FuldaFuldaFuldaFuldaFuldaFulda

Bonifatius werd omstreeks 673 in Crediton in Engeland geboren onder de naam Wynfreth. In 719 ontving hij van paus Gregorius II zijn zendingsopdracht. Hij stichtte of reorganiseerde verschillende bisdommen, waaronder Mainz, Würzburg en Erfurt, en bevorderde de Romeinse kerkelijke ordening tegenover Iers-Schotse gebruiken.

Omstreeks 723 velde hij bij Geismar de aan Donar gewijde eik. Volgens zijn levensbeschrijver Willibald wachtten talrijke omstanders gespannen af wat de Germaanse god zou doen; er gebeurde niets. Het voorval gold als bewijs van de machteloosheid van de oude goden.

In 744 gaf Bonifatius aan zijn leerling Sturmius opdracht het klooster Fulda te stichten. Op 5 juni 754 werd hij bij Dokkum door Friese tegenstanders van de christelijk-Frankische zending gedood, terwijl hij zich voorbereidde op het toedienen van het vormsel. Zijn lichaam werd naar Fulda overgebracht.

Van 791 tot 819 verrees op deze plaats de Ratgarbasiliek, een van de grootste kerken ten noorden van de Alpen in haar tijd. Zij ging in de achttiende eeuw op in de nieuwbouw.

Vorst-abt Adalbert von Schleifras gaf Johann Dientzenhofer opdracht tot een geheel nieuwe kerk. De bouw liep van 1704 tot 1712. Op 15 augustus 1712 werd het gebouw gewijd, onder de titel van Christus de Verlosser. In 1752 werd Fulda bisdom en de kerk kathedraal.

Vlak bij de dom staat de Michaelskerk, tussen 820 en 822 gebouwd onder abt Eigil en op 15 januari 822 gewijd door aartsbisschop Haistulph. Het is een centraalbouw in de vorm van een rotonde, gedragen door acht zuilen, met eronder een hallenachtige crypte met middenzuil die tot 820 teruggaat.

Paus Johannes Paulus II bezocht de dom in november 1980.

Bonifacy urodził się około 673 roku w Crediton w Anglii pod imieniem Wynfreth. W 719 roku otrzymał od papieża Grzegorza II misję głoszenia wiary. Założył lub zreorganizował kilka biskupstw, wśród nich Moguncję, Würzburg i Erfurt, i wspierał rzymski porządek kościelny wobec zwyczajów iryjsko-szkockich.

Około 723 roku ściął pod Geismar dąb poświęcony Donarowi. Według jego biografa Willibalda liczni gapie czekali w napięciu, co uczyni germański bóg; nie stało się nic. Zdarzenie uchodziło za dowód bezsilności dawnych bogów.

W 744 roku Bonifacy polecił swojemu uczniowi Sturmiuszowi założyć klasztor w Fuldzie. 5 czerwca 754 roku został zabity pod Dokkum przez fryzyjskich przeciwników chrześcijańsko-frankijskiej misji, gdy przygotowywał się do udzielenia bierzmowania. Jego ciało przeniesiono do Fuldy.

W latach 791-819 stanęła w tym miejscu bazylika Ratgara, w swoim czasie jeden z największych kościołów na północ od Alp. W XVIII wieku wchłonęła ją nowa budowla.

Książę-opat Adalbert von Schleifras zlecił Johannowi Dientzenhoferowi budowę całkowicie nowego kościoła. Prace trwały od 1704 do 1712 roku. 15 sierpnia 1712 roku budowlę poświęcono pod wezwaniem Chrystusa Zbawiciela. W 1752 roku Fulda stała się biskupstwem, a kościół katedrą.

Tuż obok katedry stoi kościół świętego Michała, zbudowany w latach 820-822 za opata Eigila i poświęcony 15 stycznia 822 roku przez arcybiskupa Haistulpha. Jest to budowla centralna w formie rotundy, wsparta na ośmiu kolumnach, z halową kryptą z kolumną pośrodku, sięgającą 820 roku.

Papież Jan Paweł II odwiedził katedrę w listopadzie 1980 roku.

Bonifatius wurde um 673 in Crediton in England unter dem Namen Wynfreth geboren. 719 erhielt er von Papst Gregor II. seinen Missionsauftrag. Er gründete oder ordnete mehrere Bistümer neu, darunter Mainz, Würzburg und Erfurt, und förderte die römische Kirchenordnung gegenüber iroschottischen Gebräuchen.

Um 723 fällte er bei Geismar die dem Donar geweihte Eiche. Nach seinem Lebensbeschreiber Willibald warteten zahlreiche Umstehende gespannt darauf, was der germanische Gott tun würde; es geschah nichts. Der Vorfall galt als Beweis für die Ohnmacht der alten Götter.

