GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Volgens de overlevering, die teruggaat op een verhaal uit de veertiende eeuw, sneed een ter dood veroordeelde gevangene in Rastenburg — het huidige Kętrzyn — na tussenkomst van Onze-Lieve-Vrouw een houten figuur van het Christuskind. Na zijn vrijlating hing hij het beeldje in een linde langs de weg naar Rößel. Rond dat beeld zouden zich daarna vele wonderen hebben voltrokken.
De boom zelf zou op oudere verering wijzen: de linde gold in Pruisische tijd als symbool van de aardgod Puschkait. Het dorp ontstond omstreeks 1300. Een oorkonde van het domkapittel van de Duitse Orde bevestigt de plek in 1473, en in 1491 stond grootmeester Johann von Tiefen er een herberg toe; bij die gelegenheid wordt de kapel genoemd.
Ook grootmeester Albrecht von Brandenburg-Ansbach trok er in bedevaart heen. Met de vorming van het hertogdom Pruisen in 1525 keerde het tij: aanhangers van de reformatie verwoestten de kapel, die op tweehonderd meter van de katholieke Ermlandse grens lag. Pas in 1603 werd de katholieke eredienst hervat, door tussenkomst van de Poolse koning.
Secretaris Stephan Sadorski kocht het terrein en begon met de herbouw van de kapel. Op 19 november 1619 wijdde bisschop Simon Rudnicki het vernieuwde heiligdom in. In 1636 droeg het Ermlandse domkapittel de kapel over aan de jezuïeten.
Op 16 maart 1688 sloten zij een contract met metselaarsmeester Georg Ertly, burger en metselaar in Wilda en afkomstig uit Tirol, voor een nieuwe barokke kerk; superior Martin Wobbe en rector Johann Sigismund tekenden mee. Nog datzelfde jaar stierf Wobbe; zijn opvolger Konrad Schröter sloot in oktober een tweede contract met Ertly.
In datzelfde jaar legde de Ermlandse bisschop Michał Stefan Radziejowski de eerste steen; zijn opvolger Jan Stanisław Zbąski wijdde de kerk in 1693. De drassige ondergrond vroeg om een fundering van tienduizend houten palen. De barokke voorgevel kwam er pas in 1730, vijftig jaar na het begin van de bouw.
In de achttiende eeuw werd de jezuïetenorde opgeheven; koning Frederik II van Pruisen liet de jezuïeten alleen als wereldlijke beheerders van het kerkcomplex aanblijven. Het dorp hoorde vanaf de achttiende eeuw bij het koninkrijk Pruisen en van 1871 tot 1945 bij Duitsland. In 1945 kwam het samen met Mazurië opnieuw aan Polen en kreeg het zijn Poolse naam.
Tussen 2003 en 2013 werd het heiligdom ingrijpend gerestaureerd, betaald uit giften van pelgrims en bezoekers. Bij die gelegenheid kreeg de gevel weer een okerkleurige beschildering, nadat onderzoek had uitgewezen dat het eerdere geel niet juist was.
Według tradycji, sięgającej opowieści z XIV wieku, skazany na śmierć więzień w Rastenburgu — dzisiejszym Kętrzynie — wyrzeźbił po wstawiennictwie Matki Bożej drewnianą figurkę Dzieciątka Jezus. Po uwolnieniu zawiesił ją na lipie przy drodze do Rößla. Wokół tej figurki miało się potem dokonać wiele cudów.
Samo drzewo miałoby wskazywać na starszy kult: lipa uchodziła w czasach pruskich za symbol boga ziemi Puszkajtisa. Wieś powstała około 1300 roku. Dokument kapituły katedralnej zakonu krzyżackiego potwierdza to miejsce w 1473 roku, a w 1491 roku wielki mistrz Johann von Tiefen zezwolił na prowadzenie tam zajazdu; przy tej okazji wzmiankowana jest kaplica.
