KevelaerKevelaerKevelaerKevelaerKevelaerKevelaer

Volgens de overlevering hoorde de koopman Hendrick Busman in de dagen voor Kerstmis 1641 driemaal een stem terwijl hij bij een hagelkruis bad: op deze plaats moest hij een kapelletje bouwen. Volgens dezelfde overlevering zag zijn vrouw Mechel Schrouse een maand voor Pinksteren 1642 in de nacht een kapelletje voor zich met daarin een afbeelding van de Consolatrix Afflictorum uit Luxemburg.

Soldaten hadden haar omstreeks 1641 twee koperprenten met datzelfde beeld te koop aangeboden, die zij te duur vond. Busman kocht de prent uiteindelijk van een luitenant in Kempen. De prent werd eerst in Geldern bewaard en vereerd; pastoor Johannes Schink bracht haar naar Kevelaer, waar zij op zondag 1 juni 1642 in het kapelletje werd geplaatst.

De synode van Venlo onderzocht de gebeurtenissen in 1647 gedurende twee zittingsdagen en erkende Kevelaer als bedevaartplaats; acht gemelde wonderen werden daarbij goedgekeurd. Al in 1643 trok de eerste gesloten processie vanuit Rees naar Kevelaer. Na de Dertigjarige Oorlog ontstonden Keulse pelgrimsbroederschappen, onder meer de Kevelaer-broederschap bij Sint-Kunibert in 1672. In 1699 kwam de eerste processie uit Bonn, te voet.

Tussen 1647 en 1650 verrees het Priesterhuis als oratorianenklooster; van 1664 tot 1802 woonde er een oratoriaan, tot de Franse secularisatie er een einde aan maakte. De Genadekapel zelf werd in 1654 opgetrokken rond het kruis dat Busman had laten oprichten. De kunstzinnige aankleding van die kapel begon in 1888 en was vier jaar later voltooid.

Według tradycji kupiec Hendrick Busman w dniach poprzedzających Boże Narodzenie 1641 roku trzykrotnie usłyszał głos, gdy modlił się przy przydrożnym krzyżu: w tym miejscu miał zbudować kapliczkę. Według tej samej tradycji jego żona Mechel Schrouse ujrzała w nocy, na miesiąc przed Zesłaniem Ducha Świętego w 1642 roku, kapliczkę, a w niej wizerunek Consolatrix Afflictorum z Luksemburga.

Około 1641 roku żołnierze zaproponowali jej do kupienia dwa miedzioryty z tym samym wizerunkiem, które uznała za zbyt drogie. Ostatecznie Busman kupił rycinę od pewnego porucznika w Kempen. Rycina była najpierw przechowywana i czczona w Geldern; proboszcz Johannes Schink przeniósł ją do Kevelaer, gdzie w niedzielę 1 czerwca 1642 roku umieszczono ją w kapliczce.

Synod w Venlo zbadał te wydarzenia w 1647 roku podczas dwóch dni obrad i uznał Kevelaer za miejsce pielgrzymkowe; zatwierdzono przy tym osiem zgłoszonych cudów. Już w 1643 roku z Rees do Kevelaer przybyła pierwsza zamknięta procesja. Po wojnie trzydziestoletniej powstały kolońskie bractwa pielgrzymkowe, między innymi bractwo kevelaerskie przy kościele świętego Kuniberta w 1672 roku. W 1699 roku przybyła pierwsza procesja z Bonn, pieszo.

Między 1647 a 1650 rokiem powstał Priesterhaus jako dom oratorianów; od 1664 do 1802 roku mieszkał w nim oratorianin, aż położyła temu kres francuska sekularyzacja. Samą Kaplicę Łaski wzniesiono w 1654 roku wokół krzyża, który kazał postawić Busman. Artystyczne wyposażenie tej kaplicy rozpoczęto w 1888 roku i ukończono cztery lata później.

Der Überlieferung nach hörte der Kaufmann Hendrick Busman in den Tagen vor Weihnachten 1641 dreimal eine Stimme, während er an einem Hagelkreuz betete: an dieser Stelle solle er einen Bildstock errichten. Derselben Überlieferung nach sah seine Frau Mechel Schrouse einen Monat vor Pfingsten 1642 in der Nacht einen Bildstock vor sich, darin ein Bild der Consolatrix Afflictorum aus Luxemburg.