744 beauftragte Bonifatius seinen Schüler Sturmius mit der Gründung des Klosters Fulda. Am 5. Juni 754 wurde er bei Dokkum von friesischen Gegnern der christlich-fränkischen Mission erschlagen, während er sich auf die Spendung der Firmung vorbereitete. Sein Leichnam wurde nach Fulda überführt.

Von 791 bis 819 entstand an dieser Stelle die Ratgar-Basilika, zu ihrer Zeit eine der größten Kirchen nördlich der Alpen. Sie ging im achtzehnten Jahrhundert im Neubau auf.

Fürstabt Adalbert von Schleifras beauftragte Johann Dientzenhofer mit einer völlig neuen Kirche. Der Bau dauerte von 1704 bis 1712. Am 15. August 1712 wurde das Gebäude geweiht, unter dem Titel Christus der Erlöser. 1752 wurde Fulda Bistum und die Kirche Kathedrale.

Dicht beim Dom steht die Michaelskirche, zwischen 820 und 822 unter Abt Eigil erbaut und am 15. Januar 822 von Erzbischof Haistulph geweiht. Es ist ein Zentralbau in Gestalt einer Rotunde, getragen von acht Säulen, darunter eine hallenartige Krypta mit Mittelsäule, die bis 820 zurückreicht.

Papst Johannes Paul II. besuchte den Dom im November 1980.

Boniface naquit vers 673 à Crediton, en Angleterre, sous le nom de Wynfrith. En 719, il reçut du pape Grégoire II sa mission d'évangélisation. Il fonda ou réorganisa plusieurs diocèses, dont Mayence, Wurtzbourg et Erfurt, et favorisa l'ordonnance ecclésiastique romaine face aux usages irlando-écossais.

Vers 723, il abattit à Geismar le chêne consacré à Donar. Selon son biographe Willibald, de nombreux témoins attendaient avec anxiété la réaction du dieu germanique ; il ne se passa rien. L'épisode passa pour la preuve de l'impuissance des anciens dieux.

En 744, Boniface chargea son disciple Sturm de fonder le monastère de Fulda. Le 5 juin 754, il fut tué près de Dokkum par des Frisons hostiles à la mission chrétienne et franque, alors qu'il se préparait à administrer la confirmation. Son corps fut transporté à Fulda.

De 791 à 819 s'éleva à cet endroit la basilique de Ratgar, l'une des plus grandes églises au nord des Alpes en son temps. Elle fut absorbée au XVIIIe siècle par la nouvelle construction.

Le prince-abbé Adalbert von Schleifras commanda à Johann Dientzenhofer une église entièrement neuve. Le chantier se déroula de 1704 à 1712. Le 15 août 1712, l'édifice fut consacré sous le vocable du Christ Sauveur. En 1752, Fulda devint diocèse et l'église cathédrale.

Tout près de la cathédrale se dresse l'église Saint-Michel, bâtie entre 820 et 822 sous l'abbé Eigil et consacrée le 15 janvier 822 par l'archevêque Haistulphe. C'est un édifice à plan centré, en forme de rotonde portée par huit colonnes, avec en dessous une crypte en forme de halle à colonne centrale qui remonte à 820.

Le pape Jean-Paul II visita la cathédrale en novembre 1980.

Bonifacio nacque intorno al 673 a Crediton, in Inghilterra, con il nome di Wynfreth. Nel 719 ricevette da papa Gregorio II il mandato missionario. Fondò o riorganizzò diverse diocesi, tra cui Magonza, Würzburg ed Erfurt, e promosse l'ordinamento ecclesiastico romano contro gli usi irlandesi e scozzesi.

Intorno al 723 abbatté presso Geismar la quercia consacrata a Donar. Secondo il suo biografo Willibald numerosi presenti attesero con ansia la reazione del dio germanico; non accadde nulla. L'episodio fu considerato la prova dell'impotenza degli antichi dèi.

Nel 744 Bonifacio incaricò il discepolo Sturmio di fondare il monastero di Fulda. Il 5 giugno 754 fu ucciso presso Dokkum da Frisoni ostili alla missione cristiano-franca, mentre si preparava ad amministrare la cresima. Il suo corpo fu trasferito a Fulda.

Dal 791 all'819 sorse in questo luogo la basilica di Ratgar, una delle chiese più grandi a nord delle Alpi del suo tempo. Nel Settecento fu assorbita dalla nuova costruzione.