Pielgrzymował tu również wielki mistrz Albrecht von Brandenburg-Ansbach. Wraz z powstaniem Prus Książęcych w 1525 roku sytuacja się odwróciła: zwolennicy reformacji zniszczyli kaplicę, która leżała dwieście metrów od katolickiej granicy warmińskiej. Dopiero w 1603 roku, za wstawiennictwem króla polskiego, wznowiono kult katolicki.
Sekretarz Stephan Sadorski wykupił teren i rozpoczął odbudowę kaplicy. 19 listopada 1619 roku biskup Szymon Rudnicki poświęcił odnowione sanktuarium. W 1636 roku warmińska kapituła katedralna przekazała kaplicę jezuitom.
16 marca 1688 roku zawarli oni umowę na budowę nowego barokowego kościoła z mistrzem murarskim Georgiem Ertlym, mieszczaninem i murarzem w Wildzie, pochodzącym z Tyrolu; umowę podpisali także superior Martin Wobbe i rektor Johann Sigismund. Jeszcze w tym samym roku Wobbe zmarł; jego następca Konrad Schröter zawarł w październiku drugą umowę z Ertlym.
W tym samym roku biskup warmiński Michał Stefan Radziejowski położył kamień węgielny; jego następca Jan Stanisław Zbąski poświęcił kościół w 1693 roku. Podmokłe podłoże wymagało fundamentu z dziesięciu tysięcy drewnianych pali. Barokowa fasada powstała dopiero w 1730 roku, pięćdziesiąt lat po rozpoczęciu budowy.
W XVIII wieku zakon jezuitów został skasowany; król pruski Fryderyk II pozostawił jezuitów jedynie jako świeckich zarządców zespołu kościelnego. Wieś od XVIII wieku należała do Królestwa Prus, a od 1871 do 1945 roku do Niemiec. W 1945 roku wraz z Mazurami wróciła do Polski i otrzymała polską nazwę.
W latach 2003-2013 sanktuarium gruntownie odrestaurowano ze środków pochodzących z darów pielgrzymów i odwiedzających. Przy tej okazji fasadzie przywrócono ochrowe malowanie, gdy badania wykazały, że wcześniejsza żółć była niewłaściwa.
Der Überlieferung nach, die auf eine Erzählung aus dem vierzehnten Jahrhundert zurückgeht, schnitzte ein zum Tode verurteilter Gefangener in Rastenburg — dem heutigen Kętrzyn — nach dem Eingreifen Unserer Lieben Frau eine hölzerne Figur des Christuskindes. Nach seiner Freilassung hängte er das Bildnis in eine Linde an der Straße nach Rößel. Um dieses Bild sollen sich danach viele Wunder ereignet haben.
Der Baum selbst dürfte auf eine ältere Verehrung verweisen: Die Linde galt in prußischer Zeit als Sinnbild des Erdgottes Puschkait. Das Dorf entstand um 1300. Eine Urkunde des Domkapitels des Deutschen Ordens bestätigt den Ort 1473, und 1491 gestattete Hochmeister Johann von Tiefen dort einen Krug; bei dieser Gelegenheit wird die Kapelle erwähnt.
Auch Hochmeister Albrecht von Brandenburg-Ansbach zog dorthin als Pilger. Mit der Bildung des Herzogtums Preußen 1525 wendete sich das Blatt: Anhänger der Reformation zerstörten die Kapelle, die nur zweihundert Meter von der katholischen ermländischen Grenze entfernt lag. Erst 1603 wurde der katholische Gottesdienst wieder aufgenommen, durch Vermittlung des polnischen Königs.
Der Sekretär Stephan Sadorski kaufte das Gelände und begann mit dem Wiederaufbau der Kapelle. Am 19. November 1619 weihte Bischof Simon Rudnicki das erneuerte Heiligtum ein. 1636 übertrug das ermländische Domkapitel die Kapelle den Jesuiten.
Am 16. März 1688 schlossen sie mit Maurermeister Georg Ertly, Bürger und Maurer in Wilda und gebürtig aus Tirol, einen Vertrag über eine neue barocke Kirche; Superior Martin Wobbe und Rektor Johann Sigismund unterzeichneten mit. Noch im selben Jahr starb Wobbe; sein Nachfolger Konrad Schröter schloss im Oktober einen zweiten Vertrag mit Ertly.
