Farizeeër uit TarsusFaryzeusz z TarsuEin Pharisäer aus TarsusUn pharisien de TarseUn fariseo di TarsoUn fariseo de Tarso
Hij werd geboren in Tarsus, een welvarende havenstad in Cilicië, in een Joods gezin uit de stam Benjamin. Van huis uit heette hij Saulus, en hij bezat het Romeinse burgerrecht, een voorrecht dat later zijn hele proces zou bepalen.
Hij leerde het ambacht van tentenmaker, waarmee hij tijdens zijn reizen in zijn eigen onderhoud bleef voorzien. In Jeruzalem studeerde hij bij de gerespecteerde leraar Gamaliël en werd hij farizeeër, streng in de wet.
Het boek Handelingen noemt hem bij de steniging van Stefanus: hij keurde die dood goed en trok daarna van huis tot huis om de jonge gemeente uiteen te drijven. Op weg naar Damascus, met brieven op zak om christenen te laten arresteren, kwam daar abrupt een einde aan.
Urodził się w Tarsie, zamożnym mieście portowym w Cylicji, w rodzinie żydowskiej z pokolenia Beniamina. Nosił imię Szaweł i miał obywatelstwo rzymskie, przywilej, który po latach zaważył na całym jego procesie.
Wyuczył się rzemiosła tkacza namiotów i dzięki niemu utrzymywał się w czasie swoich podróży. W Jerozolimie kształcił się u poważanego nauczyciela Gamaliela i został faryzeuszem wiernym Prawu.
Dzieje Apostolskie wspominają go przy ukamienowaniu Szczepana: zgodził się na tę śmierć, a potem chodził od domu do domu, by rozproszyć młodą wspólnotę. Wszystko to urwało się w drodze do Damaszku, dokąd wiózł listy upoważniające go do aresztowań.
Er wurde in Tarsus geboren, einer wohlhabenden Hafenstadt in Kilikien, in einer jüdischen Familie aus dem Stamm Benjamin. Sein Name war Saulus, und er besaß das römische Bürgerrecht, ein Vorrecht, das später seinen ganzen Prozess bestimmen sollte.
Er erlernte das Handwerk des Zeltmachers und bestritt damit auf seinen Reisen den eigenen Unterhalt. In Jerusalem studierte er bei dem angesehenen Lehrer Gamaliel und wurde Pharisäer, streng im Gesetz.
Die Apostelgeschichte nennt ihn bei der Steinigung des Stephanus: Er billigte diesen Tod und ging danach von Haus zu Haus, um die junge Gemeinde zu zerstreuen. Auf dem Weg nach Damaskus, mit Vollmachtsbriefen zur Verhaftung von Christen, fand das ein jähes Ende.
Il naquit à Tarse, port prospère de Cilicie, dans une famille juive de la tribu de Benjamin. Il s'appelait Saul et possédait la citoyenneté romaine, un privilège qui pèsera plus tard sur tout son procès.
Il apprit le métier de fabricant de tentes, dont il vécut pendant ses voyages sans dépendre de personne. À Jérusalem, il étudia auprès du maître respecté Gamaliel et devint pharisien, rigoureux dans la Loi.
Les Actes le nomment lors de la lapidation d'Étienne : il approuva cette mort, puis alla de maison en maison pour disperser la jeune communauté. Tout cela s'arrêta net sur la route de Damas, où il se rendait muni de lettres l'autorisant à arrêter des chrétiens.
Nacque a Tarso, ricco porto della Cilicia, in una famiglia ebrea della tribù di Beniamino. Si chiamava Saulo e godeva della cittadinanza romana, un privilegio che avrebbe poi pesato su tutto il suo processo.
Imparò il mestiere di fabbricante di tende e con quello si mantenne durante i viaggi, senza gravare su nessuno. A Gerusalemme studiò presso il maestro Gamaliele, assai stimato, e divenne fariseo rigoroso nella Legge.
