Een prinses op de WartburgKsiężniczka na WartburguEine Prinzessin auf der WartburgUne princesse à la WartburgUna principessa alla WartburgUna princesa en la Wartburg
Elisabeth werd in 1207 geboren als dochter van Andreas II, koning van Hongarije, en zijn vrouw Gertrud van Andechs-Meranië. Als kind werd zij uitgehuwelijkt aan het huis van de landgraven van Thüringen en kwam zij rond 1211 naar de Wartburg bij Eisenach, waar zij opgroeide.
In 1221 trouwde zij met landgraaf Ludwig IV, toen zij veertien was. Het echtpaar kreeg drie kinderen: Hermann, Sophie en Gertrud. Volgens haar tijdgenoten leefde Elisabeth ook aan het hof eenvoudig en gaf zij veel weg aan de armen.
Elżbieta urodziła się w 1207 roku jako córka Andrzeja II, króla Węgier, i jego żony Gertrudy z Andechs-Meranii. Jako dziecko została przeznaczona do domu landgrafów Turyngii i około 1211 roku trafiła na zamek Wartburg koło Eisenach, gdzie dorastała.
W 1221 roku wyszła za landgrafa Ludwika IV, mając czternaście lat. Małżonkowie mieli troje dzieci: Hermana, Zofię i Gertrudę. Według współczesnych jej świadectw Elżbieta także na dworze żyła skromnie i wiele rozdawała ubogim.
Elisabeth wurde 1207 als Tochter von König Andreas II. von Ungarn und Gertrud von Andechs-Meranien geboren. Als Kind wurde sie dem Haus der Landgrafen von Thüringen versprochen und kam um 1211 auf die Wartburg bei Eisenach, wo sie aufwuchs.
1221 heiratete sie Landgraf Ludwig IV., damals vierzehn Jahre alt. Das Paar hatte drei Kinder: Hermann, Sophie und Gertrud. Nach dem Zeugnis ihrer Zeitgenossen lebte Elisabeth auch am Hof schlicht und gab viel an die Armen.
Élisabeth naquit en 1207, fille d'André II, roi de Hongrie, et de Gertrude d'Andechs-Méranie. Enfant, elle fut promise à la maison des landgraves de Thuringe et arriva vers 1211 à la Wartburg, près d'Eisenach, où elle grandit.
En 1221, elle épousa le landgrave Louis IV, alors qu'elle avait quatorze ans. Le couple eut trois enfants : Hermann, Sophie et Gertrude. Selon ses contemporains, Élisabeth vivait simplement, même à la cour, et donnait beaucoup aux pauvres.
Elisabetta nacque nel 1207, figlia di Andrea II, re d'Ungheria, e di Geltrude di Andechs-Merania. Ancora bambina fu promessa alla casa dei langravi di Turingia e giunse intorno al 1211 alla Wartburg, presso Eisenach, dove crebbe.
Nel 1221 sposò il langravio Ludovico IV, quando aveva quattordici anni. La coppia ebbe tre figli: Ermanno, Sofia e Geltrude. Secondo i suoi contemporanei, Elisabetta viveva con semplicità anche a corte e donava molto ai poveri.
Isabel nació en 1207, hija de Andrés II, rey de Hungría, y de Gertrudis de Andechs-Merania. Siendo niña fue prometida a la casa de los landgraves de Turingia y llegó hacia 1211 a la Wartburg, cerca de Eisenach, donde creció.
En 1221 se casó con el landgrave Luis IV, cuando tenía catorce años. El matrimonio tuvo tres hijos: Hermann, Sofía y Gertrudis. Según sus contemporáneos, Isabel vivía con sencillez incluso en la corte y daba mucho a los pobres.
Van de burcht naar het ziekenhuisZ zamku do szpitalaVon der Burg ins HospitalDu château à l'hôpitalDal castello all'ospedaleDel castillo al hospital
Tijdens de hongersnood van 1226 deelde Elisabeth het graan uit de voorraadschuren van de Wartburg uit aan de hongerigen. Ook liet zij beneden de burcht een ziekenhuis inrichten, waar zij zelf zieken verzorgde.
Ludwig stierf in september 1227 bij Otranto, op weg naar de kruistocht. Elisabeth verliet daarna de Wartburg. Op Goede Vrijdag 1228 legde zij in de franciscanenkerk van Eisenach afstand van de wereld en koos zij voor een leven in de geest van Franciscus.
Zij vestigde zich in Marburg en stichtte er een ziekenhuis, waar zij de zieken wasde en te eten gaf. Haar biechtvader Koenraad van Marburg legde haar strenge boetes op. Elisabeth stierf in Marburg op 17 november 1231.
Podczas głodu w 1226 roku Elżbieta rozdała głodnym zboże ze spichrzów Wartburga. Poniżej zamku urządziła też szpital, w którym sama opiekowała się chorymi.
Ludwik zmarł we wrześniu 1227 roku pod Otranto, w drodze na wyprawę krzyżową. Elżbieta opuściła wtedy Wartburg. W Wielki Piątek 1228 roku w kościele franciszkanów w Eisenach wyrzekła się świata i wybrała życie w duchu świętego Franciszka.
