Een edelmanskind uit ÁvilaSzlachcianka z ÁviliEin Adelskind aus ÁvilaUne fille de la noblesse d'ÁvilaUna nobile di ÁvilaUna hija de hidalgos de Ávila
Teresa de Cepeda y Ahumada werd op 28 maart 1515 geboren in Ávila, in een kinderrijk gezin. Haar moeder stierf toen zij een jaar of veertien was. In 1535 trad zij in bij het karmelietenklooster van de Menswording in haar geboortestad.
Na een zware ziekte in 1538 bleef zij jarenlang deels verlamd. Het kloosterleven was er ruim opgezet, met veel bezoek in de spreekkamers, en het gebed kreeg maar weinig ruimte.
Teresa de Cepeda y Ahumada urodziła się 28 marca 1515 roku w Ávili w licznej rodzinie. Jej matka zmarła, gdy miała około czternastu lat. W 1535 roku wstąpiła do klasztoru karmelitanek Wcielenia w rodzinnym mieście.
Po ciężkiej chorobie w 1538 roku przez lata była częściowo sparaliżowana. Życie klasztorne było tam dość swobodne, w rozmównicach bywało wielu gości, a na modlitwę zostawało niewiele miejsca.
Teresa de Cepeda y Ahumada wurde am 28. März 1515 in Ávila geboren, in einer kinderreichen Familie. Ihre Mutter starb, als sie etwa vierzehn war. 1535 trat sie in das Karmelitinnenkloster der Menschwerdung in ihrer Heimatstadt ein.
Nach einer schweren Krankheit 1538 blieb sie jahrelang teilweise gelähmt. Das Klosterleben war dort recht offen, im Sprechzimmer gab es viel Besuch, und für das Gebet blieb wenig Raum.
Teresa de Cepeda y Ahumada naît le 28 mars 1515 à Ávila, dans une famille nombreuse. Sa mère meurt alors qu'elle a environ quatorze ans. En 1535, elle entre au carmel de l'Incarnation de sa ville natale.
Après une grave maladie en 1538, elle reste des années partiellement paralysée. La vie du couvent y était assez ouverte, avec beaucoup de visites au parloir, et la prière n'y avait qu'une petite place.
Teresa de Cepeda y Ahumada nacque il 28 marzo 1515 ad Ávila, in una famiglia numerosa. La madre morì quando lei aveva circa quattordici anni. Nel 1535 entrò nel monastero carmelitano dell'Incarnazione della sua città natale.
Dopo una grave malattia nel 1538 rimase per anni in parte paralizzata. La vita del monastero era piuttosto aperta, con molte visite in parlatorio, e per la preghiera restava poco spazio.
Teresa de Cepeda y Ahumada nació el 28 de marzo de 1515 en Ávila, en una familia numerosa. Su madre murió cuando ella tenía unos catorce años. En 1535 ingresó en el convento carmelita de la Encarnación de su ciudad natal.
Tras una grave enfermedad en 1538 estuvo años parcialmente paralizada. La vida del convento era bastante abierta, con muchas visitas en el locutorio, y para la oración quedaba poco espacio.
De hervorming van de KarmelReforma KarmeluDie Reform des KarmelLa réforme du CarmelLa riforma del CarmeloLa reforma del Carmelo
Rond 1554 stond zij, volgens haar eigen levensverhaal, oog in oog met een beeld van de gewonde Christus en koos zij voor een dieper gebedsleven. Op 24 augustus 1562 stichtte zij in Ávila het klooster van San José, met armoede, eenvoud en stilte als uitgangspunt. Daarmee begon de tak van de ongeschoeide karmelietessen.
In 1567 ontmoette zij Johannes van het Kruis, met wie zij ook een mannelijke tak stichtte; het eerste klooster daarvan ging in 1568 open in Duruelo. Tot aan haar dood reisde zij door Spanje en stichtte zeventien kloosters.
Onderweg schreef zij haar Leven, De weg der volmaaktheid en Het innerlijke kasteel, waarin zij het gebed beschrijft als een reis door zeven woonplaatsen van de ziel. Zij stierf in de nacht van 4 op 5 oktober 1582 in Alba de Tormes, en door de kalenderhervorming viel de volgende dag op 15 oktober.