Gli Atti lo ricordano alla lapidazione di Stefano: approvò quella morte e poi andò di casa in casa per disperdere la giovane comunità. Tutto si interruppe di colpo sulla strada di Damasco, dove si recava con lettere che lo autorizzavano ad arrestare i cristiani.
Nació en Tarso, próspero puerto de Cilicia, en una familia judía de la tribu de Benjamín. Se llamaba Saulo y poseía la ciudadanía romana, un privilegio que más tarde marcaría todo su proceso.
Aprendió el oficio de fabricante de tiendas y con él se sostuvo durante sus viajes sin depender de nadie. En Jerusalén estudió con el respetado maestro Gamaliel y se hizo fariseo, riguroso en la Ley.
Los Hechos lo mencionan en la lapidación de Esteban: aprobó aquella muerte y después fue de casa en casa para dispersar a la joven comunidad. Todo ello se cortó de golpe camino de Damasco, adonde iba con cartas que le permitían detener cristianos.
Roeping, reizen en brievenPowołanie, podróże i listyBerufung, Reisen und BriefeVocation, voyages et lettresVocazione, viaggi e lettereVocación, viajes y cartas
Bij Damascus werd hij door een licht overweldigd en hoorde hij zich bij name aanspreken; drie dagen bleef hij blind, tot Ananias hem doopte. Van vervolger werd hij verkondiger, en voortaan noemde hij zichzelf apostel van de heidenen.
Vanuit Antiochië ondernam hij drie grote reizen door Cyprus, Klein-Azië en Griekenland, met lange verblijven in Korinte en Efeze. Op de vergadering in Jeruzalem, rond het jaar 49, viel de beslissing die alles openbrak: wie uit de heidenen christen wordt, hoeft niet eerst de Joodse wet te aanvaarden.
Wat hij aan zijn gemeenten schreef, vormt de oudste christelijke geschriften die wij bezitten. De brieven aan de Romeinen, de Korintiërs en de Galaten spreken over genade, geloof en liefde in zinnen die tot vandaag in elke liturgie klinken.
Pod Damaszkiem powaliła go światłość i usłyszał wołanie po imieniu; przez trzy dni pozostawał niewidomy, aż Ananiasz go ochrzcił. Z prześladowcy stał się głosicielem i odtąd nazywał siebie apostołem pogan.
Z Antiochii wyruszył na trzy wielkie wyprawy przez Cypr, Azję Mniejszą i Grecję, zatrzymując się na dłużej w Koryncie i Efezie. Na zebraniu w Jerozolimie, około roku 49, zapadło rozstrzygnięcie otwierające wszystko: poganin, który zostaje chrześcijaninem, nie musi najpierw przyjmować Prawa żydowskiego.
To, co pisał do swoich gmin, jest najstarszym chrześcijańskim piśmiennictwem, jakie mamy. Listy do Rzymian, Koryntian i Galatów mówią o łasce, wierze i miłości zdaniami, które do dziś brzmią w każdej liturgii.
Vor Damaskus wurde er von einem Licht niedergeworfen und beim Namen gerufen; drei Tage blieb er blind, bis Hananias ihn taufte. Aus dem Verfolger wurde ein Verkünder, und fortan nannte er sich Apostel der Heiden.
Von Antiochia aus unternahm er drei große Reisen über Zypern, Kleinasien und Griechenland, mit langen Aufenthalten in Korinth und Ephesus. Auf der Versammlung in Jerusalem um das Jahr 49 fiel die Entscheidung, die alles öffnete: Wer aus den Völkern Christ wird, muss nicht zuerst das jüdische Gesetz übernehmen.
Was er seinen Gemeinden schrieb, ist das älteste christliche Schrifttum, das wir besitzen. Die Briefe an die Römer, die Korinther und die Galater sprechen von Gnade, Glaube und Liebe in Sätzen, die bis heute in jeder Liturgie erklingen.
