LevočaLevočaLevočaLevočaLevočaLevoča

De geschiedenis van de berg begint met de Tataarse inval van 1241. Volgens de overlevering vluchtte de bevolking van de Spiš naar de hoogte boven Levoča en slaagden de aanvallers er niet in de heuvel te nemen. De bewoners schreven hun behoud toe aan de bescherming van Maria.

Uit dankbaarheid werd een kapel gebouwd. Kronieken uit 1247 vermelden een kapel op deze plaats. Er wordt aangenomen dat het gebouw ook als toevluchtsoord diende en dat er mogelijk een leprozenhuis bij hoorde.

Onder pastoor Henrich volgden in 1311 herstel en gedeeltelijke herbouw. In 1470 werd de kapel vergroot om meer pelgrims te kunnen ontvangen. Vanaf de veertiende eeuw groeide de berg uit tot een erkend centrum van Mariaverering in het oosten van het land. De kapel is afgebeeld op het altaarwerk van Meester Paulus van Levoča.

In 1673 meldden herders in de omgeving een Mariaverschijning, wat de toeloop verder deed toenemen. Op 13 mei 1766 werd de eerste steen gelegd van een nieuwe, barokke kerk, die nog in datzelfde jaar gereedkwam.

Het verbod op bedevaarten dat keizer Jozef II in 1787 uitvaardigde, bracht een periode van verval. Pas in de negentiende eeuw herstelde de bedevaart zich. In 1858 werd naast de kerk een kapel van de byzantijnse ritus gewijd.

Op 2 juli 1903 legde de Spišse kanunnik Ignác Zimmermann de eerste steen van de huidige kerk. De architect was Anton Müller. De bouw liep vertraging op doordat de nieuwe toren in 1908 instortte. Op 2 juli 1922 werd het gebouw in zijn huidige vorm in gebruik genomen.

Op 25 januari 1984 verhief paus Johannes Paulus II de kerk tot basilica minor. Op 3 juli 1995 vierde hij hier zelf de eucharistie, bij een samenkomst van naar schatting zeshonderdvijftigduizend pelgrims. In 2005 sloot het heiligdom zich aan bij de Europese vereniging van Mariale bedevaartsoorden.

Dzieje góry zaczynają się od najazdu tatarskiego w 1241 roku. Według tradycji ludność Spisza uciekła na wzniesienie nad Lewoczą, a napastnikom nie udało się wzgórza zdobyć. Mieszkańcy przypisali swoje ocalenie opiece Maryi.

Z wdzięczności zbudowano kaplicę. Kroniki z 1247 roku wspominają kaplicę w tym miejscu. Przyjmuje się, że budowla służyła też za schronienie i że mógł do niej należeć dom dla trędowatych.

Za proboszcza Henryka nastąpiły w 1311 roku naprawa i częściowa odbudowa. W 1470 roku kaplicę powiększono, aby pomieścić więcej pielgrzymów. Od XIV wieku góra wyrosła na uznany ośrodek kultu maryjnego na wschodzie kraju. Kaplica została przedstawiona na ołtarzu Mistrza Pawła z Lewoczy.

W 1673 roku pasterze z okolicy zgłosili objawienie maryjne, co jeszcze zwiększyło napływ pielgrzymów. 13 maja 1766 roku położono kamień węgielny nowego, barokowego kościoła, ukończonego jeszcze w tym samym roku.

Zakaz pielgrzymek, który cesarz Józef II wydał w 1787 roku, przyniósł okres upadku. Dopiero w XIX wieku ruch pielgrzymkowy się odrodził. W 1858 roku obok kościoła poświęcono kaplicę obrządku bizantyjskiego.

2 lipca 1903 roku spiski kanonik Ignác Zimmermann położył kamień węgielny dzisiejszego kościoła. Architektem był Anton Müller. Budowa opóźniła się, gdy w 1908 roku zawaliła się nowa wieża. 2 lipca 1922 roku budowlę w dzisiejszym kształcie oddano do użytku.

25 stycznia 1984 roku papież Jan Paweł II podniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. 3 lipca 1995 roku sam sprawował tu Eucharystię, na spotkaniu szacowanym na sześćset pięćdziesiąt tysięcy pielgrzymów. W 2005 roku sanktuarium przystąpiło do Europejskiego Stowarzyszenia Sanktuariów Maryjnych.