Około 1554 roku według własnej relacji stanęła przed obrazem umęczonego Chrystusa i wybrała głębsze życie modlitwy. 24 sierpnia 1562 roku założyła w Ávili klasztor San José, oparty na ubóstwie, prostocie i milczeniu. Tak zaczęła się gałąź karmelitanek bosych.
W 1567 roku poznała Jana od Krzyża, z którym założyła też gałąź męską; pierwszy klasztor otwarto w 1568 roku w Duruelo. Aż do śmierci jeździła po Hiszpanii i założyła siedemnaście klasztorów.
W drodze pisała Księgę życia, Drogę doskonałości i Zamek wewnętrzny, w którym opisuje modlitwę jako podróż przez siedem mieszkań duszy. Zmarła w nocy z 4 na 5 października 1582 roku w Alba de Tormes, a przez reformę kalendarza następny dzień wypadł 15 października.
Um 1554 stand sie nach eigenem Bericht vor dem Bild des leidenden Christus und entschied sich für ein tieferes Gebetsleben. Am 24. August 1562 gründete sie in Ávila das Kloster San José, das auf Armut, Einfachheit und Stille beruhte. Damit begann der Zweig der Unbeschuhten Karmelitinnen.
1567 begegnete sie Johannes vom Kreuz, mit dem sie auch einen männlichen Zweig gründete; das erste Kloster öffnete 1568 in Duruelo. Bis zu ihrem Tod reiste sie durch Spanien und gründete siebzehn Klöster.
Unterwegs schrieb sie ihr Leben, den Weg der Vollkommenheit und die Seelenburg, in der sie das Gebet als Reise durch sieben Wohnungen der Seele beschreibt. Sie starb in der Nacht vom 4. auf den 5. Oktober 1582 in Alba de Tormes, und durch die Kalenderreform fiel der folgende Tag auf den 15. Oktober.
Vers 1554, selon son propre récit, elle se trouve devant l'image du Christ souffrant et choisit une vie de prière plus profonde. Le 24 août 1562, elle fonde à Ávila le couvent de San José, fondé sur la pauvreté, la simplicité et le silence. Ainsi naît la branche des carmélites déchaussées.
En 1567, elle rencontre Jean de la Croix, avec qui elle fonde aussi une branche masculine; le premier couvent ouvre en 1568 à Duruelo. Jusqu'à sa mort, elle parcourt l'Espagne et fonde dix-sept couvents.
En chemin, elle écrit sa Vie, le Chemin de la perfection et le Château intérieur, où elle décrit la prière comme un voyage à travers sept demeures de l'âme. Elle meurt dans la nuit du 4 au 5 octobre 1582 à Alba de Tormes, et la réforme du calendrier fait du lendemain le 15 octobre.
Intorno al 1554, secondo il suo racconto, si trovò davanti all'immagine di Cristo sofferente e scelse una vita di preghiera più profonda. Il 24 agosto 1562 fondò ad Ávila il monastero di San José, basato su povertà, semplicità e silenzio. Così nacque il ramo delle carmelitane scalze.
Nel 1567 incontrò Giovanni della Croce, con cui fondò anche un ramo maschile; il primo convento aprì nel 1568 a Duruelo. Fino alla morte viaggiò per la Spagna e fondò diciassette monasteri.
Lungo la strada scrisse la Vita, il Cammino di perfezione e il Castello interiore, in cui descrive la preghiera come un viaggio attraverso sette dimore dell'anima. Morì nella notte tra il 4 e il 5 ottobre 1582 ad Alba de Tormes, e per la riforma del calendario il giorno seguente fu il 15 ottobre.
Hacia 1554, según su propio relato, se encontró ante una imagen de Cristo llagado y eligió una vida de oración más profunda. El 24 de agosto de 1562 fundó en Ávila el convento de San José, basado en la pobreza, la sencillez y el silencio. Así nació la rama de las carmelitas descalzas.
En 1567 conoció a Juan de la Cruz, con quien fundó también una rama masculina; el primer convento abrió en 1568 en Duruelo. Hasta su muerte recorrió España y fundó diecisiete conventos.
