Het negende kind van de familie MartinDziewiąte dziecko państwa MartinDas neunte Kind der Familie MartinLa neuvième enfant des MartinLa nona figlia dei MartinLa novena hija de los Martin
Zij werd op 2 januari 1873 in Alençon geboren als Marie-Françoise-Thérèse Martin, het jongste van negen kinderen van Louis Martin en Zélie Guérin. Vijf van die kinderen bereikten de volwassen leeftijd; alle vijf de dochters gingen het klooster in.
Toen Theresia vier was stierf haar moeder aan kanker. Haar vader verhuisde met het gezin naar Lisieux in Normandië, waar een tante en oom woonden, en waar Theresia opgroeide in een huis vol gebed en een zusterlijke genegenheid die haar leven lang zou blijven.
Als kind was zij overgevoelig en snel in tranen. Met kerstmis 1886 kwam daar volgens haar eigen beschrijving een einde aan: zij noemde het haar bekering, het moment waarop zij ophield om zichzelf te draaien en besloot dat zij karmelietes wilde worden.
Urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alençon jako Marie-Françoise-Thérèse Martin, najmłodsze z dziewięciorga dzieci Ludwika Martina i Zelii Guérin. Wieku dorosłego dożyło pięcioro z nich; wszystkie pięć córek wstąpiło do klasztoru.
Gdy Teresa miała cztery lata, jej matka zmarła na raka. Ojciec przeniósł rodzinę do Lisieux w Normandii, gdzie mieszkali wujostwo i gdzie dziewczynka dorastała w domu pełnym modlitwy i siostrzanej bliskości, która towarzyszyła jej przez całe życie.
Jako dziecko była nadwrażliwa i łatwo wybuchała płaczem. Według własnego opisu skończyło się to w Boże Narodzenie 1886 roku: nazwała tę noc swoim nawróceniem, chwilą, w której przestała krążyć wokół siebie i postanowiła zostać karmelitanką.
Sie wurde am 2. Januar 1873 in Alençon als Marie-Françoise-Thérèse Martin geboren, das jüngste von neun Kindern von Louis Martin und Zélie Guérin. Fünf dieser Kinder erreichten das Erwachsenenalter; alle fünf Töchter gingen ins Kloster.
Als Therese vier Jahre alt war, starb ihre Mutter an Krebs. Der Vater zog mit der Familie nach Lisieux in der Normandie, wo Onkel und Tante lebten und wo Therese in einem Haus voller Gebet aufwuchs, getragen von einer schwesterlichen Nähe, die ihr Leben lang blieb.
Als Kind war sie überempfindlich und schnell in Tränen. Nach ihrer eigenen Schilderung endete das in der Weihnacht 1886: sie nannte diese Nacht ihre Bekehrung, den Augenblick, in dem sie aufhörte, um sich selbst zu kreisen, und beschloss, Karmelitin zu werden.
Elle naît le 2 janvier 1873 à Alençon, sous le nom de Marie-Françoise-Thérèse Martin, dernière des neuf enfants de Louis Martin et de Zélie Guérin. Cinq d'entre eux atteignent l'âge adulte ; les cinq filles entrent au couvent.
Thérèse a quatre ans quand sa mère meurt d'un cancer. Son père installe la famille à Lisieux, en Normandie, auprès d'un oncle et d'une tante, et l'enfant grandit dans une maison de prière, portée par une affection fraternelle qui l'accompagnera toute sa vie.
Enfant, elle est hypersensible et pleure pour un rien. Selon son propre récit, cela prend fin à Noël 1886 : elle appelle cette nuit sa conversion, le moment où elle cesse de tourner autour d'elle-même et décide d'entrer au Carmel.
Nacque il 2 gennaio 1873 ad Alençon con il nome di Marie-Françoise-Thérèse Martin, ultima dei nove figli di Louis Martin e di Zélie Guérin. Cinque di loro raggiunsero l'età adulta; tutte e cinque le figlie entrarono in monastero.
Teresa aveva quattro anni quando la madre morì di cancro. Il padre trasferì la famiglia a Lisieux, in Normandia, presso uno zio e una zia, e la bambina crebbe in una casa di preghiera, sostenuta da un affetto fraterno che le rimase per tutta la vita.
Da piccola era ipersensibile e piangeva per poco. Secondo il suo stesso racconto, tutto questo finì nel Natale del 1886: chiamò quella notte la sua conversione, il momento in cui smise di girare intorno a sé e decise di farsi carmelitana.
Nació el 2 de enero de 1873 en Alençon con el nombre de Marie-Françoise-Thérèse Martin, la última de los nueve hijos de Luis Martin y Celia Guérin. Cinco de ellos llegaron a la edad adulta; las cinco hijas entraron en el convento.
