WalsinghamWalsinghamWalsinghamWalsinghamWalsinghamWalsingham

Volgens de overlevering verscheen Maria in 1061 aan Richeldis de Faverches, een Angelsaksische edelvrouw en weduwe. Zij toonde haar het Heilige Huis van Nazareth en droeg haar op in Walsingham een tegenhanger te bouwen, gewijd aan het geheim van de Aankondiging. Na haar dood vertrouwde haar zoon Geoffrey het huis toe aan zijn kapelaan Edwy.

Uit die stichting groeide de priorij van Walsingham, die tussen 1146 en 1174 aan de reguliere kanunniken van Sint-Augustinus werd toevertrouwd; andere bronnen dateren de stichting omstreeks 1153. In de middeleeuwen ontwikkelde Walsingham zich tot een van de voornaamste bedevaartplaatsen van Engeland, naast Glastonbury en Canterbury. Onder de koninklijke pelgrims waren Hendrik III, Eduard I, Hendrik VIII en Catharina van Aragon.

In het Heilige Huis stond een houten Mariabeeld; er werd ook een flesje bewaard dat melk van de Maagd zou bevatten. In 1537 werd onderprior Nicholas Mileham terechtgesteld wegens een vermeende samenzwering tegen de opheffing van de kloosters. In juli 1538 hielp prior Richard Vowell het heiligdom zelf afbreken.

Goud en zilver gingen naar Londen, samen met het beeld, dat volgens de overlevering werd verbrand; een ooggetuigenverslag van die vernietiging ontbreekt. Het terrein werd voor negentig pond verkocht aan Thomas Sidney. In 2019 opperden de kunsthistorici Michael Rear en Francis Young dat de Langham Madonna in het Victoria and Albert Museum het oorspronkelijke beeld is.

De katholieke herleving begon toen Charlotte Boyd in 1896 de veertiende-eeuwse Slipper Chapel kocht en liet herstellen. In 1897 zegende paus Leo XIII een nieuw beeld en trok de eerste katholieke bedevaart sinds de Reformatie naar Walsingham. In 1934 werd de kapel het nationale heiligdom. Aan anglicaanse zijde plaatste pastoor Alfred Hope Patten in 1922 een nieuw beeld in de parochiekerk.

Według tradycji Maryja ukazała się w 1061 roku Richeldis de Faverches, anglosaskiej szlachciance i wdowie. Pokazała jej Święty Dom z Nazaretu i poleciła zbudować w Walsingham jego odpowiednik, poświęcony tajemnicy Zwiastowania. Po jej śmierci syn Geoffrey powierzył dom swojemu kapelanowi Edwy'emu.

Z tej fundacji wyrosło opactwo w Walsingham, powierzone w latach 1146-1174 kanonikom regularnym świętego Augustyna; inne źródła datują fundację na około 1153 rok. W średniowieczu Walsingham stało się jednym z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych Anglii, obok Glastonbury i Canterbury. Wśród królewskich pielgrzymów byli Henryk III, Edward I, Henryk VIII i Katarzyna Aragońska.

W Świętym Domu stała drewniana figura Matki Bożej; przechowywano tam również flakonik, który miał zawierać mleko Dziewicy. W 1537 roku stracono podprzeora Nicholasa Milehama pod zarzutem spisku przeciw kasacie klasztorów. W lipcu 1538 roku przeor Richard Vowell sam pomagał rozbierać sanktuarium.

Złoto i srebro trafiły do Londynu razem z figurą, którą według tradycji spalono; naocznej relacji z tego zniszczenia jednak brakuje. Teren sprzedano za dziewięćdziesiąt funtów Thomasowi Sidneyowi. W 2019 roku historycy sztuki Michael Rear i Francis Young wysunęli przypuszczenie, że Langham Madonna w Victoria and Albert Museum jest właśnie pierwotną figurą.

Katolickie odrodzenie zaczęło się, gdy Charlotte Boyd kupiła w 1896 roku czternastowieczną Slipper Chapel i kazała ją odrestaurować. W 1897 roku papież Leon XIII pobłogosławił nową figurę i do Walsingham wyruszyła pierwsza katolicka pielgrzymka od czasów reformacji. W 1934 roku kaplica stała się sanktuarium narodowym. Po stronie anglikańskiej proboszcz Alfred Hope Patten umieścił w 1922 roku nową figurę w kościele parafialnym.

Der Überlieferung nach erschien Maria 1061 Richeldis de Faverches, einer angelsächsischen Edelfrau und Witwe. Sie zeigte ihr das Heilige Haus von Nazaret und trug ihr auf, in Walsingham ein Gegenstück zu errichten, geweiht dem Geheimnis der Verkündigung. Nach ihrem Tod vertraute ihr Sohn Geoffrey das Haus seinem Kaplan Edwy an.