Soldaten hatten ihr um 1641 zwei Kupferstiche mit demselben Bild zum Kauf angeboten, die ihr zu teuer erschienen. Busman erwarb den Stich schließlich von einem Leutnant in Kempen. Der Stich wurde zunächst in Geldern aufbewahrt und verehrt; Pfarrer Johannes Schink brachte ihn nach Kevelaer, wo er am Sonntag, dem 1. Juni 1642, in dem Bildstock aufgestellt wurde.

Die Synode von Venlo untersuchte die Ereignisse 1647 an zwei Sitzungstagen und erkannte Kevelaer als Wallfahrtsort an; acht gemeldete Wunder wurden dabei anerkannt. Schon 1643 zog die erste geschlossene Prozession von Rees nach Kevelaer. Nach dem Dreißigjährigen Krieg entstanden Kölner Pilgerbruderschaften, unter anderem die Kevelaer-Bruderschaft an St. Kunibert im Jahr 1672. 1699 kam die erste Prozession aus Bonn, zu Fuß.

Zwischen 1647 und 1650 entstand das Priesterhaus als Oratorianerkloster; von 1664 bis 1802 lebte dort ein Oratorianer, bis die französische Säkularisation dem ein Ende setzte. Die Gnadenkapelle selbst wurde 1654 um das Kreuz herum errichtet, das Busman hatte aufrichten lassen. Die künstlerische Ausstattung dieser Kapelle begann 1888 und war vier Jahre später vollendet.

Selon la tradition, le marchand Hendrick Busman entendit trois fois une voix dans les jours précédant Noël 1641, alors qu'il priait devant une croix de chemin : c'est en ce lieu qu'il devait bâtir une petite chapelle. Selon la même tradition, sa femme Mechel Schrouse vit une nuit, un mois avant la Pentecôte de 1642, une petite chapelle devant elle, contenant une image de la Consolatrix Afflictorum de Luxembourg.

Vers 1641, des soldats lui avaient proposé à la vente deux gravures sur cuivre portant cette même image, qu'elle avait jugées trop chères. Busman acheta finalement la gravure à un lieutenant à Kempen. L'estampe fut d'abord conservée et vénérée à Geldern ; le curé Johannes Schink l'apporta à Kevelaer, où elle fut placée le dimanche 1er juin 1642 dans la petite chapelle.

Le synode de Venlo examina les faits en 1647 au cours de deux journées de session et reconnut Kevelaer comme lieu de pèlerinage ; huit miracles rapportés furent approuvés à cette occasion. Dès 1643, la première procession organisée partit de Rees vers Kevelaer. Après la guerre de Trente Ans naquirent des confréries de pèlerins colonaises, dont la confrérie de Kevelaer auprès de Saint-Kunibert en 1672. En 1699 vint de Bonn la première procession, à pied.

Entre 1647 et 1650 s'éleva la Maison des prêtres, comme couvent d'oratoriens ; de 1664 à 1802, un oratorien y résida, jusqu'à ce que la sécularisation française y mît fin. La chapelle de Grâce elle-même fut élevée en 1654 autour de la croix que Busman avait fait dresser. Le décor artistique de cette chapelle fut entrepris en 1888 et achevé quatre ans plus tard.

Secondo la tradizione il mercante Hendrick Busman, nei giorni precedenti il Natale del 1641, udì per tre volte una voce mentre pregava presso una croce campestre: in quel luogo doveva costruire una piccola cappella. Secondo la stessa tradizione sua moglie Mechel Schrouse, un mese prima della Pentecoste del 1642, vide di notte davanti a sé una piccola cappella con all'interno un'immagine della Consolatrix Afflictorum di Lussemburgo.

Intorno al 1641 alcuni soldati le avevano offerto in vendita due incisioni su rame con quella stessa immagine, che lei giudicò troppo care. Busman acquistò infine l'incisione da un tenente a Kempen. L'incisione fu dapprima custodita e venerata a Geldern; il parroco Johannes Schink la portò a Kevelaer, dove domenica 1º giugno 1642 fu collocata nella piccola cappella.

