Van Keulen naar ReimsZ Kolonii do ReimsVon Köln nach ReimsDe Cologne à ReimsDa Colonia a ReimsDe Colonia a Reims
Bruno werd rond 1030 in Keulen geboren, in een aanzienlijke familie. Hij studeerde in Reims en werd kanunnik van Sint-Cunibert in zijn geboortestad.
Vanaf ongeveer 1056 gaf hij les aan de kathedraalschool van Reims, in die tijd een van de belangrijkste scholen van Noord-Europa. Tot zijn leerlingen behoorde Odo van Châtillon, de latere paus Urbanus II. Rond 1075 werd hij kanselier van het aartsbisdom.
In Reims kwam hij in conflict met aartsbisschop Manasses I, die beschuldigd werd van het verkopen van kerkelijke ambten. Bruno verliet rond 1080 het bisdom en zocht een leven van stilte.
Bruno urodził się około 1030 roku w Kolonii, w możnej rodzinie. Studiował w Reims i został kanonikiem kościoła świętego Kuniberta w rodzinnym mieście.
Od około 1056 roku wykładał w szkole katedralnej w Reims, jednej z najważniejszych szkół północnej Europy. Do jego uczniów należał Odo z Châtillon, późniejszy papież Urban II. Około 1075 roku został kanclerzem archidiecezji.
W Reims popadł w konflikt z arcybiskupem Manassesem I, oskarżanym o handel urzędami kościelnymi. Około 1080 roku Bruno opuścił diecezję i zaczął szukać życia w ciszy.
Bruno wurde um 1030 in Köln in eine angesehene Familie geboren. Er studierte in Reims und wurde Kanoniker von St. Kunibert in seiner Heimatstadt.
Ab etwa 1056 unterrichtete er an der Domschule von Reims, damals eine der bedeutendsten Schulen Nordeuropas. Zu seinen Schülern gehörte Odo von Châtillon, der spätere Papst Urban II. Um 1075 wurde er Kanzler des Erzbistums.
In Reims geriet er in Konflikt mit Erzbischof Manasse I., dem der Handel mit kirchlichen Ämtern vorgeworfen wurde. Um 1080 verließ Bruno das Bistum und suchte ein Leben in der Stille.
Bruno naquit vers 1030 à Cologne, dans une famille en vue. Il fit ses études à Reims et devint chanoine de Saint-Cunibert dans sa ville natale.
À partir de 1056 environ, il enseigna à l'école cathédrale de Reims, alors l'une des plus importantes d'Europe du Nord. Parmi ses élèves figurait Eudes de Châtillon, le futur pape Urbain II. Vers 1075, il devint chancelier de l'archidiocèse.
À Reims, il entra en conflit avec l'archevêque Manassès Ier, accusé de vendre les charges ecclésiastiques. Vers 1080, Bruno quitta le diocèse et chercha une vie de silence.
Bruno nacque intorno al 1030 a Colonia, in una famiglia illustre. Studiò a Reims e divenne canonico di San Cuniberto nella città natale.
Dal 1056 circa insegnò alla scuola cattedrale di Reims, allora una delle più importanti dell'Europa settentrionale. Tra i suoi allievi vi fu Oddone di Châtillon, il futuro papa Urbano II. Intorno al 1075 divenne cancelliere dell'arcidiocesi.
A Reims entrò in conflitto con l'arcivescovo Manasse I, accusato di vendere le cariche ecclesiastiche. Verso il 1080 Bruno lasciò la diocesi e cercò una vita di silenzio.
Bruno nació hacia 1030 en Colonia, en una familia distinguida. Estudió en Reims y fue canónigo de San Cuniberto en su ciudad natal.
Desde 1056 aproximadamente enseñó en la escuela catedralicia de Reims, entonces una de las más importantes del norte de Europa. Entre sus alumnos estuvo Odón de Châtillon, el futuro papa Urbano II. Hacia 1075 fue canciller de la archidiócesis.
En Reims entró en conflicto con el arzobispo Manasés I, acusado de vender cargos eclesiásticos. Hacia 1080 Bruno abandonó la diócesis y buscó una vida de silencio.