Die Geschichte des Berges beginnt mit dem Tatareneinfall von 1241. Der Überlieferung nach floh die Bevölkerung der Zips auf die Höhe über Levoča, und den Angreifern gelang es nicht, den Hügel zu nehmen. Die Bewohner schrieben ihre Rettung dem Schutz Mariens zu.

Aus Dankbarkeit wurde eine Kapelle gebaut. Chroniken von 1247 erwähnen eine Kapelle an dieser Stelle. Man nimmt an, dass der Bau auch als Zufluchtsort diente und dass möglicherweise ein Leprosenhaus dazugehörte.

Unter Pfarrer Henrich folgten 1311 Instandsetzung und teilweiser Neubau. 1470 wurde die Kapelle vergrößert, um mehr Pilger aufnehmen zu können. Vom vierzehnten Jahrhundert an wuchs der Berg zu einem anerkannten Zentrum der Marienverehrung im Osten des Landes heran. Die Kapelle ist auf dem Altarwerk des Meisters Paul von Leutschau abgebildet.

1673 berichteten Hirten aus der Umgebung von einer Marienerscheinung, was den Zustrom weiter anwachsen ließ. Am 13. Mai 1766 wurde der Grundstein einer neuen, barocken Kirche gelegt, die noch im selben Jahr fertig wurde.

Das Wallfahrtsverbot, das Kaiser Joseph II. 1787 erließ, brachte eine Zeit des Verfalls. Erst im neunzehnten Jahrhundert erholte sich die Wallfahrt. 1858 wurde neben der Kirche eine Kapelle des byzantinischen Ritus geweiht.

Am 2. Juli 1903 legte der Zipser Kanonikus Ignác Zimmermann den Grundstein der heutigen Kirche. Der Architekt war Anton Müller. Der Bau verzögerte sich, weil der neue Turm 1908 einstürzte. Am 2. Juli 1922 wurde das Gebäude in seiner heutigen Form in Gebrauch genommen.

Am 25. Januar 1984 erhob Papst Johannes Paul II. die Kirche zur Basilica minor. Am 3. Juli 1995 feierte er hier selbst die Eucharistie, bei einer Zusammenkunft von schätzungsweise sechshundertfünfzigtausend Pilgern. 2005 schloss sich das Heiligtum dem europäischen Verband der Marienwallfahrtsorte an.

L'histoire de la montagne commence avec l'invasion des Tatars de 1241. Selon la tradition, la population du Spiš se réfugia sur les hauteurs dominant Levoča et les assaillants ne parvinrent pas à s'emparer de la colline. Les habitants attribuèrent leur salut à la protection de Marie.

En reconnaissance, une chapelle fut construite. Des chroniques de 1247 mentionnent une chapelle en ce lieu. On suppose que le bâtiment servait aussi de refuge et qu'une léproserie y était peut-être attachée.

Sous le curé Henrich suivirent, en 1311, une remise en état et une reconstruction partielle. En 1470, la chapelle fut agrandie afin d'accueillir davantage de pèlerins. À partir du quatorzième siècle, la montagne devint un centre reconnu du culte marial dans l'est du pays. La chapelle est figurée sur le retable du Maître Paul de Levoča.

En 1673, des bergers des environs rapportèrent une apparition mariale, ce qui accrut encore l'affluence. Le 13 mai 1766 fut posée la première pierre d'une nouvelle église baroque, achevée la même année.

L'interdiction des pèlerinages promulguée par l'empereur Joseph II en 1787 ouvrit une période de déclin. Le pèlerinage ne se rétablit qu'au dix-neuvième siècle. En 1858 fut consacrée, à côté de l'église, une chapelle de rite byzantin.

Le 2 juillet 1903, le chanoine du Spiš Ignác Zimmermann posa la première pierre de l'église actuelle. L'architecte en était Anton Müller. Le chantier prit du retard lorsque la nouvelle tour s'effondra en 1908. Le 2 juillet 1922, l'édifice fut mis en service sous sa forme actuelle.

Le 25 janvier 1984, le pape Jean-Paul II éleva l'église au rang de basilique mineure. Le 3 juillet 1995, il y célébra lui-même l'eucharistie, lors d'un rassemblement estimé à six cent cinquante mille pèlerins. En 2005, le sanctuaire a rejoint l'association européenne des sanctuaires mariaux.

