplaatsten de verschijningen zich naar een meidoorn bij de tuinpoort van het klooster, waar alle overige dertig verschijningen plaatsvonden.
Op 29 december opende de verschijning volgens de kinderen haar armen en werd op haar borst een gouden hart zichtbaar, omgeven door stralen. Aan dat beeld ontleent het heiligdom zijn titel.
De boodschappen waren kort. Op 2 december klonk de aansporing altijd goed te zijn. Op 17 december vroeg de verschijning om een kapel. Op 21 december maakte zij zich bekend als de Onbevlekte Maagd, en op 23 december zei zij dat de mensen hier op bedevaart moesten komen. Terugkerende woorden waren: bidt, bidt veel, en de vraag of de kinderen haar Zoon liefhadden.
De laatste verschijning, op 3 januari 1933, trok naar schatting dertigduizend belangstellenden. Daarna kwam het kerkelijk onderzoek op gang.
Bisschop André-Marie Charue van Namen stond de openbare verering op 16 mei 1943 toe. Op 2 juli 1949 verklaarde hij, met instemming van het Heilig Officie, het bovennatuurlijke karakter van de verschijningen erkend; daarbij werden twee genezingen als wonderbaar aangemerkt.
Vanaf 1946 werd het domein uitgebouwd. In 1947 begon de bouw van de votiefkapel, die in 1954 gereedkwam. Tussen 1964 en 1968 verrees de bovenkerk. Paus Johannes Paulus II bezocht Beauraing op 18 mei 1985.
Pięcioro dzieci to piętnastoletnia Fernande Voisin, trzynastoletnia Gilberte Voisin i jedenastoletni Albert Voisin, a obok nich czternastoletnia Andrée Degeimbre i dziewięcioletnia Gilberte Degeimbre. Pochodziły z dwóch zaprzyjaźnionych rodzin w wiosce.
Pierwsze objawienie miało miejsce 29 listopada 1932 roku, około szóstej wieczorem, nad wiaduktem kolejowym. Potem objawienia przeniosły się do krzewu głogu przy furtce ogrodowej klasztoru, gdzie doszło do wszystkich pozostałych trzydziestu objawień.
29 grudnia zjawa, jak mówiły dzieci, rozłożyła ramiona i na jej piersi ukazało się złote serce otoczone promieniami. Temu obrazowi sanktuarium zawdzięcza swój tytuł.
Przesłania były krótkie. 2 grudnia padła zachęta, by zawsze być dobrym. 17 grudnia zjawa poprosiła o kaplicę. 21 grudnia przedstawiła się jako Niepokalana Dziewica, a 23 grudnia powiedziała, że ludzie mają tu przybywać w pielgrzymce. Powracającymi słowami były: módlcie się, módlcie się wiele, oraz pytanie, czy dzieci kochają jej Syna.
Ostatnie objawienie, 3 stycznia 1933 roku, przyciągnęło szacunkowo trzydzieści tysięcy ciekawych. Potem rozpoczęło się badanie kościelne.
Biskup Namuru André-Marie Charue zezwolił na publiczny kult 16 maja 1943 roku. 2 lipca 1949 roku ogłosił, za zgodą Świętego Oficjum, uznanie nadprzyrodzonego charakteru objawień; przy tej okazji dwa uzdrowienia uznano za cudowne.
Od 1946 roku rozbudowywano teren sanktuarium. W 1947 roku rozpoczęto budowę kaplicy wotywnej, ukończonej w 1954 roku. W latach 1964-1968 wzniesiono kościół górny. Papież Jan Paweł II odwiedził Beauraing 18 maja 1985 roku.
Die fünf Kinder waren Fernande Voisin, fünfzehn Jahre alt, Gilberte Voisin, dreizehn, und Albert Voisin, elf, dazu Andrée Degeimbre, vierzehn, und Gilberte Degeimbre, neun Jahre alt. Sie stammten aus zwei befreundeten Familien des Dorfes.
Die erste Erscheinung ereignete sich am 29. November 1932 gegen sechs Uhr abends über einem Eisenbahnviadukt. Danach verlagerten sich die Erscheinungen zu einem Weißdorn an der Gartenpforte des Klosters, wo alle übrigen dreißig Erscheinungen stattfanden.