Nel 1647 il sinodo di Venlo esaminò gli avvenimenti nel corso di due giornate di seduta e riconobbe Kevelaer come luogo di pellegrinaggio; in quell'occasione furono approvati otto miracoli segnalati. Già nel 1643 la prima processione organizzata si mosse da Rees verso Kevelaer. Dopo la guerra dei trent'anni nacquero confraternite di pellegrini di Colonia, tra cui nel 1672 la confraternita di Kevelaer presso San Cuniberto. Nel 1699 giunse a piedi la prima processione da Bonn.

Tra il 1647 e il 1650 sorse la Casa dei Sacerdoti come convento degli oratoriani; dal 1664 al 1802 vi abitò un oratoriano, finché la secolarizzazione francese vi pose fine. La cappella delle Grazie fu eretta nel 1654 attorno alla croce che Busman aveva fatto innalzare. La decorazione artistica di quella cappella iniziò nel 1888 e fu completata quattro anni più tardi.

Según la tradición, el comerciante Hendrick Busman oyó tres veces una voz en los días previos a la Navidad de 1641, mientras rezaba ante una cruz erigida en el campo: en ese lugar debía construir una pequeña capilla. Según esa misma tradición, su esposa Mechel Schrouse vio de noche, un mes antes de Pentecostés de 1642, una pequeña capilla ante sí, con una imagen de la Consolatrix Afflictorum de Luxemburgo en su interior.

Hacia 1641 unos soldados le habían ofrecido en venta dos grabados en cobre con esa misma imagen, que ella consideró demasiado caros. Busman acabó comprando el grabado a un teniente en Kempen. El grabado se conservó y veneró primero en Geldern; el párroco Johannes Schink lo llevó a Kevelaer, donde fue colocado en la pequeña capilla el domingo 1 de junio de 1642.

El sínodo de Venlo examinó los hechos en 1647 durante dos jornadas de sesiones y reconoció a Kevelaer como lugar de peregrinación; en esa ocasión se aprobaron ocho milagros de los que se había dado noticia. Ya en 1643 la primera procesión cerrada partió de Rees hacia Kevelaer.

Tras la Guerra de los Treinta Años surgieron cofradías de peregrinos de Colonia, entre ellas la cofradía de Kevelaer en San Kuniberto, en 1672. En 1699 llegó a pie la primera procesión de Bonn.

Entre 1647 y 1650 se levantó la Casa Sacerdotal como convento de oratorianos; de 1664 a 1802 vivió allí un oratoriano, hasta que la secularización francesa puso fin a ello. La Capilla de Gracia se construyó en 1654 en torno a la cruz que Busman había mandado erigir. La decoración artística de esa capilla comenzó en 1888 y quedó concluida cuatro años después.

Vereerd wordt in Kevelaer geen beeld, maar een kleine koperprent van de Moeder Gods onder de titel Consolatrix Afflictorum, Troosteres der Bedroefden, afkomstig uit Luxemburg. Volgens de overlevering gaat die prent terug op het exemplaar dat soldaten aan Mechel Schrouse aanboden. De prent werd eerst in Geldern bewaard en vereerd en kwam op 1 juni 1642 naar Kevelaer.

De Genadekapel die het genadebeeld sinds 1654 omsluit, is een zeshoekig koepelgebouw. Aan de zijde van het genadebeeld bezit zij een grote, portaalachtige raamopening. Het bouwwerk is opgetrokken rond het wegkruis van Busman, zodat de plaats van de oorspronkelijke verering bewaard bleef.

Przedmiotem czci w Kevelaer nie jest figura, lecz niewielki miedzioryt przedstawiający Matkę Bożą pod tytułem Consolatrix Afflictorum, Pocieszycielki Strapionych, pochodzący z Luksemburga. Według tradycji rycina ta wywodzi się od egzemplarza, który żołnierze oferowali Mechel Schrouse. Rycina była najpierw przechowywana i czczona w Geldern, a 1 czerwca 1642 roku trafiła do Kevelaer.

Kaplica Łaski, która od 1654 roku otacza cudowny wizerunek, jest sześcioboczną budowlą kopułową. Od strony cudownego wizerunku ma duży, przypominający portal otwór okienny. Budowlę wzniesiono wokół przydrożnego krzyża Busmana, tak że miejsce pierwotnego kultu zostało zachowane.

