Een erfenis weggegevenRozdane dziedzictwoEin verschenktes ErbeUn héritage donnéUn'eredità donataUna herencia repartida
Hij werd rond 251 geboren in Coma, een dorp in Midden-Egypte, in een welgestelde christelijke boerenfamilie. Toen zijn ouders stierven was hij ongeveer twintig jaar oud en bleef hij achter met een jongere zus en een flink stuk land.
In de kerk hoorde hij de woorden uit het evangelie over de rijke jongeman, die alles moest verkopen en het aan de armen geven. Hij droeg de akkers over aan de dorpsgenoten, verkocht de rest en vertrouwde zijn zus toe aan een gemeenschap van maagden.
Eerst leerde hij het ascetische leven van een oude man aan de rand van zijn eigen dorp. Daarna trok hij verder de woestijn in, eerst naar de grafkamers in de heuvels, waar hij alleen leefde van brood en water dat hem werd gebracht.
Urodził się około 251 roku w Komie, wiosce w Środkowym Egipcie, w zamożnej chrześcijańskiej rodzinie rolniczej. Gdy zmarli jego rodzice, miał około dwudziestu lat i został z młodszą siostrą oraz sporym majątkiem ziemskim.
W kościele usłyszał ewangeliczne słowa o bogatym młodzieńcu, który miał sprzedać wszystko i rozdać ubogim. Pola przekazał sąsiadom, resztę spieniężył, a siostrę powierzył wspólnocie dziewic.
Najpierw uczył się życia ascetycznego od starca mieszkającego na skraju rodzinnej wsi. Potem ruszył dalej w pustynię, do grobowych komór w zboczach wzgórz, gdzie żył wyłącznie z chleba i wody, które mu przynoszono.
Er wurde um 251 in Koma geboren, einem Dorf in Mittelägypten, in einer wohlhabenden christlichen Bauernfamilie. Als seine Eltern starben, war er etwa zwanzig Jahre alt und blieb mit einer jüngeren Schwester und einem ansehnlichen Landbesitz zurück.
In der Kirche hörte er das Evangelienwort vom reichen Jüngling, der alles verkaufen und den Armen geben sollte. Er übergab die Äcker den Dorfbewohnern, verkaufte den Rest und vertraute seine Schwester einer Gemeinschaft von Jungfrauen an.
Zuerst lernte er das asketische Leben bei einem alten Mann am Rand seines eigenen Dorfes. Dann ging er weiter in die Wüste, zunächst in die Grabkammern der Hügel, wo er allein von Brot und Wasser lebte, das man ihm brachte.
Il naît vers 251 à Coma, un village de Moyenne-Égypte, dans une famille paysanne chrétienne aisée. À la mort de ses parents, il a une vingtaine d'années et reste seul avec une sœur cadette et un domaine considérable.
À l'église, il entend la parole de l'Évangile sur le jeune homme riche, invité à tout vendre et à le donner aux pauvres. Il cède les terres aux gens du village, vend le reste et confie sa sœur à une communauté de vierges.
Il apprend d'abord la vie ascétique auprès d'un vieillard installé aux abords de son village. Puis il s'enfonce dans le désert, d'abord dans les chambres funéraires creusées au flanc des collines, où il vit du seul pain et de l'eau qu'on lui apporte.
Nacque verso il 251 a Coma, villaggio del Medio Egitto, in una agiata famiglia cristiana di contadini. Alla morte dei genitori aveva una ventina d'anni e restò con una sorella minore e con un cospicuo possedimento.
In chiesa ascoltò la parola del vangelo sul giovane ricco, chiamato a vendere tutto e a darlo ai poveri. Cedette i campi ai compaesani, vendette il resto e affidò la sorella a una comunità di vergini.
Imparò dapprima la vita ascetica da un anziano che viveva ai margini del suo villaggio. Poi si spinse più addentro nel deserto, nelle camere sepolcrali scavate nei fianchi delle colline, dove viveva del solo pane e dell'acqua che gli portavano.