Am 29. Dezember öffnete die Erscheinung nach Aussage der Kinder ihre Arme, und auf ihrer Brust wurde ein goldenes Herz sichtbar, von Strahlen umgeben. Diesem Bild verdankt das Heiligtum seinen Titel.
Die Botschaften waren kurz. Am 2. Dezember erging die Mahnung, immer gut zu sein. Am 17. Dezember bat die Erscheinung um eine Kapelle. Am 21. Dezember gab sie sich als die Unbefleckte Jungfrau zu erkennen, und am 23. Dezember sagte sie, die Menschen sollten hierher wallfahren. Wiederkehrende Worte waren: betet, betet viel, und die Frage, ob die Kinder ihren Sohn liebten.
Die letzte Erscheinung am 3. Januar 1933 zog schätzungsweise dreißigtausend Schaulustige an. Danach kam die kirchliche Untersuchung in Gang.
Bischof André-Marie Charue von Namur erlaubte die öffentliche Verehrung am 16. Mai 1943. Am 2. Juli 1949 erklärte er mit Zustimmung des Heiligen Offiziums den übernatürlichen Charakter der Erscheinungen für anerkannt; dabei wurden zwei Heilungen als wunderbar eingestuft.
Ab 1946 wurde das Gelände ausgebaut. 1947 begann der Bau der Votivkapelle, die 1954 fertig wurde. Zwischen 1964 und 1968 entstand die Oberkirche. Papst Johannes Paul II. besuchte Beauraing am 18. Mai 1985.
Les cinq enfants étaient Fernande Voisin, quinze ans, Gilberte Voisin, treize ans, et Albert Voisin, onze ans, ainsi qu'Andrée Degeimbre, quatorze ans, et Gilberte Degeimbre, neuf ans. Ils venaient de deux familles amies du village.
La première apparition eut lieu le 29 novembre 1932, vers six heures du soir, au-dessus d'un viaduc de chemin de fer. Les apparitions se déplacèrent ensuite vers une aubépine proche de la porte du jardin du couvent, où se produisirent les trente autres.
Le 29 décembre, l'apparition ouvrit les bras, selon les enfants, et un cœur d'or entouré de rayons devint visible sur sa poitrine. C'est à cette image que le sanctuaire doit son titre.
Les messages furent brefs. Le 2 décembre résonna l'exhortation à être toujours sages. Le 17 décembre, l'apparition demanda une chapelle. Le 21 décembre, elle se fit connaître comme la Vierge Immaculée, et le 23 décembre elle dit que les gens devaient venir ici en pèlerinage. Ces mots revenaient sans cesse : priez, priez beaucoup, ainsi que la question de savoir si les enfants aimaient son Fils.
La dernière apparition, le 3 janvier 1933, attira quelque trente mille curieux. L'enquête ecclésiastique s'engagea ensuite.
L'évêque de Namur, André-Marie Charue, autorisa le culte public le 16 mai 1943. Le 2 juillet 1949, avec l'accord du Saint-Office, il déclara reconnu le caractère surnaturel des apparitions ; deux guérisons furent à cette occasion tenues pour miraculeuses.
À partir de 1946, le domaine fut aménagé. En 1947 commença la construction de la chapelle votive, achevée en 1954. De 1964 à 1968 s'éleva l'église supérieure. Le pape Jean-Paul II se rendit à Beauraing le 18 mai 1985.
I cinque bambini erano Fernande Voisin di quindici anni, Gilberte Voisin di tredici e Albert Voisin di undici, e inoltre Andrée Degeimbre di quattordici e Gilberte Degeimbre di nove anni. Venivano da due famiglie amiche del paese.
La prima apparizione avvenne il 29 novembre 1932, verso le sei di sera, sopra un viadotto ferroviario. In seguito le apparizioni si spostarono su un biancospino presso il cancello del giardino del convento, dove ebbero luogo tutte le altre trenta.
Il 29 dicembre, secondo i bambini, l'apparizione aprì le braccia e sul suo petto divenne visibile un cuore d'oro circondato da raggi. Da quell'immagine il santuario trae il proprio titolo.
I messaggi furono brevi. Il 2 dicembre risuonò l'esortazione a essere sempre buoni. Il 17 dicembre l'apparizione chiese una cappella. Il 21 dicembre si fece conoscere come la Vergine Immacolata e il 23 dicembre disse che la gente doveva venire qui in pellegrinaggio. Ricorrevano le parole: pregate, pregate molto, e la domanda se i bambini amassero suo Figlio.