Il principe abate Adalbert von Schleifras commissionò a Johann Dientzenhofer una chiesa interamente nuova. I lavori andarono dal 1704 al 1712. Il 15 agosto 1712 l'edificio fu consacrato, con il titolo di Cristo Salvatore. Nel 1752 Fulda divenne diocesi e la chiesa cattedrale.

Accanto al duomo sorge la chiesa di San Michele, costruita tra l'820 e l'822 sotto l'abate Eigil e consacrata il 15 gennaio 822 dall'arcivescovo Haistulph. È una costruzione a pianta centrale a forma di rotonda, sorretta da otto colonne, con al di sotto una cripta a sala con colonna centrale che risale all'820.

Papa Giovanni Paolo II visitò il duomo nel novembre 1980.

Bonifacio nació hacia el 673 en Crediton, en Inglaterra, con el nombre de Wynfreth. En el 719 recibió del papa Gregorio II su mandato misionero. Fundó o reorganizó varias diócesis, entre ellas Maguncia, Wurzburgo y Erfurt, y promovió el orden eclesiástico romano frente a los usos irlandeses y escoceses.

Hacia el 723 taló junto a Geismar el roble consagrado a Donar. Según su biógrafo Willibaldo, numerosos presentes aguardaban expectantes a ver qué haría el dios germánico; no ocurrió nada. El episodio se tuvo por prueba de la impotencia de los antiguos dioses.

En el 744 Bonifacio encargó a su discípulo Sturmio la fundación del monasterio de Fulda. El 5 de junio del 754 fue asesinado cerca de Dokkum por frisones contrarios a la misión cristiano-franca, mientras se disponía a administrar la confirmación. Su cuerpo fue trasladado a Fulda.

Entre el 791 y el 819 se levantó en este emplazamiento la basílica de Ratgar, una de las mayores iglesias al norte de los Alpes en su tiempo. En el siglo XVIII quedó absorbida por el nuevo edificio.

El príncipe abad Adalberto von Schleifras encargó a Johann Dientzenhofer un templo enteramente nuevo. Las obras se prolongaron de 1704 a 1712. El 15 de agosto de 1712 el edificio fue consagrado bajo la advocación de Cristo Salvador. En 1752 Fulda pasó a ser diócesis y la iglesia, catedral.

Muy cerca de la catedral se alza la iglesia de San Miguel, construida entre el 820 y el 822 bajo el abad Eigil y consagrada el 15 de enero del 822 por el arzobispo Haistulfo. Es un edificio de planta central en forma de rotonda, sostenido por ocho columnas, con una cripta de tipo salón bajo ella, con columna central, que se remonta al año 820.

El papa Juan Pablo II visitó la catedral en noviembre de 1980.

Vereerd wordt het graf van Bonifatius, in de Kerk sinds de zestiende eeuw aangeduid als de apostel van de Duitsers. Zijn stoffelijke resten liggen in een sarcofaag in de crypte onder het hoogaltaar.

De sarcofaag draagt een reliëf en een antependium van de beeldhouwer Johann Neudecker. Daarmee is het graf niet weggestopt, maar vormgegeven als een zichtbaar middelpunt van de kerk.

In het dommuseum ernaast worden verdere relieken van de heilige bewaard. Daartoe behoort de dolk waarmee hij bij Dokkum werd gedood. Ook liturgische gewaden en vaatwerk zijn er ondergebracht, onder meer het zogeheten Zilveren Altaar.

Bonifatius geldt als patroon van Duitsland. Zijn verering verbindt Fulda met Dokkum, de plaats van zijn marteldood, en met Mainz, waar hij aartsbisschop was.

Het graf heeft ook kerkpolitiek gewicht gekregen. In 1867 kwamen de Duitse bisschoppen voor het eerst bijeen aan het graf van de heilige Bonifatius in Fulda; daaruit groeide een vaste instelling.

Czczony jest grób Bonifacego, w Kościele od XVI wieku nazywanego apostołem Niemiec. Jego szczątki spoczywają w sarkofagu w krypcie pod ołtarzem głównym.

Sarkofag zdobią relief i antependium dłuta rzeźbiarza Johanna Neudeckera. Grób nie jest więc ukryty, lecz ukształtowany jako widoczne centrum kościoła.

W sąsiednim muzeum katedralnym przechowuje się dalsze relikwie świętego. Należy do nich sztylet, którym zabito go pod Dokkum. Złożono tam także szaty i naczynia liturgiczne, między innymi tak zwany Srebrny Ołtarz.

Bonifacy uchodzi za patrona Niemiec. Jego kult łączy Fuldę z Dokkum, miejscem męczeńskiej śmierci, i z Moguncją, gdzie był arcybiskupem.