Aus dieser Gründung erwuchs das Priorat von Walsingham, das zwischen 1146 und 1174 den Augustiner-Chorherren übertragen wurde; andere Quellen datieren die Gründung auf etwa 1153. Im Mittelalter entwickelte sich Walsingham neben Glastonbury und Canterbury zu einem der vornehmsten Wallfahrtsorte Englands. Zu den königlichen Pilgern zählten Heinrich III., Eduard I., Heinrich VIII. und Katharina von Aragon.

Im Heiligen Haus stand eine hölzerne Marienfigur; außerdem wurde dort ein Fläschchen aufbewahrt, das Milch der Jungfrau enthalten sollte. 1537 wurde Subprior Nicholas Mileham wegen einer angeblichen Verschwörung gegen die Aufhebung der Klöster hingerichtet. Im Juli 1538 half Prior Richard Vowell, das Heiligtum selbst abzubrechen.

Gold und Silber gingen nach London, zusammen mit der Figur, die der Überlieferung nach verbrannt wurde; ein Augenzeugenbericht dieser Zerstörung fehlt. Das Gelände wurde für neunzig Pfund an Thomas Sidney verkauft. 2019 äußerten die Kunsthistoriker Michael Rear und Francis Young die Vermutung, die Langham Madonna im Victoria and Albert Museum sei die ursprüngliche Figur.

Die katholische Wiederbelebung begann, als Charlotte Boyd 1896 die Slipper Chapel aus dem vierzehnten Jahrhundert kaufte und wiederherstellen ließ. 1897 segnete Papst Leo XIII. eine neue Figur, und die erste katholische Wallfahrt seit der Reformation zog nach Walsingham. 1934 wurde die Kapelle zum Nationalheiligtum. Auf anglikanischer Seite stellte Pfarrer Alfred Hope Patten 1922 eine neue Figur in der Pfarrkirche auf.

Selon la tradition, Marie apparut en 1061 à Richeldis de Faverches, noble dame anglo-saxonne et veuve. Elle lui montra la Sainte Maison de Nazareth et lui demanda d'en édifier à Walsingham une réplique, dédiée au mystère de l'Annonciation. Après la mort de Richeldis, son fils Geoffrey confia la maison à son chapelain Edwy.

De cette fondation naquit le prieuré de Walsingham, confié entre 1146 et 1174 aux chanoines réguliers de Saint-Augustin ; d'autres sources datent la fondation des environs de 1153. Au Moyen Âge, Walsingham devint l'un des principaux lieux de pèlerinage d'Angleterre, aux côtés de Glastonbury et de Cantorbéry. Parmi les pèlerins royaux figurèrent Henri III, Édouard Ier, Henri VIII et Catherine d'Aragon.

La Sainte Maison abritait une statue de Marie en bois ; on y conservait aussi une fiole censée contenir du lait de la Vierge. En 1537, le sous-prieur Nicholas Mileham fut exécuté pour une prétendue conspiration contre la suppression des monastères. En juillet 1538, le prieur Richard Vowell aida lui-même à démanteler le sanctuaire.

L'or et l'argent partirent pour Londres, avec la statue, qui selon la tradition fut brûlée ; aucun témoignage oculaire de cette destruction ne nous est parvenu. Le domaine fut vendu quatre-vingt-dix livres à Thomas Sidney. En 2019, les historiens de l'art Michael Rear et Francis Young ont avancé que la Madone de Langham, conservée au Victoria and Albert Museum, serait la statue d'origine.

Le renouveau catholique commença lorsque Charlotte Boyd acheta en 1896 la Slipper Chapel du quatorzième siècle et la fit restaurer. En 1897, le pape Léon XIII bénit une nouvelle statue et le premier pèlerinage catholique depuis la Réforme se rendit à Walsingham. En 1934, la chapelle devint le sanctuaire national. Du côté anglican, le curé Alfred Hope Patten plaça en 1922 une nouvelle statue dans l'église paroissiale.

Secondo la tradizione Maria apparve nel 1061 a Richeldis de Faverches, nobildonna anglosassone e vedova. Le mostrò la Santa Casa di Nazaret e le ordinò di costruirne a Walsingham una corrispondente, dedicata al mistero dell'Annunciazione. Dopo la morte di lei, il figlio Geoffrey affidò la casa al proprio cappellano Edwy.

Da quella fondazione nacque il priorato di Walsingham, affidato tra il 1146 e il 1174 ai canonici regolari di Sant'Agostino; altre fonti datano la fondazione intorno al 1153. Nel medioevo Walsingham divenne uno dei principali luoghi di pellegrinaggio d'Inghilterra, accanto a Glastonbury e Canterbury. Tra i pellegrini regali vi furono Enrico III, Edoardo I, Enrico VIII e Caterina d'Aragona.

Nella Santa Casa si trovava una statua lignea di Maria; vi si conservava anche un'ampolla che si diceva contenesse latte della Vergine. Nel 1537 il sottopriore Nicholas Mileham fu giustiziato per una presunta congiura contro la soppressione dei monasteri. Nel luglio 1538 il priore Richard Vowell contribuì egli stesso alla demolizione del santuario.