Im selben Jahr legte der ermländische Bischof Michał Stefan Radziejowski den Grundstein; sein Nachfolger Jan Stanisław Zbąski weihte die Kirche 1693. Der sumpfige Untergrund verlangte eine Gründung auf zehntausend Holzpfählen. Die barocke Vorderfront kam erst 1730 hinzu, fünfzig Jahre nach dem Beginn der Bauarbeiten.
Im achtzehnten Jahrhundert wurde der Jesuitenorden aufgehoben; König Friedrich II. von Preußen ließ die Jesuiten nur als weltliche Verwalter der Kirchenanlage im Amt. Das Dorf gehörte ab dem achtzehnten Jahrhundert zum Königreich Preußen und von 1871 bis 1945 zu Deutschland. 1945 kam es zusammen mit Masuren erneut an Polen und erhielt seinen polnischen Namen.
Zwischen 2003 und 2013 wurde das Heiligtum gründlich restauriert, bezahlt aus Spenden von Pilgern und Besuchern. Bei dieser Gelegenheit erhielt die Fassade wieder einen ockerfarbenen Anstrich, nachdem Untersuchungen ergeben hatten, dass das frühere Gelb nicht zutraf.
Selon la tradition, qui remonte à un récit du XIVe siècle, un prisonnier condamné à mort à Rastenburg — l'actuelle Kętrzyn — sculpta, après l'intervention de Notre-Dame, une figure de bois de l'Enfant Jésus. Une fois libéré, il suspendit la statuette à un tilleul, le long de la route de Rößel. De nombreux miracles se seraient ensuite produits autour de cette image.
L'arbre lui-même renverrait à un culte plus ancien : au temps des Prussiens, le tilleul passait pour le symbole du dieu de la terre Puschkait. Le village naquit vers 1300. Un acte du chapitre cathédral de l'ordre Teutonique atteste le lieu en 1473, et en 1491 le grand maître Johann von Tiefen y autorisa une auberge ; c'est à cette occasion que la chapelle est mentionnée.
Le grand maître Albrecht de Brandebourg-Ansbach s'y rendit lui aussi en pèlerinage. Avec la formation du duché de Prusse, en 1525, le vent tourna : des partisans de la Réforme détruisirent la chapelle, située à deux cents mètres de la frontière catholique de Varmie. Le culte catholique ne reprit qu'en 1603, grâce à l'intervention du roi de Pologne.
Le secrétaire Stephan Sadorski acheta le terrain et entreprit la reconstruction de la chapelle. Le 19 novembre 1619, l'évêque Simon Rudnicki consacra le sanctuaire rénové. En 1636, le chapitre cathédral de Varmie céda la chapelle aux jésuites.
Le 16 mars 1688, ceux-ci passèrent contrat avec le maître maçon Georg Ertly, bourgeois et maçon à Wilda, originaire du Tyrol, pour une nouvelle église baroque ; le supérieur Martin Wobbe et le recteur Johann Sigismund cosignèrent l'acte. Wobbe mourut cette même année ; son successeur Konrad Schröter conclut en octobre un second contrat avec Ertly.
La même année, l'évêque de Varmie Michał Stefan Radziejowski posa la première pierre ; son successeur Jan Stanisław Zbąski consacra l'église en 1693. Le sol marécageux exigea une fondation de dix mille pieux de bois. La façade baroque ne vint qu'en 1730, cinquante ans après le début du chantier.
Au XVIIIe siècle, la Compagnie de Jésus fut supprimée ; le roi Frédéric II de Prusse ne maintint les jésuites qu'à titre d'administrateurs séculiers du complexe. Le village appartint dès le XVIIIe siècle au royaume de Prusse, puis de 1871 à 1945 à l'Allemagne. En 1945, il revint à la Pologne avec la Mazurie et reçut son nom polonais.
