OropaOropaOropaOropaOropaOropa

De overlevering voert het heiligdom terug op Eusebius van Vercelli, die in de vierde eeuw een zwart houten Mariabeeld uit het Midden-Oosten naar zijn bisdom zou hebben gebracht. Tijdens een christenvervolging verborg hij het in een grot in de bergen. Toen het beeld daar onbeweeglijk zwaar bleek, zag men daarin de wens van Maria om op die plek te blijven.

Het beeld dat vandaag in de oude basiliek staat, is van veel later datum. Het is gesneden uit cirmolohout, het hout van de alpenden, en wordt omstreeks 1295 gedateerd. Het geldt als werk van een beeldhouwer uit de Valle d'Aosta, die naar dit beeld de Meester van de Zwarte Madonna van Oropa wordt genoemd; de opdracht kwam van Aimone di Challant, bisschop van Vercelli.

Het oudste bouwdeel is het Sacello Eusebiano, een kapelletje uit de negende eeuw, opgetrokken op de plaats van een eerdere Mariakerk. Een onbekende schilder, aangeduid als de Meester van Oropa, beschilderde in de veertiende eeuw de koepel en de wanden met onder meer een Annunciatie, de heilige Michaël, de heilige Stefanus, een Geboorte en een Kroning van Maria.

In 1599 legde de stad Biella tijdens een pestepidemie een gelofte af. Uit dankbaarheid voor de afwending van de ziekte verrees rond het oude kapelletje de Basilica Antica, die in 1620 gereed kwam. Op de laatste zondag van augustus van dat jaar werd de kerk gewijd en het Mariabeeld voor het eerst plechtig gekroond.

In de achttiende eeuw kreeg het complex koninklijke vertrekken, een bibliotheek en de Porta Regia naar ontwerp van Filippo Juvarra. Voor de groeiende toeloop maakte Ignazio Amedeo Galletti, die van 1726 tot 1791 leefde, een plan voor een veel grotere kerk; dat werd pas aan het einde van de negentiende eeuw goedgekeurd. De eerste steen ging in 1885 de grond in, waarna het werk door twee wereldoorlogen heen traag vorderde.

Tradycja wywodzi sanktuarium od Euzebiusza z Vercelli, który w IV wieku miał przywieźć do swojej diecezji czarną drewnianą figurę Matki Bożej z Bliskiego Wschodu. W czasie prześladowania chrześcijan ukrył ją w górskiej grocie. Gdy figura okazała się tam nieporuszenie ciężka, dopatrzono się w tym woli Maryi, by pozostać w tym miejscu.

Wizerunek stojący dziś w starej bazylice pochodzi z o wiele późniejszych czasów. Wyrzeźbiono go w drewnie limby i datuje się go na około 1295 rok. Uchodzi za dzieło rzeźbiarza z Doliny Aosty, nazywanego od tej figury Mistrzem Czarnej Madonny z Oropy; zamówienie złożył Aimone di Challant, biskup Vercelli.

Najstarszą częścią budowli jest Sacello Eusebiano, kapliczka z IX wieku wzniesiona na miejscu wcześniejszego kościoła maryjnego. Nieznany malarz, określany jako Mistrz z Oropy, pokrył w XIV wieku kopułę i ściany malowidłami, wśród nich Zwiastowaniem, świętym Michałem, świętym Szczepanem, Narodzeniem i Koronacją Maryi.

W 1599 roku miasto Biella złożyło podczas epidemii dżumy ślub. W podzięce za odwrócenie zarazy wokół dawnej kapliczki wyrosła Basilica Antica, ukończona w 1620 roku. W ostatnią niedzielę sierpnia tego roku kościół został poświęcony, a figurę Matki Bożej po raz pierwszy uroczyście ukoronowano.

W XVIII wieku kompleks wzbogacił się o apartamenty królewskie, bibliotekę i Porta Regia według projektu Filippa Juvarry. Wobec rosnącego napływu pielgrzymów Ignazio Amedeo Galletti, żyjący w latach 1726-1791, sporządził plan znacznie większego kościoła; zatwierdzono go dopiero pod koniec XIX wieku. Kamień węgielny położono w 1885 roku, po czym prace posuwały się powoli, przez dwie wojny światowe.

Die Überlieferung führt das Heiligtum auf Eusebius von Vercelli zurück, der im vierten Jahrhundert eine schwarze hölzerne Marienfigur aus dem Nahen Osten in sein Bistum gebracht haben soll. Während einer Christenverfolgung verbarg er sie in einer Grotte im Gebirge. Als sich die Figur dort als unbeweglich schwer erwies, sah man darin den Wunsch Marias, an diesem Ort zu bleiben.