L'oro e l'argento presero la via di Londra, insieme alla statua, che secondo la tradizione fu bruciata; manca però una testimonianza oculare di quella distruzione. Il terreno fu venduto per novanta sterline a Thomas Sidney. Nel 2019 gli storici dell'arte Michael Rear e Francis Young hanno ipotizzato che la Madonna di Langham, conservata al Victoria and Albert Museum, sia la statua originaria.

La rinascita cattolica cominciò quando Charlotte Boyd acquistò nel 1896 la trecentesca Slipper Chapel e la fece restaurare. Nel 1897 papa Leone XIII benedisse una nuova statua e il primo pellegrinaggio cattolico dopo la Riforma si mise in cammino verso Walsingham. Nel 1934 la cappella divenne santuario nazionale. Sul versante anglicano il parroco Alfred Hope Patten collocò nel 1922 una nuova statua nella chiesa parrocchiale.

Según la tradición, María se apareció en 1061 a Richeldis de Faverches, noble anglosajona y viuda. Le mostró la Santa Casa de Nazaret y le encargó levantar en Walsingham una réplica, dedicada al misterio de la Anunciación. Tras su muerte, su hijo Geoffrey confió la casa a su capellán Edwy.

De aquella fundación nació el priorato de Walsingham, encomendado entre 1146 y 1174 a los canónigos regulares de San Agustín; otras fuentes fechan la fundación hacia 1153. En la Edad Media Walsingham se convirtió en uno de los principales lugares de peregrinación de Inglaterra, junto a Glastonbury y Canterbury. Entre los peregrinos reales figuraron Enrique III, Eduardo I, Enrique VIII y Catalina de Aragón.

En la Santa Casa había una imagen de madera de la Virgen; se guardaba además un frasco que, según se decía, contenía leche de la Virgen. En 1537 el subprior Nicholas Mileham fue ejecutado por una supuesta conjura contra la supresión de los monasterios. En julio de 1538 el prior Richard Vowell colaboró él mismo en el derribo del santuario.

El oro y la plata fueron a parar a Londres junto con la imagen, que según la tradición fue quemada; falta un testimonio ocular de esa destrucción. El terreno se vendió por noventa libras a Thomas Sidney. En 2019 los historiadores del arte Michael Rear y Francis Young plantearon que la Madonna de Langham, conservada en el Victoria and Albert Museum, es la imagen original.

El renacer católico comenzó cuando Charlotte Boyd compró en 1896 la Slipper Chapel, del siglo XIV, y la mandó restaurar. En 1897 el papa León XIII bendijo una nueva imagen y la primera peregrinación católica desde la Reforma se puso en camino hacia Walsingham. En 1934 la capilla fue declarada santuario nacional. Del lado anglicano, el párroco Alfred Hope Patten colocó en 1922 una nueva imagen en la iglesia parroquial.

In beide heiligdommen staat een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Walsingham centraal. Maria zit er als koningin op een troon, met een gouden Saksische kroon en gouden muiltjes, en draagt het Kind Jezus, dat het evangelieboek vasthoudt; daarnaast is een lelie afgebeeld.

Het anglicaanse beeld werd in 1922 gesneden naar het middeleeuwse zegel van de priorij. Het katholieke beeld is laat-negentiende-eeuws en komt uit Oberammergau; paus Leo XIII zegende het op 6 februari 1897. Op 15 augustus 1954 verleende paus Pius XII er een canonieke kroning aan, uitgevoerd door de nuntius, bisschop Gerald O'Hara.

De kroon was betaald uit goud en juwelen die katholieke vrouwen uit het hele land hadden geschonken. Naast de beelden geldt het Heilige Huis zelf als voorwerp van verering: de herbouwde kopie van het huis van Nazareth, waarin het geheim van de Aankondiging wordt herdacht. In de anglicaanse kerk staat het los in het schip, omringd door brandende lampjes. In de middeleeuwen werd daar bovendien een relikwie bewaard die melk van de Maagd zou bevatten.

W obu sanktuariach centralne miejsce zajmuje figura Matki Bożej z Walsingham. Maryja zasiada na tronie jako królowa, w złotej saskiej koronie i złotych pantofelkach, i trzyma Dzieciątko Jezus, które ujmuje księgę Ewangelii; obok przedstawiono lilię.

Figurę anglikańską wyrzeźbiono w 1922 roku na wzór średniowiecznej pieczęci opactwa. Figura katolicka pochodzi z końca XIX wieku i powstała w Oberammergau; papież Leon XIII pobłogosławił ją 6 lutego 1897 roku. 15 sierpnia 1954 roku papież Pius XII obdarzył ją koronacją kanoniczną, której dokonał nuncjusz, biskup Gerald O'Hara.