Osiadła w Marburgu i założyła tam szpital, w którym myła chorych i karmiła ich. Jej spowiednik Konrad z Marburga nakładał na nią surowe pokuty. Elżbieta zmarła w Marburgu 17 listopada 1231 roku.
Während der Hungersnot von 1226 verteilte Elisabeth das Getreide aus den Vorratskammern der Wartburg an die Hungernden. Auch ließ sie unterhalb der Burg ein Hospital einrichten, in dem sie selbst Kranke pflegte.
Ludwig starb im September 1227 bei Otranto auf dem Weg zum Kreuzzug. Elisabeth verließ danach die Wartburg. Am Karfreitag 1228 sagte sie sich in der Franziskanerkirche von Eisenach von der Welt los und wählte ein Leben im Geist des heiligen Franziskus.
Sie ließ sich in Marburg nieder und gründete dort ein Hospital, in dem sie die Kranken wusch und speiste. Ihr Beichtvater Konrad von Marburg legte ihr strenge Bußen auf. Elisabeth starb am 17. November 1231 in Marburg.
Pendant la famine de 1226, Élisabeth distribua aux affamés le blé des greniers de la Wartburg. Elle fit aussi aménager un hôpital au pied du château, où elle soignait elle-même les malades.
Louis mourut en septembre 1227 près d'Otrante, en route pour la croisade. Élisabeth quitta alors la Wartburg. Le Vendredi saint 1228, dans l'église des franciscains d'Eisenach, elle renonça au monde et choisit une vie dans l'esprit de saint François.
Elle s'installa à Marbourg et y fonda un hôpital, où elle lavait les malades et leur donnait à manger. Son confesseur Conrad de Marbourg lui imposa de sévères pénitences. Élisabeth mourut à Marbourg le 17 novembre 1231.
Durante la carestia del 1226 Elisabetta distribuì agli affamati il grano dei granai della Wartburg. Fece anche allestire un ospedale ai piedi del castello, dove curava lei stessa i malati.
Ludovico morì nel settembre 1227 presso Otranto, mentre era in viaggio per la crociata. Elisabetta lasciò allora la Wartburg. Il Venerdì Santo del 1228, nella chiesa dei francescani di Eisenach, rinunciò al mondo e scelse una vita nello spirito di san Francesco.
Si stabilì a Marburgo e vi fondò un ospedale, dove lavava i malati e dava loro da mangiare. Il suo confessore Corrado di Marburgo le impose severe penitenze. Elisabetta morì a Marburgo il 17 novembre 1231.
Durante la hambruna de 1226 Isabel repartió entre los hambrientos el grano de los graneros de la Wartburg. También hizo instalar un hospital al pie del castillo, donde ella misma cuidaba a los enfermos.
Luis murió en septiembre de 1227 cerca de Otranto, camino de la cruzada. Isabel abandonó entonces la Wartburg. El Viernes Santo de 1228, en la iglesia de los franciscanos de Eisenach, renunció al mundo y eligió una vida según el espíritu de san Francisco.
Se estableció en Marburgo y fundó allí un hospital, donde lavaba a los enfermos y les daba de comer. Su confesor Conrado de Marburgo le impuso severas penitencias. Isabel murió en Marburgo el 17 de noviembre de 1231.
Heilige van de barmhartigheidŚwięta miłosierdziaHeilige der BarmherzigkeitSainte de la miséricordeSanta della misericordiaSanta de la misericordia
Paus Gregorius IX verklaarde haar op 27 mei 1235 heilig, nog geen vier jaar na haar dood. De Duitse Orde bouwde boven haar graf de Elisabethkirche in Marburg, een van de eerste gotische kerken van Duitsland.
Zij is patrones van de liefdadigheid en van de armen, van bakkers en weduwen, en van de Franciscaanse derde orde, de gemeenschap van leken rond Franciscus. In het Duitse taalgebied dragen talrijke ziekenhuizen en liefdadigheidsinstellingen haar naam.
Papież Grzegorz IX ogłosił ją świętą 27 maja 1235 roku, niespełna cztery lata po jej śmierci. Zakon Krzyżacki wzniósł nad jej grobem Elisabethkirche w Marburgu, jeden z pierwszych gotyckich kościołów w Niemczech.
Jest patronką miłosierdzia i ubogich, piekarzy i wdów oraz trzeciego zakonu franciszkańskiego, wspólnoty świeckich skupionej wokół świętego Franciszka. W krajach niemieckojęzycznych jej imię nosi wiele szpitali i instytucji charytatywnych.
Papst Gregor IX. sprach sie am 27. Mai 1235 heilig, keine vier Jahre nach ihrem Tod. Der Deutsche Orden errichtete über ihrem Grab die Elisabethkirche in Marburg, eine der ersten gotischen Kirchen Deutschlands.
Sie ist Patronin der Nächstenliebe und der Armen, der Bäcker und Witwen sowie des Dritten Ordens, der Laiengemeinschaft um den heiligen Franziskus. Im deutschen Sprachraum tragen zahlreiche Krankenhäuser und karitative Einrichtungen ihren Namen.