Das Bildwerk, das heute in der alten Basilika steht, stammt aus weit späterer Zeit. Es ist aus Zirbelholz geschnitzt, dem Holz der Arve, und wird um 1295 datiert. Es gilt als Werk eines Bildhauers aus dem Aostatal, der nach dieser Figur als Meister der Schwarzen Madonna von Oropa bezeichnet wird; den Auftrag erteilte Aimone di Challant, Bischof von Vercelli.

Der älteste Bauteil ist das Sacello Eusebiano, eine kleine Kapelle aus dem neunten Jahrhundert, errichtet an der Stelle einer früheren Marienkirche. Ein unbekannter Maler, als Meister von Oropa bezeichnet, bemalte im vierzehnten Jahrhundert die Kuppel und die Wände unter anderem mit einer Verkündigung, dem heiligen Michael, dem heiligen Stephanus, einer Geburt Christi und einer Krönung Mariens.

1599 legte die Stadt Biella während einer Pestepidemie ein Gelübde ab. Aus Dankbarkeit für die Abwendung der Seuche entstand rund um die alte Kapelle die Basilica Antica, die 1620 fertiggestellt wurde. Am letzten Sonntag im August jenes Jahres wurde die Kirche geweiht und die Marienfigur zum ersten Mal feierlich gekrönt.

Im achtzehnten Jahrhundert erhielt die Anlage königliche Gemächer, eine Bibliothek und die Porta Regia nach einem Entwurf von Filippo Juvarra. Für den wachsenden Zustrom entwarf Ignazio Amedeo Galletti, der von 1726 bis 1791 lebte, den Plan für eine weit größere Kirche; genehmigt wurde er erst am Ende des neunzehnten Jahrhunderts. Der Grundstein wurde 1885 gelegt, danach kamen die Arbeiten durch zwei Weltkriege hindurch nur langsam voran.

La tradition fait remonter le sanctuaire à Eusèbe de Verceil, qui aurait rapporté du Proche-Orient, au IVe siècle, une statue noire de la Vierge destinée à son diocèse. Lors d'une persécution des chrétiens, il l'aurait cachée dans une grotte de la montagne. Comme la statue s'y révéla d'un poids impossible à déplacer, on y vit le désir de Marie de demeurer en ce lieu.

La statue que l'on voit aujourd'hui dans la basilique ancienne est bien plus tardive. Sculptée dans le bois de cirmolo, le pin cembro des Alpes, elle est datée des environs de 1295. On l'attribue à un sculpteur du Val d'Aoste, que l'on désigne d'après cette œuvre comme le Maître de la Vierge noire d'Oropa ; la commande vint d'Aimone di Challant, évêque de Verceil.

La partie la plus ancienne de l'ensemble est le Sacello Eusebiano, une chapelle du IXe siècle élevée à l'emplacement d'une église mariale antérieure. Un peintre anonyme, appelé le Maître d'Oropa, en décora au XIVe siècle la coupole et les parois, avec notamment une Annonciation, saint Michel, saint Étienne, une Nativité et un Couronnement de la Vierge.

En 1599, la ville de Biella fit un vœu lors d'une épidémie de peste. En reconnaissance pour l'épidémie écartée, la Basilica Antica s'éleva autour de l'ancienne chapelle et fut achevée en 1620. Le dernier dimanche d'août de cette année-là, l'église fut consacrée et la statue de la Vierge solennellement couronnée pour la première fois.

Au XVIIIe siècle, le complexe reçut des appartements royaux, une bibliothèque et la Porta Regia dessinée par Filippo Juvarra. Face à l'afflux croissant, Ignazio Amedeo Galletti, qui vécut de 1726 à 1791, dressa le plan d'une église bien plus vaste ; il ne fut approuvé qu'à la fin du XIXe siècle. La première pierre fut posée en 1885, après quoi le chantier avança lentement, traversant deux guerres mondiales.

La tradizione fa risalire il santuario a sant'Eusebio di Vercelli, che nel IV secolo avrebbe portato nella sua diocesi una statua lignea nera della Madonna proveniente dal Medio Oriente. Durante una persecuzione dei cristiani la nascose in una grotta tra i monti. Quando la statua si rivelò lì immobile e pesantissima, vi si lesse la volontà di Maria di restare in quel luogo.

L'immagine che si trova oggi nella basilica antica è assai più tarda. È intagliata in legno di cirmolo, il pino delle Alpi, e viene datata intorno al 1295. È ritenuta opera di uno scultore valdostano che proprio da questa statua è chiamato Maestro della Madonna Nera di Oropa; la committenza fu di Aimone di Challant, vescovo di Vercelli.

La parte più antica dell'edificio è il Sacello Eusebiano, una cappelletta del IX secolo innalzata sul luogo di una precedente chiesa mariana. Un pittore ignoto, indicato come Maestro di Oropa, nel Trecento ne affrescò la cupola e le pareti con, tra l'altro, un'Annunciazione, san Michele, santo Stefano, una Natività e un'Incoronazione della Vergine.