Aux portes de Damas, une lumière le jeta à terre et il s'entendit appeler par son nom ; il resta aveugle trois jours, jusqu'à ce qu'Ananie le baptise. Le persécuteur devint prédicateur, et il se dit désormais apôtre des païens.
Depuis Antioche, il entreprit trois grands voyages à travers Chypre, l'Asie Mineure et la Grèce, avec de longs séjours à Corinthe et à Éphèse. À l'assemblée de Jérusalem, vers l'an 49, se joua la décision qui ouvrit tout : celui qui vient du paganisme n'a pas à recevoir d'abord la Loi juive.
Ce qu'il écrivit à ses communautés constitue les plus anciens écrits chrétiens que nous possédions. Les lettres aux Romains, aux Corinthiens et aux Galates parlent de grâce, de foi et de charité dans des phrases qui résonnent encore dans chaque liturgie.
Alle porte di Damasco una luce lo gettò a terra e si sentì chiamare per nome; rimase cieco tre giorni, finché Anania non lo battezzò. Da persecutore divenne annunciatore, e da allora si disse apostolo dei pagani.
Da Antiochia intraprese tre grandi viaggi attraverso Cipro, l'Asia Minore e la Grecia, con lunghe soste a Corinto e a Efeso. All'assemblea di Gerusalemme, intorno all'anno 49, maturò la decisione che aprì ogni porta: chi viene dalle genti non deve prima accogliere la Legge ebraica.
Quanto scrisse alle sue comunità è il più antico scritto cristiano che possediamo. Le lettere ai Romani, ai Corinzi e ai Galati parlano di grazia, di fede e di carità con frasi che risuonano ancora in ogni liturgia.
A las puertas de Damasco una luz lo derribó y se oyó llamar por su nombre; quedó ciego tres días, hasta que Ananías lo bautizó. De perseguidor pasó a predicador, y desde entonces se llamó apóstol de los gentiles.
Desde Antioquía emprendió tres grandes viajes por Chipre, Asia Menor y Grecia, con largas estancias en Corinto y Éfeso. En la asamblea de Jerusalén, hacia el año 49, se tomó la decisión que lo abrió todo: quien viene del paganismo no tiene que asumir antes la Ley judía.
Lo que escribió a sus comunidades constituye los escritos cristianos más antiguos que conservamos. Las cartas a los Romanos, a los Corintios y a los Gálatas hablan de gracia, de fe y de caridad con frases que siguen sonando en cada liturgia.
Rome, graf en patronaatRzym, grób i patronatRom, Grab und PatronateRome, le tombeau et les patronagesRoma, la tomba e i patronatiRoma, el sepulcro y los patronazgos
Na een arrestatie in Jeruzalem beriep hij zich als Romeins burger op de keizer en werd hij naar Rome gebracht; onderweg leed hij schipbreuk bij Malta. Volgens de overlevering werd hij daar onder Nero onthoofd en begraven aan de Via Ostiense, buiten de stadsmuren.
Boven dat graf verrees de basiliek Sint-Paulus buiten de Muren, een van de vier grote basilieken van Rome. Samen met Petrus geldt hij als patroon van de stad; hun gezamenlijke feest is er een vrije dag.
Hij wordt aangeroepen door missionarissen en theologen en door iedereen die met het woord werkt: schrijvers, journalisten en uitgevers. Ook Malta eert hem als beschermheilige, vanwege de schipbreuk voor zijn kust.
Aresztowany w Jerozolimie, odwołał się jako obywatel rzymski do cesarza i został odesłany do Rzymu; po drodze przeżył rozbicie okrętu u brzegów Malty. Według tradycji zginął w Rzymie ścięty mieczem za Nerona i został pochowany przy Via Ostiensis, poza murami miasta.
Nad tym grobem wzniesiono bazylikę Świętego Pawła za Murami, jedną z czterech głównych bazylik Rzymu. Razem z Piotrem jest patronem miasta, a ich wspólne święto jest tam dniem wolnym.