Grób nabrał również znaczenia kościelno-politycznego. W 1867 roku biskupi niemieccy po raz pierwszy zebrali się przy grobie świętego Bonifacego w Fuldzie; wyrosła z tego stała instytucja.

Verehrt wird das Grab des Bonifatius, in der Kirche seit dem sechzehnten Jahrhundert als Apostel der Deutschen bezeichnet. Seine sterblichen Überreste liegen in einem Sarkophag in der Krypta unter dem Hochaltar.

Der Sarkophag trägt ein Relief und ein Antependium des Bildhauers Johann Neudecker. Damit ist das Grab nicht verborgen, sondern als sichtbarer Mittelpunkt der Kirche gestaltet.

Im Dommuseum nebenan werden weitere Reliquien des Heiligen aufbewahrt. Dazu gehört der Dolch, mit dem er bei Dokkum getötet wurde. Auch liturgische Gewänder und Gerät sind dort untergebracht, unter anderem der sogenannte Silberaltar.

Bonifatius gilt als Patron Deutschlands. Seine Verehrung verbindet Fulda mit Dokkum, dem Ort seines Märtyrertodes, und mit Mainz, wo er Erzbischof war.

Das Grab hat auch kirchenpolitisches Gewicht erlangt. 1867 kamen die deutschen Bischöfe zum ersten Mal am Grab des heiligen Bonifatius in Fulda zusammen; daraus erwuchs eine feste Einrichtung.

Ce que l'on vénère ici, c'est le tombeau de Boniface, désigné dans l'Église depuis le XVIe siècle comme l'apôtre des Allemands. Ses restes reposent dans un sarcophage, dans la crypte située sous le maître-autel.

Le sarcophage porte un relief et un antependium du sculpteur Johann Neudecker. Le tombeau n'est donc pas relégué à l'écart, mais mis en forme comme un centre visible de l'église.

Le musée diocésain voisin conserve d'autres reliques du saint, dont le poignard qui servit à le tuer près de Dokkum. On y a également déposé des vêtements et des vases liturgiques, parmi lesquels ce que l'on appelle l'Autel d'argent.

Boniface passe pour le patron de l'Allemagne. Sa vénération relie Fulda à Dokkum, lieu de son martyre, et à Mayence, où il fut archevêque.

Le tombeau a pris en outre un poids ecclésial et politique. En 1867, les évêques allemands se réunirent pour la première fois auprès du tombeau de saint Boniface à Fulda ; il en est sorti une institution durable.

Si venera la tomba di Bonifacio, indicato nella Chiesa dal Cinquecento come l'apostolo dei Germani. I suoi resti riposano in un sarcofago nella cripta sotto l'altare maggiore.

Il sarcofago reca un rilievo e un paliotto dello scultore Johann Neudecker. La tomba non è quindi nascosta, ma configurata come un centro visibile della chiesa.

Nell'attiguo museo del duomo si conservano altre reliquie del santo. Tra queste il pugnale con il quale fu ucciso presso Dokkum. Vi sono custoditi anche paramenti e vasi liturgici, tra cui il cosiddetto Altare d'Argento.

Bonifacio è considerato patrono della Germania. Il suo culto lega Fulda a Dokkum, luogo del martirio, e a Magonza, dove fu arcivescovo.

La tomba ha assunto anche un peso ecclesiale e politico. Nel 1867 i vescovi tedeschi si riunirono per la prima volta presso la tomba di san Bonifacio a Fulda; da lì nacque una consuetudine stabile.

Se venera la tumba de san Bonifacio, designado en la Iglesia desde el siglo XVI como apóstol de los alemanes. Sus restos mortales reposan en un sarcófago en la cripta, bajo el altar mayor.

El sarcófago lleva un relieve y un antipendio del escultor Johann Neudecker. Así, la tumba no queda escondida, sino configurada como centro visible del templo.

En el museo catedralicio contiguo se conservan otras reliquias del santo. Entre ellas está el puñal con el que fue asesinado cerca de Dokkum. También se guardan allí ornamentos y vasos litúrgicos, entre otros el llamado Altar de Plata.

Bonifacio es considerado patrono de Alemania. Su veneración une a Fulda con Dokkum, el lugar de su martirio, y con Maguncia, donde fue arzobispo.

La tumba ha adquirido también peso en la política eclesiástica. En 1867 los obispos alemanes se reunieron por primera vez ante el sepulcro de san Bonifacio en Fulda; de ahí nació una institución estable.

De dom is een kruisvormige basiliek met drie beuken. Het gebouw is 99 meter lang en reikt tot 39 meter in de top van de koepel. De twee geveltorens zijn 65 meter hoog en tellen vier door lijsten gescheiden geledingen. Daarop staan zandstenen beelden van Andreas Balthasar Weber, die de heiligen Sturmius en Bonifatius voorstellen.