Nel 1599, durante un'epidemia di peste, la città di Biella fece un voto. In segno di riconoscenza per lo scampato pericolo sorse attorno all'antico sacello la Basilica Antica, ultimata nel 1620. L'ultima domenica di agosto di quell'anno la chiesa fu consacrata e la statua della Madonna solennemente incoronata per la prima volta.

Nel Settecento il complesso si arricchì degli appartamenti reali, di una biblioteca e della Porta Regia su disegno di Filippo Juvarra. Per l'afflusso crescente Ignazio Amedeo Galletti, vissuto dal 1726 al 1791, elaborò il progetto di una chiesa assai più grande, approvato soltanto alla fine dell'Ottocento. La prima pietra fu posata nel 1885 e i lavori procedettero lentamente, attraversando due guerre mondiali.

La tradición remonta el santuario a san Eusebio de Vercelli, quien en el siglo IV habría traído a su diócesis desde Oriente Medio una imagen negra de la Virgen tallada en madera. Durante una persecución de los cristianos la escondió en una gruta de la montaña. Cuando allí la imagen resultó imposible de mover por su peso, se vio en ello el deseo de María de permanecer en aquel lugar.

La imagen que hoy se venera en la basílica antigua es muy posterior. Está tallada en madera de cirmolo, el pino cembro alpino, y se data hacia 1295. Se considera obra de un escultor del Valle de Aosta al que, precisamente por esta talla, se conoce como el Maestro de la Virgen Negra de Oropa; el encargo procedía de Aimone di Challant, obispo de Vercelli.

La parte más antigua del conjunto es el Sacello Eusebiano, una pequeña capilla del siglo IX levantada en el emplazamiento de una iglesia mariana anterior. Un pintor desconocido, designado como el Maestro de Oropa, decoró en el siglo XIV la cúpula y los muros con, entre otras escenas, una Anunciación, san Miguel, san Esteban, una Natividad y una Coronación de María.

En 1599 la ciudad de Biella hizo un voto durante una epidemia de peste. En agradecimiento por haberse librado de la enfermedad se alzó en torno a la antigua capilla la Basílica Antigua, terminada en 1620. El último domingo de agosto de ese año se consagró la iglesia y se coronó solemnemente por primera vez la imagen de la Virgen.

En el siglo XVIII el conjunto se dotó de aposentos reales, una biblioteca y la Porta Regia, proyectada por Filippo Juvarra. Para la creciente afluencia, Ignazio Amedeo Galletti, que vivió entre 1726 y 1791, trazó el plano de una iglesia mucho mayor; no se aprobó hasta finales del siglo XIX. La primera piedra se colocó en 1885 y las obras avanzaron después lentamente a través de dos guerras mundiales.

Het middelpunt is de Zwarte Madonna van Oropa, een beeld van Maria met het Kind. Gezicht en handen zijn donker; het beeld is met goud en edelstenen versierd. De legende schrijft het toe aan de evangelist Lucas, maar op stijlkenmerken plaatsen kunsthistorici het aan het einde van de dertiende eeuw.

Het beeld staat in het Sacello Eusebiano, het negende-eeuwse kapelletje dat in de Basilica Antica is ingesloten. Rond die nis werd de oude basiliek in het begin van de zeventiende eeuw opgetrokken, zodat het kapelletje binnen de grotere kerk bewaard bleef.

Bijzonder aan Oropa is de honderdjaarlijkse kroning. Na de eerste kroning in 1620 werd het gebaar in 1720, 1820 en 1920 herhaald; aan die van 1920, kort na de Eerste Wereldoorlog, namen meer dan honderdvijftigduizend mensen deel. De vijfde kroning vond op 29 augustus 2021 plaats.

Bij de kroning van 1620 stroomden duizenden gelovigen toe en overtroffen de giften alle verwachtingen; volgens de overlevering schonk een arme vrouw haar bed, omdat zij niets anders bezat.

Sercem sanktuarium jest Czarna Madonna z Oropy, figura Maryi z Dzieciątkiem. Twarz i dłonie są ciemne, a sam wizerunek zdobią złoto i drogie kamienie. Legenda przypisuje go ewangeliście Łukaszowi, lecz na podstawie cech stylowych historycy sztuki umieszczają go pod koniec XIII wieku.

Figura stoi w Sacello Eusebiano, dziewiątowiecznej kapliczce zamkniętej wewnątrz Basilica Antica. Wokół tej niszy wzniesiono na początku XVII wieku starą bazylikę, tak że kapliczka zachowała się wewnątrz większego kościoła.