Koronę opłacono ze złota i klejnotów ofiarowanych przez katolickie kobiety z całego kraju. Obok figur przedmiotem czci jest sam Święty Dom: odbudowana kopia domu z Nazaretu, w której wspomina się tajemnicę Zwiastowania. W kościele anglikańskim stoi on wolno w nawie, otoczony płonącymi lampkami. W średniowieczu przechowywano tam ponadto relikwię, która miała zawierać mleko Dziewicy.

In beiden Heiligtümern steht eine Figur Unserer Lieben Frau von Walsingham im Mittelpunkt. Maria sitzt dort als Königin auf einem Thron, mit goldener sächsischer Krone und goldenen Pantoffeln, und trägt das Jesuskind, das das Evangelienbuch hält; daneben ist eine Lilie dargestellt.

Die anglikanische Figur wurde 1922 nach dem mittelalterlichen Siegel des Priorats geschnitzt. Die katholische Figur stammt aus dem späten neunzehnten Jahrhundert und kommt aus Oberammergau; Papst Leo XIII. segnete sie am 6. Februar 1897. Am 15. August 1954 gewährte Papst Pius XII. ihr eine kanonische Krönung, die der Nuntius, Bischof Gerald O'Hara, vornahm.

Die Krone war aus Gold und Juwelen bezahlt worden, die katholische Frauen aus dem ganzen Land gestiftet hatten. Neben den Figuren gilt das Heilige Haus selbst als Gegenstand der Verehrung: die wiedererrichtete Nachbildung des Hauses von Nazaret, in der des Geheimnisses der Verkündigung gedacht wird. In der anglikanischen Kirche steht es frei im Schiff, umgeben von brennenden Lämpchen. Im Mittelalter wurde dort zudem eine Reliquie aufbewahrt, die Milch der Jungfrau enthalten sollte.

Dans les deux sanctuaires, une statue de Notre-Dame de Walsingham occupe la place centrale. Marie y siège en reine sur un trône, coiffée d'une couronne saxonne d'or et chaussée de mules dorées, portant l'Enfant Jésus qui tient le livre des Évangiles ; un lis est représenté à côté d'elle.

La statue anglicane fut sculptée en 1922 d'après le sceau médiéval du prieuré. La statue catholique date de la fin du dix-neuvième siècle et vient d'Oberammergau ; le pape Léon XIII la bénit le 6 février 1897. Le 15 août 1954, le pape Pie XII lui accorda un couronnement canonique, accompli par le nonce, l'évêque Gerald O'Hara.

La couronne avait été payée grâce à l'or et aux joyaux offerts par des femmes catholiques de tout le pays. Outre les statues, la Sainte Maison elle-même est objet de vénération : la réplique reconstruite de la maison de Nazareth, où l'on fait mémoire du mystère de l'Annonciation.

Dans l'église anglicane, elle se dresse isolée au milieu de la nef, entourée de lampes allumées. Au Moyen Âge, on y conservait en outre une relique censée contenir du lait de la Vierge.

In entrambi i santuari è centrale una statua di Nostra Signora di Walsingham. Maria vi siede come regina su un trono, con una corona sassone d'oro e pantofoline dorate, e regge il Bambino Gesù, che tiene in mano il libro dei vangeli; accanto è raffigurato un giglio.

La statua anglicana fu intagliata nel 1922 sul modello del sigillo medievale del priorato. Quella cattolica è di fine Ottocento e proviene da Oberammergau; papa Leone XIII la benedisse il 6 febbraio 1897. Il 15 agosto 1954 papa Pio XII le concesse l'incoronazione canonica, eseguita dal nunzio, il vescovo Gerald O'Hara.

La corona era stata pagata con oro e gioielli donati da donne cattoliche di tutto il paese. Oltre alle statue, è oggetto di venerazione la Santa Casa stessa: la copia ricostruita della casa di Nazaret, nella quale si fa memoria del mistero dell'Annunciazione. Nella chiesa anglicana si erge isolata nella navata, circondata da lampade accese. Nel medioevo vi si conservava inoltre una reliquia che si diceva contenesse latte della Vergine.

En ambos santuarios ocupa el centro una imagen de Nuestra Señora de Walsingham. María aparece entronizada como reina, con una corona sajona de oro y chinelas doradas, y sostiene al Niño Jesús, que lleva el libro de los evangelios; a su lado se representa un lirio.

La imagen anglicana se talló en 1922 siguiendo el sello medieval del priorato. La católica es de finales del siglo XIX y procede de Oberammergau; el papa León XIII la bendijo el 6 de febrero de 1897. El 15 de agosto de 1954 el papa Pío XII le concedió la coronación canónica, que llevó a cabo el nuncio, el obispo Gerald O'Hara.

La corona se costeó con el oro y las joyas donados por mujeres católicas de todo el país. Además de las imágenes, la propia Santa Casa es objeto de veneración: la copia reconstruida de la casa de Nazaret, en la que se conmemora el misterio de la Anunciación.

En la iglesia anglicana se alza exenta en la nave, rodeada de lamparillas encendidas. En la Edad Media se guardaba allí, por añadidura, una reliquia que se tenía por leche de la Virgen.