Johann Dientzenhofer richtte het inwendige bewust naar Romeins voorbeeld in; voor de koepel liet hij zich inspireren door de kerk Il Gesù in Rome. In de zwikken van de koepel schilderde Luca Antonio Columba fresco's van de vier evangelisten.

Het stucwerk is van Giovanni Battista Artari. Van zijn hand zijn de apostelfiguren op meer dan levensgrootte en de aartsengelen in de koepel. Samen met Johann Neudecker maakte hij het hoogaltaar, dat op 15 augustus 1712 werd gewijd ter ere van de Tenhemelopneming van Maria.

Onder het hoogaltaar ligt de Bonifatiuskapel in de crypte, met de sarcofaag van de heilige. Een trap leidt de bezoeker daar naartoe, zodat het graf onder de vieringas van de kerk te bereiken is.

Het orgel gaat terug op een instrument dat de franciscaan Adam Öhninger tussen 1708 en 1713 bouwde, met 41 registers op drie klavieren en pedaal. Na een herbouw in 1996 telt het huidige instrument 72 registers, verdeeld over vijf werken op vier klavieren en pedaal.

Tegenover de dom staat de karolingische Michaelskerk, een rotonde op acht zuilen. De monnik Brun Candidus legde die acht zuilen uit als de acht zaligsprekingen van de Bergrede. De kerk werd na oorlogsschade in 1948 hersteld.

Katedra jest bazyliką na planie krzyża, o trzech nawach. Budowla ma 99 metrów długości i sięga 39 metrów w szczycie kopuły. Dwie wieże fasadowe mają 65 metrów wysokości i cztery kondygnacje rozdzielone gzymsami. Na nich stoją piaskowcowe figury Andreasa Balthasara Webera, przedstawiające świętych Sturmiusza i Bonifacego.

Johann Dientzenhofer świadomie urządził wnętrze na wzór rzymski; przy kopule inspirował się kościołem Il Gesù w Rzymie. W pendentywach kopuły Luca Antonio Columba wymalował freski czterech ewangelistów.

Sztukaterie są dziełem Giovanniego Battisty Artariego. Spod jego ręki wyszły ponadnaturalnej wielkości figury apostołów i archaniołowie w kopule. Wraz z Johannem Neudeckerem wykonał ołtarz główny, poświęcony 15 sierpnia 1712 roku ku czci Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Pod ołtarzem głównym mieści się w krypcie kaplica Bonifacego, z sarkofagiem świętego. Prowadzą do niej schody, tak że grób osiągalny jest pod osią skrzyżowania naw kościoła.

Organy wywodzą się z instrumentu, który franciszkanin Adam Öhninger zbudował w latach 1708-1713, o 41 głosach na trzech manuałach i pedale. Po przebudowie w 1996 roku obecny instrument liczy 72 głosy, rozłożone na pięć sekcji na czterech manuałach i pedale.

Naprzeciw katedry stoi karoliński kościół świętego Michała, rotunda na ośmiu kolumnach. Mnich Brun Candidus tłumaczył te osiem kolumn jako osiem błogosławieństw z Kazania na Górze. Kościół odbudowano w 1948 roku po zniszczeniach wojennych.

Der Dom ist eine kreuzförmige Basilika mit drei Schiffen. Das Gebäude ist 99 Meter lang und reicht bis zu 39 Meter in den Kuppelscheitel. Die beiden Fassadentürme sind 65 Meter hoch und zählen vier durch Gesimse getrennte Geschosse. Darauf stehen Sandsteinfiguren von Andreas Balthasar Weber, die die Heiligen Sturmius und Bonifatius darstellen.

Johann Dientzenhofer richtete das Innere bewusst nach römischem Vorbild ein; für die Kuppel ließ er sich von der Kirche Il Gesù in Rom anregen. In die Zwickel der Kuppel malte Luca Antonio Columba Fresken der vier Evangelisten.

Die Stuckarbeiten stammen von Giovanni Battista Artari. Von seiner Hand sind die überlebensgroßen Apostelfiguren und die Erzengel in der Kuppel. Gemeinsam mit Johann Neudecker schuf er den Hochaltar, der am 15. August 1712 zu Ehren der Aufnahme Mariens in den Himmel geweiht wurde.

Unter dem Hochaltar liegt die Bonifatiuskapelle in der Krypta, mit dem Sarkophag des Heiligen. Eine Treppe führt den Besucher dorthin, sodass das Grab unter der Vierungsachse der Kirche zu erreichen ist.