Osobliwością Oropy jest koronacja odbywana raz na sto lat. Po pierwszej koronacji w 1620 roku gest ten powtórzono w 1720, 1820 i 1920 roku; w tej z 1920 roku, tuż po pierwszej wojnie światowej, wzięło udział ponad sto pięćdziesiąt tysięcy osób. Piąta koronacja odbyła się 29 sierpnia 2021 roku.

Na koronację w 1620 roku przybyły tysiące wiernych, a dary przeszły wszelkie oczekiwania; według tradycji uboga kobieta ofiarowała własne łóżko, bo nic innego nie miała.

Im Mittelpunkt steht die Schwarze Madonna von Oropa, eine Figur der Maria mit dem Kind. Gesicht und Hände sind dunkel; die Figur ist mit Gold und Edelsteinen geschmückt. Die Legende schreibt sie dem Evangelisten Lukas zu, doch nach Stilmerkmalen ordnen Kunsthistoriker sie dem Ende des dreizehnten Jahrhunderts zu.

Die Figur steht im Sacello Eusebiano, der Kapelle aus dem neunten Jahrhundert, die von der Basilica Antica umschlossen ist. Um diese Nische herum wurde die alte Basilika zu Beginn des siebzehnten Jahrhunderts errichtet, sodass die kleine Kapelle innerhalb der größeren Kirche erhalten blieb.

Eine Besonderheit von Oropa ist die hundertjährliche Krönung. Nach der ersten Krönung 1620 wurde die Geste 1720, 1820 und 1920 wiederholt; an derjenigen von 1920, kurz nach dem Ersten Weltkrieg, nahmen mehr als hundertfünfzigtausend Menschen teil. Die fünfte Krönung fand am 29. August 2021 statt.

Zur Krönung von 1620 strömten Tausende von Gläubigen herbei, und die Spenden übertrafen alle Erwartungen; der Überlieferung nach schenkte eine arme Frau ihr Bett, weil sie nichts anderes besaß.

Au centre se tient la Vierge noire d'Oropa, une statue de Marie à l'Enfant. Le visage et les mains sont sombres ; l'œuvre est ornée d'or et de pierres précieuses. La légende l'attribue à l'évangéliste Luc, mais les historiens de l'art la situent, d'après ses caractères stylistiques, à la fin du XIIIe siècle.

La statue se trouve dans le Sacello Eusebiano, la chapelle du IXe siècle englobée dans la Basilica Antica. C'est autour de cette niche que l'ancienne basilique fut élevée au début du XVIIe siècle, de sorte que la chapelle se trouva préservée à l'intérieur de la plus grande église.

La particularité d'Oropa est son couronnement centenaire. Après le premier couronnement de 1620, le geste fut répété en 1720, en 1820 et en 1920 ; celui de 1920, peu après la Première Guerre mondiale, rassembla plus de cent cinquante mille personnes. Le cinquième couronnement eut lieu le 29 août 2021.

Lors du couronnement de 1620, les fidèles affluèrent par milliers et les dons dépassèrent toutes les attentes ; selon la tradition, une femme pauvre offrit son lit, car elle ne possédait rien d'autre.

Al centro sta la Madonna Nera di Oropa, una statua della Vergine con il Bambino. Il volto e le mani sono scuri; l'immagine è ornata d'oro e di pietre preziose. La leggenda la attribuisce all'evangelista Luca, ma per caratteri stilistici gli storici dell'arte la collocano alla fine del XIII secolo.

La statua si trova nel Sacello Eusebiano, la cappelletta del IX secolo inglobata nella Basilica Antica. Attorno a quella nicchia la basilica antica fu innalzata all'inizio del Seicento, così che il sacello si conservò all'interno della chiesa più grande.

Una particolarità di Oropa è l'incoronazione centenaria. Dopo la prima incoronazione del 1620, il gesto fu ripetuto nel 1720, nel 1820 e nel 1920; a quella del 1920, poco dopo la Prima guerra mondiale, presero parte più di centocinquantamila persone. La quinta incoronazione si è tenuta il 29 agosto 2021.

All'incoronazione del 1620 accorsero migliaia di fedeli e le offerte superarono ogni attesa; secondo la tradizione una donna povera donò il proprio letto, perché non possedeva altro.

El centro de todo es la Virgen Negra de Oropa, una imagen de María con el Niño. El rostro y las manos son oscuros; la talla está adornada con oro y piedras preciosas. La leyenda la atribuye al evangelista san Lucas, pero por sus rasgos estilísticos los historiadores del arte la sitúan a finales del siglo XIII.

La imagen se halla en el Sacello Eusebiano, la capilla del siglo IX que quedó englobada en la Basílica Antigua. En torno a ese nicho se levantó la basílica antigua a comienzos del siglo XVII, de modo que la capilla se conservó dentro del templo mayor.

