Een jonge vrouw uit RomeMłoda RzymiankaEine junge RömerinUne jeune RomaineUna giovane romanaUna joven romana
Het levensverhaal van Cecilia is vooral bewaard in de Passio Caeciliae uit de vijfde eeuw. Daarin is zij een meisje uit een aanzienlijke Romeinse familie, opgegroeid in de tijd van de christenvervolgingen.
Volgens de overlevering had zij God in stilte haar leven beloofd. Toch werd zij door haar ouders uitgehuwelijkt aan de jonge Valerianus.
Życiorys Cecylii zachował się przede wszystkim w Passio Caeciliae z V wieku. Przedstawia ją jako dziewczynę z zamożnej rzymskiej rodziny, dorastającą w czasach prześladowań chrześcijan.
Według podania w skrytości ślubowała Bogu swoje życie. Rodzice wydali ją jednak za młodego Waleriana.
Das Leben der Cäcilia ist vor allem in der Passio Caeciliae aus dem fünften Jahrhundert überliefert. Sie erscheint dort als Tochter einer vornehmen römischen Familie, aufgewachsen in der Zeit der Christenverfolgungen.
Der Überlieferung nach hatte sie Gott im Stillen ihr Leben versprochen. Ihre Eltern verheirateten sie dennoch mit dem jungen Valerian.
La vie de Cécile nous est surtout connue par la Passio Caeciliae du Ve siècle. Elle y apparaît comme la fille d'une famille romaine aisée, grandie au temps des persécutions des chrétiens.
Selon la tradition, elle avait secrètement consacré sa vie à Dieu. Ses parents la marièrent pourtant au jeune Valérien.
La vita di Cecilia ci è nota soprattutto dalla Passio Caeciliae del V secolo. Vi appare come figlia di una nobile famiglia romana, cresciuta al tempo delle persecuzioni contro i cristiani.
Secondo la tradizione, aveva consacrato in segreto la sua vita a Dio. I genitori la diedero comunque in sposa al giovane Valeriano.
La vida de Cecilia se conoce sobre todo por la Passio Caeciliae del siglo V. En ella aparece como hija de una familia romana acomodada, criada en tiempos de persecución a los cristianos.
Según la tradición, había consagrado en secreto su vida a Dios. Aun así, sus padres la casaron con el joven Valeriano.
Huwelijk en martelaarschapMałżeństwo i męczeństwoEhe und MartyriumMariage et martyreMatrimonio e martirioMatrimonio y martirio
Volgens de overlevering vertelde Cecilia haar man op de huwelijksnacht dat een engel over haar waakte. Valerianus liet zich dopen, en ook zijn broer Tiburtius koos voor het geloof. Beiden werden om die reden terechtgesteld.
Cecilia zelf werd volgens hetzelfde verhaal eerst in het bad van haar huis gestikt en daarna met het zwaard geslagen. Na drie slagen bleef zij nog drie dagen in leven en liet zij haar huis na voor gebruik als kerk.
Zij werd begraven in de catacombe van Calixtus aan de Via Appia. Omstreeks 821 liet paus Paschalis I haar gebeente overbrengen naar de basiliek Santa Cecilia in Trastevere. Toen kardinaal Sfondrati het graf in 1599 opende, werd volgens de berichten een lichaam in de houding van een slapende aangetroffen; Stefano Maderno beeldhouwde daarvan het marmeren beeld onder het hoofdaltaar.
Według podania Cecylia wyznała mężowi w noc poślubną, że czuwa nad nią anioł. Walerian przyjął chrzest, a wiarę wybrał także jego brat Tyburcjusz. Obaj zostali za to straceni.
Samą Cecylię, jak głosi to samo podanie, najpierw próbowano udusić w łaźni jej domu, a potem uderzono mieczem. Po trzech ciosach żyła jeszcze trzy dni i zapisała swój dom na kościół.