Die Orgel geht auf ein Instrument zurück, das der Franziskaner Adam Öhninger zwischen 1708 und 1713 baute, mit 41 Registern auf drei Manualen und Pedal. Nach einem Neubau im Jahr 1996 zählt das heutige Instrument 72 Register, verteilt auf fünf Werke an vier Manualen und Pedal.

Gegenüber dem Dom steht die karolingische Michaelskirche, eine Rotunde auf acht Säulen. Der Mönch Brun Candidus deutete diese acht Säulen als die acht Seligpreisungen der Bergpredigt. Die Kirche wurde nach Kriegsschäden 1948 wiederhergestellt.

La cathédrale est une basilique cruciforme à trois nefs. L'édifice mesure 99 mètres de long et atteint 39 mètres au sommet de la coupole. Les deux tours de façade s'élèvent à 65 mètres et comptent quatre registres séparés par des corniches. Elles portent des statues de grès d'Andreas Balthasar Weber, qui représentent les saints Sturm et Boniface.

Johann Dientzenhofer conçut délibérément l'intérieur sur le modèle romain ; pour la coupole, il s'inspira de l'église du Gesù à Rome. Dans les pendentifs de la coupole, Luca Antonio Columba peignit à fresque les quatre évangélistes.

Les stucs sont de Giovanni Battista Artari. On lui doit les figures d'apôtres de plus que grandeur nature et les archanges de la coupole. Avec Johann Neudecker, il réalisa le maître-autel, consacré le 15 août 1712 en l'honneur de l'Assomption de la Vierge.

Sous le maître-autel s'ouvre, dans la crypte, la chapelle Saint-Boniface, avec le sarcophage du saint. Un escalier y conduit le visiteur, si bien que l'on atteint le tombeau sous l'axe de la croisée.

L'orgue remonte à un instrument que le franciscain Adam Öhninger construisit entre 1708 et 1713, avec 41 jeux sur trois claviers et pédalier. Après une reconstruction en 1996, l'instrument actuel compte 72 jeux, répartis en cinq corps sur quatre claviers et pédalier.

Face à la cathédrale se dresse l'église carolingienne Saint-Michel, une rotonde sur huit colonnes. Le moine Brun Candidus interpréta ces huit colonnes comme les huit béatitudes du Sermon sur la montagne. L'église fut restaurée en 1948 après les dommages de la guerre.

Il duomo è una basilica a croce con tre navate. L'edificio è lungo 99 metri e raggiunge i 39 metri alla sommità della cupola. Le due torri di facciata sono alte 65 metri e si articolano in quattro ordini separati da cornici. Vi si ergono statue in arenaria di Andreas Balthasar Weber, raffiguranti i santi Sturmio e Bonifacio.

Johann Dientzenhofer concepì deliberatamente l'interno su modelli romani; per la cupola si ispirò alla chiesa del Gesù a Roma. Nei pennacchi della cupola Luca Antonio Columba affrescò i quattro evangelisti.

Gli stucchi sono di Giovanni Battista Artari. Sue sono le figure degli apostoli, di dimensioni più che naturali, e gli arcangeli nella cupola. Insieme a Johann Neudecker realizzò l'altare maggiore, consacrato il 15 agosto 1712 in onore dell'Assunzione di Maria.

Sotto l'altare maggiore si apre nella cripta la cappella di San Bonifacio, con il sarcofago del santo. Una scala vi conduce il visitatore, così che la tomba è raggiungibile sotto l'asse della crociera.

L'organo deriva da uno strumento che il francescano Adam Öhninger costruì tra il 1708 e il 1713, con 41 registri su tre manuali e pedale. Dopo una ricostruzione nel 1996 lo strumento attuale conta 72 registri, distribuiti su cinque corpi con quattro manuali e pedale.

Di fronte al duomo si trova la carolingia chiesa di San Michele, una rotonda su otto colonne. Il monaco Brun Candidus interpretò quelle otto colonne come le otto beatitudini del Discorso della montagna. La chiesa fu riparata nel 1948 dopo i danni di guerra.

La catedral es una basílica de tres naves en forma de cruz. El edificio mide 99 metros de largo y alcanza los 39 metros en la cima de la cúpula. Las dos torres de la fachada tienen 65 metros de altura y se articulan en cuatro cuerpos separados por cornisas. Sobre ellas se alzan estatuas de arenisca de Andreas Balthasar Weber que representan a los santos Sturmio y Bonifacio.

Johann Dientzenhofer dispuso el interior deliberadamente a la manera romana; para la cúpula se inspiró en la iglesia del Gesù de Roma. En las pechinas de la cúpula Luca Antonio Columba pintó al fresco los cuatro evangelistas.