Nació hacia el año 251 en Coma, aldea del Egipto Medio, en una familia campesina cristiana acomodada. Al morir sus padres tenía unos veinte años y quedó con una hermana menor y una hacienda considerable.
En la iglesia escuchó la palabra del evangelio sobre el joven rico, llamado a venderlo todo y darlo a los pobres. Entregó las tierras a los vecinos, vendió el resto y confió a su hermana a una comunidad de vírgenes.
Aprendió primero la vida ascética junto a un anciano que vivía a las afueras de su aldea. Después se adentró en el desierto, al principio en las cámaras funerarias abiertas en la ladera de los cerros, donde vivía solo del pan y del agua que le llevaban.
Twintig jaar in het verlaten fortDwadzieścia lat w opuszczonej twierdzyZwanzig Jahre im verlassenen KastellVingt années dans le fort abandonnéVent'anni nel forte abbandonatoVeinte años en el fuerte abandonado
Rond zijn vijfendertigste betrok hij een verlaten Romeins fort bij Pispir, aan de oostoever van de Nijl, en bleef daar bijna twintig jaar. Toen hij er weer uit kwam, was hij naar het getuigenis van zijn tijdgenoten helder van geest en gezond van lichaam, en stroomden leerlingen toe.
Hij bracht die leerlingen niet onder in één klooster, maar in losse kolonies van cellen die hij van tijd tot tijd bezocht. In 311 ging hij naar Alexandrië om de christenen te sterken die tijdens de vervolging gevangenzaten, en later steunde hij bisschop Athanasius in diens strijd tegen het arianisme.
Zijn laatste jaren bracht hij door op de berg Kolzim bij de Rode Zee, waar hij in 356 op hoge leeftijd stierf. Athanasius schreef kort daarna zijn levensbeschrijving; dat boek maakte het monnikenleven in het Westen bekend, waar Benedictus van Nursia er twee eeuwen later een vaste regel aan gaf.
Około trzydziestego piątego roku życia zajął opuszczoną rzymską warownię pod Pispir, na wschodnim brzegu Nilu, i pozostał w niej blisko dwadzieścia lat. Gdy z niej wyszedł, według świadectwa współczesnych był jasnego umysłu i zdrowy na ciele, a wokół niego zaczęli gromadzić się uczniowie.
Nie zamknął ich w jednym klasztorze, lecz w luźnych koloniach cel, które od czasu do czasu odwiedzał. W 311 roku udał się do Aleksandrii, by umocnić chrześcijan uwięzionych w czasie prześladowania, a później wspierał biskupa Atanazego w sporze z arianami.
Ostatnie lata spędził na górze Kolzim nad Morzem Czerwonym, gdzie zmarł w 356 roku w bardzo podeszłym wieku. Atanazy spisał wkrótce potem jego żywot; ta książka rozsławiła życie mnisze na Zachodzie, gdzie dwa wieki później Benedykt z Nursji nadał mu stałą regułę.
Mit etwa fünfunddreißig Jahren bezog er ein verlassenes römisches Kastell bei Pispir am Ostufer des Nils und blieb dort fast zwanzig Jahre. Als er wieder heraustrat, war er nach dem Zeugnis seiner Zeitgenossen klar im Geist und gesund am Leib, und Schüler strömten zu ihm.
Er sammelte diese Schüler nicht in einem Kloster, sondern in lockeren Kolonien von Zellen, die er von Zeit zu Zeit besuchte. 311 ging er nach Alexandrien, um die während der Verfolgung gefangenen Christen zu stärken, und später stützte er Bischof Athanasius im Streit mit den Arianern.
Seine letzten Jahre verbrachte er auf dem Berg Kolzim am Roten Meer, wo er 356 hochbetagt starb. Athanasius schrieb kurz darauf seine Vita; dieses Buch machte das Mönchsleben im Westen bekannt, wo Benedikt von Nursia ihm zwei Jahrhunderte später eine feste Regel gab.