La storia del monte comincia con l'invasione dei Tartari del 1241. Secondo la tradizione la popolazione dello Spiš si rifugiò sull'altura sopra Levoča e gli assalitori non riuscirono a espugnare la collina. Gli abitanti attribuirono la loro salvezza alla protezione della Vergine.

Per riconoscenza fu costruita una cappella. Le cronache del 1247 menzionano una cappella in questo luogo. Si ritiene che l'edificio servisse anche da rifugio e che vi fosse annesso forse un lebbrosario.

Sotto il parroco Henrich seguirono nel 1311 restauri e una ricostruzione parziale. Nel 1470 la cappella fu ampliata per poter accogliere più pellegrini. Dal Trecento il monte divenne un riconosciuto centro di devozione mariana nell'est del paese. La cappella è raffigurata nell'ancona del Maestro Paolo di Levoča.

Nel 1673 alcuni pastori dei dintorni riferirono un'apparizione mariana, il che accrebbe ulteriormente l'afflusso. Il 13 maggio 1766 fu posta la prima pietra di una nuova chiesa barocca, terminata nello stesso anno.

Il divieto di pellegrinaggi emanato dall'imperatore Giuseppe II nel 1787 portò a un periodo di declino. Solo nell'Ottocento il pellegrinaggio si riprese. Nel 1858 accanto alla chiesa fu consacrata una cappella di rito bizantino.

Il 2 luglio 1903 il canonico dello Spiš Ignác Zimmermann pose la prima pietra della chiesa attuale. L'architetto era Anton Müller. I lavori subirono un ritardo perché nel 1908 la nuova torre crollò. Il 2 luglio 1922 l'edificio fu inaugurato nella forma odierna.

Il 25 gennaio 1984 papa Giovanni Paolo II elevò la chiesa a basilica minore. Il 3 luglio 1995 vi celebrò egli stesso l'eucaristia, davanti a un raduno stimato in seicentocinquantamila pellegrini. Nel 2005 il santuario ha aderito all'associazione europea dei santuari mariani.

La historia de la montaña empieza con la invasión de los tártaros de 1241. Según la tradición, la población del Spiš huyó a la altura que domina Levoča y los atacantes no lograron tomar la colina. Los habitantes atribuyeron su salvación a la protección de María.

En agradecimiento se construyó una capilla. Unas crónicas de 1247 mencionan una capilla en este lugar. Se supone que el edificio servía también de refugio y que quizá tuviera anejo un leprosario.

Bajo el párroco Henrich siguieron en 1311 una restauración y una reconstrucción parcial. En 1470 la capilla se amplió para poder acoger a más peregrinos. Desde el siglo XIV la montaña se convirtió en un centro reconocido de devoción mariana en el oriente del país. La capilla aparece representada en el retablo del Maestro Pablo de Levoča.

En 1673 unos pastores de los alrededores dijeron haber visto una aparición mariana, lo que aumentó todavía más la afluencia. El 13 de mayo de 1766 se colocó la primera piedra de una nueva iglesia barroca, terminada ese mismo año.

La prohibición de las peregrinaciones que el emperador José II dictó en 1787 trajo un periodo de decadencia. La peregrinación no se recuperó hasta el siglo XIX. En 1858 se consagró junto a la iglesia una capilla de rito bizantino.

El 2 de julio de 1903 el canónigo del Spiš Ignác Zimmermann colocó la primera piedra de la iglesia actual. El arquitecto fue Anton Müller. Las obras se retrasaron porque la nueva torre se derrumbó en 1908. El 2 de julio de 1922 el edificio se abrió al culto en su forma actual.

El 25 de enero de 1984 el papa Juan Pablo II elevó la iglesia a basílica menor. El 3 de julio de 1995 celebró él mismo aquí la eucaristía, en una concentración de unos seiscientos cincuenta mil peregrinos. En 2005 el santuario se sumó a la asociación europea de santuarios marianos.

Het middelpunt van de verering is een gotisch beeld van Maria uit de tweede helft van de vijftiende eeuw. Het stamt dus uit de bloeitijd van de laatgotische beeldhouwkunst in de Spiš, de streek waar ook Meester Paulus van Levoča werkte.

