Een kleermakerszoon uit Muro LucanoSyn krawca z Muro LucanoEin Schneidersohn aus Muro LucanoUn fils de tailleur de Muro LucanoIl figlio del sarto di Muro LucanoEl hijo del sastre de Muro Lucano
Gerardus Majella werd op 23 april 1726 geboren in Muro Lucano, een bergstadje in de Basilicata in Zuid-Italië. Zijn vader was kleermaker en overleed toen Gerardus twaalf was, waarna het gezin in bescheiden omstandigheden achterbleef.
Hij leerde het vak van kleermaker en was daarna enige tijd in dienst van de bisschop van Lacedonia. Hij wilde intreden bij de kapucijnen, maar werd vanwege zijn zwakke gezondheid afgewezen.
Gerard Majella urodził się 23 kwietnia 1726 roku w Muro Lucano, górskim miasteczku w Bazylikacie na południu Włoch. Jego ojciec był krawcem i zmarł, gdy Gerard miał dwanaście lat, a rodzina została w skromnych warunkach.
Nauczył się zawodu krawca, a potem przez pewien czas służył u biskupa Lacedonii. Chciał wstąpić do kapucynów, lecz z powodu słabego zdrowia go nie przyjęto.
Gerhard Majella wurde am 23. April 1726 in Muro Lucano geboren, einer Bergstadt in der Basilikata in Süditalien. Sein Vater war Schneider und starb, als Gerhard zwölf Jahre alt war; die Familie blieb in bescheidenen Verhältnissen zurück.
Er erlernte das Schneiderhandwerk und stand danach eine Zeit lang im Dienst des Bischofs von Lacedonia. Den Kapuzinern wollte er sich anschließen, wurde aber wegen seiner schwachen Gesundheit abgewiesen.
Gérard Majella naît le 23 avril 1726 à Muro Lucano, une petite ville de montagne de Basilicate, dans le sud de l'Italie. Son père, tailleur, meurt quand il a douze ans, et la famille reste dans une situation modeste.
Il apprend le métier de tailleur, puis travaille quelque temps au service de l'évêque de Lacedonia. Il voulait entrer chez les capucins, mais sa santé fragile le fait refuser.
Gerardo Maiella nacque il 23 aprile 1726 a Muro Lucano, cittadina di montagna della Basilicata. Il padre, sarto, morì quando Gerardo aveva dodici anni, e la famiglia rimase in condizioni modeste.
Imparò il mestiere di sarto e fu poi per un certo tempo al servizio del vescovo di Lacedonia. Voleva entrare tra i cappuccini, ma per la salute fragile non fu accolto.
Gerardo Mayela nació el 23 de abril de 1726 en Muro Lucano, una ciudad de montaña de la Basilicata, en el sur de Italia. Su padre, sastre, murió cuando Gerardo tenía doce años, y la familia quedó en una situación modesta.
Aprendió el oficio de sastre y trabajó después algún tiempo al servicio del obispo de Lacedonia. Quería ingresar con los capuchinos, pero su salud frágil se lo impidió.
Lekenbroeder bij de redemptoristenBrat świecki wśród redemptorystówLaienbruder bei den RedemptoristenFrère lai chez les rédemptoristesFratello laico tra i redentoristiHermano lego entre los redentoristas
In 1749 sloot hij zich aan bij de redemptoristen, de congregatie van Alfonsus van Liguori. Hij werd aangenomen als lekenbroeder en legde op 16 juli 1752 zijn geloften af.
In de kloosters van Deliceto en Materdomini werkte hij als kleermaker, tuinman, koster en portier. In het werk van elke dag kreeg zijn geloof gestalte.
In 1754 beschuldigde een vrouw hem ten onrechte van onzedelijk gedrag. Gerardus verdedigde zich niet en zweeg, totdat zij haar woorden zelf introk.
W 1749 roku wstąpił do redemptorystów, zgromadzenia założonego przez Alfonsa Liguoriego. Przyjęto go jako brata świeckiego, a śluby złożył 16 lipca 1752 roku.
W klasztorach w Deliceto i Materdomini pracował jako krawiec, ogrodnik, zakrystianin i furtian. Właśnie w codziennej pracy kształtowała się jego wiara.
W 1754 roku pewna kobieta fałszywie oskarżyła go o nieobyczajne zachowanie. Gerard nie bronił się i milczał, dopóki oskarżycielka sama nie odwołała swoich słów.
1749 schloss er sich den Redemptoristen an, der Kongregation des Alfons von Liguori. Er wurde als Laienbruder aufgenommen und legte am 16. Juli 1752 seine Gelübde ab.
In den Klöstern von Deliceto und Materdomini arbeitete er als Schneider, Gärtner, Sakristan und Pförtner. Im Alltag der Arbeit nahm sein Glaube Gestalt an.
