Bisschop van InteramnaBiskup InteramnyBischof von InteramnaÉvêque d'InteramnaVescovo di InteramnaObispo de Interamna
De berichten over hem zijn oud en kort. Zij noemen hem bisschop van Interamna, een stad in Umbrië die vandaag Terni heet, in de tijd dat het christendom in Midden-Italië nog een verboden geloof was.
Oude martelaarslijsten kennen op 14 februari twee namen: een priester in Rome en deze bisschop van Terni, beiden begraven aan de Via Flaminia. Veel onderzoekers houden het erop dat het om één en dezelfde man gaat, wiens verhaal in twee tradities uiteenviel.
Volgens de overlevering werd hij naar Rome geroepen om er een jonge man te genezen, en bekeerde hij in dat huis de hele familie. Zulke verhalen tekenen vooral het beeld dat de vroege Kerk van hem bewaarde: een herder die genas en doopte.
Przekazy o nim są dawne i skąpe. Nazywają go biskupem Interamny, miasta w Umbrii noszącego dziś nazwę Terni, w czasach gdy chrześcijaństwo w środkowej Italii było jeszcze wiarą zakazaną.
Stare spisy męczenników wymieniają pod 14 lutego dwa imiona: kapłana w Rzymie i tego biskupa z Terni, obu pochowanych przy Via Flaminia. Wielu badaczy sądzi, że chodzi o tego samego człowieka, którego historia rozeszła się na dwie tradycje.
Według przekazu wezwano go do Rzymu, aby uzdrowił młodego człowieka, i że nawrócił wtedy cały dom. Takie opowieści oddają przede wszystkim obraz, jaki zachował po nim pierwotny Kościół: pasterza, który leczył i chrzcił.
Die Nachrichten über ihn sind alt und knapp. Sie nennen ihn Bischof von Interamna, einer Stadt in Umbrien, die heute Terni heißt, zu einer Zeit, als das Christentum in Mittelitalien noch verboten war.
Alte Märtyrerverzeichnisse führen zum 14. Februar zwei Namen: einen Priester in Rom und diesen Bischof von Terni, beide an der Via Flaminia bestattet. Viele Forscher halten beide für ein und denselben Mann, dessen Geschichte sich in zwei Überlieferungen teilte.
Der Überlieferung nach wurde er nach Rom gerufen, um einen jungen Mann zu heilen, und bekehrte dabei das ganze Haus. Solche Erzählungen zeichnen vor allem das Bild, das die frühe Kirche von ihm bewahrte: einen Hirten, der heilte und taufte.
Les notices qui le concernent sont anciennes et brèves. Elles le disent évêque d'Interamna, ville d'Ombrie qui porte aujourd'hui le nom de Terni, à une époque où le christianisme restait interdit en Italie centrale.
Les vieux catalogues de martyrs portent au 14 février deux noms: un prêtre de Rome et cet évêque de Terni, tous deux inhumés sur la Via Flaminia. Beaucoup de chercheurs y voient un seul et même homme, dont l'histoire s'est dédoublée.
Selon la tradition, on l'appela à Rome pour guérir un jeune homme, et il convertit à cette occasion toute la maison. De tels récits disent surtout l'image que l'Église ancienne a gardée de lui: un pasteur qui guérissait et baptisait.
Le notizie su di lui sono antiche e scarne. Lo dicono vescovo di Interamna, città dell'Umbria che oggi porta il nome di Terni, in un tempo in cui il cristianesimo nell'Italia centrale era ancora fede proibita.
Gli antichi elenchi dei martiri registrano al 14 febbraio due nomi: un sacerdote a Roma e questo vescovo di Terni, entrambi sepolti sulla Via Flaminia. Molti studiosi ritengono che si tratti di un solo uomo, la cui vicenda si è sdoppiata in due tradizioni.
Secondo la tradizione fu chiamato a Roma per guarire un giovane e in quella casa convertì l'intera famiglia. Racconti simili dicono soprattutto quale immagine la Chiesa antica abbia conservato di lui: un pastore che guariva e battezzava.
Las noticias sobre él son antiguas y escuetas. Lo llaman obispo de Interamna, ciudad de Umbría que hoy se llama Terni, en un tiempo en que el cristianismo seguía prohibido en el centro de Italia.
Los viejos catálogos de mártires registran el 14 de febrero dos nombres: un presbítero de Roma y este obispo de Terni, ambos enterrados en la Via Flaminia. Muchos investigadores los tienen por un mismo hombre, cuya historia se desdobló en dos tradiciones.
Según la tradición, lo llamaron a Roma para sanar a un joven y allí convirtió a toda la casa. Relatos así dicen sobre todo qué imagen guardó de él la Iglesia antigua: un pastor que curaba y bautizaba.
Marteldood aan de Via FlaminiaMęczeństwo przy Via FlaminiaMartyrium an der Via FlaminiaLe martyre sur la Via FlaminiaIl martirio sulla Via FlaminiaEl martirio en la Via Flaminia
Zijn optreden in Rome bracht hem in botsing met het stadsbestuur. Hij werd gevangengenomen en, toen hij weigerde aan de goden te offeren, buiten de muren onthoofd; de overlevering plaatst dat rond het jaar 269, onder keizer Claudius II.
Christenen uit Terni haalden zijn lichaam op en brachten het terug naar zijn eigen stad. Boven het graf verrees later de basiliek die zijn naam draagt en waar zijn relieken nog altijd worden bewaard.