Teresa tenía cuatro años cuando su madre murió de cáncer. Su padre trasladó a la familia a Lisieux, en Normandía, junto a unos tíos, y la niña creció en una casa de oración, sostenida por un afecto fraterno que la acompañó toda la vida.
De pequeña era hipersensible y lloraba por cualquier cosa. Según su propio relato, eso terminó en la Navidad de 1886: llamó a aquella noche su conversión, el momento en que dejó de girar en torno a sí misma y decidió hacerse carmelita.
De karmel en de kleine wegKarmel i mała drogaDer Karmel und der kleine WegLe Carmel et la petite voieIl Carmelo e la piccola viaEl Carmelo y el caminito
Zij was pas vijftien en dus te jong. Tijdens een bedevaart naar Rome in 1887 vroeg zij paus Leo XIII persoonlijk om toestemming; die verwees haar naar haar oversten, maar in april 1888 mocht zij alsnog de karmel van Lisieux binnengaan, waar twee van haar zussen haar al waren voorgegaan. Zij nam de naam Theresia van het Kind Jezus en van het Heilig Aanschijn.
In het klooster deed zij niets wat van buiten opvalt: koorgebed, naaiwerk, de zorg voor een moeilijke oude zuster, het schrijven van toneelstukjes voor de gemeenschap. Juist daar vond zij wat zij haar kleine weg noemde: niet wachten op grote daden, maar de kleinste dingen met volledige liefde doen en zich als een kind aan God toevertrouwen.
Op verzoek van haar overste schreef zij haar herinneringen op. Die teksten verschenen na haar dood als Geschiedenis van een ziel en werden in tientallen talen vertaald. Haar geestelijke leermeesters waren de karmelitaanse klassieken, vooral Johannes van het Kruis, van wie zij hele bladzijden uit het hoofd kende.
Miała dopiero piętnaście lat i była za młoda. Podczas pielgrzymki do Rzymu w 1887 roku poprosiła osobiście papieża Leona XIII o zgodę; odesłał ją do przełożonych, ale w kwietniu 1888 roku mimo wszystko przekroczyła furtę karmelu w Lisieux, gdzie były już dwie jej siostry. Przyjęła imię Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza.
W klasztorze nie robiła nic, co rzucałoby się w oczy: modlitwa chórowa, szycie, opieka nad trudną starszą siostrą, drobne utwory teatralne pisane dla wspólnoty. Właśnie tam odnalazła to, co nazwała małą drogą: nie czekać na wielkie czyny, lecz najmniejsze rzeczy wykonywać z pełną miłością i zawierzyć się Bogu jak dziecko.
Na polecenie przełożonej spisała swoje wspomnienia. Teksty te ukazały się po jej śmierci jako Dzieje duszy i zostały przetłumaczone na dziesiątki języków. Jej duchowymi nauczycielami byli klasycy Karmelu, przede wszystkim Jan od Krzyża, którego całe stronice znała na pamięć.
Sie war erst fünfzehn und damit zu jung. Auf einer Romwallfahrt bat sie 1887 Papst Leo XIII. persönlich um die Erlaubnis; er verwies sie an ihre Oberen, doch im April 1888 durfte sie dennoch in den Karmel von Lisieux eintreten, wo bereits zwei ihrer Schwestern lebten. Sie nahm den Namen Therese vom Kinde Jesu und vom Heiligen Antlitz an.
Im Kloster tat sie nichts, was nach außen auffiel: Chorgebet, Näharbeit, die Sorge für eine schwierige alte Mitschwester, kleine Theaterstücke für die Gemeinschaft. Gerade dort fand sie, was sie ihren kleinen Weg nannte: nicht auf große Taten warten, sondern das Geringste mit ganzer Liebe tun und sich Gott anvertrauen wie ein Kind.
Auf Geheiß ihrer Oberin schrieb sie ihre Erinnerungen nieder. Diese Texte erschienen nach ihrem Tod als Geschichte einer Seele und wurden in Dutzende Sprachen übersetzt. Ihre geistlichen Lehrmeister waren die Klassiker des Karmel, allen voran Johannes vom Kreuz, von dem sie ganze Seiten auswendig kannte.
Elle n'a que quinze ans, donc trop peu. Lors d'un pèlerinage à Rome en 1887, elle demande elle-même l'autorisation au pape Léon XIII ; il la renvoie à ses supérieurs, mais en avril 1888 elle entre malgré tout au Carmel de Lisieux, où deux de ses sœurs l'ont précédée. Elle prend le nom de Thérèse de l'Enfant-Jésus et de la Sainte-Face.