De Chartreuse en CalabriëChartreuse i KalabriaDie Chartreuse und KalabrienLa Chartreuse et la CalabreLa Chartreuse e la CalabriaLa Chartreuse y Calabria
In 1084 trok hij met zes gezellen naar de bergen ten noorden van Grenoble. Bisschop Hugo van Grenoble stelde hem het bergdal Chartreuse ter beschikking. Daar bouwden ze afzonderlijke cellen rond een gemeenschappelijke kerk: dat werd de Grande Chartreuse, het moederhuis van de orde.
Rond 1090 riep Urbanus II, zijn oude leerling, hem naar Rome als adviseur. Bruno weigerde het aartsbisdom van Reggio in Calabrië en stichtte in 1091 een kluis bij La Torre, op grond van graaf Rogier.
In Calabrië overleed Bruno op 6 oktober 1101. Een geschreven regel liet hij niet na: de gebruiken van de orde werden een generatie later door de prior Guigo opgetekend. Het ideaal is bewaard gebleven: eenzaamheid in gemeenschap, stilte, gebed en handenarbeid.
W 1084 roku wyruszył z sześcioma towarzyszami w góry na północ od Grenoble. Biskup Hugon z Grenoble oddał mu do dyspozycji dolinę Chartreuse. Zbudowali tam oddzielne cele wokół wspólnego kościoła: tak powstała Grande Chartreuse, dom macierzysty zakonu.
Około 1090 roku Urban II, jego dawny uczeń, wezwał go do Rzymu jako doradcę. Bruno odmówił arcybiskupstwa Reggio w Kalabrii i w 1091 roku założył pustelnię koło La Torre, na ziemi hrabiego Rogera.
W Kalabrii Bruno zmarł 6 października 1101 roku. Nie pozostawił spisanej reguły: zwyczaje zakonu spisał pokolenie później przeor Guigo. Ideał przetrwał: samotność we wspólnocie, cisza, modlitwa i praca rąk.
1084 zog er mit sechs Gefährten in die Berge nördlich von Grenoble. Bischof Hugo von Grenoble überließ ihm das Bergtal der Chartreuse. Dort bauten sie einzelne Zellen um eine gemeinsame Kirche: So entstand die Grande Chartreuse, das Mutterhaus des Ordens.
Um 1090 rief Urban II., sein früherer Schüler, ihn als Berater nach Rom. Bruno lehnte das Erzbistum Reggio in Kalabrien ab und gründete 1091 eine Einsiedelei bei La Torre, auf Land des Grafen Roger.
In Kalabrien starb Bruno am 6. Oktober 1101. Eine schriftliche Regel hinterließ er nicht: Die Gebräuche des Ordens hielt eine Generation später der Prior Guigo fest. Das Ideal blieb bewahrt: Einsamkeit in Gemeinschaft, Stille, Gebet und Handarbeit.
En 1084, il gagna avec six compagnons les montagnes au nord de Grenoble. L'évêque Hugues de Grenoble mit à sa disposition la vallée de Chartreuse. Ils y bâtirent des cellules séparées autour d'une église commune : ainsi naquit la Grande Chartreuse, maison mère de l'ordre.
Vers 1090, Urbain II, son ancien élève, l'appela à Rome comme conseiller. Bruno refusa l'archevêché de Reggio en Calabre et fonda en 1091 un ermitage près de La Torre, sur des terres du comte Roger.
C'est en Calabre que Bruno mourut, le 6 octobre 1101. Il ne laissa pas de règle écrite : les coutumes de l'ordre furent consignées une génération plus tard par le prieur Guigues. L'idéal, lui, s'est conservé : solitude en communauté, silence, prière et travail manuel.
Nel 1084 si recò con sei compagni sui monti a nord di Grenoble. Il vescovo Ugo di Grenoble mise a sua disposizione la valle della Chartreuse. Costruirono celle separate attorno a una chiesa comune: nacque così la Grande Chartreuse, casa madre dell'ordine.
Verso il 1090 Urbano II, suo antico allievo, lo chiamò a Roma come consigliere. Bruno rifiutò l'arcivescovado di Reggio in Calabria e nel 1091 fondò un eremo presso La Torre, su terre del conte Ruggero.
In Calabria Bruno morì il 6 ottobre 1101. Non lasciò una regola scritta: le consuetudini dell'ordine furono messe per iscritto una generazione dopo dal priore Guigo. L'ideale è rimasto: solitudine in comunità, silenzio, preghiera e lavoro manuale.