Pochowano ją w katakumbach świętego Kaliksta przy Via Appia. Około 821 roku papież Paschalis I kazał przenieść jej szczątki do bazyliki Santa Cecilia in Trastevere. Gdy w 1599 roku kardynał Sfondrati otworzył grób, według relacji znaleziono ciało w pozycji śpiącej; Stefano Maderno wyrzeźbił z tego marmurową figurę pod głównym ołtarzem.
Der Überlieferung nach erzählte Cäcilia ihrem Mann in der Hochzeitsnacht, dass ein Engel über sie wache. Valerian ließ sich taufen, und auch sein Bruder Tiburtius entschied sich für den Glauben. Beide wurden deswegen hingerichtet.
Cäcilia selbst wurde nach derselben Überlieferung zunächst im Bad ihres Hauses erstickt und dann mit dem Schwert getroffen. Nach drei Hieben lebte sie noch drei Tage und vermachte ihr Haus der Kirche.
Bestattet wurde sie in der Kallistus-Katakombe an der Via Appia. Um 821 ließ Papst Paschalis I. ihre Gebeine in die Basilika Santa Cecilia in Trastevere überführen. Als Kardinal Sfondrati das Grab 1599 öffnete, fand man Berichten zufolge einen Leib in der Haltung einer Schlafenden; Stefano Maderno schuf danach die Marmorfigur unter dem Hochaltar.
Selon la tradition, Cécile confia à son époux, le soir des noces, qu'un ange veillait sur elle. Valérien se fit baptiser, et son frère Tiburce choisit lui aussi la foi. Tous deux furent exécutés pour cette raison.
Cécile elle-même fut, d'après le même récit, d'abord étouffée dans le bain de sa maison, puis frappée à l'épée. Après trois coups, elle survécut encore trois jours et légua sa maison pour qu'elle devienne une église.
Elle fut ensevelie dans la catacombe de Calixte, sur la voie Appienne. Vers 821, le pape Pascal Ier fit transférer ses reliques dans la basilique Sainte-Cécile du Trastevere. Lorsque le cardinal Sfondrati rouvrit le tombeau en 1599, on aurait trouvé un corps dans l'attitude d'une dormeuse; Stefano Maderno en tira la statue de marbre placée sous le maître-autel.
Secondo la tradizione, Cecilia rivelò al marito la notte delle nozze che un angelo vegliava su di lei. Valeriano si fece battezzare, e anche suo fratello Tiburzio scelse la fede. Entrambi furono giustiziati per questo.
Cecilia stessa, secondo lo stesso racconto, fu dapprima soffocata nel bagno della sua casa e poi colpita con la spada. Dopo tre colpi sopravvisse ancora tre giorni e lasciò la sua casa perché diventasse una chiesa.
Fu sepolta nelle catacombe di Callisto sulla via Appia. Intorno all'821 papa Pasquale I fece trasferire le sue reliquie nella basilica di Santa Cecilia in Trastevere. Quando il cardinale Sfondrati riaprì la tomba nel 1599, secondo le cronache fu trovato un corpo nella posa di una dormiente; Stefano Maderno ne trasse la statua di marmo sotto l'altare maggiore.
Según la tradición, Cecilia confesó a su esposo en la noche de bodas que un ángel velaba por ella. Valeriano se bautizó, y su hermano Tiburcio también abrazó la fe. Ambos fueron ejecutados por ello.
A la propia Cecilia, según el mismo relato, primero intentaron asfixiarla en el baño de su casa y después la hirieron con la espada. Tras tres golpes vivió aún tres días y legó su casa para que fuera una iglesia.
Fue sepultada en las catacumbas de Calixto, en la vía Apia. Hacia el año 821 el papa Pascual I hizo trasladar sus reliquias a la basílica de Santa Cecilia in Trastevere. Cuando el cardenal Sfondrati reabrió la tumba en 1599, según las crónicas apareció un cuerpo en la postura de una durmiente; Stefano Maderno esculpió a partir de ello la estatua de mármol bajo el altar mayor.
