Anjezë uit SkopjeAnjezë ze SkopjeAnjezë aus SkopjeAnjezë, de SkopjeAnjezë di SkopjeAnjezë, de Skopje
Zij werd op 26 augustus 1910 in Skopje geboren als Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, jongste kind van een Albanees katholiek gezin. Haar vader, een koopman, stierf toen zij nog klein was; haar moeder hield het gezin overeind en nam armen aan tafel.
Als meisje hoorde zij in de parochie over de missie in Bengalen, en op haar achttiende vertrok zij naar de zusters van Loreto in Rathfarnham bij Dublin. Een jaar later reisde zij door naar India, waar zij in Darjeeling haar noviciaat deed.
Vanaf 1931 gaf zij les aan de meisjesschool van Loreto in Entally, een wijk van Calcutta, en in 1937 legde zij haar eeuwige geloften af. Bijna twintig jaar lang was zij lerares en later directrice, achter de muren van een rustig schoolklooster.
Urodziła się 26 sierpnia 1910 roku w Skopje jako Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, najmłodsze dziecko albańskiej rodziny katolickiej. Ojciec, kupiec, zmarł, gdy była mała; matka utrzymała dom i sadzała ubogich przy własnym stole.
Jako dziewczynka słuchała w parafii o misjach w Bengalu, a mając osiemnaście lat wyjechała do sióstr loretanek w Rathfarnham pod Dublinem. Rok później popłynęła do Indii, gdzie odbyła nowicjat w Dardżyling.
Od 1931 roku uczyła w szkole loretanek w Entally, dzielnicy Kalkuty, a w 1937 złożyła śluby wieczyste. Przez blisko dwadzieścia lat była nauczycielką, potem przełożoną szkoły, za murami spokojnego klasztoru.
Sie wurde am 26. August 1910 in Skopje als Anjezë Gonxhe Bojaxhiu geboren, jüngstes Kind einer albanischen katholischen Familie. Der Vater, ein Kaufmann, starb früh; die Mutter hielt das Haus zusammen und setzte Arme mit an den eigenen Tisch.
Als Mädchen hörte sie in der Pfarrei von der Mission in Bengalen, und mit achtzehn Jahren ging sie zu den Loreto-Schwestern in Rathfarnham bei Dublin. Ein Jahr später reiste sie nach Indien weiter und machte in Darjeeling ihr Noviziat.
Ab 1931 unterrichtete sie an der Loreto-Mädchenschule in Entally, einem Viertel von Kalkutta, und 1937 legte sie die ewigen Gelübde ab. Fast zwanzig Jahre war sie Lehrerin und später Leiterin, hinter den Mauern eines stillen Schulklosters.
Elle naît le 26 août 1910 à Skopje sous le nom d'Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, dernière enfant d'une famille catholique albanaise. Son père, marchand, meurt alors qu'elle est petite ; sa mère tient la maison et fait asseoir des pauvres à sa table.
Jeune fille, elle entend à la paroisse parler des missions du Bengale, et à dix-huit ans elle part chez les sœurs de Lorette à Rathfarnham, près de Dublin. Un an plus tard elle gagne l'Inde et fait son noviciat à Darjeeling.
À partir de 1931 elle enseigne à l'école de Lorette d'Entally, un quartier de Calcutta, et en 1937 elle prononce ses vœux perpétuels. Pendant près de vingt ans elle est institutrice puis directrice, derrière les murs d'un couvent scolaire paisible.
Nacque il 26 agosto 1910 a Skopje come Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, ultima figlia di una famiglia cattolica albanese. Il padre, commerciante, morì quando lei era bambina; la madre tenne in piedi la casa e faceva sedere i poveri alla propria tavola.
Da ragazza sentì in parrocchia parlare delle missioni nel Bengala e a diciotto anni partì per le suore di Loreto a Rathfarnham, presso Dublino. Un anno dopo raggiunse l'India e fece il noviziato a Darjeeling.
