Van prefect van Rome tot monnikOd prefekta Rzymu do mnichaVom Stadtpräfekten zum MönchDe préfet de Rome à moineDa prefetto di Roma a monacoDe prefecto de Roma a monje
Gregorius werd omstreeks 540 in Rome geboren, in een rijke en invloedrijke familie. Rond 573 was hij prefect van de stad, het hoogste burgerlijke ambt van Rome, in een tijd van oorlog, honger en pest.
Van het familiebezit op de Celius maakte hij een klooster, gewijd aan de apostel Andreas, en hij trad er zelf als monnik in. Paus Pelagius II wijdde hem tot diaken en zond hem als zijn vertegenwoordiger naar het keizerlijk hof in Constantinopel, waar hij enkele jaren bleef.
Grzegorz urodził się około 540 roku w Rzymie, w zamożnej i wpływowej rodzinie. Około 573 roku był prefektem miasta, czyli najwyższym urzędnikiem cywilnym Rzymu, w czasach wojny, głodu i zarazy.
Rodzinną posiadłość na wzgórzu Celius zamienił w klasztor pod wezwaniem świętego Andrzeja i sam wstąpił do niego jako mnich. Papież Pelagiusz II wyświęcił go na diakona i wysłał jako swojego przedstawiciela na dwór cesarski w Konstantynopolu, gdzie spędził kilka lat.
Gregor wurde um 540 in Rom in eine wohlhabende, einflussreiche Familie geboren. Um 573 war er Präfekt der Stadt, das höchste zivile Amt Roms, in Zeiten von Krieg, Hunger und Pest.
Den Familienbesitz auf dem Monte Celio wandelte er in ein Kloster zu Ehren des Apostels Andreas um und trat selbst als Mönch ein. Papst Pelagius II. weihte ihn zum Diakon und schickte ihn als seinen Vertreter an den kaiserlichen Hof nach Konstantinopel, wo er mehrere Jahre blieb.
Grégoire naquit vers 540 à Rome, dans une famille riche et influente. Vers 573, il était préfet de la ville, la plus haute charge civile de Rome, en des temps de guerre, de famine et de peste.
Il transforma le domaine familial du Célius en monastère dédié à l'apôtre André et y entra lui-même comme moine. Le pape Pélage II l'ordonna diacre et l'envoya comme son représentant à la cour impériale de Constantinople, où il resta plusieurs années.
Gregorio nacque intorno al 540 a Roma, in una famiglia ricca e influente. Verso il 573 era prefetto della città, la massima carica civile di Roma, in anni di guerra, carestia e peste.
Trasformò la proprietà di famiglia sul Celio in un monastero dedicato all'apostolo Andrea e vi entrò come monaco. Papa Pelagio II lo ordinò diacono e lo mandò come suo rappresentante alla corte imperiale di Costantinopoli, dove rimase alcuni anni.
Gregorio nació hacia 540 en Roma, en una familia rica e influyente. Hacia 573 era prefecto de la ciudad, el cargo civil más alto de Roma, en tiempos de guerra, hambre y peste.
Convirtió la propiedad familiar del Celio en un monasterio dedicado al apóstol Andrés y él mismo ingresó como monje. El papa Pelagio II lo ordenó diácono y lo envió como su representante a la corte imperial de Constantinopla, donde permaneció varios años.
Paus in tijden van noodPapież w czasach próbyPapst in Zeiten der NotPape en des temps d'épreuvePapa in tempi di provaPapa en tiempos de prueba
Toen Pelagius II in 590 aan de pest overleed, koos Rome Gregorius tot opvolger. Hij verzette zich tegen die keuze, maar werd op 3 september 590 tot paus gewijd. Hij noemde zich ‘dienaar van de dienaren van God’, een titel die de pausen sindsdien blijven voeren.
Hij zorgde ervoor dat de opbrengst van de kerkelijke landgoederen de armen van Rome bereikte en onderhandelde met de Longobarden, die Italië bedreigden. In 596 zond hij de monnik Augustinus van Canterbury met ongeveer veertig gezellen naar Engeland; daarmee begon de kerstening van de Angelsaksen. Volgens de overlevering zag hij op de slavenmarkt van Rome jongens uit Brittannië en zei hij dat het geen Angelen waren, maar engelen.