Au monastère, elle ne fait rien qui se remarque : l'office au chœur, la couture, le soin d'une vieille sœur difficile, de petites pièces écrites pour la communauté. C'est là précisément qu'elle trouve ce qu'elle appelle sa petite voie : ne pas attendre les grandes actions, mais faire les plus menues avec tout son amour et s'abandonner à Dieu comme un enfant.
À la demande de sa prieure, elle met ses souvenirs par écrit. Ces pages paraissent après sa mort sous le titre Histoire d'une âme et sont traduites en des dizaines de langues. Ses maîtres spirituels sont les classiques du Carmel, au premier rang Jean de la Croix, dont elle sait des pages entières par cœur.
Aveva soltanto quindici anni ed era troppo giovane. Durante un pellegrinaggio a Roma, nel 1887, chiese personalmente il permesso a papa Leone XIII; il papa la rimandò ai superiori, ma nell'aprile 1888 poté comunque entrare nel Carmelo di Lisieux, dove due sorelle l'avevano preceduta. Prese il nome di Teresa di Gesù Bambino e del Volto Santo.
In monastero non fece nulla che si notasse dall'esterno: la preghiera in coro, il cucito, la cura di un'anziana consorella difficile, piccoli testi teatrali scritti per la comunità. Proprio lì trovò quella che chiamò la sua piccola via: non attendere le grandi imprese, ma compiere le cose minime con tutto l'amore e affidarsi a Dio come un bambino.
Su richiesta della priora mise per iscritto i suoi ricordi. Quelle pagine uscirono dopo la sua morte con il titolo Storia di un'anima e furono tradotte in decine di lingue. I suoi maestri spirituali furono i classici del Carmelo, anzitutto Giovanni della Croce, di cui sapeva a memoria pagine intere.
Tenía apenas quince años, demasiado pocos. Durante una peregrinación a Roma, en 1887, pidió personalmente permiso al papa León XIII; él la remitió a sus superiores, pero en abril de 1888 pudo entrar de todos modos en el Carmelo de Lisieux, donde dos de sus hermanas la habían precedido. Tomó el nombre de Teresa del Niño Jesús y de la Santa Faz.
En el monasterio no hizo nada que llamara la atención desde fuera: el oficio en el coro, la costura, el cuidado de una hermana anciana y difícil, pequeñas piezas de teatro escritas para la comunidad. Precisamente allí encontró lo que llamó su caminito: no esperar las grandes obras, sino hacer las más pequeñas con todo el amor y confiarse a Dios como un niño.
A petición de su priora puso por escrito sus recuerdos. Esas páginas aparecieron tras su muerte con el título Historia de un alma y se tradujeron a decenas de lenguas. Sus maestros espirituales fueron los clásicos del Carmelo, sobre todo Juan de la Cruz, de quien sabía páginas enteras de memoria.
Sterven, heiligverklaring en patronaatŚmierć, kanonizacja i patronatyTod, Heiligsprechung und PatronateMort, canonisation et patronagesMorte, canonizzazione e patronatiMuerte, canonización y patronazgos
In april 1896 hoestte zij voor het eerst bloed op. De tuberculose greep snel om zich heen en haar laatste maanden waren zwaar, ook innerlijk: zij schreef over een duisternis waarin het geloof eerder volgehouden dan gevoeld werd. Zij stierf op 30 september 1897.
Haar boek deed de rest. Binnen enkele jaren stroomden brieven uit de hele wereld naar Lisieux, en het proces ging ongewoon snel: paus Pius XI verklaarde haar in 1923 zalig en op 17 mei 1925 heilig. In 1927 riep dezelfde paus haar uit tot patrones van de missie, naast Franciscus Xaverius, hoewel zij nooit een klooster had verlaten.
In 1944 werd zij mede-patrones van Frankrijk en in 1997 verklaarde paus Johannes Paulus II haar tot kerklerares, de derde vrouw aan wie die titel werd gegeven. Sindsdien reizen haar relieken de wereld rond; de basiliek boven Lisieux is een van de drukst bezochte kerken van Frankrijk.
W kwietniu 1896 roku po raz pierwszy zakrwawiła usta. Gruźlica postępowała szybko, a ostatnie miesiące były ciężkie także wewnętrznie: pisała o ciemności, w której wiarę raczej się trzyma, niż odczuwa. Zmarła 30 września 1897 roku.