L'ultima apparizione, il 3 gennaio 1933, richiamò circa trentamila curiosi. Subito dopo prese avvio l'indagine ecclesiastica.
Il vescovo di Namur André-Marie Charue autorizzò il culto pubblico il 16 maggio 1943. Il 2 luglio 1949 dichiarò, con il consenso del Sant'Uffizio, riconosciuto il carattere soprannaturale delle apparizioni; in quell'occasione due guarigioni furono giudicate miracolose.
Dal 1946 il santuario fu ampliato. Nel 1947 iniziò la costruzione della cappella votiva, ultimata nel 1954. Tra il 1964 e il 1968 sorse la chiesa superiore. Papa Giovanni Paolo II visitò Beauraing il 18 maggio 1985.
Los cinco niños eran Fernande Voisin, de quince años, Gilberte Voisin, de trece, y Albert Voisin, de once, y además Andrée Degeimbre, de catorce, y Gilberte Degeimbre, de nueve. Procedían de dos familias amigas del pueblo.
La primera aparición tuvo lugar el 29 de noviembre de 1932, hacia las seis de la tarde, sobre un viaducto ferroviario. Después las apariciones se trasladaron a un espino albar junto a la puerta del jardín del convento, donde ocurrieron las otras treinta.
El 29 de diciembre la aparición abrió los brazos, según los niños, y en su pecho se hizo visible un corazón de oro rodeado de rayos. De esa imagen toma el santuario su advocación.
Los mensajes fueron breves. El 2 de diciembre se oyó la exhortación a ser siempre buenos. El 17 de diciembre la aparición pidió una capilla. El 21 de diciembre se dio a conocer como la Virgen Inmaculada, y el 23 de diciembre dijo que la gente debía venir aquí en peregrinación. Palabras recurrentes fueron: orad, orad mucho, y la pregunta de si los niños amaban a su Hijo.
La última aparición, el 3 de enero de 1933, atrajo a unos treinta mil curiosos. Después se puso en marcha la investigación eclesiástica.
El obispo de Namur, André-Marie Charue, autorizó el culto público el 16 de mayo de 1943. El 2 de julio de 1949 declaró, con el asentimiento del Santo Oficio, reconocido el carácter sobrenatural de las apariciones; en esa ocasión dos curaciones fueron calificadas de milagrosas.
A partir de 1946 el recinto se fue ampliando. En 1947 comenzó la construcción de la capilla votiva, terminada en 1954. Entre 1964 y 1968 se levantó la iglesia superior. El papa Juan Pablo II visitó Beauraing el 18 de mayo de 1985.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt Maria onder de titel Onze-Lieve-Vrouw met het Gouden Hart. Die naam gaat terug op de verschijning van 29 december 1932, toen de kinderen op haar borst een gouden hart zagen, omgeven door stralen.
Daarnaast noemde zij zichzelf de Onbevlekte Maagd, de Moeder van God en de Koningin van de hemel. Anders dan in veel oudere bedevaartsoorden wordt er geen middeleeuws genadebeeld of relikwie vereerd, maar de plaats zelf.
Het middelpunt is de meidoorn bij de tuinpoort, waar de kinderen de verschijning dertig maal zagen. De boom leeft nog altijd, ondanks een brand in 1940 en een windhoos in juni 2021.
Daarbij staat het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Beauraing, gemaakt door Aurélien Pierroux. Hij boetseerde in oktober 1945 eerst een model in klei; het definitieve beeld werd in marmer uitgevoerd en op 22 augustus 1946 op de plaats van de verschijningen onthuld.
Czczona jest tu Maryja pod tytułem Matki Bożej ze Złotym Sercem. Nazwa ta sięga objawienia z 29 grudnia 1932 roku, kiedy dzieci zobaczyły na jej piersi złote serce otoczone promieniami.
Ponadto nazwała siebie Niepokalaną Dziewicą, Matką Bożą i Królową nieba. Inaczej niż w wielu starszych sanktuariach nie czci się tu średniowiecznej figury ani relikwii, lecz samo miejsce.
Centrum stanowi krzew głogu przy furtce ogrodowej, gdzie dzieci trzydzieści razy widziały zjawę. Krzew żyje do dziś, mimo pożaru w 1940 roku i trąby powietrznej w czerwcu 2021 roku.