Het beeld is meeverhuisd van de oude kapel naar de opeenvolgende kerkgebouwen en staat nu in de neogotische basiliek. Het is daarmee het oudste voorwerp van de devotie op de berg en verbindt de opeenvolgende gebouwen met elkaar.

De verering zelf is ouder dan het beeld. Zij gaat terug op de redding van 1241, die aan Maria werd toegeschreven, en kreeg in 1673 nieuwe impulsen door de Mariaverschijning die herders in de omgeving meldden.

De kerk is toegewijd aan de Visitatie, het bezoek van Maria aan haar nicht Elisabet. Die toewijding bepaalt zowel de naam van de basiliek als de datum van de jaarlijkse hoofdbedevaart.

Ośrodkiem kultu jest gotycka figura Matki Bożej z drugiej połowy XV wieku. Pochodzi więc z czasów rozkwitu późnogotyckiej rzeźby na Spiszu, w regionie, w którym pracował także Mistrz Paweł z Lewoczy.

Figura wędrowała ze starej kaplicy do kolejnych budowli kościelnych, a dziś stoi w neogotyckiej bazylice. Jest tym samym najstarszym przedmiotem tutejszego nabożeństwa i spaja kolejne świątynie ze sobą.

Sam kult jest starszy niż figura. Sięga ocalenia z 1241 roku, przypisanego Maryi, a nowych bodźców nabrał w 1673 roku dzięki objawieniu maryjnemu, które zgłosili pasterze z okolicy.

Kościół jest poświęcony Nawiedzeniu, czyli odwiedzinom Maryi u jej krewnej Elżbiety. To wezwanie wyznacza zarówno nazwę bazyliki, jak i datę dorocznej głównej pielgrzymki.

Der Mittelpunkt der Verehrung ist eine gotische Marienfigur aus der zweiten Hälfte des fünfzehnten Jahrhunderts. Sie stammt also aus der Blütezeit der spätgotischen Bildhauerkunst in der Zips, jener Landschaft, in der auch Meister Paul von Leutschau arbeitete.

Die Figur ist von der alten Kapelle in die aufeinanderfolgenden Kirchenbauten mitgezogen und steht nun in der neugotischen Basilika. Sie ist damit der älteste Gegenstand der Frömmigkeit auf dem Berg und verbindet die aufeinanderfolgenden Bauten miteinander.

Die Verehrung selbst ist älter als die Figur. Sie geht auf die Rettung von 1241 zurück, die Maria zugeschrieben wurde, und erhielt 1673 neue Impulse durch die Marienerscheinung, von der Hirten der Umgebung berichteten.

Die Kirche ist Mariä Heimsuchung geweiht, dem Besuch Mariens bei ihrer Verwandten Elisabet. Diese Weihe bestimmt sowohl den Namen der Basilika als auch das Datum der jährlichen Hauptwallfahrt.

Le cœur de la dévotion est une statue gothique de Marie datant de la seconde moitié du quinzième siècle. Elle appartient donc à l'âge d'or de la sculpture du gothique tardif dans le Spiš, la région où travailla également le Maître Paul de Levoča.

La statue a suivi le déménagement de l'ancienne chapelle vers les églises successives et se trouve aujourd'hui dans la basilique néogothique. Elle est ainsi le plus ancien objet de la dévotion sur la montagne et relie entre eux les édifices qui se sont succédé.

La vénération elle-même est plus ancienne que la statue. Elle remonte au salut de 1241, attribué à Marie, et reçut en 1673 une nouvelle impulsion avec l'apparition mariale rapportée par des bergers des environs.

L'église est dédiée à la Visitation, la visite de Marie à sa cousine Élisabeth. Cette dédicace détermine à la fois le nom de la basilique et la date du grand pèlerinage annuel.

Il fulcro della venerazione è una statua gotica della Vergine della seconda metà del Quattrocento. Risale dunque alla stagione d'oro della scultura tardogotica nello Spiš, la regione in cui lavorò anche il Maestro Paolo di Levoča.

La statua è passata dall'antica cappella ai successivi edifici di culto e si trova oggi nella basilica neogotica. È così l'oggetto più antico della devozione sul monte e collega tra loro le costruzioni che si sono succedute.

La venerazione stessa è più antica della statua. Risale alla salvezza del 1241, attribuita alla Vergine, e ricevette nuovo impulso nel 1673 con l'apparizione mariana riferita da alcuni pastori dei dintorni.