Van de middeleeuwse augustijner priorij resteren ruïnes, die te bezichtigen zijn. Bij opgravingen van het Royal Archaeological Institute werd in 1961 binnen die ruïnes de plaats van het oorspronkelijke Heilige Huis vastgesteld. In het dorp herinnert ook het voormalige franciscaner klooster, de Greyfriars, aan de middeleeuwse bedevaart; aan Common Place staat de Shirehall, nu museum.

De anglicaanse heiligdomskerk is ontworpen door het bureau Milner & Craze en heeft een Italianiserend uiterlijk met middeleeuwse motieven. De kern uit 1930 werd in 1938 tot de huidige lengte verlengd; de zijbeuken kwamen er in 1964 en 1972 bij. In het midden staat het herbouwde Heilige Huis, omgeven door talloze kleine votieflampjes.

De kerk telt vijftien zijkapellen, elk gewijd aan een heilige en genoemd naar een geheim van de rozenkrans. Muurschilderingen van Enid Chadwick en werk van Ninian Comper, onder wie glas-in-loodramen en gewaden, bepalen het rijke interieur. Bij het graafwerk in de jaren dertig stuitte men op een oude put, die in de kerk werd opgenomen.

Het katholieke nationale heiligdom draait om de Slipper Chapel, omstreeks 1340 gebouwd en oorspronkelijk gewijd aan Catharina van Alexandrië. Na 1538 diende zij als armenhuis, smidse, koeienstal en schuur; architect Thomas Garner herstelde haar in 1904. Ernaast staat de in 1982 voltooide Chapel of Our Lady of Reconciliation, waar vierhonderd mensen plaats vinden.

In het voormalige stationsgebouw is sinds 1982 de orthodoxe kerk van Sint-Serafim gevestigd; het perron ligt er nog. In Great Walsingham gebruiken orthodoxe gelovigen de vroegere methodistenkapel als kerk van de Heilige Gedaanteverandering.

Ze średniowiecznego opactwa augustianów pozostały ruiny, które można zwiedzać. Podczas wykopalisk Royal Archaeological Institute ustalono w 1961 roku miejsce pierwotnego Świętego Domu wewnątrz tych ruin. We wsi o średniowiecznej pielgrzymce przypomina także dawny klasztor franciszkanów, Greyfriars; przy Common Place stoi Shirehall, dziś muzeum.

Anglikański kościół sanktuaryjny zaprojektowało biuro Milner & Craze; ma on italianizujący wygląd z motywami średniowiecznymi. Trzon z 1930 roku przedłużono w 1938 roku do dzisiejszej długości, a nawy boczne dobudowano w 1964 i 1972 roku. Pośrodku stoi odbudowany Święty Dom, otoczony niezliczonymi małymi lampkami wotywnymi.

Kościół liczy piętnaście kaplic bocznych, każda poświęcona jakiemuś świętemu i nazwana od jednej z tajemnic różańca. O bogactwie wnętrza decydują malowidła ścienne Enid Chadwick oraz prace Niniana Compera, wśród nich witraże i szaty liturgiczne. Podczas prac ziemnych w latach trzydziestych natrafiono na starą studnię, którą włączono do wnętrza kościoła.

Katolickie sanktuarium narodowe skupia się wokół Slipper Chapel, zbudowanej około 1340 roku i pierwotnie poświęconej świętej Katarzynie Aleksandryjskiej. Po 1538 roku służyła jako przytułek, kuźnia, obora i stodoła; architekt Thomas Garner odrestaurował ją w 1904 roku. Obok stoi ukończona w 1982 roku Chapel of Our Lady of Reconciliation, mieszcząca czterysta osób.

W dawnym budynku dworca od 1982 roku mieści się prawosławna cerkiew świętego Serafina; peron wciąż tam jest. W Great Walsingham wierni prawosławni używają dawnej kaplicy metodystów jako cerkwi Przemienienia Pańskiego.

Vom mittelalterlichen Augustinerpriorat sind Ruinen erhalten, die besichtigt werden können. Bei Ausgrabungen des Royal Archaeological Institute wurde 1961 innerhalb dieser Ruinen die Stelle des ursprünglichen Heiligen Hauses bestimmt. Im Dorf erinnert auch das ehemalige Franziskanerkloster, die Greyfriars, an die mittelalterliche Wallfahrt; am Common Place steht die Shirehall, heute ein Museum.

Die anglikanische Heiligtumskirche wurde vom Büro Milner & Craze entworfen und hat ein italienisch anmutendes Äußeres mit mittelalterlichen Motiven. Der Kern von 1930 wurde 1938 auf die heutige Länge erweitert; die Seitenschiffe kamen 1964 und 1972 hinzu. In der Mitte steht das wiedererrichtete Heilige Haus, umgeben von unzähligen kleinen Votivlämpchen.