Obok stoi figura Matki Bożej z Beauraing dłuta Aurélien Pierroux. W październiku 1945 roku wykonał on najpierw model w glinie; ostateczną figurę wykuto w marmurze i odsłonięto 22 sierpnia 1946 roku w miejscu objawień.
Verehrt wird Maria unter dem Titel Unsere Liebe Frau mit dem Goldenen Herzen. Dieser Name geht auf die Erscheinung vom 29. Dezember 1932 zurück, als die Kinder auf ihrer Brust ein goldenes Herz sahen, von Strahlen umgeben.
Daneben nannte sie sich selbst die Unbefleckte Jungfrau, die Mutter Gottes und die Königin des Himmels. Anders als in vielen älteren Wallfahrtsorten wird hier kein mittelalterliches Gnadenbild und keine Reliquie verehrt, sondern der Ort selbst.
Der Mittelpunkt ist der Weißdorn an der Gartenpforte, wo die Kinder die Erscheinung dreißigmal sahen. Der Baum lebt noch immer, trotz eines Brandes im Jahr 1940 und einer Windhose im Juni 2021.
Daneben steht die Statue Unserer Lieben Frau von Beauraing, geschaffen von Aurélien Pierroux. Er formte im Oktober 1945 zunächst ein Modell in Ton; die endgültige Statue wurde in Marmor ausgeführt und am 22. August 1946 an der Stelle der Erscheinungen enthüllt.
On vénère ici Marie sous le titre de Notre-Dame au Cœur d'Or. Ce nom remonte à l'apparition du 29 décembre 1932, lorsque les enfants virent sur sa poitrine un cœur d'or entouré de rayons.
Elle se nomma en outre la Vierge Immaculée, la Mère de Dieu et la Reine des cieux. À la différence de bien des sanctuaires plus anciens, on ne vénère ici ni image miraculeuse médiévale ni relique, mais le lieu lui-même.
Le centre en est l'aubépine près de la porte du jardin, où les enfants virent l'apparition trente fois. L'arbre vit toujours, malgré un incendie en 1940 et une tornade en juin 2021.
Auprès de lui se dresse la statue de Notre-Dame de Beauraing, œuvre d'Aurélien Pierroux. Il en modela d'abord une maquette en terre glaise en octobre 1945 ; la statue définitive fut exécutée en marbre et dévoilée le 22 août 1946 à l'endroit des apparitions.
Si venera Maria sotto il titolo di Nostra Signora dal Cuore d'Oro. Quel nome risale all'apparizione del 29 dicembre 1932, quando i bambini videro sul suo petto un cuore d'oro circondato da raggi.
Ella si disse inoltre la Vergine Immacolata, la Madre di Dio e la Regina del cielo. A differenza di molti santuari più antichi, qui non si venerano né una statua miracolosa medievale né una reliquia, ma il luogo stesso.
Il centro è il biancospino presso il cancello del giardino, dove i bambini videro l'apparizione trenta volte. L'albero è ancora vivo, nonostante un incendio nel 1940 e una tromba d'aria nel giugno 2021.
Accanto si erge la statua di Nostra Signora di Beauraing, opera di Aurélien Pierroux. Nell'ottobre 1945 egli modellò dapprima un bozzetto in creta; la statua definitiva fu eseguita in marmo e scoperta il 22 agosto 1946 sul luogo delle apparizioni.
Se venera a María bajo la advocación de Nuestra Señora del Corazón de Oro. Ese nombre se remonta a la aparición del 29 de diciembre de 1932, cuando los niños vieron en su pecho un corazón de oro rodeado de rayos.
Ella se llamó además la Virgen Inmaculada, la Madre de Dios y la Reina del cielo. A diferencia de lo que ocurre en santuarios mucho más antiguos, aquí no se venera ninguna imagen milagrosa medieval ni reliquia alguna, sino el lugar mismo.
El centro es el espino albar junto a la puerta del jardín, donde los niños vieron la aparición treinta veces. El árbol sigue vivo, pese a un incendio en 1940 y a una tromba de viento en junio de 2021.