Hij schreef de Regula pastoralis over het bisschopsambt, de Moralia over het boek Job en de Dialogen, waarvan het tweede boek het leven van Benedictus vertelt. Daarnaast zijn meer dan achthonderd brieven van hem bewaard.
Gdy w 590 roku Pelagiusz II zmarł na dżumę, Rzym wybrał Grzegorza na następcę. Sprzeciwiał się temu wyborowi, lecz 3 września 590 roku został konsekrowany na papieża. Nazywał siebie „sługą sług Bożych”, a ten tytuł papieże noszą do dziś.
Dbał o to, by dochody z dóbr kościelnych trafiały do ubogich Rzymu, i prowadził rokowania z Longobardami, którzy zagrażali Italii. W 596 roku wysłał mnicha Augustyna z Canterbury z około czterdziestoma towarzyszami do Anglii; tak rozpoczęło się nawracanie Anglosasów. Według tradycji zobaczył na rzymskim targu niewolników chłopców z Brytanii i powiedział, że to nie Anglowie, lecz aniołowie.
Napisał Regułę pasterską o urzędzie biskupa, Moralia do Księgi Hioba oraz Dialogi, których druga księga opowiada o życiu świętego Benedykta. Zachowało się też ponad osiemset jego listów.
Als Pelagius II. 590 an der Pest starb, wählte Rom Gregor zum Nachfolger. Er sträubte sich gegen die Wahl, wurde aber am 3. September 590 zum Papst geweiht. Er nannte sich „Knecht der Knechte Gottes“, ein Titel, den die Päpste seither führen.
Er sorgte dafür, dass die Erträge der Kirchengüter den Armen Roms zugutekamen, und verhandelte mit den Langobarden, die Italien bedrohten. 596 entsandte er den Mönch Augustinus von Canterbury mit etwa vierzig Gefährten nach England; damit begann die Christianisierung der Angelsachsen. Der Überlieferung nach sah er auf dem römischen Sklavenmarkt Knaben aus Britannien und sagte, es seien keine Angeln, sondern Engel.
Er schrieb die Regula pastoralis über das Bischofsamt, die Moralia zum Buch Hiob und die Dialoge, deren zweites Buch das Leben des heiligen Benedikt erzählt. Außerdem sind mehr als achthundert seiner Briefe erhalten.
Lorsque Pélage II mourut de la peste en 590, Rome choisit Grégoire pour lui succéder. Il résista à ce choix, mais fut consacré pape le 3 septembre 590. Il se disait « serviteur des serviteurs de Dieu », un titre que les papes portent encore.
Il veilla à ce que les revenus des domaines de l'Église profitent aux pauvres de Rome et négocia avec les Lombards, qui menaçaient l'Italie. En 596, il envoya en Angleterre le moine Augustin de Cantorbéry avec une quarantaine de compagnons ; c'est ainsi que commença la christianisation des Anglo-Saxons. Selon la tradition, il aperçut sur le marché aux esclaves de Rome de jeunes Bretons et dit que ce n'étaient pas des Angles, mais des anges.
Il écrivit la Règle pastorale sur la charge d'évêque, les Moralia sur le livre de Job et les Dialogues, dont le second livre raconte la vie de saint Benoît. Plus de huit cents de ses lettres nous sont parvenues.
Quando nel 590 Pelagio II morì di peste, Roma scelse Gregorio come successore. Egli si oppose a quella scelta, ma il 3 settembre 590 fu consacrato papa. Si definiva «servo dei servi di Dio», un titolo che i papi portano ancora oggi.
Provvide affinché le rendite dei beni della Chiesa andassero ai poveri di Roma e trattò con i Longobardi che minacciavano l'Italia. Nel 596 mandò in Inghilterra il monaco Agostino di Canterbury con una quarantina di compagni: da lì iniziò la cristianizzazione degli Anglosassoni. Secondo la tradizione, vide al mercato degli schiavi di Roma dei ragazzi britannici e disse che non erano Angli, ma angeli.