Dal 1931 insegnò nella scuola di Loreto a Entally, un quartiere di Calcutta, e nel 1937 emise i voti perpetui. Per quasi vent'anni fu maestra e poi direttrice, dietro le mura di un tranquillo convento scolastico.
Nació el 26 de agosto de 1910 en Skopje con el nombre de Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, la menor de una familia católica albanesa. Su padre, comerciante, murió cuando ella era pequeña; su madre sostuvo la casa y sentaba a los pobres a su propia mesa.
De muchacha oyó en la parroquia hablar de las misiones de Bengala, y a los dieciocho años marchó con las hermanas de Loreto a Rathfarnham, cerca de Dublín. Un año después siguió camino a la India e hizo el noviciado en Darjeeling.
Desde 1931 enseñó en la escuela de Loreto de Entally, un barrio de Calcuta, y en 1937 hizo los votos perpetuos. Durante casi veinte años fue maestra y luego directora, tras los muros de un tranquilo convento escolar.
De roeping in de roepingPowołanie w powołaniuDie Berufung in der BerufungL'appel dans l'appelLa vocazione nella vocazioneLa llamada dentro de la llamada
Op 10 september 1946 werd zij in de trein naar Darjeeling naar eigen zeggen geroepen om het klooster te verlaten en onder de allerarmsten te gaan wonen. Zij noemde dat later de roeping in de roeping; de zusters vieren die dag nog altijd als Inspiratiedag.
Na twee jaar wachten kreeg zij toestemming van Rome. Zij verwisselde het habijt voor een goedkope witte sari met blauwe rand, leerde bij de zusters in Patna de eerste beginselen van de verpleging en begon in 1948 in de sloppen van Calcutta een school zonder gebouw.
Op 7 oktober 1950 keurde de aartsbisschop de nieuwe congregatie goed, de Missionarissen van Naastenliefde, met naast de gebruikelijke geloften een vierde: dienst aan de armsten van de armen. Haar kloosternaam ontleende zij aan Theresia van Lisieux, de patrones van de missie.
10 września 1946 roku w pociągu do Dardżyling usłyszała, jak sama mówiła, wezwanie, by opuścić klasztor i zamieszkać wśród najuboższych. Nazwała to powołaniem w powołaniu; siostry do dziś obchodzą ten dzień jako Dzień Inspiracji.
Po dwóch latach oczekiwania otrzymała zgodę Rzymu. Zamieniła habit na tanie białe sari z niebieską lamówką, u sióstr w Patnie poznała podstawy pielęgniarstwa i w 1948 roku otworzyła w slumsach Kalkuty szkołę bez budynku.
7 października 1950 roku arcybiskup zatwierdził nowe zgromadzenie, Misjonarki Miłości, z czwartym ślubem obok trzech zwyczajnych: służby najuboższym z ubogich. Imię zakonne wzięła od Teresy z Lisieux, patronki misji.
Am 10. September 1946 hörte sie nach eigenem Zeugnis im Zug nach Darjeeling den Ruf, das Kloster zu verlassen und unter den Ärmsten zu leben. Sie nannte es später die Berufung in der Berufung; die Schwestern begehen diesen Tag bis heute als Inspiration Day.
Nach zwei Jahren des Wartens kam die Erlaubnis aus Rom. Sie tauschte das Ordenskleid gegen einen billigen weißen Sari mit blauem Saum, lernte bei den Schwestern in Patna die Grundlagen der Krankenpflege und begann 1948 in den Slums von Kalkutta eine Schule ohne Gebäude.
Am 7. Oktober 1950 bestätigte der Erzbischof die neue Gemeinschaft, die Missionarinnen der Nächstenliebe, mit einem vierten Gelübde neben den üblichen drei: dem Dienst an den Ärmsten der Armen. Ihren Ordensnamen wählte sie nach Therese von Lisieux, der Patronin der Mission.
Le 10 septembre 1946, dans le train de Darjeeling, elle reçoit, selon son propre témoignage, l'appel de quitter le couvent pour vivre parmi les plus pauvres. Elle appellera cela l'appel dans l'appel ; les sœurs célèbrent encore ce jour comme Inspiration Day.