Patrones van de muziekPatronka muzykiPatronin der MusikPatronne de la musiquePatrona della musicaPatrona de la música
Cecilia behoort tot de zeven vrouwen die in het Romeinse Canon worden genoemd, samen met onder anderen Agnes en Lucia. Haar patronaat van de muziek gaat terug op een zin uit de Passio: terwijl de instrumenten speelden, zong zij in haar hart alleen voor de Heer. Zo werd zij de beschermvrouwe van kerkmuziek, musici, zangers, dichters en instrumentenbouwers.
In 1585 kreeg Rome de Congregazione dei Musici, de voorloper van de Accademia Nazionale di Santa Cecilia. In 1683 schreef Purcell een ode voor haar feestdag, in 1739 volgde Händel. In Duitsland werd in 1868 de Allgemeine Cäcilien-Verband voor de kerkmuziek opgericht.
Cecylia należy do siedmiu kobiet wymienianych w Kanonie Rzymskim, obok między innymi Agnieszki i Łucji. Jej patronat nad muzyką wywodzi się ze zdania w Passio: gdy grały instrumenty, śpiewała w sercu samemu Panu. Stała się więc opiekunką muzyki kościelnej, muzyków, śpiewaków, poetów i lutników.
W 1585 roku w Rzymie powstała Congregazione dei Musici, poprzedniczka Accademia Nazionale di Santa Cecilia. W 1683 roku Purcell napisał odę na jej święto, a w 1739 roku Händel. W Niemczech w 1868 roku założono Allgemeiner Cäcilien-Verband dla muzyki kościelnej.
Cäcilia gehört zu den sieben Frauen, die im Römischen Kanon genannt werden, neben anderen Agnes und Luzia. Ihr Patronat für die Musik geht auf einen Satz der Passio zurück: Während die Instrumente spielten, sang sie in ihrem Herzen allein für den Herrn. So wurde sie zur Schutzherrin der Kirchenmusik, der Musiker, Sänger, Dichter und Instrumentenbauer.
1585 erhielt Rom die Congregazione dei Musici, die Vorläuferin der Accademia Nazionale di Santa Cecilia. 1683 schrieb Purcell eine Ode für ihren Festtag, 1739 folgte Händel. In Deutschland wurde 1868 der Allgemeine Cäcilien-Verband für die Kirchenmusik gegründet.
Cécile compte parmi les sept femmes nommées dans le canon romain, avec notamment Agnès et Lucie. Son patronage de la musique remonte à une phrase de la Passio: tandis que jouaient les instruments, elle chantait dans son cœur pour le Seigneur seul. Elle est ainsi devenue la protectrice de la musique sacrée, des musiciens, des chanteurs, des poètes et des facteurs d'instruments.
En 1585, Rome se dota de la Congregazione dei Musici, ancêtre de l'Accademia Nazionale di Santa Cecilia. En 1683, Purcell composa une ode pour sa fête, puis Haendel en 1739. En Allemagne, l'Allgemeiner Cäcilien-Verband fut fondé en 1868 pour la musique d'église.
Cecilia è tra le sette donne nominate nel Canone romano, insieme, tra le altre, ad Agnese e Lucia. Il suo patronato sulla musica risale a una frase della Passio: mentre suonavano gli strumenti, lei cantava nel suo cuore al solo Signore. È così diventata la protettrice della musica sacra, dei musicisti, dei cantanti, dei poeti e dei costruttori di strumenti.
Nel 1585 Roma vide nascere la Congregazione dei Musici, antenata dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia. Nel 1683 Purcell scrisse un'ode per la sua festa, nel 1739 fece lo stesso Händel. In Germania nel 1868 fu fondato l'Allgemeiner Cäcilien-Verband per la musica di chiesa.
Cecilia es una de las siete mujeres nombradas en el Canon romano, junto con Inés y Lucía, entre otras. Su patronazgo sobre la música se remonta a una frase de la Passio: mientras sonaban los instrumentos, ella cantaba en su corazón solo para el Señor. Así se convirtió en protectora de la música sacra, de los músicos, cantantes, poetas y fabricantes de instrumentos.