Junto a él se alza la imagen de Nuestra Señora de Beauraing, obra de Aurélien Pierroux. En octubre de 1945 modeló primero una maqueta en barro; la imagen definitiva se ejecutó en mármol y se descubrió el 22 de agosto de 1946 en el lugar de las apariciones.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
Het heiligdom ligt midden in het dorp en bestaat uit een reeks gebouwen rond de tuin waar de verschijningen plaatsvonden. Links van de ingang ligt de Verschijningstuin, een geplaveide ruimte met hoge bomen, afgeschermd door een betonnen luifel naar ontwerp van Roger Bastin. Daar staan de meidoorn en het marmeren beeld. Tuin en beeld werden in 2024 volledig heringericht en gerestaureerd.
De votiefkapel werd tussen 1947 en 1954 gebouwd naar ontwerp van de Naamse architect Michel Claes, in een neoromaanse vormentaal en in plaatselijk gewonnen kalksteen. De symboliek is tot in de details doorgevoerd: bogen, vensters en gehouwen stenen verwijzen naar mariale thema's. Bisschop Charles-Marie Himmer zegende de kapel op 21 en 22 mei 1954 in.
De bovenkerk kwam tussen 1964 en 1968 tot stand naar ontwerp van Roger Bastin en G. Van Oost. Het is een betonnen bouwwerk tegen de helling. De kerk werd in 1968 gewijd aan de Moeder Gods en op 27 augustus 2013 tot basilica minor verheven. Max van der Linden maakte er een keramieke kruisweg voor.
Daaronder ligt de Sint-Jancrypte, ook Rozenkranskerk genoemd, met plaats voor zevenhonderd mensen en met een reliek van paus Johannes Paulus II.
Verder ziet u de toren van Henegouwen met een beiaard van negenentwintig klokken, in 1953 gezegend en gegoten door de firma Michiels uit Doornik, en de toren van Karel V met een kapel. In het museum staan meer dan achthonderd kopieën van het beeld van Beauraing, afkomstig uit de hele wereld.
Sanktuarium leży pośrodku wioski i składa się z szeregu budynków wokół ogrodu, w którym doszło do objawień. Na lewo od wejścia rozciąga się Ogród Objawień, brukowana przestrzeń z wysokimi drzewami, osłonięta betonowym zadaszeniem według projektu Rogera Bastina. Tam znajdują się krzew głogu i marmurowa figura. Ogród i figurę w 2024 roku całkowicie przearanżowano i odrestaurowano.
Kaplicę wotywną zbudowano w latach 1947-1954 według projektu architekta z Namuru Michela Claesa, w formach neoromańskich i z miejscowego wapienia. Symbolika przeprowadzona jest w najdrobniejszych szczegółach: łuki, okna i ciosane kamienie odsyłają do tematów maryjnych. Biskup Charles-Marie Himmer poświęcił kaplicę 21 i 22 maja 1954 roku.
Kościół górny powstał w latach 1964-1968 według projektu Rogera Bastina i G. Van Oosta. To betonowa budowla wtopiona w zbocze. Kościół poświęcono w 1968 roku Matce Bożej, a 27 sierpnia 2013 roku podniesiono do godności bazyliki mniejszej. Max van der Linden wykonał dla niego ceramiczną drogę krzyżową.
Poniżej znajduje się krypta św. Jana, zwana także kościołem różańcowym, mieszcząca siedemset osób i przechowująca relikwię papieża Jana Pawła II.
Zobaczą tu Państwo ponadto wieżę Hainaut z carillonem złożonym z dwudziestu dziewięciu dzwonów, poświęconym w 1953 roku i odlanym przez firmę Michiels z Tournai, oraz wieżę Karola V z kaplicą. W muzeum zgromadzono ponad osiemset kopii figury z Beauraing, pochodzących z całego świata.
Das Heiligtum liegt mitten im Dorf und besteht aus einer Reihe von Gebäuden rund um den Garten, in dem die Erscheinungen stattfanden. Links vom Eingang liegt der Erscheinungsgarten, ein gepflasterter Platz mit hohen Bäumen, geschützt von einem Betondach nach einem Entwurf von Roger Bastin. Dort stehen der Weißdorn und die Marmorstatue. Garten und Statue wurden 2024 vollständig neu gestaltet und restauriert.
Die Votivkapelle wurde zwischen 1947 und 1954 nach einem Entwurf des Namurer Architekten Michel Claes errichtet, in neuromanischer Formensprache und aus örtlich gebrochenem Kalkstein. Die Symbolik ist bis in die Einzelheiten durchgeführt: Bögen, Fenster und behauene Steine verweisen auf marianische Themen. Bischof Charles-Marie Himmer weihte die Kapelle am 21. und 22. Mai 1954 ein.