La chiesa è dedicata alla Visitazione, la visita di Maria alla cugina Elisabetta. Quella dedicazione determina tanto il nome della basilica quanto la data del pellegrinaggio principale annuale.

El centro de la veneración es una imagen gótica de María de la segunda mitad del siglo XV. Procede, pues, del momento de esplendor de la escultura tardogótica en el Spiš, la comarca donde trabajó también el Maestro Pablo de Levoča.

La imagen se trasladó de la vieja capilla a los sucesivos templos y se encuentra ahora en la basílica neogótica. Es por ello el objeto más antiguo de la devoción en la montaña y enlaza unos edificios con otros.

La veneración misma es más antigua que la imagen. Se remonta a la salvación de 1241, atribuida a María, y recibió nuevo impulso en 1673 con la aparición mariana que refirieron unos pastores de los alrededores.

La iglesia está dedicada a la Visitación, la visita de María a su prima Isabel. Esa dedicación determina tanto el nombre de la basílica como la fecha de la principal peregrinación anual.

De basiliek staat vrij op de top van de Mariánska hora en is van verre zichtbaar. Het is een neogotisch gebouw uit het begin van de twintigste eeuw, met één toren aan de westzijde. De bouw werd geleid door architect Anton Müller.

Binnen staat het gotische Mariabeeld uit de vijftiende eeuw, het hart van de devotie. Naast de kerk staat de kapel van de byzantijnse ritus die in 1858 werd gewijd; zij herinnert aan de gemengde kerkelijke samenstelling van de streek.

Van de stad naar de top voert de weg die de Laan van Johannes Paulus II wordt genoemd. Langs dit pad liggen vijf kapellen. Ook een kruisweg begeleidt de klim, zodat u de bedevaart al lopend biddend kunt afleggen.

De vijf kapellen langs de laan markeren de etappes van de tocht omhoog. Zij bieden onderweg gelegenheid tot gebed en rust.

Onderweg passeert u een bron en een beeld van Johannes Nepomuk. Wie niet wil lopen, kan de berg per auto of bus tot een parkeerplaats bij de top bereiken.

Vanaf de heuvel hebt u een wijd uitzicht. U kijkt uit over het historische centrum van Levoča, dat met zijn middeleeuwse stadskern en het werk van Meester Paulus bekendstaat, en over de omringende Spiš met de bergen op de achtergrond.

De berg zelf is grotendeels open terrein. Er is geen calvarieberg, zoals bij veel vergelijkbare oorden wel het geval is; het plateau rond de basiliek dient bij de grote bedevaart als ruimte voor de openluchtvieringen.

Bazylika stoi swobodnie na szczycie Mariánskiej hory i jest widoczna z daleka. To budowla neogotycka z początku XX wieku, z jedną wieżą od zachodu. Budową kierował architekt Anton Müller.

Wewnątrz stoi gotycka figura Matki Bożej z XV wieku, serce całego nabożeństwa. Obok kościoła stoi kaplica obrządku bizantyjskiego, poświęcona w 1858 roku; przypomina ona o mieszanym składzie wyznaniowym tej okolicy.

Z miasta na szczyt prowadzi droga nazywana Aleją Jana Pawła II. Wzdłuż niej leży pięć kaplic. Podejściu towarzyszy też droga krzyżowa, tak że pielgrzymkę mogą Państwo odprawić modląc się w marszu.

Pięć kaplic przy alei wyznacza etapy wędrówki w górę. Dają one po drodze sposobność do modlitwy i odpoczynku.

Po drodze mijają Państwo źródło i figurę świętego Jana Nepomucena. Kto nie chce iść pieszo, może dojechać na górę samochodem lub autobusem do parkingu w pobliżu szczytu.

Ze wzgórza roztacza się szeroki widok. Patrzą Państwo na historyczne centrum Lewoczy, słynące ze średniowiecznego układu i z dzieł Mistrza Pawła, oraz na otaczający Spisz z górami w tle.

Sama góra to w przeważającej części otwarty teren. Nie ma tu kalwarii, jak w wielu podobnych miejscach; płaskowyż wokół bazyliki służy podczas wielkiej pielgrzymki za przestrzeń nabożeństw pod gołym niebem.