Die Kirche zählt fünfzehn Seitenkapellen, jede einem Heiligen geweiht und nach einem Geheimnis des Rosenkranzes benannt. Wandmalereien von Enid Chadwick und Arbeiten von Ninian Comper, darunter Glasfenster und Paramente, prägen die reiche Ausstattung. Bei den Grabungen in den dreißiger Jahren stieß man auf einen alten Brunnen, der in die Kirche einbezogen wurde.

Das katholische Nationalheiligtum hat sein Zentrum in der Slipper Chapel, die um 1340 errichtet und ursprünglich der heiligen Katharina von Alexandrien geweiht war. Nach 1538 diente sie als Armenhaus, Schmiede, Kuhstall und Scheune; der Architekt Thomas Garner stellte sie 1904 wieder her. Daneben steht die 1982 vollendete Chapel of Our Lady of Reconciliation, in der vierhundert Menschen Platz finden.

Im ehemaligen Bahnhofsgebäude ist seit 1982 die orthodoxe Kirche des heiligen Seraphim untergebracht; der Bahnsteig ist noch vorhanden. In Great Walsingham nutzen orthodoxe Gläubige die frühere Methodistenkapelle als Kirche der Heiligen Verklärung.

Du prieuré augustinien médiéval subsistent des ruines, que l'on peut visiter. Lors des fouilles du Royal Archaeological Institute, l'emplacement de la Sainte Maison primitive fut déterminé en 1961 à l'intérieur de ces ruines. Au village, l'ancien couvent franciscain, les Greyfriars, rappelle également le pèlerinage médiéval ; sur Common Place se dresse la Shirehall, aujourd'hui musée.

L'église du sanctuaire anglican a été conçue par le cabinet Milner & Craze et présente un aspect italianisant mêlé de motifs médiévaux. Le noyau de 1930 fut prolongé en 1938 jusqu'à sa longueur actuelle ; les bas-côtés vinrent s'y ajouter en 1964 et en 1972. Au centre se dresse la Sainte Maison reconstruite, entourée d'innombrables petites lampes votives.

L'église compte quinze chapelles latérales, chacune dédiée à un saint et portant le nom d'un mystère du rosaire. Les peintures murales d'Enid Chadwick et les œuvres de Ninian Comper, notamment des vitraux et des ornements liturgiques, donnent à l'intérieur toute sa richesse. Lors des terrassements des années trente, on tomba sur un ancien puits, qui fut intégré à l'église.

Le sanctuaire national catholique s'organise autour de la Slipper Chapel, bâtie vers 1340 et dédiée à l'origine à sainte Catherine d'Alexandrie. Après 1538, elle servit d'hospice, de forge, d'étable et de grange ; l'architecte Thomas Garner la restaura en 1904. À côté s'élève la Chapel of Our Lady of Reconciliation, achevée en 1982, qui peut accueillir quatre cents personnes.

L'ancien bâtiment de la gare abrite depuis 1982 l'église orthodoxe Saint-Séraphin ; le quai est toujours là. À Great Walsingham, des fidèles orthodoxes utilisent l'ancienne chapelle méthodiste comme église de la Sainte-Transfiguration.

Del priorato agostiniano medievale restano rovine, che si possono visitare. Durante gli scavi del Royal Archaeological Institute fu individuato nel 1961, entro quelle rovine, il sito della Santa Casa originaria. Nel villaggio anche l'ex convento francescano, i Greyfriars, ricorda il pellegrinaggio medievale; su Common Place sorge la Shirehall, oggi museo.

La chiesa santuariale anglicana è opera dello studio Milner & Craze e ha un aspetto italianeggiante con motivi medievali. Il nucleo del 1930 fu allungato nel 1938 fino alle dimensioni attuali; le navate laterali si aggiunsero nel 1964 e nel 1972. Al centro si trova la Santa Casa ricostruita, circondata da innumerevoli piccole lampade votive.

La chiesa conta quindici cappelle laterali, ciascuna dedicata a un santo e intitolata a un mistero del rosario. Le pitture murali di Enid Chadwick e le opere di Ninian Comper, tra cui vetrate e paramenti, danno all'interno la sua ricchezza. Durante gli scavi degli anni Trenta si rinvenne un antico pozzo, che fu inglobato nella chiesa.

Il santuario nazionale cattolico ruota attorno alla Slipper Chapel, costruita intorno al 1340 e dedicata in origine a Caterina d'Alessandria. Dopo il 1538 servì da ospizio per i poveri, fucina, stalla e fienile; l'architetto Thomas Garner la restaurò nel 1904. Accanto sorge la Chapel of Our Lady of Reconciliation, completata nel 1982, che può accogliere quattrocento persone.

Nell'ex fabbricato della stazione ha sede dal 1982 la chiesa ortodossa di San Serafino; il marciapiede ferroviario è ancora lì. A Great Walsingham i fedeli ortodossi usano l'ex cappella metodista come chiesa della Santa Trasfigurazione.