Lo singular de Oropa es su coronación centenaria. Tras la primera coronación de 1620, el gesto se repitió en 1720, 1820 y 1920; en la de 1920, poco después de la Primera Guerra Mundial, participaron más de ciento cincuenta mil personas. La quinta coronación tuvo lugar el 29 de agosto de 2021.

En la coronación de 1620 acudieron miles de fieles y las donaciones superaron todas las previsiones; según la tradición, una mujer pobre entregó su cama, porque no poseía otra cosa.

Het heiligdom is opgezet als een gesloten complex met drie opeenvolgende binnenhoven, omringd door lange gebouwvleugels waarin pelgrims onderdak vonden. De Porta Regia, de monumentale toegangspoort naar ontwerp van Filippo Juvarra, dateert uit de achttiende eeuw.

In het middelste hof staat de Basilica Antica, voltooid in 1620. Binnenin is het Sacello Eusebiano bewaard, met de veertiende-eeuwse fresco's van de Meester van Oropa. In het presbyterium hangen bovendien losgemaakte muurschilderingen uit de veertiende en vijftiende eeuw, afkomstig van elders.

Achter het oude deel rijst de Basilica Superiore, gewijd in 1960. De koepel is tachtig meter hoog en de kerk biedt plaats aan ongeveer drieduizend mensen. De plattegrond bestaat uit een grote achthoekige ruimte met zes kapellen over het leven van Maria. Drie bronzen deuren tonen taferelen uit de geschiedenis, en boven het hoofdaltaar hangt een ciborium naar ontwerp van Gio Ponti.

Onder de bovenkerk ligt een crypte met een verzameling kerststallen uit verschillende landen. Voor de bouw van deze kerk moest de bergbeek de Oropa worden verlegd.

Op de helling boven het heiligdom ligt de Sacro Monte, in 1617 begonnen: een devotiepad langs twaalf kapellen met beeldengroepen over het leven van Maria. In de kapel van de Kroning van Maria, een barok hoogtepunt van de gebroeders Giovanni en Antonio d'Enrico, staan honderdzesenvijftig figuren opgesteld.

Naast de twee kerken omvat het complex koninklijke vertrekken en een bibliotheek, in de achttiende eeuw aangelegd. De lange vleugels sluiten de hoven af en boden eeuwenlang onderdak aan pelgrims die van ver kwamen.

Sanktuarium pomyślano jako zamknięty kompleks z trzema następującymi po sobie dziedzińcami, otoczonymi długimi skrzydłami budynków, w których znajdowali schronienie pielgrzymi. Porta Regia, monumentalna brama wjazdowa według projektu Filippa Juvarry, pochodzi z XVIII wieku.

Na środkowym dziedzińcu stoi Basilica Antica, ukończona w 1620 roku. W jej wnętrzu zachowało się Sacello Eusebiano z czternastowiecznymi freskami Mistrza z Oropy. W prezbiterium wiszą ponadto przeniesione tu malowidła ścienne z XIV i XV wieku, pochodzące z innych miejsc.

Za starą częścią wznosi się Basilica Superiore, poświęcona w 1960 roku. Kopuła ma osiemdziesiąt metrów wysokości, a kościół mieści około trzech tysięcy osób. Plan tworzy wielka ośmioboczna przestrzeń z sześcioma kaplicami poświęconymi życiu Maryi. Trzy spiżowe portale przedstawiają sceny z dziejów sanktuarium, a nad ołtarzem głównym wisi cyborium zaprojektowane przez Gio Pontiego.

Pod kościołem górnym mieści się krypta ze zbiorem szopek bożonarodzeniowych z różnych krajów. Dla wzniesienia tej świątyni trzeba było przesunąć koryto górskiego potoku Oropa.

Na zboczu powyżej sanktuarium leży Sacro Monte, rozpoczęta w 1617 roku: droga pobożności wiodąca wzdłuż dwunastu kaplic z grupami rzeźbiarskimi o życiu Maryi. W kaplicy Koronacji Maryi, barokowym arcydziele braci Giovanniego i Antonia d'Enrico, ustawiono sto pięćdziesiąt sześć figur.

Poza dwoma kościołami kompleks obejmuje apartamenty królewskie i bibliotekę, urządzone w XVIII wieku. Długie skrzydła zamykają dziedzińce i przez stulecia dawały schronienie pielgrzymom przybywającym z daleka.

Das Heiligtum ist als geschlossene Anlage mit drei aufeinanderfolgenden Innenhöfen angelegt, umgeben von langen Gebäudeflügeln, in denen Pilger Unterkunft fanden. Die Porta Regia, das monumentale Eingangstor nach einem Entwurf von Filippo Juvarra, stammt aus dem achtzehnten Jahrhundert.