Verehrt wird in Kevelaer kein Bildwerk, sondern ein kleiner Kupferstich der Gottesmutter unter dem Titel Consolatrix Afflictorum, Trösterin der Betrübten, aus Luxemburg stammend. Der Überlieferung nach geht dieser Stich auf das Exemplar zurück, das Soldaten Mechel Schrouse angeboten hatten. Der Stich wurde zunächst in Geldern aufbewahrt und verehrt und kam am 1. Juni 1642 nach Kevelaer.

Die Gnadenkapelle, die das Gnadenbild seit 1654 umschließt, ist ein sechseckiger Kuppelbau. Auf der Seite des Gnadenbildes besitzt sie eine große, portalartige Fensteröffnung. Der Bau wurde um das Wegkreuz Busmans herum errichtet, sodass der Ort der ursprünglichen Verehrung erhalten blieb.

Ce que l'on vénère à Kevelaer n'est pas une statue, mais une petite gravure sur cuivre de la Mère de Dieu sous le titre de Consolatrix Afflictorum, Consolatrice des affligés, venue de Luxembourg. Selon la tradition, cette gravure remonte à l'exemplaire que des soldats proposèrent à Mechel Schrouse. L'estampe fut d'abord conservée et vénérée à Geldern et arriva à Kevelaer le 1er juin 1642.

La chapelle de Grâce, qui abrite l'image vénérée depuis 1654, est un édifice hexagonal surmonté d'une coupole. Du côté de l'image, elle est percée d'une grande ouverture en forme de portail. La construction a été élevée autour de la croix de chemin de Busman, de sorte que le lieu de la vénération primitive a été conservé.

A Kevelaer non si venera una statua, ma una piccola incisione su rame della Madre di Dio con il titolo di Consolatrix Afflictorum, Consolatrice degli Afflitti, proveniente dal Lussemburgo. Secondo la tradizione quell'incisione risale all'esemplare che i soldati offrirono a Mechel Schrouse. L'incisione fu dapprima custodita e venerata a Geldern e giunse a Kevelaer il 1º giugno 1642.

La cappella delle Grazie, che dal 1654 racchiude l'immagine miracolosa, è un edificio esagonale a cupola. Sul lato dell'immagine presenta una grande apertura simile a un portale. La costruzione fu innalzata attorno alla croce viaria di Busman, così che il luogo della venerazione originaria è rimasto conservato.

En Kevelaer no se venera una imagen escultórica, sino un pequeño grabado en cobre de la Madre de Dios bajo el título de Consolatrix Afflictorum, Consoladora de los Afligidos, procedente de Luxemburgo. Según la tradición, ese grabado se remonta al ejemplar que unos soldados ofrecieron a Mechel Schrouse. El grabado se conservó y veneró primero en Geldern y llegó a Kevelaer el 1 de junio de 1642.

La Capilla de Gracia que alberga la imagen milagrosa desde 1654 es un edificio hexagonal con cúpula. Del lado de la imagen presenta un gran vano a modo de portal. La construcción se levantó en torno a la cruz de camino de Busman, de modo que el lugar de la veneración original quedó preservado.

De Mariabasiliek werd tussen 1858 en 1864 in neogotische stijl gebouwd naar ontwerp van Vincenz Statz, met Hilger Hertel de Oudere als bouwmeester. De westelijke toren, vier geledingen hoog en negentig meter, kwam in 1883/84 tot stand. Friedrich Stummel en zijn leerlingen beschilderden rond de eeuwwisseling het koor en het dwarsschip.

De oorspronkelijke glas-in-loodramen gingen in de Tweede Wereldoorlog verloren en werden vanaf 1946 vervangen, onder meer naar ontwerp van Hans Mennekes uit Weeze. August Schmiemann uit Münster maakte zandstenen figuren van koning David en de heilige Cecilia en stenen beelden van Gregorius en Ambrosius; Willi Dirx ontwierp het bronzen portaal.

Een restauratie voltooide in 1991 de binnenbeschildering, geïnspireerd op de Sainte-Chapelle in Parijs. Het orgel bouwde de firma Ernst Seifert in 1906/1907; met 133 registers geldt het als het grootste Duits-romantische orgel ter wereld. Naast het hoofdorgel op de westgalerij staat een Fernwerk op de galerij van het noordelijke dwarsschip.