Las yeserías son de Giovanni Battista Artari. De su mano son las figuras de los apóstoles, de tamaño mayor que el natural, y los arcángeles de la cúpula. Junto con Johann Neudecker realizó el altar mayor, consagrado el 15 de agosto de 1712 en honor de la Asunción de María.

Bajo el altar mayor se encuentra la capilla de San Bonifacio, en la cripta, con el sarcófago del santo. Una escalera conduce hasta ella al visitante, de modo que la tumba es accesible bajo el eje del crucero.

El órgano procede de un instrumento que el franciscano Adam Öhninger construyó entre 1708 y 1713, con 41 registros en tres teclados y pedal. Tras una reconstrucción en 1996, el instrumento actual cuenta con 72 registros repartidos en cinco cuerpos sobre cuatro teclados y pedal.

Frente a la catedral se alza la carolingia iglesia de San Miguel, una rotonda sobre ocho columnas. El monje Brun Candidus interpretó esas ocho columnas como las ocho bienaventuranzas del Sermón de la Montaña. El templo fue restaurado en 1948 tras los daños de la guerra.

De vaste feestdag is 5 juni, de dag waarop Bonifatius in 754 bij Dokkum werd gedood. Het Bonifatiusfeest zelf wordt in Fulda gevierd op een zondag begin juni.

De bedevaart heeft de vorm van een sterbedevaart. Parochies uit het stadsdekenaat trekken in stoeten naar de kathedraal. Voetbedevaarten uit verder gelegen gemeenten zijn soms al vanaf de nacht onderweg en komen tegen negen uur aan; zij worden verwelkomd door het luiden van de domklokken.

Het hoogtepunt is een plechtig pontificaal hoogambt met duizenden deelnemers, waarbij telkens een bisschop van buiten Fulda als concelebrant optreedt. Dat gebruik onderstreept de betekenis van Bonifatius voor de Kerk in heel Duitsland.

In 1954 vond in Fulda een Duitse Katholiekendag plaats, met hooggeplaatste geestelijken.

Ook buiten de bedevaart trekt het graf de Duitse Kerk naar Fulda. De najaarsvergadering van de Duitse bisschoppenconferentie wordt er sinds jaar en dag gehouden. Die gewoonte gaat terug op 1867, toen de Duitse bisschoppen voor het eerst aan het graf van Bonifatius bijeenkwamen; volgens het decreet Christus Dominus vergadert men in het najaar in Fulda en in het voorjaar op wisselende plaatsen.

Stałym świętem jest 5 czerwca, dzień, w którym Bonifacy zginął w 754 roku pod Dokkum. Samo święto Bonifacego obchodzi się w Fuldzie w jedną z niedziel na początku czerwca.

Pielgrzymka ma postać pielgrzymki gwiaździstej. Parafie z dekanatu miejskiego ciągną w procesjach do katedry. Piesze pielgrzymki z dalszych miejscowości bywają w drodze już od nocy i przybywają około dziewiątej; wita je bicie dzwonów katedralnych.

Punktem kulminacyjnym jest uroczysta suma pontyfikalna z tysiącami uczestników, w której za każdym razem jako koncelebrans występuje biskup spoza Fuldy. Zwyczaj ten podkreśla znaczenie Bonifacego dla Kościoła w całych Niemczech.

W 1954 roku odbył się w Fuldzie niemiecki Dzień Katolików, z udziałem wysoko postawionych duchownych.

Także poza pielgrzymką grób przyciąga do Fuldy niemiecki Kościół. Od lat odbywa się tu jesienne zebranie Konferencji Episkopatu Niemiec. Zwyczaj ten sięga 1867 roku, gdy biskupi niemieccy po raz pierwszy zebrali się przy grobie Bonifacego; zgodnie z dekretem Christus Dominus jesienią obraduje się w Fuldzie, a wiosną w różnych miejscach.

Der feste Festtag ist der 5. Juni, der Tag, an dem Bonifatius 754 bei Dokkum erschlagen wurde. Das Bonifatiusfest selbst wird in Fulda an einem Sonntag Anfang Juni gefeiert.

Die Wallfahrt hat die Form einer Sternwallfahrt. Pfarreien des Stadtdekanats ziehen in Zügen zur Kathedrale. Fußwallfahrten aus weiter entfernten Gemeinden sind mitunter schon seit der Nacht unterwegs und treffen gegen neun Uhr ein; sie werden mit dem Läuten der Domglocken empfangen.

Der Höhepunkt ist ein feierliches Pontifikalhochamt mit Tausenden von Teilnehmern, bei dem jedes Mal ein Bischof von außerhalb Fuldas als Konzelebrant auftritt. Dieser Brauch unterstreicht die Bedeutung des Bonifatius für die Kirche in ganz Deutschland.