En 1585 Roma vio nacer la Congregazione dei Musici, antecesora de la Accademia Nazionale di Santa Cecilia. En 1683 Purcell compuso una oda para su fiesta, y en 1739 lo hizo Händel. En Alemania se fundó en 1868 el Allgemeiner Cäcilien-Verband para la música de iglesia.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag is 22 november. Op die dag worden in kerken, conservatoria en muziekverenigingen in veel landen missen en concerten ter ere van haar gehouden. Koren en fanfares vieren haar als hun beschermvrouwe.
Op schilderijen zit Cecilia meestal bij een orgel of positief, vaak met een engel naast zich. Andere kenmerken zijn de palm van de martelares en een krans van rozen en lelies.
Wie muziek en gebed in huis wil verbinden, plaatst een beeld of medaille van haar bij het instrument. In de Cecilia-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 22 listopada. W tym dniu w kościołach, konserwatoriach i towarzystwach muzycznych w wielu krajach odprawia się Msze i daje koncerty na jej cześć. Chóry i orkiestry obchodzą ją jako swoją patronkę.
Na obrazach Cecylia siedzi zwykle przy organach lub pozytywie, często z aniołem u boku. Innymi znakami są palma męczennicy oraz wieniec z róż i lilii.
Kto chce połączyć w domu muzykę z modlitwą, stawia jej figurę lub medalik przy instrumencie. W kolekcji świętej Cecylii zebrane są figury, medaliki, obrazki i różańce.
Ihr Gedenktag ist der 22. November. An diesem Tag werden in Kirchen, Konservatorien und Musikvereinen vieler Länder Messen und Konzerte zu ihren Ehren gehalten. Chöre und Kapellen feiern sie als ihre Schutzpatronin.
Auf Gemälden sitzt Cäcilia meist an einer Orgel oder einem Portativ, oft mit einem Engel an ihrer Seite. Weitere Kennzeichen sind die Märtyrerpalme und ein Kranz aus Rosen und Lilien.
Wer Musik und Gebet zu Hause verbinden möchte, stellt eine Figur oder Medaille von ihr neben das Instrument. In der Kollektion der heiligen Cäcilia stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Sa fête est le 22 novembre. Ce jour-là, messes et concerts sont donnés en son honneur dans les églises, les conservatoires et les sociétés musicales de nombreux pays. Chorales et fanfares la célèbrent comme leur patronne.
Sur les tableaux, Cécile est le plus souvent assise devant un orgue ou un positif, souvent avec un ange auprès d'elle. Ses autres signes sont la palme du martyre et une couronne de roses et de lis.
Pour unir musique et prière à la maison, on place volontiers sa statue ou sa médaille près de l'instrument. La collection de sainte Cécile réunit statues, médailles, images de prière et chapelets.
La sua festa cade il 22 novembre. In quel giorno, nelle chiese, nei conservatori e nelle società musicali di molti paesi si tengono messe e concerti in suo onore. Cori e bande la celebrano come loro patrona.
Nei dipinti Cecilia siede per lo più davanti a un organo o a un organetto, spesso con un angelo accanto. Altri segni sono la palma del martirio e una corona di rose e gigli.
Chi vuole unire musica e preghiera in casa colloca volentieri una sua statua o medaglia accanto allo strumento. Nella collezione di santa Cecilia si trovano statue, medaglie, immaginette e rosari.
Su fiesta es el 22 de noviembre. Ese día se celebran misas y conciertos en su honor en iglesias, conservatorios y sociedades musicales de muchos países. Coros y bandas la festejan como su patrona.
En los cuadros, Cecilia suele estar sentada ante un órgano o un positivo, a menudo con un ángel a su lado. Otros signos son la palma del martirio y una corona de rosas y lirios.
Quien quiere unir música y oración en casa suele colocar una imagen o medalla suya junto al instrumento. En la colección de santa Cecilia se reúnen imágenes, medallas, estampas y rosarios.