Wzywają go misjonarze i teolodzy oraz wszyscy, których pracą jest słowo: pisarze, dziennikarze i wydawcy. Malta czci go jako swojego patrona właśnie ze względu na rozbicie okrętu u jej wybrzeży.
Nach einer Verhaftung in Jerusalem berief er sich als römischer Bürger auf den Kaiser und wurde nach Rom gebracht; unterwegs erlitt er vor Malta Schiffbruch. Der Überlieferung nach wurde er in Rom unter Nero enthauptet und an der Via Ostiense vor den Mauern bestattet.
Über diesem Grab erhebt sich die Basilika Sankt Paul vor den Mauern, eine der vier großen Basiliken Roms. Zusammen mit Petrus gilt er als Stadtpatron; ihr gemeinsames Fest ist dort ein Feiertag.
Angerufen wird er von Missionaren und Theologen und von allen, die mit dem Wort arbeiten: Schriftstellern, Journalisten und Verlegern. Auch Malta verehrt ihn als Landespatron, wegen des Schiffbruchs vor seiner Küste.
Arrêté à Jérusalem, il en appela à l'empereur comme citoyen romain et fut conduit à Rome ; en chemin, il fit naufrage au large de Malte. Selon la tradition, il fut décapité à Rome sous Néron et enseveli sur la via Ostiense, hors les murs.
Au-dessus de ce tombeau s'élève la basilique Saint-Paul-hors-les-Murs, l'une des quatre grandes basiliques romaines. Avec Pierre, il est patron de la ville, et leur fête commune y est chômée.
On l'invoque chez les missionnaires et les théologiens, et chez tous ceux dont le métier est la parole : écrivains, journalistes, éditeurs. Malte le vénère aussi comme patron, en mémoire du naufrage survenu devant ses côtes.
Arrestato a Gerusalemme, si appellò all'imperatore in quanto cittadino romano e fu condotto a Roma; lungo il viaggio fece naufragio davanti a Malta. Secondo la tradizione fu decapitato a Roma sotto Nerone e sepolto sulla via Ostiense, fuori dalle mura.
Su quella tomba sorge la basilica di San Paolo fuori le Mura, una delle quattro grandi basiliche romane. Con Pietro è patrono della città, e la loro festa comune vi è giorno festivo.
Lo invocano missionari e teologi e quanti lavorano con la parola: scrittori, giornalisti, editori. Anche Malta lo venera come patrono, in memoria del naufragio avvenuto davanti alle sue coste.
Detenido en Jerusalén, apeló al emperador como ciudadano romano y fue llevado a Roma; en el camino naufragó frente a Malta. Según la tradición fue decapitado en Roma bajo Nerón y sepultado en la vía Ostiense, fuera de las murallas.
Sobre ese sepulcro se levanta la basílica de San Pablo Extramuros, una de las cuatro grandes basílicas romanas. Junto con Pedro es patrono de la ciudad, y la fiesta común de ambos es allí día festivo.
Lo invocan misioneros y teólogos y cuantos trabajan con la palabra: escritores, periodistas y editores. También Malta lo venera como patrono, en recuerdo del naufragio ocurrido frente a sus costas.
Feestdag, afbeelding en devotieŚwięto, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn hoogfeest valt op 29 juni, samen met Petrus. Daarnaast wordt op 25 januari de Bekering van Paulus gevierd, de dag waarop in veel landen de gebedsweek voor de eenheid van de christenen wordt afgesloten.
Op afbeeldingen herkent u hem aan het zwaard, teken van zijn dood en van het woord dat scherper is dan enig zwaard, en aan het boek of de rol met zijn brieven. Kunstenaars geven hem vrijwel altijd een hoog, kaal voorhoofd en een donkere, gepunte baard.
Thuis staat hij vaak naast Petrus, als het paar dat de hele Kerk vertegenwoordigt; onderweg draagt men zijn medaille als teken van een geloof dat blijft reizen. In de Paulus-collectie vindt u beelden, medailles, iconen en gebedskaarten bij elkaar.