Die Oberkirche entstand zwischen 1964 und 1968 nach einem Entwurf von Roger Bastin und G. Van Oost. Es ist ein Betonbau am Hang. Die Kirche wurde 1968 der Mutter Gottes geweiht und am 27. August 2013 zur Basilica minor erhoben. Max van der Linden schuf für sie einen Kreuzweg aus Keramik.
Darunter liegt die St.-Johannes-Krypta, auch Rosenkranzkirche genannt, mit Platz für siebenhundert Menschen und mit einer Reliquie von Papst Johannes Paul II.
Weiter sehen Sie den Hennegau-Turm mit einem Glockenspiel aus neunundzwanzig Glocken, 1953 gesegnet und von der Firma Michiels aus Tournai gegossen, sowie den Karl-V.-Turm mit einer Kapelle. Im Museum stehen mehr als achthundert Nachbildungen der Statue von Beauraing, die aus der ganzen Welt stammen.
Le sanctuaire se trouve au cœur du village et se compose d'une série de bâtiments autour du jardin où eurent lieu les apparitions. À gauche de l'entrée s'étend le Jardin des apparitions, espace pavé planté de grands arbres et abrité par un auvent de béton dessiné par Roger Bastin. C'est là que se trouvent l'aubépine et la statue de marbre. Le jardin et la statue ont été entièrement réaménagés et restaurés en 2024.
La chapelle votive fut bâtie de 1947 à 1954 sur des plans de l'architecte namurois Michel Claes, dans un langage néoroman et en pierre calcaire extraite sur place. La symbolique est poussée jusque dans le détail : arcs, baies et pierres taillées renvoient à des thèmes mariaux. L'évêque Charles-Marie Himmer bénit la chapelle les 21 et 22 mai 1954.
L'église supérieure fut construite de 1964 à 1968 sur des plans de Roger Bastin et de G. Van Oost. C'est un édifice de béton adossé au versant. L'église fut consacrée en 1968 à la Mère de Dieu et élevée au rang de basilique mineure le 27 août 2013. Max van der Linden en réalisa le chemin de croix en céramique.
En dessous s'étend la crypte Saint-Jean, appelée aussi église du Rosaire, qui peut accueillir sept cents personnes et conserve une relique du pape Jean-Paul II.
Vous verrez encore la tour du Hainaut et son carillon de vingt-neuf cloches, bénit en 1953 et fondu par la maison Michiels de Tournai, ainsi que la tour de Charles Quint et sa chapelle. Le musée rassemble plus de huit cents copies de la statue de Beauraing, venues du monde entier.
Il santuario sorge in pieno paese ed è formato da una serie di edifici attorno al giardino delle apparizioni. A sinistra dell'ingresso si apre il Giardino delle Apparizioni, uno spazio lastricato con alberi d'alto fusto, riparato da una pensilina di cemento progettata da Roger Bastin. Vi si trovano il biancospino e la statua di marmo. Giardino e statua sono stati interamente risistemati e restaurati nel 2024.
La cappella votiva fu costruita tra il 1947 e il 1954 su progetto dell'architetto di Namur Michel Claes, in forme neoromaniche e in pietra calcarea estratta sul posto. La simbologia è portata fin nei dettagli: archi, finestre e pietre scolpite rimandano a temi mariani. Il vescovo Charles-Marie Himmer la benedisse il 21 e il 22 maggio 1954.
La chiesa superiore fu realizzata tra il 1964 e il 1968 su progetto di Roger Bastin e G. Van Oost. È una costruzione in cemento addossata al pendio. Nel 1968 fu dedicata alla Madre di Dio e il 27 agosto 2013 elevata a basilica minore. Max van der Linden vi realizzò una via crucis in ceramica.
Al di sotto si trova la cripta di San Giovanni, detta anche chiesa del Rosario, capace di settecento persone e custode di una reliquia di papa Giovanni Paolo II.
Vedrete inoltre la torre dell'Hainaut con un carillon di ventinove campane, benedetto nel 1953 e fuso dalla ditta Michiels di Tournai, e la torre di Carlo V con una cappella. Nel museo sono raccolte più di ottocento copie della statua di Beauraing, provenienti da tutto il mondo.