In de toren hangen acht klokken en in de dakruiter een negende. In 1954 leverde de Bochumer Verein vijf stalen klokken; in 2005 kwamen daar vier bronzen klokken bij, gegoten door broeder Michael Reuter van Maria Laach.

Ouder dan de basiliek is de Kaarsenkapel uit 1643-1645, de oudste bedevaartkerk van de plaats. De Biechtkapel werd in 1857 begonnen en in 1858 voltooid. Een kruisweg van ongeveer een kilometer met veertien staties is als monument beschermd. Het Forum Pax Christi ontstond in 1982 als open kapel en kreeg in 1999 een glazen dak.

Bazylikę Mariacką zbudowano w latach 1858-1864 w stylu neogotyckim według projektu Vincenza Statza, z Hilgerem Hertlem starszym jako budowniczym. Wieża zachodnia, o czterech kondygnacjach i dziewięćdziesięciu metrach wysokości, powstała w latach 1883/84. Friedrich Stummel i jego uczniowie ozdobili malowidłami na przełomie wieków prezbiterium i transept.

Pierwotne witraże przepadły podczas drugiej wojny światowej i od 1946 roku były zastępowane nowymi, między innymi według projektu Hansa Mennekesa z Weeze. August Schmiemann z Münsteru wykonał piaskowcowe figury króla Dawida i świętej Cecylii oraz kamienne posągi Grzegorza i Ambrożego; Willi Dirx zaprojektował portal z brązu.

Restauracja ukończyła w 1991 roku polichromię wnętrza, inspirowaną Sainte-Chapelle w Paryżu. Organy zbudowała w latach 1906/1907 firma Ernsta Seiferta; ze 133 głosami uchodzą one za największe organy niemieckiego romantyzmu na świecie. Obok organów głównych na emporze zachodniej znajduje się Fernwerk na emporze północnego ramienia transeptu.

W wieży wisi osiem dzwonów, a w sygnaturce dziewiąty. W 1954 roku Bochumer Verein dostarczył pięć dzwonów stalowych; w 2005 roku doszły do nich cztery dzwony z brązu, odlane przez brata Michaela Reutera z Maria Laach.

Starsza niż bazylika jest Kaplica Świec z lat 1643-1645, najstarszy kościół pielgrzymkowy tej miejscowości. Kaplicę Spowiedzi rozpoczęto w 1857, a ukończono w 1858 roku. Droga krzyżowa o długości około kilometra, z czternastoma stacjami, objęta jest ochroną jako zabytek. Forum Pax Christi powstało w 1982 roku jako kaplica otwarta, a w 1999 roku otrzymało szklany dach.

Die Marienbasilika wurde zwischen 1858 und 1864 im neugotischen Stil nach dem Entwurf von Vincenz Statz erbaut, mit Hilger Hertel dem Älteren als Baumeister. Der Westturm, viergeschossig und neunzig Meter hoch, entstand 1883/84. Friedrich Stummel und seine Schüler bemalten um die Jahrhundertwende den Chor und das Querschiff.

Die ursprünglichen Bleiglasfenster gingen im Zweiten Weltkrieg verloren und wurden ab 1946 ersetzt, unter anderem nach Entwürfen von Hans Mennekes aus Weeze. August Schmiemann aus Münster schuf Sandsteinfiguren des Königs David und der heiligen Cäcilia sowie steinerne Figuren des Gregor und des Ambrosius; Willi Dirx entwarf das Bronzeportal.

Eine Restaurierung vollendete 1991 die Innenbemalung, angeregt von der Sainte-Chapelle in Paris. Die Orgel baute die Firma Ernst Seifert 1906/1907; mit 133 Registern gilt sie als die größte deutsch-romantische Orgel der Welt. Neben der Hauptorgel auf der Westempore steht ein Fernwerk auf der Empore des nördlichen Querschiffs.

Im Turm hängen acht Glocken und im Dachreiter eine neunte. 1954 lieferte der Bochumer Verein fünf Stahlglocken; 2005 kamen vier Bronzeglocken hinzu, gegossen von Bruder Michael Reuter aus Maria Laach.