Uroczystość przypada 29 czerwca, wspólnie ze świętym Piotrem. Osobno, 25 stycznia, obchodzi się Nawrócenie świętego Pawła, którym kończy się Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan.
Na wizerunkach poznaje się go po mieczu, znaku jego śmierci i słowa ostrzejszego niż wszelki miecz, oraz po księdze lub zwoju listów. Artyści niemal zawsze dają mu wysokie, łysiejące czoło i ciemną, spiczastą brodę.
W domu jego figura stoi zwykle obok Piotra, bo ta para przedstawia cały Kościół, a medalik z jego wizerunkiem noszą ci, którym wiara każe ruszyć w drogę. W kolekcji świętego Pawła znajdą Państwo figury, medaliki, ikony i obrazki z modlitwą.
Sein Hochfest ist der 29. Juni, gemeinsam mit Petrus. Daneben steht der 25. Januar, die Bekehrung des Paulus, mit der in vielen Ländern die Gebetswoche für die Einheit der Christen endet.
Auf Darstellungen erkennt man ihn am Schwert, Zeichen seines Todes und des Wortes, das schärfer ist als jedes Schwert, und am Buch oder an der Rolle mit seinen Briefen. Künstler geben ihm fast immer eine hohe, kahle Stirn und einen dunklen, spitzen Bart.
Zu Hause steht seine Figur meist neben Petrus, weil dieses Paar die ganze Kirche vertritt; unterwegs trägt man seine Medaille als Zeichen eines Glaubens, der in Bewegung bleibt. In der Kollektion des heiligen Paulus finden Sie Figuren, Medaillen, Ikonen und Gebetsbilder beieinander.
Sa solennité est le 29 juin, avec saint Pierre. S'y ajoute le 25 janvier, la Conversion de saint Paul, qui clôt dans beaucoup de pays la semaine de prière pour l'unité des chrétiens.
On le reconnaît à l'épée, signe de sa mort et de la parole plus tranchante que toute épée, et au livre ou au rouleau de ses lettres. Les artistes lui donnent presque toujours un front haut et dégarni et une barbe sombre en pointe.
À la maison, sa statue voisine d'ordinaire avec celle de Pierre, ce couple qui figure l'Église entière ; en chemin, on porte sa médaille comme signe d'une foi qui se met en route. La collection saint Paul réunit statues, médailles, icônes et images de prière.
La solennità cade il 29 giugno, insieme a san Pietro. Accanto ad essa il 25 gennaio si celebra la Conversione di san Paolo, giorno con cui in molti paesi si chiude la settimana di preghiera per l'unità dei cristiani.
Nelle immagini lo si riconosce dalla spada, segno della sua morte e della parola più tagliente di ogni spada, e dal libro o dal rotolo delle lettere. Gli artisti gli danno quasi sempre una fronte alta e stempiata e una barba scura a punta.
In casa la sua statua sta di solito accanto a quella di Pietro, coppia che rappresenta la Chiesa intera; in viaggio si porta la sua medaglia, segno di una fede che si rimette in cammino. Nella collezione di San Paolo si trovano statue, medaglie, icone e immaginette.
Su solemnidad es el 29 de junio, junto con san Pedro. Además, el 25 de enero se celebra la Conversión de san Pablo, jornada con la que en muchos países se cierra la semana de oración por la unidad de los cristianos.
En las imágenes se le reconoce por la espada, signo de su muerte y de la palabra más cortante que espada alguna, y por el libro o el rollo de sus cartas. Los artistas le dan casi siempre una frente alta y despejada y una barba oscura en punta.
En casa su imagen suele acompañar a la de Pedro, pareja que representa a la Iglesia entera; de viaje se lleva su medalla, signo de una fe que vuelve a ponerse en camino. En la colección de San Pablo se reúnen imágenes, medallas, iconos y estampas.