Del priorato agustino medieval quedan unas ruinas que pueden visitarse. En las excavaciones del Royal Archaeological Institute se determinó en 1961, dentro de esas ruinas, el emplazamiento de la Santa Casa original. En el pueblo recuerda también la peregrinación medieval el antiguo convento franciscano, los Greyfriars; en Common Place se alza la Shirehall, hoy museo.

La iglesia del santuario anglicano fue proyectada por el estudio Milner & Craze y presenta un aspecto italianizante con motivos medievales. El núcleo de 1930 se prolongó en 1938 hasta su longitud actual; las naves laterales se añadieron en 1964 y 1972. En el centro se levanta la Santa Casa reconstruida, rodeada de innumerables lamparillas votivas.

La iglesia cuenta con quince capillas laterales, cada una dedicada a un santo y denominada según un misterio del rosario. Las pinturas murales de Enid Chadwick y la obra de Ninian Comper, entre ella vidrieras y ornamentos litúrgicos, definen la riqueza del interior. Durante las obras de los años treinta se dio con un viejo pozo, que quedó integrado en la iglesia.

El santuario nacional católico gira en torno a la Slipper Chapel, construida hacia 1340 y dedicada originalmente a santa Catalina de Alejandría. Después de 1538 sirvió de asilo de pobres, fragua, establo y granero; el arquitecto Thomas Garner la restauró en 1904. A su lado se alza la Chapel of Our Lady of Reconciliation, terminada en 1982, con capacidad para cuatrocientas personas.

En el antiguo edificio de la estación se ubica desde 1982 la iglesia ortodoxa de San Serafín; el andén sigue allí. En Great Walsingham los fieles ortodoxos utilizan la que fuera capilla metodista como iglesia de la Santa Transfiguración.

Het feest van Onze-Lieve-Vrouw van Walsingham valt op 24 september en wordt zowel in de rooms-katholieke als in de anglicaanse kerk gevierd. Anglicanen gedenken daarnaast 15 oktober, de dag waarop het beeld in 1931 naar de nieuwe kapel werd overgebracht.

De anglicaanse Nationale Bedevaart vindt plaats op de late meifeestdag, de laatste maandag van mei; sinds 1971 verving die datum Pinkstermaandag, en sinds 1959 draagt de tocht de naam National Pilgrimage. In de eerste week van augustus volgt de Nationale Jeugdbedevaart, en op Goede Vrijdag komt de Student Cross aan.

Aan katholieke zijde trekken sinds 1948 kruisdragende bedevaarten naar het heiligdom; in 1938 vond de eerste Pilgrimage of Catholic Youth plaats, en in 1954 en 1988 stonden mariale kroningsvieringen centraal. Op 22 mei 1982 werd het beeld tijdens de mis in Wembley aan paus Johannes Paulus II aangeboden. Paus Franciscus verhief het heiligdom op 27 december 2015 tot basilica minor.

Bij het anglicaanse heiligdom hoort een dienst van besprenkeling met water uit de heilige put, met handoplegging en zalving. De Nationale Bedevaart in mei stuit geregeld op protestantse tegendemonstraties.

Święto Matki Bożej z Walsingham przypada 24 września i obchodzą je zarówno Kościół rzymskokatolicki, jak i anglikański. Anglikanie wspominają ponadto 15 października, dzień, w którym w 1931 roku przeniesiono figurę do nowej kaplicy.

Anglikańska Pielgrzymka Narodowa odbywa się w późnomajowe święto, w ostatni poniedziałek maja; od 1971 roku data ta zastąpiła Poniedziałek Zesłania Ducha Świętego, a od 1959 roku pochód nosi nazwę National Pilgrimage. W pierwszym tygodniu sierpnia następuje Narodowa Pielgrzymka Młodzieży, a w Wielki Piątek przybywa Student Cross.

Po stronie katolickiej od 1948 roku ciągną do sanktuarium pielgrzymki z krzyżami; w 1938 roku odbyła się pierwsza Pilgrimage of Catholic Youth, a w 1954 i 1988 roku głównym wydarzeniem były maryjne uroczystości koronacyjne. 22 maja 1982 roku figurę ofiarowano papieżowi Janowi Pawłowi II podczas mszy na Wembley. Papież Franciszek podniósł sanktuarium 27 grudnia 2015 roku do rangi bazyliki mniejszej.

Przy sanktuarium anglikańskim odbywa się nabożeństwo pokropienia wodą ze świętej studni, z nałożeniem rąk i namaszczeniem. Majowa Pielgrzymka Narodowa regularnie spotyka się z protestanckimi kontrdemonstracjami.

Das Fest Unserer Lieben Frau von Walsingham fällt auf den 24. September und wird sowohl in der römisch-katholischen als auch in der anglikanischen Kirche gefeiert. Anglikaner gedenken daneben des 15. Oktober, des Tages, an dem die Figur 1931 in die neue Kapelle übertragen wurde.