Entre 2003 et 2013, le sanctuaire fit l'objet d'une restauration en profondeur, financée par les dons des pèlerins et des visiteurs. À cette occasion, la façade retrouva une peinture ocre, après que des recherches eurent établi que le jaune antérieur n'était pas le bon.
Secondo la tradizione, che risale a un racconto del XIV secolo, un prigioniero condannato a morte a Rastenburg — l'odierna Kętrzyn — intagliò, dopo l'intervento della Madonna, una figura lignea del Bambino Gesù. Una volta liberato, appese la statuetta a un tiglio lungo la strada per Rößel. Attorno a quell'immagine si sarebbero poi compiuti molti prodigi.
L'albero stesso rimanderebbe a una venerazione più antica: in epoca prussiana il tiglio era considerato simbolo del dio della terra Puschkait. Il villaggio nacque verso il 1300. Un documento del capitolo cattedrale dell'Ordine Teutonico attesta il luogo nel 1473 e nel 1491 il gran maestro Johann von Tiefen vi autorizzò una locanda; in quell'occasione viene menzionata la cappella.
Anche il gran maestro Alberto di Brandeburgo-Ansbach vi si recò in pellegrinaggio. Con la formazione del ducato di Prussia, nel 1525, il vento cambiò: i sostenitori della riforma distrussero la cappella, che sorgeva a duecento metri dal confine cattolico della Varmia. Soltanto nel 1603 il culto cattolico fu ripreso, per intervento del re di Polonia.
Il segretario Stephan Sadorski acquistò il terreno e avviò la ricostruzione della cappella. Il 19 novembre 1619 il vescovo Simon Rudnicki consacrò il santuario rinnovato. Nel 1636 il capitolo cattedrale della Varmia affidò la cappella ai gesuiti.
Il 16 marzo 1688 essi stipularono un contratto con il maestro muratore Georg Ertly, cittadino e muratore a Wilda e originario del Tirolo, per una nuova chiesa barocca; firmarono anche il superiore Martin Wobbe e il rettore Johann Sigismund. Wobbe morì quello stesso anno; il suo successore Konrad Schröter concluse in ottobre un secondo contratto con Ertly.
Nello stesso anno il vescovo della Varmia Michał Stefan Radziejowski pose la prima pietra; il suo successore Jan Stanisław Zbąski consacrò la chiesa nel 1693. Il terreno paludoso richiese una fondazione di diecimila pali di legno. La facciata barocca fu realizzata soltanto nel 1730, cinquant'anni dopo l'inizio dei lavori.
Nel Settecento l'ordine dei gesuiti fu soppresso; il re Federico II di Prussia lasciò i gesuiti soltanto come amministratori laici del complesso ecclesiastico. Dal XVIII secolo il villaggio appartenne al regno di Prussia e dal 1871 al 1945 alla Germania. Nel 1945 tornò alla Polonia insieme alla Masuria e assunse il suo nome polacco.
Tra il 2003 e il 2013 il santuario fu restaurato a fondo, con le offerte dei pellegrini e dei visitatori. In quell'occasione la facciata riebbe una tinteggiatura color ocra, dopo che le indagini avevano dimostrato che il giallo precedente non era corretto.
Según la tradición, que se remonta a un relato del siglo XIV, un preso condenado a muerte en Rastenburg — la actual Kętrzyn — talló, tras la intercesión de Nuestra Señora, una figura de madera del Niño Jesús. Una vez libre, colgó la talla de un tilo junto al camino de Rößel. Alrededor de esa imagen se habrían obrado después numerosos milagros.
El propio árbol apuntaría a una veneración más antigua: en tiempos prusianos el tilo pasaba por símbolo del dios de la tierra Puschkait. La aldea nació hacia 1300. Un documento del cabildo catedralicio de la Orden Teutónica confirma el lugar en 1473, y en 1491 el gran maestre Johann von Tiefen autorizó allí una hospedería; en esa ocasión se menciona la capilla.