Älter als die Basilika ist die Kerzenkapelle von 1643 bis 1645, die älteste Wallfahrtskirche des Ortes. Die Beichtkapelle wurde 1857 begonnen und 1858 vollendet. Ein Kreuzweg von etwa einem Kilometer mit vierzehn Stationen steht unter Denkmalschutz. Das Forum Pax Christi entstand 1982 als offene Kapelle und erhielt 1999 ein gläsernes Dach.

La basilique mariale fut construite entre 1858 et 1864 en style néogothique sur les plans de Vincenz Statz, avec Hilger Hertel l'Ancien comme maître d'œuvre. La tour occidentale, haute de quatre niveaux et de quatre-vingt-dix mètres, fut élevée en 1883/84. Friedrich Stummel et ses élèves peignirent le chœur et le transept au tournant du siècle.

Les vitraux d'origine furent perdus pendant la Seconde Guerre mondiale et remplacés à partir de 1946, notamment d'après des projets de Hans Mennekes, de Weeze. August Schmiemann, de Münster, réalisa des figures en grès du roi David et de sainte Cécile ainsi que des statues en pierre de Grégoire et d'Ambroise ; Willi Dirx dessina le portail de bronze.

Une restauration acheva en 1991 la peinture intérieure, inspirée de la Sainte-Chapelle de Paris. L'orgue fut construit par la maison Ernst Seifert en 1906/1907 ; avec ses 133 registres, il passe pour le plus grand orgue romantique allemand du monde. À côté de l'orgue principal, à la tribune occidentale, se trouve un Fernwerk à la tribune du transept nord.

La tour abrite huit cloches et le clocheton de toiture une neuvième. En 1954, la Bochumer Verein livra cinq cloches en acier ; en 2005 s'y ajoutèrent quatre cloches de bronze, fondues par le frère Michael Reuter de Maria Laach.

Plus ancienne que la basilique est la chapelle aux Cierges de 1643-1645, la plus ancienne église de pèlerinage du lieu. La chapelle des Confessions fut commencée en 1857 et achevée en 1858. Un chemin de croix d'environ un kilomètre, comptant quatorze stations, est protégé au titre des monuments. Le Forum Pax Christi fut créé en 1982 comme chapelle ouverte et reçut en 1999 une toiture de verre.

La basilica mariana fu costruita tra il 1858 e il 1864 in stile neogotico su progetto di Vincenz Statz, con Hilger Hertel il Vecchio come capomastro. La torre occidentale, di quattro ordini e alta novanta metri, fu realizzata nel 1883/84. Friedrich Stummel e i suoi allievi dipinsero il coro e il transetto a cavallo tra i due secoli.

Le vetrate originali andarono perdute nella seconda guerra mondiale e furono sostituite a partire dal 1946, tra l'altro su progetto di Hans Mennekes di Weeze. August Schmiemann di Münster realizzò le figure in arenaria del re Davide e di santa Cecilia e le statue in pietra di Gregorio e Ambrogio; Willi Dirx disegnò il portale in bronzo.

Un restauro completò nel 1991 la decorazione pittorica interna, ispirata alla Sainte-Chapelle di Parigi. L'organo fu costruito dalla ditta Ernst Seifert nel 1906/1907; con 133 registri è considerato il più grande organo romantico tedesco del mondo. Accanto all'organo principale sulla cantoria occidentale si trova un Fernwerk sulla tribuna del transetto settentrionale.

Nella torre pendono otto campane e una nona nella torretta del tetto. Nel 1954 la Bochumer Verein fornì cinque campane in acciaio; nel 2005 se ne aggiunsero quattro in bronzo, fuse da fratel Michael Reuter di Maria Laach.

Più antica della basilica è la cappella delle Candele del 1643-1645, la più antica chiesa di pellegrinaggio della località. La cappella delle Confessioni fu iniziata nel 1857 e completata nel 1858. Una via crucis di circa un chilometro con quattordici stazioni è tutelata come monumento. Il Forum Pax Christi nacque nel 1982 come cappella aperta e nel 1999 ricevette una copertura in vetro.

La basílica mariana se construyó entre 1858 y 1864 en estilo neogótico según el proyecto de Vincenz Statz, con Hilger Hertel el Viejo como maestro de obras. La torre occidental, de cuatro cuerpos y noventa metros, se levantó en 1883/84. Friedrich Stummel y sus discípulos pintaron el coro y el crucero en torno al cambio de siglo.