En el camino escribió el Libro de la vida, el Camino de perfección y el Castillo interior, donde describe la oración como un viaje por siete moradas del alma. Murió en la noche del 4 al 5 de octubre de 1582 en Alba de Tormes, y por la reforma del calendario el día siguiente fue el 15 de octubre.
Heilige en kerkleraarŚwięta i doktor KościołaHeilige und KirchenlehrerinSainte et docteur de l'ÉgliseSanta e dottore della ChiesaSanta y doctora de la Iglesia
Paus Gregorius XV verklaarde Theresia op 12 maart 1622 heilig, op dezelfde dag als Ignatius van Loyola. Op 27 september 1970 riep paus Paulus VI haar uit tot kerkleraar, als eerste vrouw. Haar graf in Alba de Tormes is nog altijd een plaats van gebed.
Zij is patrones van schrijvers, kloosterlingen en mensen met hoofdpijn. In haar eigen beschrijving werd haar hart door een engel met een gouden pijl doorboord; het brandende hart met pijl is daarom haar bekendste teken. Het gebed Nada te turbe, dat men niets moet ontstellen, wordt aan haar toegeschreven.
Papież Grzegorz XV kanonizował Teresę 12 marca 1622 roku, w tym samym dniu co Ignacego Loyolę. 27 września 1970 roku papież Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła, jako pierwszą kobietę. Jej grób w Alba de Tormes jest do dziś miejscem modlitwy.
Jest patronką pisarzy, osób zakonnych i cierpiących na bóle głowy. Według jej własnego opisu anioł przebił jej serce złotą strzałą, dlatego płonące serce ze strzałą jest jej najbardziej znanym znakiem. Modlitwa Nada te turbe, by niczym się nie trwożyć, przypisywana jest jej autorstwu.
Papst Gregor XV. sprach Teresa am 12. März 1622 heilig, am selben Tag wie Ignatius von Loyola. Am 27. September 1970 erhob Papst Paul VI. sie zur Kirchenlehrerin, als erste Frau. Ihr Grab in Alba de Tormes ist bis heute ein Ort des Gebets.
Sie ist Patronin der Schriftsteller, der Ordensleute und der Menschen mit Kopfschmerzen. Nach ihrer eigenen Beschreibung durchbohrte ein Engel ihr Herz mit einem goldenen Pfeil; das brennende Herz mit Pfeil ist daher ihr bekanntestes Zeichen. Das Gebet Nada te turbe, nichts soll dich verwirren, wird ihr zugeschrieben.
Le pape Grégoire XV canonise Thérèse le 12 mars 1622, le même jour qu'Ignace de Loyola. Le 27 septembre 1970, le pape Paul VI la proclame docteur de l'Église, première femme à recevoir ce titre. Son tombeau à Alba de Tormes reste un lieu de prière.
Elle est la patronne des écrivains, des religieux et des personnes souffrant de maux de tête. D'après sa propre description, un ange lui transperça le cœur d'une flèche d'or; le cœur enflammé percé d'une flèche est donc son signe le plus connu. La prière Nada te turbe, que rien ne te trouble, lui est attribuée.
Papa Gregorio XV canonizzò Teresa il 12 marzo 1622, nello stesso giorno di Ignazio di Loyola. Il 27 settembre 1970 papa Paolo VI la proclamò dottore della Chiesa, prima donna a ricevere questo titolo. La sua tomba ad Alba de Tormes è ancora oggi un luogo di preghiera.
È patrona degli scrittori, dei religiosi e di chi soffre di mal di testa. Secondo la sua stessa descrizione, un angelo le trafisse il cuore con una freccia d'oro; il cuore ardente trafitto da una freccia è perciò il suo segno più noto. La preghiera Nada te turbe, nulla ti turbi, le è attribuita.
El papa Gregorio XV canonizó a Teresa el 12 de marzo de 1622, el mismo día que a Ignacio de Loyola. El 27 de septiembre de 1970 el papa Pablo VI la proclamó doctora de la Iglesia, la primera mujer con este título. Su sepulcro en Alba de Tormes sigue siendo un lugar de oración.