También el gran maestre Alberto de Brandeburgo-Ansbach peregrinó hasta allí. Con la formación del Ducado de Prusia en 1525 la suerte cambió: partidarios de la Reforma destruyeron la capilla, que estaba a doscientos metros de la frontera católica de Varmia. Solo en 1603 se reanudó el culto católico, por intervención del rey de Polonia.
El secretario Stephan Sadorski compró el terreno y emprendió la reconstrucción de la capilla. El 19 de noviembre de 1619 el obispo Simon Rudnicki consagró el santuario renovado. En 1636 el cabildo catedralicio de Varmia cedió la capilla a los jesuitas.
El 16 de marzo de 1688 estos firmaron un contrato con el maestro albañil Georg Ertly, vecino y albañil en Wilda y originario del Tirol, para una nueva iglesia barroca; el superior Martin Wobbe y el rector Johann Sigismund firmaron con él. Ese mismo año murió Wobbe; su sucesor, Konrad Schröter, cerró en octubre un segundo contrato con Ertly.
Ese mismo año el obispo de Varmia, Michał Stefan Radziejowski, colocó la primera piedra; su sucesor, Jan Stanisław Zbąski, consagró la iglesia en 1693. El terreno pantanoso exigió una cimentación de diez mil pilotes de madera. La fachada barroca no llegó hasta 1730, cincuenta años después del inicio de las obras.
En el siglo XVIII la Compañía de Jesús fue suprimida; el rey Federico II de Prusia dejó a los jesuitas únicamente como administradores seculares del conjunto eclesiástico. La aldea perteneció desde el siglo XVIII al reino de Prusia y de 1871 a 1945 a Alemania. En 1945 pasó de nuevo a Polonia junto con Masuria y recibió su nombre polaco.
Entre 2003 y 2013 el santuario fue restaurado a fondo con donativos de peregrinos y visitantes. En esa ocasión la fachada recuperó una policromía de color ocre, después de que los estudios demostraran que el amarillo anterior no era el correcto.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
In de kerk wordt een uit 1652 daterende kopie vereerd van de gesneden figuur van Onze-Lieve-Vrouw, opgesteld samen met een symbolische lindenstam. Het oorspronkelijke beeldje ging tijdens de beeldenstorm van de reformatie verloren. De kerk zelf is aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd.
Het genadebeeld werd in 1968 gekroond. In 1983 verhief de paus de kerk tot basilica minor.
Op het hoofdaltaar, tussen 1712 en 1714 vervaardigd door Christoph Peucker, hangt een in 1640 door Bartholomäus Pensa geschilderd beeld van de Moeder Gods.
W kościele czczona jest pochodząca z 1652 roku kopia rzeźbionej figury Matki Bożej, ustawiona wraz z symbolicznym pniem lipy. Pierwotna figurka przepadła podczas reformacyjnego obrazoburstwa. Sam kościół nosi wezwanie Matki Bożej.
Łaskami słynącą figurę ukoronowano w 1968 roku. W 1983 roku papież podniósł kościół do rangi bazyliki mniejszej.
W ołtarzu głównym, wykonanym w latach 1712-1714 przez Christopha Peuckera, wisi obraz Matki Bożej namalowany w 1640 roku przez Bartholomäusa Pensę.
In der Kirche wird eine aus dem Jahr 1652 stammende Kopie der geschnitzten Figur Unserer Lieben Frau verehrt, aufgestellt zusammen mit einem symbolischen Lindenstamm. Das ursprüngliche Bildnis ging im Bildersturm der Reformation verloren. Die Kirche selbst ist Unserer Lieben Frau geweiht.
Das Gnadenbild wurde 1968 gekrönt. 1983 erhob der Papst die Kirche zur basilica minor.
Auf dem Hochaltar, zwischen 1712 und 1714 von Christoph Peucker geschaffen, hängt ein 1640 von Bartholomäus Pensa gemaltes Bild der Gottesmutter.
On vénère dans l'église une copie datant de 1652 de la figure sculptée de Notre-Dame, présentée avec un tronc de tilleul symbolique. La statuette d'origine disparut lors des destructions d'images de la Réforme. L'église elle-même est dédiée à Notre-Dame.