Im mittleren Hof steht die Basilica Antica, vollendet 1620. In ihrem Inneren ist das Sacello Eusebiano erhalten, mit den Fresken des Meisters von Oropa aus dem vierzehnten Jahrhundert. Im Presbyterium hängen zudem abgelöste Wandmalereien aus dem vierzehnten und fünfzehnten Jahrhundert, die von anderswoher stammen.

Hinter dem alten Teil erhebt sich die Basilica Superiore, geweiht 1960. Die Kuppel ist achtzig Meter hoch, und die Kirche fasst rund dreitausend Menschen. Der Grundriss besteht aus einem großen achteckigen Raum mit sechs Kapellen zum Leben Mariens. Drei Bronzetüren zeigen Szenen aus der Geschichte, und über dem Hochaltar hängt ein Ziborium nach einem Entwurf von Gio Ponti.

Unter der Oberkirche liegt eine Krypta mit einer Sammlung von Weihnachtskrippen aus verschiedenen Ländern. Für den Bau dieser Kirche musste der Gebirgsbach Oropa verlegt werden.

Am Hang oberhalb des Heiligtums liegt der Sacro Monte, 1617 begonnen: ein Andachtsweg entlang zwölf Kapellen mit Figurengruppen zum Leben Mariens. In der Kapelle der Krönung Mariens, einem barocken Höhepunkt der Brüder Giovanni und Antonio d'Enrico, sind hundertsechsundfünfzig Figuren aufgestellt.

Neben den beiden Kirchen umfasst die Anlage königliche Gemächer und eine Bibliothek, die im achtzehnten Jahrhundert eingerichtet wurden. Die langen Flügel schließen die Höfe ab und boten jahrhundertelang Pilgern Unterkunft, die von weit her kamen.

Le sanctuaire se présente comme un ensemble fermé, avec trois cours successives entourées de longues ailes où les pèlerins trouvaient à se loger. La Porta Regia, le portail monumental dessiné par Filippo Juvarra, date du XVIIIe siècle.

La cour du milieu accueille la Basilica Antica, achevée en 1620. À l'intérieur est conservé le Sacello Eusebiano, avec les fresques du XIVe siècle du Maître d'Oropa. Le presbytère abrite en outre des peintures murales des XIVe et XVe siècles, détachées et rapportées d'ailleurs.

Derrière la partie ancienne se dresse la Basilica Superiore, consacrée en 1960. Sa coupole culmine à quatre-vingts mètres et l'église peut accueillir environ trois mille personnes. Le plan se compose d'un vaste espace octogonal doté de six chapelles consacrées à la vie de Marie. Trois portes de bronze évoquent des épisodes de cette histoire, et au-dessus du maître-autel est suspendu un ciborium dessiné par Gio Ponti.

Sous l'église haute s'étend une crypte où est rassemblée une collection de crèches de différents pays. Pour bâtir cette église, il fallut détourner le torrent de l'Oropa.

Sur la pente qui domine le sanctuaire s'étage le Sacro Monte, commencé en 1617 : un chemin de dévotion jalonné de douze chapelles aux groupes sculptés consacrés à la vie de Marie. La chapelle du Couronnement de la Vierge, sommet baroque dû aux frères Giovanni et Antonio d'Enrico, réunit cent cinquante-six figures.

Outre les deux églises, l'ensemble comprend des appartements royaux et une bibliothèque, aménagés au XVIIIe siècle. Les longues ailes ferment les cours et ont hébergé pendant des siècles les pèlerins venus de loin.

Il santuario è concepito come un complesso chiuso con tre cortili successivi, circondati da lunghe ali di fabbricati nei quali i pellegrini trovavano alloggio. La Porta Regia, il monumentale ingresso su disegno di Filippo Juvarra, risale al Settecento.

Nel cortile centrale si erge la Basilica Antica, ultimata nel 1620. All'interno si conserva il Sacello Eusebiano, con gli affreschi trecenteschi del Maestro di Oropa. Nel presbiterio sono inoltre esposte pitture murali staccate del Trecento e del Quattrocento, provenienti da altri luoghi.

Dietro la parte antica si eleva la Basilica Superiore, consacrata nel 1960. La cupola è alta ottanta metri e la chiesa può accogliere circa tremila persone. La pianta consiste in un grande ambiente ottagonale con sei cappelle dedicate alla vita di Maria. Tre porte bronzee raffigurano episodi storici e sopra l'altare maggiore pende un ciborio disegnato da Gio Ponti.

Sotto la chiesa superiore si trova una cripta con una raccolta di presepi provenienti da diversi paesi. Per costruire questa chiesa si dovette deviare il torrente Oropa.

Sul versante sopra il santuario si stende il Sacro Monte, avviato nel 1617: un percorso devozionale lungo dodici cappelle con gruppi scultorei dedicati alla vita della Vergine. Nella cappella dell'Incoronazione di Maria, vertice barocco dei fratelli Giovanni e Antonio d'Enrico, sono disposte centocinquantasei figure.