Vers trente-cinq ans, il s'installe dans un fort romain abandonné près de Pispir, sur la rive est du Nil, et y demeure près de vingt ans. Lorsqu'il en ressort, au témoignage de ses contemporains, il a l'esprit clair et le corps sain, et des disciples affluent vers lui.
Il ne les rassemble pas dans un monastère unique, mais en colonies dispersées de cellules qu'il visite de temps à autre. En 311, il se rend à Alexandrie pour affermir les chrétiens emprisonnés durant la persécution, et plus tard il soutient l'évêque Athanase contre les ariens.
Il passe ses dernières années sur le mont Colzim, près de la mer Rouge, où il meurt en 356 à un âge très avancé. Athanase rédige peu après sa Vie ; ce livre fait connaître la vie monastique en Occident, où Benoît de Nursie lui donnera deux siècles plus tard une règle stable.
Verso i trentacinque anni si stabilì in un forte romano abbandonato presso Pispir, sulla riva orientale del Nilo, e vi rimase quasi vent'anni. Quando ne uscì, a detta dei contemporanei, aveva mente lucida e corpo sano, e i discepoli accorsero a lui.
Non li riunì in un unico monastero, ma in colonie sparse di celle che visitava di tanto in tanto. Nel 311 andò ad Alessandria per confortare i cristiani imprigionati durante la persecuzione, e più tardi sostenne il vescovo Atanasio contro gli ariani.
Trascorse gli ultimi anni sul monte Colzim, presso il Mar Rosso, dove morì nel 356 in età avanzatissima. Poco dopo Atanasio ne scrisse la Vita; quel libro fece conoscere la vita monastica in Occidente, dove due secoli più tardi Benedetto da Norcia le diede una regola stabile.
Hacia los treinta y cinco años se instaló en un fuerte romano abandonado cerca de Pispir, en la orilla oriental del Nilo, y allí permaneció casi veinte años. Cuando salió, según el testimonio de sus contemporáneos, tenía la mente clara y el cuerpo sano, y los discípulos acudieron a él.
No los reunió en un solo monasterio, sino en colonias dispersas de celdas que visitaba de vez en cuando. En 311 fue a Alejandría para sostener a los cristianos encarcelados durante la persecución, y más tarde apoyó al obispo Atanasio frente a los arrianos.
Pasó sus últimos años en el monte Colzim, junto al mar Rojo, donde murió en 356 a edad muy avanzada. Atanasio escribió poco después su Vida; aquel libro dio a conocer la vida monástica en Occidente, donde dos siglos más tarde Benito de Nursia le dio una regla estable.
Antoniusvuur, varken en belletjeOgień świętego Antoniego, świnia i dzwonekAntoniusfeuer, Schwein und GlöckchenLe mal des ardents, le cochon et la clochetteFuoco di sant'Antonio, maiale e campanelloFuego de san Antón, cerdo y campanilla
Rond 1095 ontstond in de Dauphiné bij het dorp La-Motte een broederschap die zieken verpleegde, de antonieten. Zij richtten zich op een pijnlijke aandoening die naar hun patroon het Antoniusvuur ging heten; het dorp draagt sindsdien de naam Saint-Antoine-l'Abbaye.
De varkens van die broeders mochten in de stad vrij rondlopen en droegen daartoe een belletje. Zo kwamen het varken en de bel bij Antonius terecht, en werd hij de heilige bij wie boeren hun vee aanbevalen.
Verder is hij patroon van slagers, mandenmakers en doodgravers, en wordt hij aangeroepen bij huidziekten. Het tau-kruis, de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet, staat op zijn mantel en op de staf die hij draagt.
Około 1095 roku w Delfinacie, przy wiosce La-Motte, powstało bractwo pielęgnujące chorych, antonianie. Zajmowali się bolesną chorobą, którą od ich patrona zaczęto nazywać ogniem świętego Antoniego; wioska nosi odtąd nazwę Saint-Antoine-l'Abbaye.