1754 beschuldigte ihn eine Frau zu Unrecht eines unsittlichen Verhaltens. Gerhard verteidigte sich nicht und schwieg, bis sie ihre Worte selbst zurücknahm.
En 1749, il rejoint les rédemptoristes, la congrégation d'Alphonse de Liguori. Il est reçu comme frère lai et prononce ses vœux le 16 juillet 1752.
Dans les maisons de Deliceto et de Materdomini, il est tour à tour tailleur, jardinier, sacristain et portier. C'est dans ce travail de chaque jour que sa foi prend corps.
En 1754, une femme l'accuse à tort de conduite indécente. Gérard ne se défend pas et se tait, jusqu'à ce qu'elle retire elle-même ses paroles.
Nel 1749 si unì ai redentoristi, la congregazione di Alfonso Maria de Liguori. Fu accolto come fratello laico e pronunciò i voti il 16 luglio 1752.
Nelle case di Deliceto e di Materdomini lavorò come sarto, ortolano, sacrestano e portinaio. Fu nel lavoro di ogni giorno che la sua fede prese forma.
Nel 1754 una donna lo accusò a torto di una condotta indecente. Gerardo non si difese e tacque, finché lei stessa ritirò le sue parole.
En 1749 se unió a los redentoristas, la congregación de Alfonso María de Ligorio. Fue admitido como hermano lego y profesó sus votos el 16 de julio de 1752.
En las casas de Deliceto y Materdomini trabajó como sastre, hortelano, sacristán y portero. En el trabajo de cada día tomó forma su fe.
En 1754 una mujer lo acusó falsamente de conducta indecente. Gerardo no se defendió y guardó silencio, hasta que ella misma retiró sus palabras.
Patroon van moeders en ongeboren kinderenPatron matek i dzieci nienarodzonychPatron der Mütter und ungeborenen KinderPatron des mères et des enfants à naîtrePatrono delle madri e dei bambini non ancora natiPatrón de las madres y de los niños por nacer
Zijn patronaat rond zwangerschap en bevalling gaat terug op een verhaal uit zijn leven. Volgens de overlevering liet hij ooit een zakdoek achter bij een gezin, met de woorden dat men die nog nodig zou hebben; later zou die zakdoek een vrouw in barensnood veilig door de bevalling hebben geholpen.
Sindsdien roepen zwangere vrouwen en moeders hem aan, evenals mensen die onterecht zijn beschuldigd. Paus Leo XIII verklaarde hem op 29 januari 1893 zalig, paus Pius X sprak hem op 11 december 1904 heilig.
Hij stierf op 16 oktober 1755 in Materdomini bij Caposele. Zijn graf in het heiligdom van Materdomini trekt pelgrims, onder wie veel vrouwen die een kind verwachten.
Patronat nad ciężarnymi i rodzącymi sięga opowieści z jego życia. Według tradycji zostawił kiedyś w pewnej rodzinie chusteczkę ze słowami, że jeszcze będzie potrzebna; później chusteczka ta miała pomóc kobiecie w bólach porodowych szczęśliwie przejść poród.
Odtąd wzywają go kobiety w ciąży i matki, a także ludzie niesłusznie oskarżeni. Papież Leon XIII ogłosił go błogosławionym 29 stycznia 1893 roku, a Pius X kanonizował go 11 grudnia 1904 roku.
Zmarł 16 października 1755 roku w Materdomini koło Caposele. Jego grób w sanktuarium w Materdomini odwiedzają pielgrzymi, wśród nich wiele kobiet oczekujących dziecka.
Sein Patronat für Schwangerschaft und Geburt geht auf eine Erzählung aus seinem Leben zurück. Der Überlieferung nach ließ er einmal bei einer Familie ein Taschentuch zurück mit den Worten, man werde es noch brauchen; später soll dieses Tuch einer Frau in Geburtswehen sicher durch die Entbindung geholfen haben.
Seither rufen Schwangere und Mütter ihn an, ebenso Menschen, denen Unrecht geschehen ist. Papst Leo XIII. sprach ihn am 29. Januar 1893 selig, Papst Pius X. am 11. Dezember 1904 heilig.
Er starb am 16. Oktober 1755 in Materdomini bei Caposele. Sein Grab im Heiligtum von Materdomini zieht Pilger an, darunter viele Frauen, die ein Kind erwarten.
Son patronage pour la grossesse et l'accouchement remonte à un récit de sa vie. Selon la tradition, il aurait laissé un jour un mouchoir dans une famille en disant qu'on en aurait encore besoin ; plus tard, ce mouchoir aurait aidé une femme en travail à accoucher sans danger.
Depuis, les femmes enceintes et les mères l'invoquent, de même que les personnes injustement accusées. Léon XIII le déclare bienheureux le 29 janvier 1893, et Pie X le canonise le 11 décembre 1904.
Il meurt le 16 octobre 1755 à Materdomini, près de Caposele. Son tombeau, dans le sanctuaire de Materdomini, attire des pèlerins, dont beaucoup de femmes qui attendent un enfant.
