Een herdersjongen uit de Libanese bergenPastuszek z libańskich górEin Hirtenjunge aus den libanesischen BergenUn jeune berger des montagnes libanaisesUn giovane pastore delle montagne libanesiUn joven pastor de las montañas libanesas
Charbel werd op 8 mei 1828 geboren in Bekaa Kafra in het noorden van Libanon en kreeg bij zijn doop de naam Youssef Antoun Makhlouf. Hij verloor zijn vader toen hij drie jaar oud was en groeide op in een gezin van eenvoudige boeren.
Als jongen hoedde hij het vee van de familie en bad hij in de natuur. Twee ooms van hem leefden als kluizenaar, wat zijn belangstelling voor het monastieke leven versterkte.
In 1851 verliet hij zijn dorp om in te treden bij de Libanese Maronitische Orde. Hij begon zijn noviciaat in het klooster van Annaya, legde in 1853 zijn geloften af en nam de naam Charbel aan, naar een martelaar uit de oude Kerk.
Szarbel przyszedł na świat 8 maja 1828 roku w Bekaa Kafra na północy Libanu i przy chrzcie otrzymał imię Youssef Antoun Makhlouf. Ojca stracił w wieku trzech lat i dorastał w rodzinie prostych rolników.
Jako chłopiec wypasał rodzinne stado i modlił się wśród natury. Dwóch jego wujów żyło jako pustelnicy, co umocniło jego zainteresowanie życiem monastycznym.
W 1851 roku opuścił rodzinną wieś, by wstąpić do Libańskiego Zakonu Maronitów. Nowicjat rozpoczął w klasztorze w Annaya, w 1853 roku złożył śluby i przyjął imię Szarbel, po męczenniku z pierwszych wieków Kościoła.
Scharbel kam am 8. Mai 1828 in Bekaa Kafra im Norden des Libanon zur Welt und erhielt bei der Taufe den Namen Youssef Antoun Makhlouf. Seinen Vater verlor er mit drei Jahren und wuchs in einer einfachen Bauernfamilie auf.
Als Junge hütete er das Vieh der Familie und betete in der Natur. Zwei seiner Onkel lebten als Einsiedler, was sein Interesse am klösterlichen Leben stärkte.
1851 verließ er sein Dorf, um in den Libanesischen Maronitischen Orden einzutreten. Er begann das Noviziat im Kloster Annaya, legte 1853 die Gelübde ab und nahm den Namen Scharbel an, nach einem Märtyrer der frühen Kirche.
Charbel est né le 8 mai 1828 à Bekaa Kafra, dans le nord du Liban, et a reçu au baptême le nom de Youssef Antoun Makhlouf. Il a perdu son père à trois ans et a grandi dans une famille de simples paysans.
Enfant, il gardait le bétail de la famille et priait dans la nature. Deux de ses oncles vivaient en ermites, ce qui a nourri son intérêt pour la vie monastique.
En 1851, il a quitté son village pour entrer dans l'Ordre maronite libanais. Il a commencé son noviciat au monastère d'Annaya, prononcé ses vœux en 1853 et pris le nom de Charbel, d'après un martyr de l'Église ancienne.
Charbel nacque l'8 maggio 1828 a Bekaa Kafra, nel nord del Libano, e ricevette al battesimo il nome di Youssef Antoun Makhlouf. Perse il padre a tre anni e crebbe in una famiglia di semplici contadini.
Da ragazzo custodiva il bestiame di famiglia e pregava nella natura. Due suoi zii vivevano da eremiti, e questo rafforzò il suo interesse per la vita monastica.
Nel 1851 lasciò il suo villaggio per entrare nell'Ordine Libanese Maronita. Iniziò il noviziato nel monastero di Annaya, pronunciò i voti nel 1853 e prese il nome di Charbel, da un martire della Chiesa antica.
Charbel nació el 8 de mayo de 1828 en Bekaa Kafra, en el norte del Líbano, y recibió en el bautismo el nombre de Youssef Antoun Makhlouf. Perdió a su padre a los tres años y creció en una familia de sencillos campesinos.