L'image miraculeuse fut couronnée en 1968. En 1983, le pape a élevé l'église au rang de basilica minor.
Au maître-autel, réalisé entre 1712 et 1714 par Christoph Peucker, est accrochée une image de la Mère de Dieu peinte en 1640 par Bartholomäus Pensa.
Nella chiesa si venera una copia del 1652 della figura intagliata della Madonna, esposta insieme a un tronco di tiglio simbolico. La statuetta originale andò perduta durante la furia iconoclasta della riforma. La chiesa stessa è dedicata alla Madonna.
L'immagine miracolosa fu incoronata nel 1968. Nel 1983 il papa elevò la chiesa a basilica minore.
Sull'altare maggiore, eseguito tra il 1712 e il 1714 da Christoph Peucker, è collocato un dipinto della Madre di Dio realizzato nel 1640 da Bartholomäus Pensa.
En la iglesia se venera una copia de 1652 de la figura tallada de Nuestra Señora, dispuesta junto a un tronco de tilo simbólico. La talla original se perdió durante la iconoclasia de la Reforma. La iglesia misma está dedicada a Nuestra Señora.
La imagen milagrosa fue coronada en 1968. En 1983 el papa elevó la iglesia a basilica minor.
En el altar mayor, realizado entre 1712 y 1714 por Christoph Peucker, cuelga una imagen de la Madre de Dios pintada en 1640 por Bartholomäus Pensa.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De kerk is een driebeukige basiliek met twee zich naar boven versmallende torens van tweeënvijftig meter. Rondom loopt een kruisgang met op elke hoek een kapel. Christoph Perwanger sneed het beeldhouwwerk aan de gevel en aan de voorzijden van de kapellen.
Het gewelf draagt fresco’s die Matthias Johann Meyer tussen 1722 en 1727 schilderde, met voorstellingen van heiligen. De altaarstukken voor acht bijkomende altaren werden geschilderd door onder anderen Martin Altomonte. De Koningsbergse zilversmid Samuel Grew vervaardigde de zilveren tabernakels.
Het orgel bouwde Johann Josua Mosengel tussen 1719 en 1721: veertig registers op drie manualen en pedaal. In de kas stellen bewegende figuren een voorstelling van de Annunciatie voor. Mosengel (1663–1731) werkte vanaf 1696 in Koningsbergen en droeg sinds 1698 de titel van koninklijk Pruisisch hoforgelbouwer.
In 1905 plaatste de werkplaats van Bruno Goebel uit Koningsbergen een instrument met zesendertig registers op twee manualen en pedaal. De bewegende figuren — Maria, engelen en een trompet — werden omstreeks 1990 hersteld; in 2009 restaureerde Westfälischer Orgelbau S. Sauer het orgel. In Polen geldt het als historisch monument.
Kościół jest trójnawową bazyliką o dwóch zwężających się ku górze wieżach wysokich na pięćdziesiąt dwa metry. Wokół biegnie krużganek, a na każdym narożniku stoi kaplica. Rzeźby na fasadzie i na frontach kaplic wykonał Christoph Perwanger.
Sklepienie zdobią freski z przedstawieniami świętych, które Matthias Johann Meyer malował w latach 1722-1727. Obrazy do ośmiu dodatkowych ołtarzy namalował między innymi Martin Altomonte. Srebrne tabernakula wykonał królewiecki złotnik Samuel Grew.
Organy zbudował Johann Josua Mosengel w latach 1719-1721: czterdzieści głosów na trzech manuałach i pedale. W szafie organowej ruchome figury przedstawiają scenę Zwiastowania. Mosengel (1663–1731) pracował od 1696 roku w Królewcu, a od 1698 roku nosił tytuł królewsko-pruskiego nadwornego organmistrza.
W 1905 roku warsztat Brunona Goebla z Królewca ustawił instrument o trzydziestu sześciu głosach na dwóch manuałach i pedale. Ruchome figury — Maryja, anioły i trąbka — odnowiono około 1990 roku; w 2009 roku organy odrestaurowała firma Westfälischer Orgelbau S. Sauer. W Polsce uchodzą one za zabytek historyczny.