Après deux ans d'attente, Rome donne son accord. Elle échange l'habit contre un sari blanc bon marché bordé de bleu, apprend chez les sœurs de Patna les rudiments des soins et ouvre en 1948, dans les bidonvilles de Calcutta, une école sans bâtiment.
Le 7 octobre 1950, l'archevêque approuve la nouvelle congrégation, les Missionnaires de la Charité, avec un quatrième vœu à côté des trois habituels : le service des plus pauvres parmi les pauvres. Son nom de religion, elle l'avait pris de Thérèse de Lisieux, patronne des missions.
Il 10 settembre 1946, sul treno per Darjeeling, avvertì per sua stessa testimonianza la chiamata a lasciare il convento e vivere tra i più poveri. La chiamò poi la vocazione nella vocazione; le suore celebrano ancora quel giorno come Inspiration Day.
Dopo due anni di attesa arrivò il permesso di Roma. Sostituì l'abito religioso con un sari bianco a poco prezzo bordato di azzurro, imparò dalle suore di Patna i primi rudimenti dell'assistenza e nel 1948 aprì negli slum di Calcutta una scuola senza edificio.
Il 7 ottobre 1950 l'arcivescovo approvò la nuova congregazione, le Missionarie della Carità, con un quarto voto accanto ai tre consueti: il servizio ai più poveri tra i poveri. Il nome da religiosa lo aveva preso da Teresa di Lisieux, patrona delle missioni.
El 10 de septiembre de 1946, en el tren a Darjeeling, percibió, según su propio testimonio, la llamada a dejar el convento y vivir entre los más pobres. Lo llamaría después la llamada dentro de la llamada; las hermanas celebran aún ese día como Inspiration Day.
Tras dos años de espera llegó el permiso de Roma. Cambió el hábito por un sari blanco barato con ribete azul, aprendió con las hermanas de Patna los primeros rudimentos de enfermería y abrió en 1948, en los suburbios de Calcuta, una escuela sin edificio.
El 7 de octubre de 1950 el arzobispo aprobó la nueva congregación, las Misioneras de la Caridad, con un cuarto voto junto a los tres habituales: el servicio a los más pobres entre los pobres. Su nombre de religiosa lo había tomado de Teresa de Lisieux, patrona de las misiones.
Kalighat, Nobelprijs en heiligverklaringKalighat, Nobel i kanonizacjaKalighat, Nobelpreis und HeiligsprechungKalighat, le Nobel et la canonisationKalighat, il Nobel e la canonizzazioneKalighat, el Nobel y la canonización
In 1952 richtte zij bij de tempel van Kalighat het huis Nirmal Hriday in, waar mensen die op straat lagen te sterven verzorgd konden worden. Daarna volgden een tehuis voor verlaten kinderen, nederzettingen voor melaatsen en honderden huizen buiten India.
In 1979 ontving zij de Nobelprijs voor de Vrede; zij liet het feestelijke banket schrappen en vroeg het geld aan de armen van Calcutta te geven. Bij haar dood op 5 september 1997 werkten haar zusters in meer dan honderd landen.
Paus Johannes Paulus II verklaarde haar in 2003 zalig, paus Franciscus verklaarde haar op 4 september 2016 heilig, midden in het Jaar van de Barmhartigheid. Uit haar brieven, pas na haar dood uitgegeven, blijkt dat zij tientallen jaren een innerlijke duisternis heeft gedragen.
W 1952 roku urządziła przy świątyni w Kalighat dom Nirmal Hriday, gdzie przyjmowano konających znajdowanych na ulicy. Potem powstały dom dla porzuconych dzieci, osiedla dla trędowatych i setki domów poza Indiami.
W 1979 roku otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla; kazała odwołać uroczysty bankiet i prosiła, by pieniądze przekazano ubogim Kalkuty. Gdy umierała 5 września 1997 roku, jej siostry pracowały w ponad stu krajach.