Świnie tych braci mogły chodzić po mieście swobodnie i nosiły dla rozpoznania dzwonek. Tak świnia i dzwonek trafiły do wizerunków Antoniego, a on sam stał się świętym, któremu gospodarze polecali swój inwentarz.
Jest ponadto patronem rzeźników, koszykarzy i grabarzy, a wzywa się go przy chorobach skóry. Krzyż tau, ostatnia litera alfabetu hebrajskiego, widnieje na jego płaszczu i na lasce, którą trzyma.
Um 1095 entstand in der Dauphiné beim Dorf La-Motte eine Bruderschaft zur Pflege von Kranken, die Antoniter. Sie widmeten sich einem schmerzhaften Leiden, das nach ihrem Patron Antoniusfeuer genannt wurde; das Dorf heißt seither Saint-Antoine-l'Abbaye.
Die Schweine dieser Brüder durften in der Stadt frei umherlaufen und trugen dazu ein Glöckchen. So kamen Schwein und Glocke zu Antonius, und er wurde zum Heiligen, dem die Bauern ihr Vieh anempfahlen.
Darüber hinaus ist er Patron der Metzger, Korbflechter und Totengräber, und man ruft ihn bei Hautkrankheiten an. Das Tau-Kreuz, der letzte Buchstabe des hebräischen Alphabets, steht auf seinem Mantel und auf dem Stab, den er trägt.
Vers 1095 naît en Dauphiné, près du village de La-Motte, une confrérie hospitalière, les antonins. Elle se consacre à une maladie douloureuse que l'on appelle, du nom de son patron, le feu de Saint-Antoine ; le village porte depuis le nom de Saint-Antoine-l'Abbaye.
Les cochons de ces frères avaient le droit de circuler librement en ville et portaient pour cela une clochette. Ainsi le cochon et la clochette sont venus à Antoine, qui devint le saint auquel les paysans recommandaient leur bétail.
Il est en outre patron des bouchers, des vanniers et des fossoyeurs, et on l'invoque pour les maladies de peau. La croix en tau, dernière lettre de l'alphabet hébreu, figure sur son manteau et sur le bâton qu'il tient.
Intorno al 1095 nacque nel Delfinato, presso il villaggio di La-Motte, una confraternita ospedaliera, gli antoniani. Si dedicarono a una malattia dolorosa che dal loro patrono fu chiamata fuoco di sant'Antonio; il villaggio porta da allora il nome di Saint-Antoine-l'Abbaye.
I maiali di quei frati potevano girare liberi per la città e portavano perciò un campanello. Così il maiale e la campanella passarono ad Antonio, che divenne il santo a cui i contadini raccomandavano il bestiame.
È inoltre patrono dei macellai, dei cestai e dei becchini, e lo si invoca per le malattie della pelle. La croce a tau, ultima lettera dell'alfabeto ebraico, compare sul suo mantello e sul bastone che regge.
Hacia 1095 surgió en el Delfinado, junto a la aldea de La-Motte, una cofradía hospitalaria, los antonianos. Se dedicaron a una enfermedad dolorosa que, por el nombre de su patrono, se llamó fuego de san Antón; la aldea se llama desde entonces Saint-Antoine-l'Abbaye.
Los cerdos de aquellos hermanos podían andar sueltos por la ciudad y llevaban para ello una campanilla. Así pasaron el cerdo y la campanilla a las imágenes de Antonio, que se convirtió en el santo a quien los labradores encomendaban su ganado.
Es además patrono de carniceros, cesteros y sepultureros, y se le invoca en las enfermedades de la piel. La cruz en tau, última letra del alfabeto hebreo, aparece en su manto y en el bastón que sostiene.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag valt op 17 januari. In Spanje, Italië, Zuid-Frankrijk en Zuid-Duitsland worden die dag dieren gezegend en branden er vreugdevuren; in veel dorpen trekken paarden en tractoren langs de kerk om de zegen te ontvangen.
Op beelden is hij een oude man met een lange baard, gekleed in een donkere monnikspij met het tau-kruis. Aan zijn voeten ligt een varken, in zijn hand houdt hij een staf met een belletje en vaak een boek of een vlammetje.