Die Kirche ist eine dreischiffige Basilika mit zwei sich nach oben verjüngenden Türmen von zweiundfünfzig Metern. Ringsum läuft ein Kreuzgang mit einer Kapelle an jeder Ecke. Christoph Perwanger schnitzte das Bildwerk an der Fassade und an den Vorderseiten der Kapellen.
Das Gewölbe trägt Fresken, die Matthias Johann Meyer zwischen 1722 und 1727 malte, mit Darstellungen von Heiligen. Die Altarbilder für acht weitere Altäre schuf unter anderen Martin Altomonte. Der Königsberger Silberschmied Samuel Grew fertigte die silbernen Tabernakel.
Die Orgel baute Johann Josua Mosengel zwischen 1719 und 1721: vierzig Register auf drei Manualen und Pedal. Im Gehäuse stellen bewegliche Figuren eine Szene der Verkündigung dar. Mosengel (1663–1731) wirkte ab 1696 in Königsberg und trug seit 1698 den Titel eines königlich preußischen Hoforgelbauers.
1905 stellte die Werkstatt von Bruno Goebel aus Königsberg ein Instrument mit sechsunddreißig Registern auf zwei Manualen und Pedal auf. Die beweglichen Figuren — Maria, Engel und eine Trompete — wurden um 1990 wiederhergestellt; 2009 restaurierte der Westfälische Orgelbau S. Sauer die Orgel. In Polen gilt sie als historisches Denkmal.
L'église est une basilique à trois nefs, flanquée de deux tours de cinquante-deux mètres qui se rétrécissent vers le haut. Un cloître en fait le tour, avec une chapelle à chaque angle. Christoph Perwanger a sculpté le décor de la façade et des faces avant des chapelles.
La voûte porte des fresques que Matthias Johann Meyer peignit entre 1722 et 1727, figurant des saints. Les tableaux des huit autels secondaires ont été peints entre autres par Martin Altomonte. L'orfèvre de Königsberg Samuel Grew a exécuté les tabernacles d'argent.
L'orgue fut construit par Johann Josua Mosengel entre 1719 et 1721 : quarante jeux sur trois claviers et pédalier. Dans le buffet, des figures mobiles composent une scène de l'Annonciation. Mosengel (1663–1731) travailla à Königsberg à partir de 1696 et porta dès 1698 le titre de facteur d'orgues de la cour royale de Prusse.
En 1905, l'atelier de Bruno Goebel, de Königsberg, installa un instrument de trente-six jeux sur deux claviers et pédalier. Les figures animées — Marie, des anges et une trompette — furent remises en état vers 1990 ; en 2009, la maison Westfälischer Orgelbau S. Sauer restaura l'orgue. En Pologne, il est classé monument historique.
La chiesa è una basilica a tre navate con due torri che si assottigliano verso l'alto, alte cinquantadue metri. Tutt'intorno corre un chiostro con una cappella a ogni angolo. Christoph Perwanger scolpì le sculture della facciata e dei prospetti delle cappelle.
La volta reca affreschi che Matthias Johann Meyer dipinse tra il 1722 e il 1727, con raffigurazioni di santi. Le pale per altri otto altari furono dipinte, fra gli altri, da Martin Altomonte. L'argentiere di Königsberg Samuel Grew realizzò i tabernacoli d'argento.
L'organo fu costruito da Johann Josua Mosengel tra il 1719 e il 1721: quaranta registri su tre manuali e pedale. Nella cassa alcune figure mobili rappresentano l'Annunciazione. Mosengel (1663–1731) lavorò dal 1696 a Königsberg e dal 1698 portò il titolo di organaro di corte regio prussiano.
Nel 1905 la bottega di Bruno Goebel di Königsberg vi collocò uno strumento con trentasei registri su due manuali e pedale. Le figure mobili — Maria, gli angeli e una tromba — furono rimesse in funzione verso il 1990; nel 2009 la Westfälischer Orgelbau S. Sauer restaurò l'organo. In Polonia è considerato monumento storico.