Jan Paweł II beatyfikował ją w 2003 roku, a papież Franciszek kanonizował 4 września 2016, w samym środku Roku Miłosierdzia. Z jej listów, wydanych dopiero po śmierci, wynika, że przez dziesiątki lat niosła wewnętrzną ciemność.
1952 richtete sie am Tempel von Kalighat das Haus Nirmal Hriday ein, in dem Sterbende von der Straße aufgenommen wurden. Es folgten ein Heim für verlassene Kinder, Siedlungen für Leprakranke und Hunderte von Häusern außerhalb Indiens.
1979 erhielt sie den Friedensnobelpreis; sie ließ das festliche Bankett streichen und bat, das Geld den Armen Kalkuttas zu geben. Als sie am 5. September 1997 starb, arbeiteten ihre Schwestern in mehr als hundert Ländern.
Papst Johannes Paul II. sprach sie 2003 selig, Papst Franziskus am 4. September 2016 heilig, mitten im Jahr der Barmherzigkeit. Ihre erst nach dem Tod veröffentlichten Briefe zeigen, dass sie jahrzehntelang eine innere Dunkelheit getragen hat.
En 1952 elle installe près du temple de Kalighat la maison Nirmal Hriday, où l'on recueille ceux qui agonisent dans la rue. Suivent un foyer pour enfants abandonnés, des villages pour lépreux et des centaines de maisons hors de l'Inde.
En 1979 elle reçoit le prix Nobel de la paix ; elle fait supprimer le banquet officiel et demande que l'argent aille aux pauvres de Calcutta. À sa mort, le 5 septembre 1997, ses sœurs travaillent dans plus de cent pays.
Le pape Jean-Paul II la béatifie en 2003 et le pape François la canonise le 4 septembre 2016, en plein Jubilé de la miséricorde. Ses lettres, publiées seulement après sa mort, montrent qu'elle a porté des décennies durant une nuit intérieure.
Nel 1952 allestì presso il tempio di Kalighat la casa Nirmal Hriday, dove venivano accolti i morenti raccolti per strada. Seguirono una casa per bambini abbandonati, villaggi per lebbrosi e centinaia di case fuori dall'India.
Nel 1979 ricevette il Premio Nobel per la pace; fece cancellare il banchetto ufficiale e chiese che il denaro andasse ai poveri di Calcutta. Alla sua morte, il 5 settembre 1997, le sue suore operavano in più di cento paesi.
Papa Giovanni Paolo II la proclamò beata nel 2003 e papa Francesco la canonizzò il 4 settembre 2016, nel pieno del Giubileo della Misericordia. Le sue lettere, pubblicate solo dopo la morte, mostrano che per decenni portò una notte interiore.
En 1952 instaló junto al templo de Kalighat la casa Nirmal Hriday, donde se acogía a quienes agonizaban en la calle. Vinieron después un hogar para niños abandonados, poblados para leprosos y centenares de casas fuera de la India.
En 1979 recibió el Premio Nobel de la Paz; hizo suprimir el banquete oficial y pidió que el dinero fuera a los pobres de Calcuta. Cuando murió, el 5 de septiembre de 1997, sus hermanas trabajaban en más de cien países.
El papa Juan Pablo II la beatificó en 2003 y el papa Francisco la canonizó el 4 de septiembre de 2016, en pleno Jubileo de la Misericordia. Sus cartas, publicadas solo tras su muerte, muestran que durante décadas llevó una noche interior.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Haar feestdag valt op 5 september. In Calcutta komen die dag pelgrims naar haar graf in het moederhuis, en wereldwijd houden parochies en zorginstellingen een viering of een dienst voor vrijwilligers.
Omdat foto's van haar zelden vrij te gebruiken zijn, tonen kerken haar vooral in beelden en mozaïeken: de gebogen gestalte, de witte sari met drie blauwe strepen, de rozenkrans in de hand en het kruisje op de schouder. Vaak houdt zij een kind vast of strekt zij haar handen naar iemand uit.