En 1084 se dirigió con seis compañeros a las montañas al norte de Grenoble. El obispo Hugo de Grenoble puso a su disposición el valle de la Chartreuse. Allí construyeron celdas separadas en torno a una iglesia común: así nació la Gran Cartuja, casa madre de la orden.
Hacia 1090 Urbano II, su antiguo alumno, lo llamó a Roma como consejero. Bruno rechazó el arzobispado de Reggio en Calabria y en 1091 fundó una ermita cerca de La Torre, en tierras del conde Roger.
En Calabria murió Bruno el 6 de octubre de 1101. No dejó una regla escrita: las costumbres de la orden las puso por escrito una generación más tarde el prior Guigo. El ideal se ha conservado: soledad en comunidad, silencio, oración y trabajo manual.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatVénération et patronageVenerazione e patronatoVeneración y patronazgo
Een formele heiligverklaring heeft nooit plaatsgevonden. In 1514 stond paus Leo X de kartuizers toe zijn feest te vieren, en later werd het feest voor de hele Kerk ingesteld.
Hij geldt als de vader van de kartuizers, een orde die tot op vandaag bijna geheel in stilte leeft. Het motto van de orde luidt Stat crux dum volvitur orbis: het kruis staat vast terwijl de wereld draait.
Zijn tijdgenoot Norbertus van Xanten stichtte enkele decennia later een orde die juist naar buiten trad. In Calabrië draagt het dorp Serra San Bruno zijn naam en staat er een kartuizerklooster.
Formalna kanonizacja nigdy nie miała miejsca. W 1514 roku papież Leon X pozwolił kartuzom obchodzić jego święto, a później święto wprowadzono dla całego Kościoła.
Uchodzi za ojca kartuzów, zakonu, który do dziś żyje niemal w całkowitej ciszy. Dewiza zakonu brzmi Stat crux dum volvitur orbis: krzyż stoi niewzruszenie, choć świat się obraca.
Jego współczesny Norbert z Xanten założył kilkadziesiąt lat później zakon, który przeciwnie, wychodził do ludzi. W Kalabrii jego imię nosi miejscowość Serra San Bruno, gdzie stoi klasztor kartuzów.
Eine förmliche Heiligsprechung hat es nie gegeben. 1514 erlaubte Papst Leo X. den Kartäusern, sein Fest zu feiern, und später wurde das Fest für die ganze Kirche eingeführt.
Er gilt als Vater der Kartäuser, eines Ordens, der bis heute fast ganz in Stille lebt. Der Wahlspruch des Ordens lautet Stat crux dum volvitur orbis: Das Kreuz steht fest, während die Welt sich dreht.
Sein Zeitgenosse Norbert von Xanten gründete wenige Jahrzehnte später einen Orden, der gerade nach außen wirkte. In Kalabrien trägt der Ort Serra San Bruno seinen Namen; dort steht ein Kartäuserkloster.
Il n'y a jamais eu de canonisation formelle. En 1514, le pape Léon X autorisa les chartreux à célébrer sa fête, qui fut étendue plus tard à toute l'Église.
Il est considéré comme le père des chartreux, un ordre qui vit encore aujourd'hui presque entièrement dans le silence. La devise de l'ordre est Stat crux dum volvitur orbis : la croix demeure tandis que le monde tourne.
Son contemporain Norbert de Xanten fonda quelques décennies plus tard, un ordre tourné au contraire vers l'extérieur. En Calabre, le village de Serra San Bruno porte son nom et abrite un monastère chartreux.
Non vi è mai stata una canonizzazione formale. Nel 1514 papa Leone X permise ai certosini di celebrarne la festa, che fu poi estesa a tutta la Chiesa.
È considerato il padre dei certosini, un ordine che ancora oggi vive quasi interamente nel silenzio. Il motto dell'ordine è Stat crux dum volvitur orbis: la croce resta salda mentre il mondo gira.
Il suo contemporaneo Norberto di Xanten fondò qualche decennio dopo, un ordine rivolto invece verso l'esterno. In Calabria il paese di Serra San Bruno porta il suo nome e ospita una certosa.