Oltre alle due chiese il complesso comprende gli appartamenti reali e una biblioteca, realizzati nel Settecento. Le lunghe ali chiudono i cortili e per secoli hanno ospitato i pellegrini giunti da lontano.

El santuario está concebido como un conjunto cerrado con tres patios sucesivos, rodeados de largas alas de edificios en las que se alojaban los peregrinos. La Porta Regia, la monumental puerta de acceso proyectada por Filippo Juvarra, data del siglo XVIII.

En el patio central se alza la Basílica Antigua, terminada en 1620. En su interior se conserva el Sacello Eusebiano, con los frescos del siglo XIV del Maestro de Oropa. En el presbiterio cuelgan además pinturas murales arrancadas de los siglos XIV y XV, procedentes de otros lugares.

Detrás de la parte antigua se eleva la Basílica Superior, consagrada en 1960. La cúpula alcanza los ochenta metros de altura y el templo acoge a unas tres mil personas. La planta consiste en un gran espacio octogonal con seis capillas dedicadas a la vida de María. Tres puertas de bronce representan escenas de su historia, y sobre el altar mayor pende un cimborrio diseñado por Gio Ponti.

Bajo la iglesia superior se extiende una cripta con una colección de belenes de distintos países. Para construir este templo hubo que desviar el torrente Oropa.

En la ladera situada sobre el santuario se encuentra el Sacro Monte, iniciado en 1617: un camino devocional jalonado por doce capillas con grupos escultóricos sobre la vida de María. En la capilla de la Coronación de María, cumbre barroca de los hermanos Giovanni y Antonio d'Enrico, se disponen ciento cincuenta y seis figuras.

Junto a las dos iglesias, el conjunto comprende aposentos reales y una biblioteca, habilitados en el siglo XVIII. Las largas alas cierran los patios y durante siglos dieron cobijo a los peregrinos que llegaban de lejos.

De verering in Oropa draait om de Zwarte Madonna en om de belofte die de stad Biella in 1599 deed. Die belofte wordt niet jaarlijks maar eens per eeuw op grote schaal hernieuwd, met een plechtige kroning van het beeld.

De eerste kroning viel op de laatste zondag van augustus 1620, de dag waarop ook de oude basiliek werd gewijd. Dezelfde dag van het jaar werd later de wijdingsdag van de bovenbasiliek, in 1960. Het heiligdom viert die dubbele herdenking dan ook jaarlijks op de laatste zondag van augustus.

In 2021 werd de vijfde honderdjaarlijkse kroning gehouden, op 29 augustus; paus Franciscus verleende daarvoor een pauselijke kroning. De Sacro Monte ernaast, met zijn twaalf kapellen over het leven van Maria, vormt een tweede devotieroute; sinds 2003 staat hij samen met acht andere heilige bergen in Piëmont en Lombardije op de Werelderfgoedlijst.

De honderdjaarlijkse kroningen vielen telkens in bewogen tijden: die van 1820 volgde op de napoleontische jaren, die van 1920 op de Eerste Wereldoorlog. Elke keer ging de plechtigheid gepaard met liefdadigheid die verder reikte dan het Biellese.

Kult w Oropie skupia się wokół Czarnej Madonny i wokół ślubu, który miasto Biella złożyło w 1599 roku. Ślub ten odnawiany jest uroczyście nie co roku, lecz raz na stulecie, wraz z uroczystą koronacją figury.

Pierwsza koronacja przypadła na ostatnią niedzielę sierpnia 1620 roku, w dniu poświęcenia starej bazyliki. Ten sam dzień roku stał się później dniem poświęcenia bazyliki górnej, w 1960 roku. Sanktuarium obchodzi więc to podwójne wspomnienie co roku w ostatnią niedzielę sierpnia.

W 2021 roku odbyła się piąta stuletnia koronacja, 29 sierpnia; papież Franciszek udzielił na nią koronacji papieskiej. Sąsiadująca Sacro Monte, z dwunastoma kaplicami o życiu Maryi, tworzy drugą trasę pobożności; od 2003 roku figuruje razem z ośmioma innymi świętymi górami Piemontu i Lombardii na Liście światowego dziedzictwa.

Stuletnie koronacje przypadały zawsze na czasy niespokojne: ta z 1820 roku po latach napoleońskich, ta z 1920 roku po pierwszej wojnie światowej. Za każdym razem uroczystości towarzyszyła dobroczynność sięgająca daleko poza region Biellese.

Die Verehrung in Oropa kreist um die Schwarze Madonna und um das Gelübde, das die Stadt Biella 1599 ablegte. Dieses Versprechen wird nicht jährlich, sondern einmal im Jahrhundert in großem Rahmen erneuert, mit einer feierlichen Krönung des Bildwerks.