Wie haar dichtbij wil houden, kiest meestal een klein beeld voor op de kast, een gebedskaart of een medaille voor wie in de zorg werkt. In de collectie van Moeder Teresa staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 5 września. W Kalkucie pielgrzymi przychodzą tego dnia do jej grobu w domu macierzystym, a na całym świecie parafie i domy opieki urządzają Mszę albo spotkanie dla wolontariuszy.
Ponieważ jej fotografie rzadko są wolne od praw autorskich, kościoły pokazują ją przede wszystkim w rzeźbie i mozaice: pochylona postać, białe sari z trzema niebieskimi paskami, różaniec w dłoni i krzyżyk przy ramieniu. Często trzyma dziecko albo wyciąga ręce ku komuś.
Kto chce mieć ją blisko, wybiera zwykle małą figurę na półkę, obrazek albo medalik dla kogoś pracującego w opiece. W kolekcji Matki Teresy zebrane są figury, medaliki, obrazki i różańce.
Ihr Gedenktag ist der 5. September. In Kalkutta kommen an diesem Tag Pilger an ihr Grab im Mutterhaus, und weltweit halten Pfarreien und Pflegeeinrichtungen eine Messe oder eine Feier für Freiwillige.
Weil Fotografien von ihr selten frei verwendbar sind, zeigen Kirchen sie vor allem als Figur und als Mosaik: die gebeugte Gestalt, den weißen Sari mit den drei blauen Streifen, den Rosenkranz in der Hand und das Kreuz an der Schulter. Oft hält sie ein Kind oder streckt jemandem die Hände entgegen.
Wer sie nahe bei sich haben will, wählt meist eine kleine Figur für das Regal, ein Gebetsbild oder eine Medaille für jemanden, der in der Pflege arbeitet. In der Kollektion der Mutter Teresa stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Sa fête tombe le 5 septembre. À Calcutta, des pèlerins viennent ce jour-là sur sa tombe à la maison mère, et partout des paroisses et des maisons de soins célèbrent une messe ou réunissent leurs bénévoles.
Comme ses photographies sont rarement libres de droits, les églises la représentent surtout en statue et en mosaïque : la silhouette courbée, le sari blanc aux trois bandes bleues, le chapelet dans la main et la petite croix à l'épaule. Souvent elle porte un enfant ou tend les mains vers quelqu'un.
Pour la garder tout près, on choisit d'ordinaire une petite statue pour l'étagère, une image de prière ou une médaille destinée à quelqu'un qui soigne. La collection sainte Teresa de Calcutta réunit statues, médailles, images de prière et chapelets.
La sua memoria cade il 5 settembre. A Calcutta quel giorno i pellegrini vanno alla sua tomba nella casa madre, e ovunque parrocchie e case di cura celebrano una messa o riuniscono i volontari.
Poiché le sue fotografie sono di rado libere da diritti, le chiese la mostrano soprattutto in statua e in mosaico: la figura curva, il sari bianco dalle tre strisce azzurre, il rosario in mano e il crocifisso appuntato sulla spalla. Spesso tiene in braccio un bambino o tende le mani verso qualcuno.
Chi vuole tenerla vicina sceglie di solito una piccola statua per la mensola, un'immaginetta o una medaglia per chi lavora nell'assistenza. Nella collezione di Santa Teresa di Calcutta si trovano statue, medaglie, immaginette e rosari.
Su fiesta cae el 5 de septiembre. En Calcuta acuden ese día peregrinos a su tumba en la casa madre, y en todas partes parroquias y residencias celebran una misa o reúnen a sus voluntarios.
Como sus fotografías rara vez están libres de derechos, las iglesias la muestran sobre todo en imagen escultórica y en mosaico: la figura encorvada, el sari blanco de tres franjas azules, el rosario en la mano y el crucifijo al hombro. A menudo sostiene a un niño o tiende las manos hacia alguien.
Quien quiere tenerla cerca elige normalmente una imagen pequeña para la estantería, una estampa o una medalla para quien trabaja cuidando. En la colección de Santa Teresa de Calcuta se reúnen imágenes, medallas, estampas y rosarios.