1954 fand in Fulda ein deutscher Katholikentag statt, mit hochrangigen Geistlichen.

Auch außerhalb der Wallfahrt zieht das Grab die deutsche Kirche nach Fulda. Die Herbstvollversammlung der Deutschen Bischofskonferenz wird dort seit jeher abgehalten. Diese Gewohnheit geht auf das Jahr 1867 zurück, als die deutschen Bischöfe zum ersten Mal am Grab des Bonifatius zusammenkamen; nach dem Dekret Christus Dominus tagt man im Herbst in Fulda und im Frühjahr an wechselnden Orten.

La date fixe est le 5 juin, jour où Boniface fut tué près de Dokkum en 754. La fête de saint Boniface elle-même se célèbre à Fulda un dimanche du début de juin.

Le pèlerinage prend la forme d'un pèlerinage en étoile. Les paroisses du doyenné urbain gagnent la cathédrale en cortège. Les pèlerinages à pied venus de communes plus éloignées se mettent parfois en marche dès la nuit et arrivent vers neuf heures ; ils sont accueillis par la sonnerie des cloches de la cathédrale.

Le sommet de la journée est une grand-messe pontificale solennelle qui rassemble des milliers de participants et où un évêque venu d'ailleurs concélèbre chaque fois. Cet usage souligne l'importance de Boniface pour l'Église dans toute l'Allemagne.

En 1954 se tint à Fulda un Katholikentag allemand, en présence de hauts dignitaires ecclésiastiques.

En dehors du pèlerinage, le tombeau attire lui aussi l'Église allemande à Fulda. L'assemblée d'automne de la conférence épiscopale allemande s'y tient depuis toujours. Cet usage remonte à 1867, lorsque les évêques allemands se réunirent pour la première fois auprès du tombeau de Boniface ; selon le décret Christus Dominus, on se réunit en automne à Fulda et au printemps en des lieux variables.

La ricorrenza fissa è il 5 giugno, giorno in cui Bonifacio fu ucciso presso Dokkum nel 754. La festa di San Bonifacio si celebra però a Fulda in una domenica dei primi di giugno.

Il pellegrinaggio ha la forma di un pellegrinaggio a raggiera. Le parrocchie del decanato cittadino salgono in corteo verso la cattedrale. I pellegrinaggi a piedi dalle comunità più lontane si mettono talvolta in cammino già di notte e arrivano verso le nove; sono accolti dal suono delle campane del duomo.

Il culmine è un solenne pontificale con migliaia di partecipanti, nel quale interviene come concelebrante ogni volta un vescovo di fuori Fulda. Quell'uso sottolinea il significato di Bonifacio per la Chiesa in tutta la Germania.

Nel 1954 si tenne a Fulda una Giornata dei cattolici tedeschi, con alti prelati.

Anche al di fuori del pellegrinaggio la tomba richiama a Fulda la Chiesa tedesca. L'assemblea autunnale della Conferenza episcopale tedesca vi si tiene da tempo immemorabile. Quella consuetudine risale al 1867, quando i vescovi tedeschi si riunirono per la prima volta presso la tomba di Bonifacio; secondo il decreto Christus Dominus in autunno ci si riunisce a Fulda e in primavera in luoghi diversi.

La fiesta fija es el 5 de junio, día en que Bonifacio fue asesinado cerca de Dokkum en el 754. La fiesta de San Bonifacio propiamente dicha se celebra en Fulda un domingo de comienzos de junio.

La peregrinación adopta la forma de una romería en estrella. Las parroquias del decanato urbano acuden en cortejo a la catedral. Las peregrinaciones a pie de comunidades más lejanas se ponen a veces en camino de noche y llegan hacia las nueve de la mañana; se las recibe con el repique de las campanas de la catedral.

El momento culminante es una misa pontifical solemne con miles de participantes, en la que concelebra siempre un obispo de fuera de Fulda. Esa costumbre subraya la importancia de san Bonifacio para la Iglesia de toda Alemania.

En 1954 se celebró en Fulda una Jornada de los Católicos Alemanes, con eclesiásticos de alto rango.

También fuera de la peregrinación, la tumba atrae a Fulda a la Iglesia alemana. La asamblea de otoño de la Conferencia Episcopal Alemana se celebra allí desde hace muchísimo tiempo. Esa costumbre se remonta a 1867, cuando los obispos alemanes se reunieron por primera vez ante la tumba de san Bonifacio; conforme al decreto Christus Dominus, la reunión de otoño tiene lugar en Fulda y la de primavera en lugares cambiantes.