Scrisse la Regola pastorale sul ministero del vescovo, i Moralia sul libro di Giobbe e i Dialoghi, il cui secondo libro racconta la vita di san Benedetto. Ci sono giunte anche più di ottocento sue lettere.
Cuando Pelagio II murió de peste en 590, Roma eligió a Gregorio como sucesor. Él se resistió a la elección, pero el 3 de septiembre de 590 fue consagrado papa. Se llamaba a sí mismo «siervo de los siervos de Dios», un título que los papas siguen llevando.
Procuró que las rentas de los bienes de la Iglesia llegaran a los pobres de Roma y negoció con los lombardos, que amenazaban Italia. En 596 envió a Inglaterra al monje Agustín de Canterbury con unos cuarenta compañeros; así comenzó la cristianización de los anglosajones. Según la tradición, vio en el mercado de esclavos de Roma a unos muchachos británicos y dijo que no eran anglos, sino ángeles.
Escribió la Regla pastoral sobre el ministerio del obispo, los Moralia sobre el libro de Job y los Diálogos, cuyo segundo libro narra la vida de san Benito. Se conservan además más de ochocientas cartas suyas.
Kerkleraar en patroon van de zangDoktor Kościoła i patron śpiewuKirchenlehrer und Patron des GesangsDocteur de l'Église et patron du chantDottore della Chiesa e patrono del cantoDoctor de la Iglesia y patrono del canto
Sinds 1298 geldt Gregorius, samen met Ambrosius, Augustinus en Hieronymus, als een van de vier grote kerkleraren van het Westen. Zijn preken en zijn boek over de zielzorg bleven eeuwenlang de maatstaf voor bisschoppen en priesters.
De gregoriaanse zang draagt zijn naam, omdat de overlevering hem de ordening van de Romeinse liturgische zang toeschrijft. Daarom wordt hij aangeroepen als patroon van musici, zangers, leraren en studenten.
Od 1298 roku Grzegorz zalicza się, wraz z Ambrożym, Augustynem i Hieronimem, do czterech wielkich doktorów Kościoła zachodniego. Jego kazania i księga o trosce duszpasterskiej przez wieki wyznaczały miarę dla biskupów i kapłanów.
Chorał gregoriański nosi jego imię, ponieważ tradycja przypisuje mu uporządkowanie rzymskiego śpiewu liturgicznego. Dlatego wzywa się go jako patrona muzyków, śpiewaków, nauczycieli i uczniów.
Seit 1298 gilt Gregor neben Ambrosius, Augustinus und Hieronymus als einer der vier großen Kirchenlehrer des Westens. Seine Predigten und sein Buch über die Seelsorge blieben jahrhundertelang Maßstab für Bischöfe und Priester.
Der gregorianische Choral trägt seinen Namen, weil die Überlieferung ihm die Ordnung des römischen Liturgiegesangs zuschreibt. Deshalb ruft man ihn als Patron der Musiker, Sänger, Lehrer und Studenten an.
Depuis 1298, Grégoire compte, avec Ambroise, Augustin et Jérôme, parmi les quatre grands docteurs de l'Église d'Occident. Ses homélies et son traité sur la charge pastorale servirent pendant des siècles de référence aux évêques et aux prêtres.
Le chant grégorien porte son nom, car la tradition lui attribue l'organisation du chant liturgique romain. C'est pourquoi on l'invoque comme patron des musiciens, des chanteurs, des enseignants et des étudiants.
Dal 1298 Gregorio è annoverato, con Ambrogio, Agostino e Girolamo, tra i quattro grandi dottori della Chiesa d'Occidente. Le sue omelie e il suo trattato sulla cura pastorale restarono per secoli il modello di vescovi e sacerdoti.
Il canto gregoriano porta il suo nome perché la tradizione gli attribuisce l'ordinamento del canto liturgico romano. Per questo è invocato come patrono dei musicisti, dei cantori, degli insegnanti e degli studenti.
Desde 1298 Gregorio figura, junto con Ambrosio, Agustín y Jerónimo, entre los cuatro grandes doctores de la Iglesia de Occidente. Sus homilías y su tratado sobre el cuidado pastoral fueron durante siglos la referencia de obispos y sacerdotes.