De niño cuidaba el ganado de la familia y rezaba en la naturaleza. Dos de sus tíos vivían como ermitaños, lo que reforzó su interés por la vida monástica.
En 1851 dejó su aldea para ingresar en la Orden Libanesa Maronita. Comenzó el noviciado en el monasterio de Annaya, hizo los votos en 1853 y tomó el nombre de Charbel, por un mártir de la Iglesia antigua.
Monnik in Annaya en kluizenaarMnich z Annaya i pustelnikMönch in Annaya und EinsiedlerMoine à Annaya et ermiteMonaco ad Annaya ed eremitaMonje en Annaya y ermitaño
Na zijn geloften studeerde hij theologie in Kfifan. In 1859 werd hij in Bkerke tot priester gewijd, waarna hij terugkeerde naar het klooster van Annaya.
Daar leefde hij ruim zestien jaar als monnik, met gebed, handarbeid en gehoorzaamheid. In 1875 kreeg hij toestemming om zich terug te trekken in het kluizenaarsverblijf van de heiligen Petrus en Paulus, hoger op de heuvel.
Op 16 december 1898 kreeg hij tijdens de goddelijke liturgie een beroerte. Hij stierf op 24 december 1898, op Kerstavond, en werd begraven in het klooster van Annaya.
Po ślubach studiował teologię w Kfifan. W 1859 roku przyjął w Bkerke święcenia kapłańskie i wrócił do klasztoru w Annaya.
Spędził tam ponad szesnaście lat jako mnich, żyjąc modlitwą, pracą rąk i posłuszeństwem. W 1875 roku otrzymał pozwolenie na przeniesienie się do pustelni świętych Piotra i Pawła, położonej wyżej na wzgórzu.
16 grudnia 1898 roku podczas Boskiej Liturgii dostał udaru. Zmarł 24 grudnia 1898 roku, w Wigilię Bożego Narodzenia, i został pochowany w klasztorze w Annaya.
Nach den Gelübden studierte er Theologie in Kfifan. 1859 wurde er in Bkerke zum Priester geweiht und kehrte danach in das Kloster Annaya zurück.
Dort lebte er über sechzehn Jahre als Mönch, mit Gebet, Handarbeit und Gehorsam. 1875 erhielt er die Erlaubnis, sich in die Einsiedelei der heiligen Petrus und Paulus höher am Hang zurückzuziehen.
Am 16. Dezember 1898 erlitt er während der Göttlichen Liturgie einen Schlaganfall. Er starb am 24. Dezember 1898, am Heiligabend, und wurde im Kloster Annaya beigesetzt.
Après ses vœux, il a étudié la théologie à Kfifan. Ordonné prêtre à Bkerké en 1859, il est retourné au monastère d'Annaya.
Il y a vécu plus de seize ans en moine, dans la prière, le travail manuel et l'obéissance. En 1875, il a obtenu la permission de se retirer à l'ermitage des saints Pierre et Paul, plus haut sur la colline.
Le 16 décembre 1898, il a été frappé d'une attaque pendant la divine liturgie. Il est mort le 24 décembre 1898, la veille de Noël, et a été enterré au monastère d'Annaya.
Dopo i voti studiò teologia a Kfifan. Ordinato sacerdote a Bkerké nel 1859, tornò al monastero di Annaya.
Vi trascorse oltre sedici anni da monaco, tra preghiera, lavoro manuale e obbedienza. Nel 1875 ottenne il permesso di ritirarsi nell'eremo dei santi Pietro e Paolo, più in alto sulla collina.
Il 16 dicembre 1898 fu colpito da un ictus durante la divina liturgia. Morì il 24 dicembre 1898, vigilia di Natale, e fu sepolto nel monastero di Annaya.
Después de los votos estudió teología en Kfifan. Ordenado sacerdote en Bkerké en 1859, regresó al monasterio de Annaya.
Allí vivió más de dieciséis años como monje, entre oración, trabajo manual y obediencia. En 1875 obtuvo permiso para retirarse a la ermita de los santos Pedro y Pablo, más arriba en la colina.