Resztę zrobiła jej książka. W ciągu kilku lat do Lisieux zaczęły napływać listy z całego świata, a proces potoczył się niezwykle szybko: papież Pius XI ogłosił ją błogosławioną w 1923 roku, a 17 maja 1925 roku świętą. W 1927 roku ten sam papież uczynił ją patronką misji, obok Franciszka Ksawerego, choć nigdy nie opuściła klasztoru.
W 1944 roku została drugą patronką Francji, a w 1997 roku papież Jan Paweł II ogłosił ją doktorem Kościoła, trzecią kobietą z tym tytułem. Od tego czasu jej relikwie wędrują po świecie, a bazylika górująca nad Lisieux należy do najliczniej odwiedzanych kościołów Francji.
Im April 1896 hustete sie zum ersten Mal Blut. Die Tuberkulose schritt rasch voran, und ihre letzten Monate waren auch innerlich schwer: sie schrieb von einer Dunkelheit, in der der Glaube eher durchgehalten als empfunden wird. Sie starb am 30. September 1897.
Den Rest bewirkte ihr Buch. Binnen weniger Jahre trafen Briefe aus aller Welt in Lisieux ein, und das Verfahren ging ungewöhnlich schnell: Papst Pius XI. sprach sie 1923 selig und am 17. Mai 1925 heilig. 1927 erklärte derselbe Papst sie zur Patronin der Mission, neben Franz Xaver, obwohl sie ihr Kloster nie verlassen hatte.
1944 wurde sie Mitpatronin Frankreichs, und 1997 erhob Papst Johannes Paul II. sie zur Kirchenlehrerin, als dritte Frau mit diesem Titel. Seither reisen ihre Reliquien durch die Welt; die Basilika über Lisieux gehört zu den meistbesuchten Kirchen Frankreichs.
En avril 1896, elle crache du sang pour la première fois. La tuberculose progresse vite et ses derniers mois sont durs, intérieurement aussi : elle parle d'une nuit où la foi se tient plus qu'elle ne se sent. Elle meurt le 30 septembre 1897.
Son livre fait le reste. En quelques années, les lettres affluent à Lisieux du monde entier, et la procédure avance à une vitesse inhabituelle : Pie XI la béatifie en 1923 et la canonise le 17 mai 1925. En 1927, le même pape la proclame patronne des missions, aux côtés de François Xavier, alors qu'elle n'a jamais quitté son cloître.
En 1944 elle devient patronne secondaire de la France, et en 1997 Jean-Paul II la déclare docteur de l'Église, troisième femme à recevoir ce titre. Depuis, ses reliques parcourent le monde ; la basilique qui domine Lisieux compte parmi les églises les plus fréquentées de France.
Nell'aprile del 1896 sputò sangue per la prima volta. La tubercolosi avanzò rapidamente e gli ultimi mesi furono duri anche interiormente: scrisse di un buio in cui la fede si tiene più di quanto si senta. Morì il 30 settembre 1897.
Il resto lo fece il suo libro. In pochi anni a Lisieux arrivarono lettere da tutto il mondo e il processo procedette con insolita rapidità: papa Pio XI la proclamò beata nel 1923 e santa il 17 maggio 1925. Nel 1927 lo stesso papa la dichiarò patrona delle missioni, accanto a Francesco Saverio, pur non avendo lei mai lasciato il chiostro.
Nel 1944 divenne compatrona della Francia e nel 1997 papa Giovanni Paolo II la proclamò dottore della Chiesa, terza donna a ricevere quel titolo. Da allora le sue reliquie viaggiano per il mondo; la basilica che domina Lisieux è tra le chiese più visitate di Francia.
En abril de 1896 escupió sangre por primera vez. La tuberculosis avanzó deprisa y sus últimos meses fueron duros también por dentro: escribió sobre una oscuridad en la que la fe se sostiene más de lo que se siente. Murió el 30 de septiembre de 1897.
Lo demás lo hizo su libro. En pocos años llegaron a Lisieux cartas de todo el mundo y el proceso avanzó con rapidez inusual: el papa Pío XI la beatificó en 1923 y la canonizó el 17 de mayo de 1925. En 1927 ese mismo papa la proclamó patrona de las misiones, junto a Francisco Javier, aunque nunca había salido de su clausura.
En 1944 fue nombrada copatrona de Francia y en 1997 el papa Juan Pablo II la declaró doctora de la Iglesia, tercera mujer con ese título. Desde entonces sus reliquias recorren el mundo; la basílica que domina Lisieux es una de las iglesias más visitadas de Francia.
Feestdag, afbeelding en devotieŚwięto, wizerunek i pobożnośćFest, Darstellung und FrömmigkeitFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag valt op 1 oktober. In Lisieux, in karmelkloosters en in talloze parochies wordt die dag gevierd met een noveen die bij velen negen dagen eerder begint, en met het zegenen en uitdelen van rozen.