La iglesia es una basílica de tres naves con dos torres de cincuenta y dos metros que se estrechan hacia arriba. Alrededor discurre un claustro con una capilla en cada esquina. Christoph Perwanger talló la escultura de la fachada y de los frentes de las capillas.
La bóveda lleva frescos que Matthias Johann Meyer pintó entre 1722 y 1727, con representaciones de santos. Los cuadros de los ocho altares secundarios los pintaron, entre otros, Martin Altomonte. El platero de Königsberg Samuel Grew realizó los sagrarios de plata.
El órgano lo construyó Johann Josua Mosengel entre 1719 y 1721: cuarenta registros sobre tres teclados y pedal. En la caja, unas figuras móviles componen una escena de la Anunciación. Mosengel (1663–1731) trabajó desde 1696 en Königsberg y desde 1698 ostentó el título de organero real de la corte prusiana.
En 1905 el taller de Bruno Goebel, de Königsberg, colocó un instrumento de treinta y seis registros sobre dos teclados y pedal. Las figuras móviles — María, ángeles y una trompeta — se repararon hacia 1990; en 2009 Westfälischer Orgelbau S. Sauer restauró el órgano. En Polonia está considerado monumento histórico.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Sinds 1988 klinken in de kerk regelmatig avondconcerten met koor- en orgelmuziek.
De componist Feliks Nowowiejski (1877–1946) verbleef er als kostleerling; een gedenksteen herinnert aan hem. Vlakbij loopt een route van de Jacobsweg, gemarkeerd door een granieten steen. In zijn novelle Die Elixiere des Teufels voerde E.T.A. Hoffmann de kerk ten tonele.
Od 1988 roku w kościele regularnie odbywają się wieczorne koncerty muzyki chóralnej i organowej.
Kompozytor Feliks Nowowiejski (1877–1946) przebywał tu jako uczeń na stancji; przypomina o nim tablica pamiątkowa. W pobliżu biegnie odcinek drogi świętego Jakuba, oznaczony granitowym kamieniem. W swojej noweli Die Elixiere des Teufels kościół wprowadził na scenę E.T.A. Hoffmann.
Seit 1988 erklingen in der Kirche regelmäßig Abendkonzerte mit Chor- und Orgelmusik.
Der Komponist Feliks Nowowiejski (1877–1946) lebte hier als Internatsschüler; ein Gedenkstein erinnert an ihn. Ganz in der Nähe verläuft eine Route des Jakobswegs, markiert durch einen Granitstein. In seiner Novelle Die Elixiere des Teufels ließ E.T.A. Hoffmann die Kirche auftreten.
Depuis 1988, l'église accueille régulièrement des concerts du soir de musique chorale et d'orgue.
Le compositeur Feliks Nowowiejski (1877–1946) y séjourna comme pensionnaire ; une plaque commémorative le rappelle. Tout près passe un tronçon du chemin de Saint-Jacques, signalé par une borne de granit. Dans sa nouvelle Die Elixiere des Teufels, E.T.A. Hoffmann a mis l'église en scène.
Dal 1988 nella chiesa si tengono con regolarità concerti serali di musica corale e organistica.
Il compositore Feliks Nowowiejski (1877–1946) vi soggiornò come convittore; una lapide lo ricorda. Poco distante passa un tracciato del Cammino di Santiago, segnalato da un cippo di granito. Nel suo racconto Die Elixiere des Teufels E.T.A. Hoffmann portò in scena la chiesa.
Desde 1988 se celebran con regularidad en la iglesia conciertos vespertinos de música coral y de órgano.
El compositor Feliks Nowowiejski (1877–1946) estuvo allí como interno; una lápida lo recuerda. Muy cerca pasa un ramal del Camino de Santiago, señalado con un hito de granito. En su novela corta Die Elixiere des Teufels, E.T.A. Hoffmann puso la iglesia en escena.