Il suo patronato sulla gravidanza e sul parto risale a un racconto della sua vita. Secondo la tradizione lasciò una volta un fazzoletto presso una famiglia, dicendo che sarebbe servito ancora; più tardi quel fazzoletto avrebbe aiutato una donna in travaglio a partorire senza pericolo.
Da allora lo invocano le donne in attesa e le madri, come pure chi è accusato ingiustamente. Leone XIII lo dichiarò beato il 29 gennaio 1893 e Pio X lo canonizzò l'11 dicembre 1904.
Morì il 16 ottobre 1755 a Materdomini, presso Caposele. La sua tomba nel santuario di Materdomini attira pellegrini, tra cui molte donne che aspettano un bambino.
Su patronazgo sobre el embarazo y el parto se remonta a un relato de su vida. Según la tradición, dejó una vez un pañuelo en casa de una familia diciendo que aún haría falta; más tarde ese pañuelo habría ayudado a una mujer de parto a dar a luz sin peligro.
Desde entonces lo invocan las mujeres embarazadas y las madres, así como quienes han sido acusados injustamente. León XIII lo declaró beato el 29 de enero de 1893 y Pío X lo canonizó el 11 de diciembre de 1904.
Murió el 16 de octubre de 1755 en Materdomini, cerca de Caposele. Su tumba en el santuario de Materdomini atrae a peregrinos, entre ellos muchas mujeres que esperan un hijo.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag valt op 16 oktober, de dag waarop hij overleed. Veel gelovigen bidden dan voor moeders en kinderen, in de kerk of thuis.
Op afbeeldingen draagt hij de zwarte pij van de redemptoristen en houdt hij een kruisbeeld vast. Daarnaast zijn de lelie voor zuiverheid en de schedel als teken van vergankelijkheid zijn vaste kenmerken.
Bij een zwangerschap, een geboorte of een doopsel wordt vaak een medaille of een gebedskaart van hem gegeven. Bij die traditie sluit de Gerardus-collectie aan.
Jego wspomnienie przypada 16 października, w rocznicę śmierci. Wielu wiernych modli się wtedy w intencji matek i dzieci, w kościele lub w domu.
Na wizerunkach nosi czarny habit redemptorystów i trzyma krucyfiks. Stałymi znakami są też lilia, symbol czystości, oraz czaszka przypominająca o przemijaniu.
Przy ciąży, narodzinach lub chrzcie często ofiaruje się medalik lub obrazek z jego wizerunkiem. Do tej tradycji nawiązuje kolekcja świętego Gerarda.
Sein Gedenktag ist der 16. Oktober, der Tag seines Todes. Viele Gläubige beten dann für Mütter und Kinder, in der Kirche oder zu Hause.
Auf Bildern trägt er das schwarze Ordenskleid der Redemptoristen und hält ein Kruzifix. Feste Kennzeichen sind außerdem die Lilie als Zeichen der Reinheit und der Totenkopf als Mahnung an die Vergänglichkeit.
Zu Schwangerschaft, Geburt oder Taufe wird oft eine Medaille oder ein Gebetsbild von ihm verschenkt. An diese Tradition knüpft die Gerhard-Majella-Kollektion an.
Sa fête tombe le 16 octobre, jour de sa mort. Beaucoup de fidèles prient alors pour les mères et les enfants, à l'église ou à la maison.
Sur les images, il porte l'habit noir des rédemptoristes et tient un crucifix. Le lys, signe de pureté, et le crâne, rappel de la fragilité de la vie, sont ses autres attributs habituels.
À l'occasion d'une grossesse, d'une naissance ou d'un baptême, on offre souvent une médaille ou une image de prière à son effigie. La collection saint Gérard prolonge cette tradition.
La sua memoria cade il 16 ottobre, giorno della morte. Molti fedeli pregano allora per le madri e i bambini, in chiesa o a casa.
Nelle immagini indossa l'abito nero dei redentoristi e tiene un crocifisso. Il giglio, segno di purezza, e il teschio, richiamo alla fragilità della vita, sono gli altri suoi attributi consueti.
In occasione di una gravidanza, di una nascita o di un battesimo si regala spesso una medaglia o un'immagine di preghiera con il suo volto. A questa tradizione si collega la collezione di San Gerardo.
Su fiesta cae el 16 de octubre, día de su muerte. Muchos fieles rezan entonces por las madres y los niños, en la iglesia o en casa.
En las imágenes viste el hábito negro de los redentoristas y sostiene un crucifijo. El lirio, signo de pureza, y la calavera, recuerdo de la fragilidad de la vida, son sus otros atributos habituales.
Con motivo de un embarazo, un nacimiento o un bautizo se regala a menudo una medalla o una estampa con su imagen. A esta tradición se acerca la colección de San Gerardo.