Op beelden en afbeeldingen draagt zij het bruine karmelhabijt met de witte koormantel en houdt zij een kruisbeeld vast waarop rozen liggen. Die rozen verwijzen naar haar belofte om vanuit de hemel goed te doen op aarde; soms ziet u ook het boek waarin zij haar leven optekende.
Wie haar thuis wil aanroepen, kiest meestal een beeld voor de slaapkamer of de kast, een gebedskaart bij het bed, of een medaille voor een kind of een zieke. In de Theresia-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 1 października. W Lisieux, w klasztorach karmelitańskich i w wielu parafiach dzień ten obchodzi się z nowenną, którą wielu rozpoczyna dziewięć dni wcześniej, oraz z błogosławieniem i rozdawaniem róż.
Na figurach i obrazach nosi brązowy habit karmelitański z białym płaszczem chórowym i trzyma krucyfiks, na którym leżą róże. Róże przypominają jej obietnicę czynienia dobra na ziemi po odejściu do nieba; czasem widać też księgę, w której spisała swoje życie.
Kto chce wzywać jej w domu, wybiera zwykle figurę do sypialni lub na półkę, obrazek przy łóżku albo medalik dla dziecka lub chorego. W kolekcji świętej Teresy zebrane są figury, medaliki, obrazki i różańce.
Ihr Fest fällt auf den 1. Oktober. In Lisieux, in Karmelklöstern und in vielen Pfarreien wird der Tag mit einer Novene begangen, die viele neun Tage zuvor beginnen, und mit dem Segnen und Verteilen von Rosen.
Auf Figuren und Bildern trägt sie den braunen Karmelhabit mit dem weißen Chormantel und hält ein Kruzifix, auf dem Rosen liegen. Diese Rosen erinnern an ihr Versprechen, vom Himmel aus auf Erden Gutes zu tun; daneben sieht man bisweilen das Buch, in dem sie ihr Leben aufzeichnete.
Wer sie zu Hause anrufen möchte, wählt meist eine Figur für das Schlafzimmer oder das Regal, ein Gebetsbild neben dem Bett oder eine Medaille für ein Kind oder einen Kranken. In der Theresien-Kollektion stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Sa fête tombe le 1er octobre. À Lisieux, dans les carmels et dans de nombreuses paroisses, la journée s'accompagne d'une neuvaine commencée neuf jours plus tôt, ainsi que de la bénédiction et de la distribution de roses.
Sur les statues et les images, elle porte l'habit brun du Carmel et le manteau blanc de chœur, et tient un crucifix sur lequel reposent des roses. Ces roses rappellent sa promesse de faire du bien sur la terre depuis le ciel ; on aperçoit parfois aussi le livre où elle a raconté sa vie.
Pour l'invoquer à la maison, on choisit d'ordinaire une statue pour la chambre ou l'étagère, une image de prière près du lit, ou une médaille pour un enfant ou un malade. La collection sainte Thérèse réunit statues, médailles, images de prière et chapelets.
La sua festa cade il 1 ottobre. A Lisieux, nei monasteri carmelitani e in molte parrocchie la giornata è accompagnata da una novena che molti iniziano nove giorni prima, e dalla benedizione e distribuzione di rose.
Nelle statue e nelle immagini indossa l'abito bruno del Carmelo con il mantello bianco del coro e tiene un crocifisso su cui posano delle rose. Quelle rose richiamano la sua promessa di fare del bene sulla terra dal cielo; a volte compare anche il libro in cui raccontò la sua vita.
Chi vuole invocarla in casa sceglie di solito una statua per la camera o la mensola, un'immaginetta accanto al letto, o una medaglia per un bambino o un malato. Nella collezione di Santa Teresa di Lisieux si trovano statue, medaglie, immaginette e rosari.
Su fiesta cae el 1 de octubre. En Lisieux, en los carmelos y en muchas parroquias el día se acompaña de una novena que muchos comienzan nueve días antes, y de la bendición y el reparto de rosas.
En imágenes y estampas viste el hábito pardo del Carmelo con el manto blanco de coro y sostiene un crucifijo sobre el que descansan unas rosas. Esas rosas recuerdan su promesa de hacer el bien en la tierra desde el cielo; a veces aparece también el libro en el que contó su vida.
Quien quiere invocarla en casa elige normalmente una imagen para el dormitorio o la estantería, una estampa junto a la cama, o una medalla para un niño o un enfermo. En la colección de Santa Teresa de Lisieux se reúnen imágenes, medallas, estampas y rosarios.