Las vidrieras originales se perdieron en la Segunda Guerra Mundial y fueron sustituidas a partir de 1946, entre otros según diseño de Hans Mennekes, de Weeze. August Schmiemann, de Münster, realizó figuras de arenisca del rey David y de santa Cecilia e imágenes de piedra de san Gregorio y san Ambrosio; Willi Dirx diseñó el portal de bronce.

Una restauración concluyó en 1991 la decoración pictórica interior, inspirada en la Sainte-Chapelle de París. El órgano lo construyó la casa Ernst Seifert en 1906/1907; con 133 registros pasa por ser el mayor órgano romántico alemán del mundo. Junto al órgano principal, en la tribuna occidental, hay un Fernwerk en la tribuna del crucero norte.

En la torre cuelgan ocho campanas y en el campanil del tejado una novena. En 1954 la Bochumer Verein suministró cinco campanas de acero; en 2005 se les sumaron cuatro campanas de bronce, fundidas por el hermano Michael Reuter, de Maria Laach.

Más antigua que la basílica es la Capilla de las Velas, de 1643-1645, la iglesia de peregrinación más antigua de la localidad. La Capilla de la Confesión se comenzó en 1857 y se concluyó en 1858. Un vía crucis de aproximadamente un kilómetro con catorce estaciones está protegido como monumento. El Forum Pax Christi surgió en 1982 como capilla abierta y recibió en 1999 una cubierta de vidrio.

De Kevelaerse bedevaart begint elk jaar op 1 mei met de opening van het pelgrimsportaal van de Mariabasiliek en eindigt op 1 november met de sluiting daarvan. Binnen dat seizoen kent de plaats ook eigen, thematische bedevaarten: een motorbedevaart in juli, een Tamil-bedevaart in augustus en een carnavalsbedevaart in november.

Ook Nederlandse pelgrims horen bij Kevelaer. De in 1858 voltooide Biechtkapel diende omstreeks 1860 uitdrukkelijk als biechtkapel van de Nederlandse pelgrims, een aanwijzing dat zij toen in georganiseerd verband naar de Nederrijnse bedevaartplaats trokken.

Kerkelijke besluiten hebben de bedevaart haar vaste plaats gegeven. Paus Pius XI verhief de Mariakerk op 23 april 1923 bij decreet tot basilica minor. Op 2 mei 1987 bezocht paus Johannes Paulus II Kevelaer; in dat jaar kwamen ook Moeder Teresa en kardinaal Joseph Ratzinger naar de plaats, ter gelegenheid van het Mariaal Wereldcongres.

Pielgrzymowanie do Kevelaer rozpoczyna się co roku 1 maja otwarciem bramy pielgrzymiej bazyliki Mariackiej, a kończy 1 listopada jej zamknięciem. W ramach tego sezonu miejscowość zna także własne pielgrzymki tematyczne: pielgrzymkę motocyklistów w lipcu, pielgrzymkę Tamilów w sierpniu i pielgrzymkę karnawałową w listopadzie.

Do Kevelaer należą również pielgrzymi z Niderlandów. Ukończona w 1858 roku Kaplica Spowiedzi służyła około 1860 roku wyraźnie jako kaplica spowiedzi pielgrzymów niderlandzkich, co wskazuje, że przybywali oni wtedy w zorganizowanych grupach do dolnoreńskiego miejsca pielgrzymkowego.

Decyzje kościelne dały tej pielgrzymce trwałe miejsce. Papież Pius XI podniósł kościół maryjny 23 kwietnia 1923 roku dekretem do godności bazyliki mniejszej. 2 maja 1987 roku papież Jan Paweł II odwiedził Kevelaer; w tym samym roku przybyli tam także Matka Teresa i kardynał Joseph Ratzinger, z okazji Światowego Kongresu Maryjnego.

Die Kevelaerer Wallfahrt beginnt jedes Jahr am 1. Mai mit der Öffnung des Pilgerportals der Marienbasilika und endet am 1. November mit dessen Schließung. Innerhalb dieser Saison kennt der Ort auch eigene, thematische Wallfahrten: eine Motorradwallfahrt im Juli, eine Tamilen-Wallfahrt im August und eine Karnevalswallfahrt im November.