Die Basilika steht frei auf dem Gipfel der Mariánska hora und ist von Weitem sichtbar. Es ist ein neugotischer Bau vom Beginn des zwanzigsten Jahrhunderts, mit einem Turm an der Westseite. Die Bauleitung lag beim Architekten Anton Müller.

Im Inneren steht die gotische Marienfigur aus dem fünfzehnten Jahrhundert, das Herz der Frömmigkeit. Neben der Kirche steht die Kapelle des byzantinischen Ritus, die 1858 geweiht wurde; sie erinnert an die gemischte kirchliche Zusammensetzung der Gegend.

Von der Stadt zum Gipfel führt jener Weg, der Allee Johannes Pauls II. genannt wird. An diesem Pfad liegen fünf Kapellen. Auch ein Kreuzweg begleitet den Anstieg, sodass Sie die Wallfahrt im Gehen betend zurücklegen können.

Die fünf Kapellen entlang der Allee markieren die Etappen des Aufstiegs. Sie bieten unterwegs Gelegenheit zu Gebet und Rast.

Unterwegs kommen Sie an einer Quelle und an einer Figur des Johannes Nepomuk vorbei. Wer nicht laufen möchte, erreicht den Berg mit dem Auto oder dem Bus bis zu einem Parkplatz nahe dem Gipfel.

Vom Hügel aus haben Sie eine weite Aussicht. Sie blicken über das historische Zentrum von Levoča, das für seinen mittelalterlichen Stadtkern und das Werk des Meisters Paul bekannt ist, und über die umliegende Zips mit den Bergen im Hintergrund.

Der Berg selbst ist größtenteils offenes Gelände. Es gibt keinen Kalvarienberg, wie er bei vielen vergleichbaren Orten vorhanden ist; das Plateau um die Basilika dient bei der großen Wallfahrt als Raum für die Gottesdienste im Freien.

La basilique se dresse isolée au sommet de la Mariánska hora et se voit de loin. C'est un édifice néogothique du début du vingtième siècle, avec une tour unique du côté ouest. Le chantier fut dirigé par l'architecte Anton Müller.

À l'intérieur se trouve la statue gothique de la Vierge du quinzième siècle, cœur de la dévotion. À côté de l'église s'élève la chapelle de rite byzantin consacrée en 1858 ; elle rappelle la composition confessionnelle mêlée de la région.

De la ville au sommet monte la route que l'on appelle l'allée Jean-Paul II. Cinq chapelles jalonnent ce chemin. Un chemin de croix accompagne lui aussi la montée, de sorte que vous pouvez accomplir le pèlerinage en priant tout en marchant.

Les cinq chapelles de l'allée marquent les étapes de la montée. Elles offrent en chemin l'occasion de prier et de se reposer.

En chemin, vous passez devant une source et une statue de saint Jean Népomucène. Qui ne veut pas marcher peut gagner la montagne en voiture ou en autocar jusqu'à un parking proche du sommet.

Depuis la colline, la vue est vaste. Vous découvrez le centre historique de Levoča, célèbre pour son noyau médiéval et l'œuvre du Maître Paul, ainsi que le Spiš environnant avec les montagnes en arrière-plan.

La montagne elle-même est en grande partie un terrain découvert. Il n'y a pas de calvaire, comme c'est le cas dans bien des lieux comparables ; lors du grand pèlerinage, le plateau autour de la basilique sert d'espace pour les célébrations en plein air.

La basilica sorge isolata sulla cima della Mariánska hora ed è visibile da lontano. È un edificio neogotico dell'inizio del Novecento, con una torre sul lato occidentale. I lavori furono diretti dall'architetto Anton Müller.

All'interno si trova la statua gotica della Vergine del Quattrocento, cuore della devozione. Accanto alla chiesa sorge la cappella di rito bizantino consacrata nel 1858; ricorda la composizione ecclesiastica mista della regione.

Dalla città alla cima porta la strada chiamata viale Giovanni Paolo II. Lungo questo percorso si trovano cinque cappelle. Anche una via crucis accompagna la salita, così che può compiere il pellegrinaggio pregando mentre cammina.

Le cinque cappelle lungo il viale scandiscono le tappe del cammino verso l'alto. Offrono lungo la strada occasione di preghiera e di riposo.