Wie hem thuis, in de stal of op het erf een plaats wil geven, kiest doorgaans een beeld of een gezegende medaille bij de deur. In de collectie van Antonius Abt staan beelden, medailles, tau-kruisen en gebedskaarten bij elkaar.
Jego wspomnienie przypada 17 stycznia. W Hiszpanii, we Włoszech, na południu Francji i Niemiec błogosławi się tego dnia zwierzęta i pali ogniska; w wielu wsiach konie i ciągniki przejeżdżają przed kościołem po błogosławieństwo.
Na figurach jest starcem z długą brodą, w ciemnym habicie z krzyżem tau. U jego stóp leży świnia, w ręku trzyma laskę z dzwonkiem, a często także księgę albo płomyk.
Kto chce dać mu miejsce w domu, w oborze albo przy bramie gospodarstwa, wybiera zwykle figurę lub poświęcony medalik. W kolekcji świętego Antoniego Wielkiego zebrane są figury, medaliki, krzyże tau i obrazki.
Sein Gedenktag ist der 17. Januar. In Spanien, Italien, Südfrankreich und Süddeutschland werden an diesem Tag Tiere gesegnet und Feuer entzündet; in vielen Dörfern ziehen Pferde und Traktoren zum Segen an der Kirche vorbei.
Auf Figuren ist er ein alter Mann mit langem Bart im dunklen Mönchsgewand mit dem Tau-Kreuz. Zu seinen Füßen liegt ein Schwein, in der Hand hält er den Stab mit dem Glöckchen und oft ein Buch oder ein Flämmchen.
Wer ihm zu Hause, im Stall oder am Hoftor einen Platz geben will, wählt meist eine Figur oder eine geweihte Medaille. In der Kollektion des heiligen Antonius Abt stehen Figuren, Medaillen, Tau-Kreuze und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 17 janvier. En Espagne, en Italie, dans le Midi de la France et le sud de l'Allemagne, on bénit ce jour-là les animaux et on allume des feux ; dans bien des villages, chevaux et tracteurs défilent devant l'église pour recevoir la bénédiction.
Sur les statues, c'est un vieillard à longue barbe, vêtu de l'habit monastique sombre marqué du tau. Un cochon se tient à ses pieds, il porte à la main le bâton à clochette et souvent un livre ou une petite flamme.
Pour lui donner une place à la maison, à l'étable ou à l'entrée de la ferme, on choisit d'ordinaire une statue ou une médaille bénite. La collection saint Antoine le Grand réunit statues, médailles, croix en tau et images de prière.
La sua memoria cade il 17 gennaio. In Italia, in Spagna, nel Midi francese e nella Germania meridionale quel giorno si benedicono gli animali e si accendono i falò; in molti paesi cavalli e trattori sfilano davanti alla chiesa per la benedizione.
Nelle statue è un vecchio dalla lunga barba, in saio scuro segnato dal tau. Ai suoi piedi sta un maiale, in mano tiene il bastone con il campanello e spesso un libro o una fiammella.
Chi vuole dargli un posto in casa, nella stalla o all'ingresso del podere sceglie di solito una statua o una medaglia benedetta. Nella collezione di Sant'Antonio abate si trovano statue, medaglie, croci a tau e immaginette.
Su fiesta cae el 17 de enero. En España, Italia, el sur de Francia y el sur de Alemania se bendicen ese día los animales y se encienden hogueras; en muchos pueblos caballos y tractores desfilan ante la iglesia para recibir la bendición.
En las imágenes es un anciano de larga barba, con hábito oscuro marcado por el tau. A sus pies hay un cerdo, en la mano lleva el bastón con la campanilla y a menudo un libro o una llamita.
Quien quiere darle un sitio en casa, en la cuadra o a la entrada del corral elige normalmente una imagen o una medalla bendecida. En la colección de San Antonio Abad se reúnen imágenes, medallas, cruces en tau y estampas.