El 16 de diciembre de 1898 sufrió un derrame durante la divina liturgia. Murió el 24 de diciembre de 1898, Nochebuena, y fue sepultado en el monasterio de Annaya.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatCulte et patronageCulto e patronatoVeneración y patronazgo
Kort na zijn dood begonnen mensen zijn graf te bezoeken. Volgens de verslagen uit die tijd bleef zijn lichaam ongeschonden en sijpelde er vocht uit, wat voor velen aanleiding was om hem te vereren.
Paus Paulus VI verklaarde hem op 5 december 1965 zalig, aan het einde van het Tweede Vaticaans Concilie, en sprak hem op 9 oktober 1977 heilig. Charbel geldt als beschermheilige van Libanon en van zijn orde, en hij wordt in de volksdevotie aangeroepen door zieken.
Zoals Antonius Abt, de vader van het kluizenaarsleven in de woestijn, koos hij voor stilte en gebed. Bij zijn graf komen ook mensen die geen christen zijn om te bidden, wat zijn plaats in het Libanese volksgeloof laat zien.
Wkrótce po jego śmierci ludzie zaczęli odwiedzać jego grób. Według relacji z tamtych czasów jego ciało pozostało nienaruszone i wydzielało płyn, co dla wielu było powodem do czci.
Papież Paweł VI ogłosił go błogosławionym 5 grudnia 1965 roku, na zakończenie Soboru Watykańskiego II, a 9 października 1977 roku kanonizował go. Szarbel uchodzi za patrona Libanu i swojego zakonu, a w pobożności ludowej wzywają go chorzy.
Podobnie jak Antoni Pustelnik, ojciec życia pustelniczego na pustyni, wybrał ciszę i modlitwę. Przy jego grobie modlą się także ludzie niebędący chrześcijanami, co pokazuje jego miejsce w libańskiej pobożności.
Kurz nach seinem Tod begannen Menschen sein Grab zu besuchen. Nach den Berichten aus jener Zeit blieb sein Leib unversehrt und sonderte Flüssigkeit ab, was für viele Anlass zur Verehrung war.
Papst Paul VI. sprach ihn am 5. Dezember 1965, zum Abschluss des Zweiten Vatikanischen Konzils, selig und am 9. Oktober 1977 heilig. Scharbel gilt als Schutzpatron des Libanon und seines Ordens und wird in der Volksfrömmigkeit von Kranken angerufen.
Wie Antonius der Einsiedler, der Vater des Einsiedlerlebens in der Wüste, wählte er Stille und Gebet. An seinem Grab beten auch Menschen, die keine Christen sind, was seinen Platz im libanesischen Volksglauben zeigt.
Peu après sa mort, des gens ont commencé à visiter sa tombe. Selon les récits de l'époque, son corps est resté intact et a exsudé un liquide, ce qui a poussé beaucoup de fidèles à le vénérer.
Le pape Paul VI l'a béatifié le 5 décembre 1965, à la clôture du concile Vatican II, puis canonisé le 9 octobre 1977. Charbel est considéré comme le protecteur du Liban et de son ordre, et les malades l'invoquent dans la dévotion populaire.
Comme Antoine le Grand, père de la vie érémitique dans le désert, il a choisi le silence et la prière. Des personnes qui ne sont pas chrétiennes viennent aussi prier à sa tombe, ce qui montre sa place dans la piété populaire libanaise.
Poco dopo la morte la gente cominciò a visitare la sua tomba. Secondo i resoconti dell'epoca il corpo rimase intatto ed emise un liquido, e per molti questo fu motivo di venerazione.
Papa Paolo VI lo beatificò il 5 dicembre 1965, a conclusione del Concilio Vaticano II, e lo canonizzò il 9 ottobre 1977. Charbel è considerato protettore del Libano e del suo ordine, e nella devozione popolare lo invocano i malati.
Come Sant'Antonio abate, padre della vita eremitica nel deserto, scelse il silenzio e la preghiera. Alla sua tomba pregano anche persone che non sono cristiane, segno del posto che ha nella religiosità popolare libanese.