Strada facendo incontra una sorgente e una statua di san Giovanni Nepomuceno. Chi non vuole camminare può raggiungere il monte in auto o in autobus fino a un parcheggio presso la cima.

Dalla collina si gode un panorama ampio. Lo sguardo spazia sul centro storico di Levoča, noto per il suo nucleo medievale e per l'opera del Maestro Paolo, e sullo Spiš circostante con le montagne sullo sfondo.

Il monte è in gran parte terreno aperto. Non vi è un monte Calvario, come accade invece in molti luoghi simili; il pianoro attorno alla basilica serve durante il grande pellegrinaggio come spazio per le celebrazioni all'aperto.

La basílica se alza exenta en la cima de la Mariánska hora y se divisa desde lejos. Es un edificio neogótico de comienzos del siglo XX, con una sola torre en el lado occidental. Las obras las dirigió el arquitecto Anton Müller.

Dentro está la imagen gótica de María del siglo XV, el corazón de la devoción. Junto a la iglesia se levanta la capilla de rito bizantino consagrada en 1858; recuerda la composición eclesial mixta de la comarca.

De la ciudad a la cima sube el camino llamado avenida de Juan Pablo II. A lo largo de este sendero hay cinco capillas. Un via crucis acompaña también la subida, de modo que puede usted hacer la peregrinación rezando mientras camina.

Las cinco capillas de la avenida marcan las etapas de la subida. Ofrecen ocasión de rezar y de descansar por el camino.

Por el camino pasará junto a una fuente y una figura de san Juan Nepomuceno. Quien no quiera caminar puede llegar en coche o en autobús hasta un aparcamiento cercano a la cima.

Desde la colina se disfruta de una vista amplia. Se domina el centro histórico de Levoča, célebre por su casco medieval y por la obra del Maestro Pablo, y el Spiš circundante con las montañas al fondo.

La montaña es en su mayor parte terreno abierto. No hay un calvario, como sí ocurre en muchos lugares semejantes; la explanada en torno a la basílica sirve durante la gran peregrinación como espacio para las celebraciones al aire libre.

De hoofdbedevaart valt op de eerste zondag van juli en sluit aan bij het feest van de Visitatie van Maria, dat op 2 juli wordt gevierd. Rond die dagen trekken grote aantallen pelgrims te voet vanuit Levoča de berg op.

De devotie geldt Maria als beschermvrouwe in tijden van gevaar. Dat motief stamt uit het verhaal van 1241 en is door de eeuwen heen telkens opnieuw ingevuld, ook in de decennia waarin het openbare kerkelijke leven in Slowakije beperkt was.

Het bezoek van paus Johannes Paulus II op 3 juli 1995 geldt als de grootste bedevaart in de Slowaakse geschiedenis. Hij had de kerk elf jaar eerder, op 25 januari 1984, al tot basilica minor verheven.

Ook de gedachtenis van de Mariaverschijning van 1673, door herders in de omgeving gemeld, leeft in de plaatselijke overlevering voort.

Sinds 2005 maakt het heiligdom deel uit van de Europese vereniging van Mariale bedevaartsoorden, waarmee Levoča in één rij staat met de bekende Mariaplaatsen van het continent.

Główna pielgrzymka przypada w pierwszą niedzielę lipca i nawiązuje do święta Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, obchodzonego 2 lipca. W te dni wielkie rzesze pielgrzymów idą pieszo z Lewoczy pod górę.

Nabożeństwo dotyczy Maryi jako obrończyni w czasie niebezpieczeństwa. Motyw ten pochodzi z opowieści o 1241 roku i przez stulecia wypełniał się wciąż nową treścią, także w dziesięcioleciach, gdy publiczne życie kościelne na Słowacji było ograniczone.

Wizyta papieża Jana Pawła II 3 lipca 1995 roku uchodzi za największą pielgrzymkę w dziejach Słowacji. Jedenaście lat wcześniej, 25 stycznia 1984 roku, podniósł on już ten kościół do godności bazyliki mniejszej.

W miejscowej tradycji żyje również pamięć o objawieniu maryjnym z 1673 roku, zgłoszonym przez pasterzy z okolicy.

Od 2005 roku sanktuarium należy do Europejskiego Stowarzyszenia Sanktuariów Maryjnych, dzięki czemu Lewocza stoi w jednym szeregu ze znanymi miejscami maryjnymi kontynentu.