Die erste Krönung fiel auf den letzten Sonntag im August 1620, den Tag, an dem auch die alte Basilika geweiht wurde. Derselbe Tag des Jahres wurde später, 1960, zum Weihetag der Oberbasilika. Das Heiligtum begeht dieses doppelte Gedenken daher alljährlich am letzten Sonntag im August.

2021 fand die fünfte hundertjährliche Krönung statt, am 29. August; Papst Franziskus gewährte dafür eine päpstliche Krönung. Der benachbarte Sacro Monte mit seinen zwölf Kapellen zum Leben Mariens bildet einen zweiten Andachtsweg; seit 2003 steht er gemeinsam mit acht weiteren heiligen Bergen im Piemont und in der Lombardei auf der Welterbeliste.

Die hundertjährlichen Krönungen fielen stets in bewegte Zeiten: jene von 1820 folgte auf die napoleonischen Jahre, jene von 1920 auf den Ersten Weltkrieg. Jedes Mal ging die Feier mit Wohltätigkeit einher, die weit über das Biellese hinausreichte.

La dévotion d'Oropa tourne autour de la Vierge noire et du vœu que la ville de Biella prononça en 1599. Ce vœu n'est pas renouvelé chaque année en grande pompe, mais une fois par siècle, par le couronnement solennel de la statue.

Le premier couronnement tomba le dernier dimanche d'août 1620, jour où fut également consacrée la basilique ancienne. Ce même dimanche de l'année devint plus tard, en 1960, celui de la consécration de la basilique haute. Le sanctuaire célèbre donc chaque année cette double commémoraison le dernier dimanche d'août.

En 2021 eut lieu, le 29 août, le cinquième couronnement centenaire ; le pape François lui accorda le caractère d'un couronnement pontifical. Le Sacro Monte voisin, avec ses douze chapelles consacrées à la vie de Marie, forme un second parcours de dévotion ; depuis 2003, il figure, avec huit autres monts sacrés du Piémont et de Lombardie, sur la liste du patrimoine mondial.

Les couronnements centenaires sont chaque fois tombés en des temps troublés : celui de 1820 suivit les années napoléoniennes, celui de 1920 la Première Guerre mondiale. Chaque fois, la cérémonie s'accompagna d'œuvres de charité qui dépassèrent largement le Biellois.

La devozione di Oropa ruota attorno alla Madonna Nera e alla promessa fatta dalla città di Biella nel 1599. Quella promessa non si rinnova solennemente ogni anno, ma una volta per secolo, con l'incoronazione solenne della statua.

La prima incoronazione cadde l'ultima domenica di agosto del 1620, il giorno in cui fu consacrata anche la basilica antica. Lo stesso giorno dell'anno divenne più tardi, nel 1960, la data di consacrazione della basilica superiore. Il santuario celebra perciò ogni anno questa duplice memoria l'ultima domenica di agosto.

Nel 2021 si è tenuta la quinta incoronazione centenaria, il 29 agosto; papa Francesco vi concesse un'incoronazione pontificia. Il Sacro Monte accanto, con le sue dodici cappelle dedicate alla vita di Maria, costituisce un secondo itinerario devozionale; dal 2003 è iscritto, insieme ad altri otto sacri monti del Piemonte e della Lombardia, nella lista del Patrimonio mondiale.

Le incoronazioni centenarie caddero ogni volta in tempi difficili: quella del 1820 seguì gli anni napoleonici, quella del 1920 la Prima guerra mondiale. Ogni volta la cerimonia si accompagnò a opere di carità che andarono ben oltre il Biellese.

La devoción de Oropa gira en torno a la Virgen Negra y a la promesa que la ciudad de Biella hizo en 1599. Esa promesa no se renueva solemnemente cada año, sino una vez por siglo, con una coronación solemne de la imagen.

La primera coronación se celebró el último domingo de agosto de 1620, el mismo día en que se consagró la basílica antigua. Esa misma fecha del año fue después la de la dedicación de la basílica superior, en 1960. El santuario celebra por ello cada año esa doble conmemoración el último domingo de agosto.

En 2021 se celebró la quinta coronación centenaria, el 29 de agosto; el papa Francisco concedió para ella una coronación pontificia. El Sacro Monte contiguo, con sus doce capillas sobre la vida de María, constituye un segundo itinerario devocional; desde 2003 figura, junto con otros ocho montes sagrados del Piamonte y Lombardía, en la Lista del Patrimonio Mundial.

Las coronaciones centenarias coincidieron siempre con tiempos agitados: la de 1820 siguió a los años napoleónicos y la de 1920 a la Primera Guerra Mundial. En cada ocasión la ceremonia vino acompañada de obras de caridad que iban mucho más allá del Biellese.