Le pape Grégoire IX la canonisa le 27 mai 1235, moins de quatre ans après sa mort. L'ordre Teutonique éleva sur son tombeau l'Elisabethkirche de Marbourg, l'une des premières églises gothiques d'Allemagne.
Elle est patronne de la charité et des pauvres, des boulangers et des veuves, ainsi que du tiers-ordre franciscain, la communauté de laïcs réunie autour de saint François. Dans l'espace germanophone, de nombreux hôpitaux et œuvres caritatives portent son nom.
Papa Gregorio IX la canonizzò il 27 maggio 1235, a meno di quattro anni dalla morte. L'Ordine teutonico eresse sulla sua tomba l'Elisabethkirche di Marburgo, una delle prime chiese gotiche della Germania.
È patrona della carità e dei poveri, dei fornai e delle vedove, e del Terz'Ordine francescano, la comunità di laici riunita attorno a san Francesco. Nell'area di lingua tedesca molti ospedali e opere caritative portano il suo nome.
El papa Gregorio IX la canonizó el 27 de mayo de 1235, a menos de cuatro años de su muerte. La Orden Teutónica levantó sobre su sepulcro la Elisabethkirche de Marburgo, una de las primeras iglesias góticas de Alemania.
Es patrona de la caridad y de los pobres, de los panaderos y de las viudas, y de la Orden Tercera franciscana, la comunidad de laicos reunida en torno a san Francisco. En el ámbito de habla alemana, numerosos hospitales y obras de caridad llevan su nombre.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Haar feestdag is 17 november, de dag waarop zij in 1231 stierf. In Duitsland wordt zij ook op 19 november herdacht, de dag van haar begrafenis.
Op afbeeldingen draagt zij een kroon en een vorstelijk gewaad, met brood, een kruik of een bedelaar bij zich. De rozen verwijzen naar een overlevering: het brood dat zij verborgen onder haar mantel voor de armen meedroeg, veranderde in rozen toen zij werd aangehouden.
Haar verering is van oudsher verbonden met het delen van brood met wie honger heeft. Devotieartikelen rond deze heilige vindt u in de Elisabeth-collectie.
Jej wspomnienie przypada 17 listopada, w dniu śmierci z 1231 roku. W Niemczech obchodzi się je także 19 listopada, w dniu jej pogrzebu.
Na wizerunkach nosi koronę i książęcy strój, a obok niej widać chleb, dzban albo żebraka. Róże odsyłają do podania: chleb, który niosła ukryty pod płaszczem dla ubogich, zamienił się w róże, gdy ją zatrzymano.
Jej kult od dawna łączy się z dzieleniem chleba z tymi, którzy cierpią głód. Dewocjonalia związane z tą świętą znajdziesz w kolekcji świętej Elżbiety.
Ihr Gedenktag ist der 17. November, der Tag, an dem sie 1231 starb. In Deutschland wird sie auch am 19. November begangen, dem Tag ihrer Beisetzung.
Auf Bildern trägt sie Krone und fürstliches Gewand, begleitet von Brot, Krug oder einem Bettler. Die Rosen verweisen auf eine Überlieferung: Das Brot, das sie verborgen unter dem Mantel zu den Armen trug, verwandelte sich in Rosen, als man sie anhielt.
Ihre Verehrung ist seit jeher mit dem Teilen des Brotes mit den Hungernden verbunden. Andachtsstücke rund um diese Heilige finden sich in der Elisabeth-Kollektion.
Sa fête est le 17 novembre, jour de sa mort en 1231. En Allemagne, on la célèbre aussi le 19 novembre, jour de son inhumation.
Sur les images, elle porte une couronne et un vêtement princier, accompagnée de pain, d'une cruche ou d'un mendiant. Les roses renvoient à une tradition : le pain qu'elle emportait caché sous son manteau pour les pauvres se changea en roses lorsqu'on l'arrêta.
Sa dévotion est depuis toujours liée au partage du pain avec ceux qui ont faim. Les objets de dévotion autour de cette sainte se trouvent dans la collection sainte Élisabeth.
La sua festa è il 17 novembre, giorno della morte nel 1231. In Germania viene ricordata anche il 19 novembre, giorno della sua sepoltura.
Nelle immagini porta una corona e una veste principesca, accompagnata da pane, una brocca o un mendicante. Le rose rimandano a una tradizione: il pane che portava nascosto sotto il mantello ai poveri si trasformò in rose quando fu fermata.
La sua devozione è da sempre legata alla condivisione del pane con chi ha fame. Gli oggetti di devozione legati a questa santa si trovano nella collezione di santa Elisabetta.
Su fiesta es el 17 de noviembre, día de su muerte en 1231. En Alemania se la recuerda también el 19 de noviembre, día de su sepultura.
En las imágenes lleva corona y vestido principesco, acompañada de pan, una jarra o un mendigo. Las rosas remiten a una tradición: el pan que llevaba oculto bajo el manto para los pobres se convirtió en rosas cuando la detuvieron.
Su devoción está unida desde antiguo al gesto de compartir el pan con quien tiene hambre. Los objetos de devoción en torno a esta santa se encuentran en la colección de santa Isabel.