Die Hauptwallfahrt fällt auf den ersten Sonntag im Juli und knüpft an das Fest Mariä Heimsuchung an, das am 2. Juli gefeiert wird. Um diese Tage ziehen große Scharen von Pilgern zu Fuß von Levoča den Berg hinauf.

Die Verehrung gilt Maria als Schutzherrin in Zeiten der Gefahr. Dieses Motiv stammt aus der Erzählung von 1241 und ist über die Jahrhunderte immer wieder neu gefüllt worden, auch in den Jahrzehnten, in denen das öffentliche kirchliche Leben in der Slowakei eingeschränkt war.

Der Besuch von Papst Johannes Paul II. am 3. Juli 1995 gilt als die größte Wallfahrt der slowakischen Geschichte. Er hatte die Kirche elf Jahre zuvor, am 25. Januar 1984, bereits zur Basilica minor erhoben.

Auch das Gedächtnis der Marienerscheinung von 1673, von der Hirten der Umgebung berichteten, lebt in der örtlichen Überlieferung fort.

Seit 2005 gehört das Heiligtum dem europäischen Verband der Marienwallfahrtsorte an, womit Levoča in einer Reihe mit den bekannten Marienorten des Kontinents steht.

Le grand pèlerinage a lieu le premier dimanche de juillet et se rattache à la fête de la Visitation de Marie, célébrée le 2 juillet. Autour de ces journées, de très nombreux pèlerins montent à pied de Levoča jusqu'à la montagne.

La dévotion s'adresse à Marie comme protectrice au temps du danger. Ce motif vient du récit de 1241 et s'est rechargé de sens au fil des siècles, y compris durant les décennies où la vie religieuse publique était limitée en Slovaquie.

La visite du pape Jean-Paul II, le 3 juillet 1995, passe pour le plus grand pèlerinage de l'histoire slovaque. Onze ans plus tôt, le 25 janvier 1984, il avait déjà élevé l'église au rang de basilique mineure.

La mémoire de l'apparition mariale de 1673, rapportée par des bergers des environs, se perpétue elle aussi dans la tradition locale.

Depuis 2005, le sanctuaire fait partie de l'association européenne des sanctuaires mariaux, ce qui place Levoča au rang des grands lieux marials du continent.

Il pellegrinaggio principale cade la prima domenica di luglio e si collega alla festa della Visitazione di Maria, celebrata il 2 luglio. In quei giorni un gran numero di pellegrini sale a piedi sul monte partendo da Levoča.

La devozione si rivolge a Maria come protettrice nei tempi di pericolo. Quel motivo nasce dal racconto del 1241 ed è stato riempito di nuovo significato nel corso dei secoli, anche nei decenni in cui la vita ecclesiale pubblica in Slovacchia era limitata.

La visita di papa Giovanni Paolo II del 3 luglio 1995 è considerata il più grande pellegrinaggio della storia slovacca. Undici anni prima, il 25 gennaio 1984, egli aveva già elevato la chiesa a basilica minore.

Anche la memoria dell'apparizione mariana del 1673, riferita da pastori dei dintorni, sopravvive nella tradizione locale.

Dal 2005 il santuario fa parte dell'associazione europea dei santuari mariani, il che pone Levoča accanto ai luoghi mariani più noti del continente.

La peregrinación principal cae el primer domingo de julio y enlaza con la fiesta de la Visitación de María, que se celebra el 2 de julio. En esos días grandes cantidades de peregrinos suben a pie desde Levoča hasta la montaña.

La devoción se dirige a María como protectora en tiempos de peligro. Ese motivo procede del relato de 1241 y se ha ido llenando de contenido una y otra vez a lo largo de los siglos, también en las décadas en que la vida eclesial pública estuvo limitada en Eslovaquia.

La visita del papa Juan Pablo II, el 3 de julio de 1995, se tiene por la mayor peregrinación de la historia eslovaca. Once años antes, el 25 de enero de 1984, ya había elevado la iglesia a basílica menor.

También pervive en la tradición local el recuerdo de la aparición mariana de 1673, referida por unos pastores de los alrededores.

Desde 2005 el santuario forma parte de la asociación europea de santuarios marianos, con lo que Levoča figura en la misma fila que los lugares marianos más conocidos del continente.