Es patrona de los escritores, los religiosos y quienes sufren dolor de cabeza. Según su propia descripción, un ángel le atravesó el corazón con una flecha de oro; por eso el corazón ardiente con flecha es su signo más conocido. La oración Nada te turbe se le atribuye.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag is 15 oktober. In de karmelkloosters en in Ávila, dat nog altijd door zijn middeleeuwse muren wordt omsloten, wordt die dag met vieringen herdacht.
Op afbeeldingen draagt Theresia het bruine habijt met witte mantel en houdt zij een boek en een ganzenveer vast. Andere kenmerken zijn het brandende hart met pijl en de duif van de Heilige Geest. Bernini beeldde haar geestvervoering uit in de Santa Maria della Vittoria in Rome.
Wie haar in huis wil hebben, kiest een beeld voor de kast of een medaille bij het gebedsboek. In de Theresia-van-Ávila-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 15 października. W klasztorach karmelitańskich i w Ávili, którą otaczają średniowieczne mury, dzień ten obchodzi się uroczyście.
Na wizerunkach Teresa nosi brązowy habit z białym płaszczem i trzyma księgę oraz gęsie pióro. Innymi znakami są płonące serce ze strzałą i gołębica Ducha Świętego. Bernini przedstawił jej zachwycenie w kościele Santa Maria della Vittoria w Rzymie.
Kto chce ją mieć w domu, wybiera figurę na półkę albo medalik przy modlitewniku. W kolekcji świętej Teresy z Ávili zebrane są figury, medaliki, obrazki i różańce.
Ihr Gedenktag ist der 15. Oktober. In den Karmelklöstern und in Ávila, das noch von seiner mittelalterlichen Stadtmauer umgeben ist, wird der Tag festlich begangen.
Auf Bildern trägt Teresa das braune Habit mit weißem Mantel und hält ein Buch und eine Feder. Weitere Kennzeichen sind das brennende Herz mit Pfeil und die Taube des Heiligen Geistes. Bernini stellte ihre Verzückung in der Kirche Santa Maria della Vittoria in Rom dar.
Wer sie zu Hause haben möchte, wählt eine Figur für das Regal oder eine Medaille zum Gebetbuch. In der Kollektion der heiligen Teresa von Ávila stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Sa fête est le 15 octobre. Dans les carmels et à Ávila, encore ceinte de ses remparts médiévaux, la journée est célébrée avec solennité.
Sur les images, Thérèse porte l'habit brun au manteau blanc et tient un livre et une plume. Ses autres signes sont le cœur enflammé transpercé d'une flèche et la colombe de l'Esprit Saint. Le Bernin a représenté son extase dans l'église Santa Maria della Vittoria, à Rome.
Pour l'avoir chez soi, on choisit une statue pour l'étagère ou une médaille près du livre de prière. La collection de sainte Thérèse d'Ávila réunit statues, médailles, images de prière et chapelets.
La sua festa cade il 15 ottobre. Nei monasteri carmelitani e ad Ávila, ancora cinta dalle mura medievali, la giornata si celebra con solennità.
Nelle immagini Teresa indossa l'abito bruno con mantello bianco e regge un libro e una penna. Altri segni sono il cuore ardente trafitto da una freccia e la colomba dello Spirito Santo. Bernini ne raffigurò l'estasi nella chiesa di Santa Maria della Vittoria a Roma.
Per averla in casa si sceglie una statua per lo scaffale o una medaglia accanto al libro di preghiere. Nella collezione di santa Teresa d'Ávila si trovano statue, medaglie, immaginette e rosari.
Su fiesta es el 15 de octubre. En los conventos carmelitas y en Ávila, todavía rodeada de sus murallas medievales, el día se celebra con solemnidad.
En las imágenes, Teresa viste el hábito pardo con manto blanco y sostiene un libro y una pluma. Otros signos son el corazón ardiente atravesado por una flecha y la paloma del Espíritu Santo. Bernini representó su éxtasis en la iglesia de Santa Maria della Vittoria, en Roma.
Para tenerla en casa se elige una imagen para la estantería o una medalla junto al libro de oración. En la colección de santa Teresa de Ávila se reúnen imágenes, medallas, estampas y rosarios.