Nunca hubo una canonización formal. En 1514 el papa León X permitió a los cartujos celebrar su fiesta, que más tarde se extendió a toda la Iglesia.
Se le considera el padre de los cartujos, una orden que aún hoy vive casi por completo en silencio. El lema de la orden es Stat crux dum volvitur orbis: la cruz permanece firme mientras el mundo gira.
Su contemporáneo Norberto de Xanten fundó unas décadas después, una orden orientada, al contrario, hacia el exterior. En Calabria el pueblo de Serra San Bruno lleva su nombre y alberga una cartuja.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, iconographie et dévotionFesta, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 6 oktober, de dag waarop hij in 1101 overleed. De kartuizers herdenken die dag, ook in Serra San Bruno, waar hij overleed.
Op afbeeldingen draagt hij het witte habijt met kap en zit hij vaak in gebed voor een kruisbeeld. Een doodshoofd herinnert aan de vergankelijkheid, en een mijter aan zijn voeten verwijst naar de bisschopsambten die hij afsloeg.
Wie zijn voorspraak wil vragen, kiest doorgaans een beeld, een gebedskaart of een medaille voor thuis of onderweg. In de Bruno-collectie vindt u devotionalia rond deze heilige.
Jego wspomnienie przypada 6 października, w dniu śmierci w 1101 roku. Kartuzi wspominają ten dzień, także w Serra San Bruno, gdzie zmarł.
Na wizerunkach nosi biały habit z kapturem i często modli się przed krucyfiksem. Czaszka przypomina o przemijaniu, a mitra u jego stóp odsyła do godności biskupich, których odmówił.
Kto chce prosić go o wstawiennictwo, wybiera zwykle figurkę, obrazek modlitewny lub medalik do domu albo na drogę. W kolekcji świętego Brunona znajdą Państwo dewocjonalia związane z tym świętym.
Sein Gedenktag ist der 6. Oktober, der Tag seines Todes im Jahr 1101. Die Kartäuser gedenken seiner an diesem Tag, auch in Serra San Bruno, wo er starb.
Auf Bildern trägt er das weiße Ordenskleid mit Kapuze und betet oft vor einem Kruzifix. Ein Totenkopf erinnert an die Vergänglichkeit, und eine Mitra zu seinen Füßen verweist auf die Bischofsämter, die er ausschlug.
Wer seine Fürsprache erbitten möchte, wählt meist eine Figur, ein Gebetsbild oder eine Medaille für zu Hause oder unterwegs. In der Bruno-Kollektion finden Sie Devotionalien rund um diesen Heiligen.
Sa fête tombe le 6 octobre, jour de sa mort en 1101. Les chartreux en font mémoire, notamment à Serra San Bruno, où il mourut.
Sur les images, il porte l'habit blanc à capuce et prie souvent devant un crucifix. Un crâne rappelle la fragilité de la vie, et une mitre à ses pieds renvoie aux charges épiscopales qu'il refusa.
Pour demander son intercession, on choisit d'ordinaire une statue, une image de prière ou une médaille, à la maison ou en chemin. La collection saint Bruno réunit des objets de dévotion autour de ce saint.
La sua festa cade il 6 ottobre, giorno della morte nel 1101. I certosini ne fanno memoria, anche a Serra San Bruno, dove morì.
Nelle immagini indossa l'abito bianco con cappuccio e prega spesso davanti a un crocifisso. Un teschio ricorda la fragilità della vita, e una mitra ai suoi piedi allude alle cariche episcopali che rifiutò.
Chi desidera chiedere la sua intercessione sceglie di solito una statuina, un'immagine di preghiera o una medaglia, per la casa o per il viaggio. Nella collezione di san Bruno trova oggetti di devozione legati a questo santo.
Su fiesta es el 6 de octubre, día de su muerte en 1101. Los cartujos la recuerdan, también en Serra San Bruno, donde murió.
En las imágenes viste el hábito blanco con capucha y suele orar ante un crucifijo. Una calavera recuerda la fragilidad de la vida y una mitra a sus pies alude a los cargos episcopales que rechazó.
Quien desea pedir su intercesión suele elegir una figura, una estampa de oración o una medalla, para el hogar o el camino. En la colección de san Bruno encontrará objetos de devoción en torno a este santo.