Poco después de su muerte, la gente empezó a visitar su tumba. Según los relatos de la época, su cuerpo permaneció intacto y emanó un líquido, y para muchos fue motivo de veneración.
El papa Pablo VI lo beatificó el 5 de diciembre de 1965, al final del Concilio Vaticano II, y lo canonizó el 9 de octubre de 1977. Charbel es considerado protector del Líbano y de su orden, y en la devoción popular lo invocan los enfermos.
Como San Antonio Abad, padre de la vida eremítica en el desierto, eligió el silencio y la oración. En su tumba rezan también personas que no son cristianas, señal del lugar que ocupa en la religiosidad popular libanesa.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 24 juli. In Annaya zijn dan grote vieringen, en Libanese gemeenschappen over de hele wereld gedenken hem met liturgie en processies.
Op afbeeldingen draagt Charbel de zwarte pij van de Maronitische monniken met een kap, vaak met een kruis in de hand. Soms is de kluizenaarshut op de achtergrond te zien, als teken van zijn afzondering.
Wie zijn voorspraak zoekt, kiest meestal een klein beeld, een gebedskaart of een medaille. In de Charbel-collectie staan deze devotieartikelen bij elkaar.
Jego wspomnienie przypada 24 lipca. W Annaya odbywają się wtedy wielkie uroczystości, a wspólnoty libańskie na całym świecie czczą go liturgią i procesjami.
Na wizerunkach Szarbel nosi czarny habit mnichów maronickich z kapturem, często z krzyżem w dłoni. Czasem w tle widać pustelnię, znak jego samotności.
Kto szuka jego wstawiennictwa, wybiera zwykle małą figurkę, obrazek do modlitwy albo medalik. W kolekcji świętego Szarbela zebrane są te dewocjonalia.
Sein Gedenktag ist der 24. Juli. In Annaya finden dann große Feiern statt, und libanesische Gemeinden in aller Welt gedenken seiner mit Liturgie und Prozessionen.
Auf Bildern trägt Scharbel den schwarzen Habit der maronitischen Mönche mit Kapuze, oft mit einem Kreuz in der Hand. Manchmal ist im Hintergrund die Einsiedelei zu sehen, Zeichen seiner Abgeschiedenheit.
Wer seine Fürsprache sucht, wählt meist eine kleine Figur, ein Gebetsbild oder eine Medaille. In der Scharbel-Kollektion stehen diese Andachtsgegenstände beieinander.
Sa fête est le 24 juillet. À Annaya, de grandes célébrations ont alors lieu, et les communautés libanaises du monde entier le fêtent par la liturgie et des processions.
Sur les images, Charbel porte l'habit noir des moines maronites avec un capuchon, souvent une croix à la main. Parfois l'ermitage apparaît à l'arrière-plan, signe de sa solitude.
Qui cherche son intercession choisit d'ordinaire une petite statue, une image de prière ou une médaille. La collection saint Charbel réunit ces objets de dévotion.
La sua festa cade il 24 luglio. Ad Annaya si tengono allora grandi celebrazioni, e le comunità libanesi in tutto il mondo lo ricordano con la liturgia e con processioni.
Nelle immagini Charbel indossa l'abito nero dei monaci maroniti con il cappuccio, spesso con una croce in mano. A volte sullo sfondo si vede l'eremo, segno della sua solitudine.
Chi cerca la sua intercessione sceglie di solito una piccola statua, un'immaginetta o una medaglia. Nella collezione di San Charbel si trovano questi oggetti di devozione.
Su fiesta es el 24 de julio. En Annaya se celebran entonces grandes ceremonias, y las comunidades libanesas de todo el mundo lo recuerdan con la liturgia y con procesiones.
En las imágenes, Charbel viste el hábito negro de los monjes maronitas con capucha, a menudo con una cruz en la mano. A veces se ve la ermita al fondo, signo de su soledad.
Quien busca su intercesión suele elegir una pequeña imagen, una estampa de oración o una medalla. En la colección de San Charbel se reúnen estos objetos de devoción.