El canto gregoriano lleva su nombre porque la tradición le atribuye la ordenación del canto litúrgico romano. Por eso se le invoca como patrono de los músicos, los cantores, los maestros y los estudiantes.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 3 september. In de Romeinse kalender werd hij eeuwenlang op 12 maart gevierd, zijn sterfdag, tot de hervorming van 1969 het feest naar 3 september verplaatste.
Op afbeeldingen draagt hij de pauselijke tiara en het pauselijk kruis met drie dwarsbalken, meestal met een boek in de hand. Vaak zit een duif bij zijn oor of op zijn schouder: volgens de overlevering dicteerde de Heilige Geest hem zijn werk.
De gregoriaanse zang en de gezangen van de liturgie maken hem tot een vanzelfsprekende patroon van koren en musici. Devotieartikelen rond deze paus vindt u in de Gregorius-collectie.
Jego wspomnienie przypada 3 września. W kalendarzu rzymskim obchodzono je przez wieki 12 marca, w dniu śmierci, dopóki reforma z 1969 roku nie przeniosła go na 3 września.
Na wizerunkach nosi tiarę i krzyż papieski z trzema poprzeczkami, najczęściej z księgą w ręku. Przy jego uchu lub na ramieniu często siedzi gołębica: według tradycji Duch Święty podsuwał mu treść jego dzieł.
Chorał gregoriański i pieśni liturgii czynią z niego naturalnego patrona chórów i muzyków. Dewocjonalia związane z tym papieżem znajdziesz w kolekcji świętego Grzegorza Wielkiego.
Sein Gedenktag ist der 3. September. Im römischen Kalender wurde er jahrhundertelang am 12. März begangen, seinem Todestag, bis die Reform von 1969 ihn auf den 3. September verlegte.
Auf Bildern trägt er die päpstliche Tiara und das Papstkreuz mit drei Querbalken, meist hält er ein Buch. Oft sitzt eine Taube an seinem Ohr oder auf seiner Schulter: Der Überlieferung nach diktierte ihm der Heilige Geist sein Werk.
Der gregorianische Choral und die Gesänge der Liturgie machen ihn zum naheliegenden Patron von Chören und Musikern. Andachtsstücke rund um diesen Papst finden sich in der Kollektion des heiligen Gregor des Großen.
Sa fête est le 3 septembre. Dans le calendrier romain, on la célébrait pendant des siècles le 12 mars, jour de sa mort, jusqu'à ce que la réforme de 1969 la déplace au 3 septembre.
Sur les images, il porte la tiare et la croix papale à trois traverses, et tient le plus souvent un livre. Une colombe se tient souvent près de son oreille ou sur son épaule : selon la tradition, l'Esprit Saint lui dictait son œuvre.
Le chant grégorien et les chants de la liturgie font de lui le patron naturel des chœurs et des musiciens. Les objets de dévotion autour de ce pape se trouvent dans la collection saint Grégoire le Grand.
La sua festa è il 3 settembre. Nel calendario romano fu celebrata per secoli il 12 marzo, giorno della morte, finché la riforma del 1969 la spostò al 3 settembre.
Nelle immagini porta la tiara e la croce papale a tre traverse, e per lo più tiene un libro. Spesso una colomba gli sta accanto all'orecchio o sulla spalla: secondo la tradizione lo Spirito Santo gli dettava le opere.
Il canto gregoriano e i canti della liturgia ne fanno il patrono naturale di cori e musicisti. Gli oggetti di devozione legati a questo papa si trovano nella collezione di san Gregorio Magno.
Su fiesta es el 3 de septiembre. En el calendario romano se celebró durante siglos el 12 de marzo, día de su muerte, hasta que la reforma de 1969 la trasladó al 3 de septiembre.
En las imágenes lleva la tiara y la cruz papal de tres travesaños, y casi siempre sostiene un libro. A menudo una paloma se posa junto a su oído o sobre su hombro: según la tradición, el Espíritu Santo le dictaba sus obras.
El canto gregoriano y los cantos de la liturgia lo hacen patrono natural de coros y músicos. Los objetos de devoción en torno a este papa se encuentran en la colección de san Gregorio Magno.