El santuario se encuentra en pleno pueblo y consta de una serie de edificios en torno al jardín donde ocurrieron las apariciones. A la izquierda de la entrada está el Jardín de las Apariciones, un espacio pavimentado con árboles altos, resguardado por una marquesina de hormigón proyectada por Roger Bastin. Allí se hallan el espino albar y la imagen de mármol. Jardín e imagen fueron reordenados y restaurados por completo en 2024.
La capilla votiva se construyó entre 1947 y 1954 según el proyecto del arquitecto namurés Michel Claes, en un lenguaje neorrománico y con piedra caliza extraída en la zona. La simbología se lleva hasta el detalle: arcos, ventanas y piedras labradas remiten a temas marianos. El obispo Charles-Marie Himmer bendijo la capilla el 21 y el 22 de mayo de 1954.
La iglesia superior se levantó entre 1964 y 1968 según el proyecto de Roger Bastin y G. Van Oost. Es una construcción de hormigón adosada a la ladera. Fue consagrada en 1968 a la Madre de Dios y elevada el 27 de agosto de 2013 a basílica menor. Max van der Linden hizo para ella un viacrucis de cerámica.
Debajo se encuentra la cripta de San Juan, llamada también iglesia del Rosario, con capacidad para setecientas personas y con una reliquia del papa Juan Pablo II.
Verá además la torre de Henao, con un carillón de veintinueve campanas bendecido en 1953 y fundido por la casa Michiels de Tournai, y la torre de Carlos V, con una capilla. En el museo se guardan más de ochocientas copias de la imagen de Beauraing, llegadas del mundo entero.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De belangrijkste dagen liggen in augustus en aan het eind van november. Op 21 en 22 augustus wordt de internationale bedevaart gehouden, met een nachtwake; 22 augustus is tevens de verjaardag van de onthulling van het beeld in 1946 en de dag waarop het heiligdom zijn eigen feest viert.
Op 29 november wordt de verjaardag van de eerste verschijning van 1932 herdacht. In het Engelstalige spraakgebruik geldt die dag als de feestdag van Onze-Lieve-Vrouw van Beauraing.
Op 15 augustus komen de Mariakinderen bijeen, en op de eerste zondag van oktober houdt het bisdom Namen er zijn diocesane samenkomst. Maandelijks zijn er bedevaarten op de eerste zaterdag en op de tweede en derde zondag.
Ziekenzorg heeft in Beauraing een vaste plaats. In de gebouwen van het voormalige instituut van de Zusters van de Christelijke Leer worden jaarlijks meer dan dertig driedaagse bedevaarten voor zieke pelgrims gehouden. Het naburige Castel-Sainte-Marie, in 1946 verworven en gelegen in een park van drieëndertig hectare, biedt ruimte voor bezinning en retraites.
Najważniejsze dni przypadają w sierpniu i pod koniec listopada. 21 i 22 sierpnia odbywa się pielgrzymka międzynarodowa z nocnym czuwaniem; 22 sierpnia jest zarazem rocznicą odsłonięcia figury w 1946 roku i dniem, w którym sanktuarium obchodzi własne święto.
29 listopada wspomina się rocznicę pierwszego objawienia z 1932 roku. W użyciu angielskim dzień ten uchodzi za święto Matki Bożej z Beauraing.
15 sierpnia zbierają się Dzieci Maryi, a w pierwszą niedzielę października diecezja Namur organizuje tu swoje spotkanie diecezjalne. Co miesiąc odbywają się pielgrzymki w pierwszą sobotę oraz w drugą i trzecią niedzielę.
Opieka nad chorymi ma w Beauraing stałe miejsce. W budynkach dawnego instytutu Sióstr Nauki Chrześcijańskiej organizuje się rocznie ponad trzydzieści trzydniowych pielgrzymek dla chorych. Sąsiedni Castel-Sainte-Marie, nabyty w 1946 roku i położony w parku o powierzchni trzydziestu trzech hektarów, oferuje miejsce na skupienie i rekolekcje.
Die wichtigsten Tage liegen im August und am Ende des Novembers. Am 21. und 22. August wird die internationale Wallfahrt mit einer Nachtwache gehalten; der 22. August ist zugleich der Jahrestag der Enthüllung der Statue von 1946 und der Tag, an dem das Heiligtum sein eigenes Fest feiert.