Auch niederländische Pilger gehören zu Kevelaer. Die 1858 vollendete Beichtkapelle diente um 1860 ausdrücklich als Beichtkapelle der niederländischen Pilger, ein Hinweis darauf, dass diese damals in organisierter Form zu dem niederrheinischen Wallfahrtsort zogen.

Kirchliche Entscheidungen haben der Wallfahrt ihren festen Platz gegeben. Papst Pius XI. erhob die Marienkirche am 23. April 1923 durch Dekret zur Basilica minor. Am 2. Mai 1987 besuchte Papst Johannes Paul II. Kevelaer; in jenem Jahr kamen auch Mutter Teresa und Kardinal Joseph Ratzinger anlässlich des Marianischen Weltkongresses an den Ort.

Le pèlerinage de Kevelaer commence chaque année le 1er mai par l'ouverture du portail des pèlerins de la basilique mariale et s'achève le 1er novembre par sa fermeture. À l'intérieur de cette saison, le lieu connaît aussi des pèlerinages thématiques qui lui sont propres : un pèlerinage des motards en juillet, un pèlerinage tamoul en août et un pèlerinage du carnaval en novembre.

Les pèlerins néerlandais font eux aussi partie de Kevelaer. Achevée en 1858, la chapelle des Confessions servait expressément, vers 1860, de chapelle de confession aux pèlerins néerlandais, indice qu'ils se rendaient alors de façon organisée au lieu de pèlerinage du Bas-Rhin.

Des décisions ecclésiastiques ont donné au pèlerinage sa place établie. Le pape Pie XI éleva l'église mariale au rang de basilique mineure par décret le 23 avril 1923. Le 2 mai 1987, le pape Jean-Paul II se rendit à Kevelaer ; cette année-là vinrent aussi en ce lieu Mère Teresa et le cardinal Joseph Ratzinger, à l'occasion du Congrès marial mondial.

Il pellegrinaggio di Kevelaer comincia ogni anno il 1º maggio con l'apertura del portale dei pellegrini della basilica mariana e termina il 1º novembre con la sua chiusura. All'interno di quella stagione la località conosce anche pellegrinaggi tematici propri: un pellegrinaggio dei motociclisti in luglio, un pellegrinaggio tamil in agosto e un pellegrinaggio dei carnevalisti in novembre.

Anche i pellegrini olandesi appartengono a Kevelaer. La cappella delle Confessioni, completata nel 1858, servì intorno al 1860 espressamente come cappella per le confessioni dei pellegrini olandesi, segno che essi si recavano allora in forma organizzata al luogo di pellegrinaggio del Basso Reno.

Le decisioni ecclesiastiche hanno dato al pellegrinaggio il suo posto stabile. Il 23 aprile 1923 papa Pio XI elevò per decreto la chiesa mariana a basilica minore. Il 2 maggio 1987 papa Giovanni Paolo II visitò Kevelaer; in quell'anno giunsero nella località anche Madre Teresa e il cardinale Joseph Ratzinger, in occasione del Congresso Mariano Mondiale.

La peregrinación de Kevelaer comienza cada año el 1 de mayo con la apertura del portal de los peregrinos de la basílica mariana y termina el 1 de noviembre con su cierre. Dentro de esa temporada la localidad conoce también peregrinaciones propias y temáticas: una peregrinación de motoristas en julio, una peregrinación tamil en agosto y una peregrinación de carnaval en noviembre.

También los peregrinos neerlandeses forman parte de Kevelaer. La Capilla de la Confesión, concluida en 1858, sirvió hacia 1860 expresamente como capilla de confesión de los peregrinos neerlandeses, señal de que por entonces acudían de forma organizada al lugar de peregrinación del Bajo Rin.

Las decisiones eclesiásticas han dado a la peregrinación su lugar estable. El papa Pío XI elevó la iglesia mariana, por decreto de 23 de abril de 1923, a basílica menor. El 2 de mayo de 1987 el papa Juan Pablo II visitó Kevelaer; ese mismo año llegaron también a la localidad la Madre Teresa y el cardenal Joseph Ratzinger, con ocasión del Congreso Mariano Mundial.