Die anglikanische Nationalwallfahrt findet am späten Maifeiertag statt, dem letzten Montag im Mai; seit 1971 ersetzt dieses Datum den Pfingstmontag, und seit 1959 trägt der Zug den Namen National Pilgrimage. In der ersten Augustwoche folgt die Nationale Jugendwallfahrt, und am Karfreitag trifft das Student Cross ein.

Auf katholischer Seite ziehen seit 1948 Kreuzwallfahrten zum Heiligtum; 1938 fand die erste Pilgrimage of Catholic Youth statt, und 1954 und 1988 standen marianische Krönungsfeiern im Mittelpunkt. Am 22. Mai 1982 wurde die Figur während der Messe in Wembley Papst Johannes Paul II. überreicht. Papst Franziskus erhob das Heiligtum am 27. Dezember 2015 zur Basilica minor.

Zum anglikanischen Heiligtum gehört ein Gottesdienst mit Besprengung mit Wasser aus dem heiligen Brunnen, mit Handauflegung und Salbung. Die Nationalwallfahrt im Mai stößt regelmäßig auf protestantische Gegendemonstrationen.

La fête de Notre-Dame de Walsingham tombe le 24 septembre et se célèbre aussi bien dans l'Église catholique romaine que dans l'Église anglicane. Les anglicans commémorent en outre le 15 octobre, jour où la statue fut transférée en 1931 dans la nouvelle chapelle.

Le Pèlerinage national anglican a lieu le jour férié de la fin mai, le dernier lundi du mois ; depuis 1971, cette date a remplacé le lundi de Pentecôte, et depuis 1959 la marche porte le nom de National Pilgrimage. La première semaine d'août suit le Pèlerinage national des jeunes, et le Vendredi saint arrive la Student Cross.

Du côté catholique, des pèlerinages portant la croix se rendent au sanctuaire depuis 1948 ; en 1938 eut lieu le premier Pilgrimage of Catholic Youth, et en 1954 et 1988 des célébrations mariales de couronnement en furent le point culminant. Le 22 mai 1982, la statue fut présentée au pape Jean-Paul II pendant la messe de Wembley. Le pape François éleva le sanctuaire au rang de basilique mineure le 27 décembre 2015.

Au sanctuaire anglican se rattache un office d'aspersion avec l'eau du puits sacré, accompagné de l'imposition des mains et d'une onction. Le Pèlerinage national de mai se heurte régulièrement à des contre-manifestations protestantes.

La festa di Nostra Signora di Walsingham cade il 24 settembre e si celebra tanto nella Chiesa cattolica quanto in quella anglicana. Gli anglicani ricordano inoltre il 15 ottobre, giorno in cui nel 1931 la statua fu trasferita nella nuova cappella.

Il Pellegrinaggio nazionale anglicano si svolge nel giorno festivo di fine maggio, l'ultimo lunedì del mese; dal 1971 quella data ha sostituito il lunedì di Pentecoste, e dal 1959 il cammino porta il nome di National Pilgrimage. Nella prima settimana di agosto segue il Pellegrinaggio nazionale dei giovani, e il Venerdì santo arriva la Student Cross.

Sul versante cattolico dal 1948 giungono al santuario pellegrinaggi con la croce; nel 1938 ebbe luogo il primo Pilgrimage of Catholic Youth, e nel 1954 e nel 1988 furono centrali le celebrazioni mariane di incoronazione. Il 22 maggio 1982 la statua fu presentata a papa Giovanni Paolo II durante la messa a Wembley. Papa Francesco elevò il santuario a basilica minore il 27 dicembre 2015.

Al santuario anglicano appartiene un rito di aspersione con l'acqua del pozzo sacro, con imposizione delle mani e unzione. Il Pellegrinaggio nazionale di maggio incontra regolarmente contromanifestazioni protestanti.

La fiesta de Nuestra Señora de Walsingham cae el 24 de septiembre y se celebra tanto en la Iglesia católica como en la anglicana. Los anglicanos conmemoran además el 15 de octubre, día en que la imagen fue trasladada en 1931 a la nueva capilla.

La Peregrinación Nacional anglicana se celebra en el festivo de finales de mayo, el último lunes del mes; desde 1971 esa fecha sustituyó al lunes de Pentecostés, y desde 1959 la marcha lleva el nombre de National Pilgrimage. En la primera semana de agosto sigue la Peregrinación Nacional de la Juventud, y el Viernes Santo llega la Student Cross.

Del lado católico, desde 1948 acuden al santuario peregrinaciones que portan cruces; en 1938 tuvo lugar la primera Pilgrimage of Catholic Youth, y en 1954 y 1988 fueron protagonistas las celebraciones de coronación mariana. El 22 de mayo de 1982 la imagen fue presentada al papa Juan Pablo II durante la misa en Wembley. El papa Francisco elevó el santuario a basílica menor el 27 de diciembre de 2015.

Al santuario anglicano pertenece una celebración de aspersión con agua del pozo sagrado, con imposición de manos y unción. La Peregrinación Nacional de mayo se topa con regularidad con contramanifestaciones protestantes.