Am 29. November wird des Jahrestags der ersten Erscheinung von 1932 gedacht. Im englischen Sprachgebrauch gilt dieser Tag als Festtag Unserer Lieben Frau von Beauraing.
Am 15. August kommen die Marienkinder zusammen, und am ersten Sonntag im Oktober hält das Bistum Namur dort seine Diözesanversammlung. Monatlich finden Wallfahrten am ersten Samstag und am zweiten und dritten Sonntag statt.
Die Krankenpflege hat in Beauraing einen festen Platz. In den Gebäuden des ehemaligen Instituts der Schwestern von der Christlichen Lehre werden jährlich mehr als dreißig dreitägige Wallfahrten für kranke Pilger gehalten. Das benachbarte Castel-Sainte-Marie, 1946 erworben und in einem dreiunddreißig Hektar großen Park gelegen, bietet Raum für Besinnung und Exerzitien.
Les jours les plus importants se situent en août et à la fin de novembre. Les 21 et 22 août se tient le pèlerinage international, avec une veillée nocturne ; le 22 août est aussi l'anniversaire du dévoilement de la statue en 1946 et le jour où le sanctuaire célèbre sa propre fête.
Le 29 novembre, on commémore l'anniversaire de la première apparition, en 1932. Dans l'usage anglophone, ce jour est tenu pour la fête de Notre-Dame de Beauraing.
Le 15 août, les Enfants de Marie se rassemblent, et le premier dimanche d'octobre le diocèse de Namur y tient sa rencontre diocésaine. Chaque mois, des pèlerinages ont lieu le premier samedi ainsi que les deuxième et troisième dimanches.
Le soin des malades occupe à Beauraing une place fixe. Dans les bâtiments de l'ancien institut des Sœurs de la Doctrine chrétienne se tiennent chaque année plus de trente pèlerinages de trois jours pour les pèlerins malades. Le Castel-Sainte-Marie voisin, acquis en 1946 et situé dans un parc de trente-trois hectares, offre un cadre pour la réflexion et les retraites.
Le giornate più importanti cadono in agosto e alla fine di novembre. Il 21 e il 22 agosto si tiene il pellegrinaggio internazionale, con una veglia notturna; il 22 agosto è anche l'anniversario della scopertura della statua nel 1946 e il giorno in cui il santuario celebra la propria festa.
Il 29 novembre si ricorda l'anniversario della prima apparizione del 1932. Nell'uso anglosassone quel giorno vale come festa liturgica di Nostra Signora di Beauraing.
Il 15 agosto si radunano le Figlie di Maria e la prima domenica di ottobre la diocesi di Namur vi tiene il proprio incontro diocesano. Ogni mese ci sono pellegrinaggi il primo sabato e la seconda e terza domenica.
La cura dei malati ha a Beauraing un posto stabile. Negli edifici dell'antico istituto delle Suore della Dottrina Cristiana si tengono ogni anno più di trenta pellegrinaggi di tre giorni per pellegrini malati. Il vicino Castel-Sainte-Marie, acquistato nel 1946 e immerso in un parco di trentatré ettari, offre spazio al raccoglimento e ai ritiri.
Los días más importantes caen en agosto y a finales de noviembre. El 21 y el 22 de agosto se celebra la peregrinación internacional, con una vigilia nocturna; el 22 de agosto es además el aniversario de la inauguración de la imagen en 1946 y el día en que el santuario celebra su propia fiesta.
El 29 de noviembre se conmemora el aniversario de la primera aparición de 1932. En el uso de los países de habla inglesa esa fecha es la fiesta de Nuestra Señora de Beauraing.
El 15 de agosto se reúnen las Hijas de María, y el primer domingo de octubre la diócesis de Namur celebra allí su encuentro diocesano. Cada mes hay peregrinaciones el primer sábado y el segundo y el tercer domingo.
La atención a los enfermos tiene en Beauraing un lugar estable. En los edificios del antiguo instituto de las Hermanas de la Doctrina Cristiana se celebran cada año más de treinta peregrinaciones de tres días para peregrinos enfermos. El vecino Castel-Sainte-Marie, adquirido en 1946 y situado en un parque de treinta y tres hectáreas, ofrece espacio para el recogimiento y los retiros.