Een schedelreliek wordt in Rome vereerd in de kerk Santa Maria in Cosmedin. Zo bleef hij in beide steden aanwezig: als martelaar van Rome en als bisschop van Terni.
Jego działalność w Rzymie doprowadziła do starcia z władzami miasta. Został uwięziony, a gdy odmówił złożenia ofiary bogom, ścięto go za murami; tradycja umieszcza to około roku 269, za panowania cesarza Klaudiusza II.
Chrześcijanie z Terni zabrali ciało i przewieźli je do jego własnego miasta. Nad grobem wzniesiono później bazylikę noszącą jego imię, w której relikwie przechowywane są do dziś.
Relikwię czaszki czci się w Rzymie, w kościele Santa Maria in Cosmedin. Pozostał więc obecny w obu miastach: jako męczennik Rzymu i jako biskup Terni.
Sein Wirken in Rom brachte ihn mit der Stadtobrigkeit in Konflikt. Man nahm ihn fest, und als er sich weigerte, den Göttern zu opfern, wurde er vor den Mauern enthauptet; die Überlieferung setzt das um das Jahr 269 an, unter Kaiser Claudius II.
Christen aus Terni holten den Leichnam und brachten ihn in seine eigene Stadt zurück. Über dem Grab entstand später die Basilika, die seinen Namen trägt und in der die Reliquien bis heute bewahrt werden.
Eine Schädelreliquie wird in Rom in der Kirche Santa Maria in Cosmedin verehrt. So blieb er in beiden Städten gegenwärtig: als Märtyrer Roms und als Bischof von Terni.
Son action à Rome le mit en conflit avec les autorités de la ville. On l'arrêta et, comme il refusait de sacrifier aux dieux, on le décapita hors des murs; la tradition situe ce moment vers l'an 269, sous l'empereur Claude II.
Des chrétiens de Terni reprirent le corps et le ramenèrent dans sa propre ville. Au-dessus de la tombe s'éleva plus tard la basilique qui porte son nom et où ses reliques sont toujours conservées.
Une relique du chef est vénérée à Rome, dans l'église Santa Maria in Cosmedin. Il est ainsi resté présent dans les deux villes: martyr de Rome et évêque de Terni.
La sua opera a Roma lo portò allo scontro con le autorità cittadine. Fu arrestato e, poiché rifiutava di sacrificare agli dèi, venne decapitato fuori le mura; la tradizione colloca il fatto intorno all'anno 269, sotto l'imperatore Claudio II.
Alcuni cristiani di Terni ne raccolsero il corpo e lo riportarono nella sua città. Sopra la tomba sorse più tardi la basilica che porta il suo nome e dove le reliquie sono tuttora custodite.
Una reliquia del capo è venerata a Roma, nella chiesa di Santa Maria in Cosmedin. Rimase così presente in entrambe le città: martire di Roma e vescovo di Terni.
Su actividad en Roma lo enfrentó con las autoridades de la ciudad. Fue apresado y, al negarse a sacrificar a los dioses, decapitado extramuros; la tradición sitúa el hecho hacia el año 269, bajo el emperador Claudio II.
Cristianos de Terni recogieron el cuerpo y lo devolvieron a su propia ciudad. Sobre la tumba se levantó más tarde la basílica que lleva su nombre y donde todavía se guardan sus reliquias.
Una reliquia de la cabeza se venera en Roma, en la iglesia de Santa Maria in Cosmedin. Así quedó presente en ambas ciudades: mártir de Roma y obispo de Terni.
Hoe hij de patroon van geliefden werdJak został patronem zakochanychWie er zum Patron der Liebenden wurdeComment il devint le patron des amoureuxCome divenne patrono degli innamoratiCómo llegó a ser patrón de los enamorados
De band met de liefde is niet uit zijn levensbericht af te leiden; die ontstond veel later, in de late middeleeuwen. De Engelse dichter Geoffrey Chaucer verbond in 1382 de dag van Sint Valentijn met de vogels die in februari hun partner kiezen, en vanaf dat moment werd 14 februari een dag van gedichten, briefjes en beloften.
Daarnaast bleef een ouder patronaat bestaan: in Italië en Duitsland werd hij aangeroepen bij vallende ziekte, die in de volksmond zelfs naar hem genoemd werd. Ook imkers stelden zich onder zijn bescherming.
In Umbrië staat hij daarmee naast Rita van Cascia, tot wie men zich in dezelfde streek richt wanneer een huwelijk of een verhouding vastloopt. In Terni zelf leggen verloofden op de zondag vóór zijn feest in de basiliek hun belofte af, een gebruik dat de Festa della Promessa heet.
Związku z miłością nie da się wyprowadzić z jego życiorysu; powstał znacznie później, u schyłku średniowiecza. Angielski poeta Geoffrey Chaucer połączył w 1382 roku dzień świętego Walentego z ptakami dobierającymi się w pary w lutym, i odtąd 14 lutego stał się dniem wierszy, liścików i obietnic.
Obok tego trwał starszy patronat: we Włoszech i w Niemczech wzywano go przy epilepsji, którą lud nazywał nawet jego imieniem. Pod jego opiekę oddawali się także pszczelarze.
W Umbrii stoi przez to obok Rity z Cascii, do której w tych samych stronach zwracają się ludzie, gdy małżeństwo albo związek trafia na mur. W samym Terni narzeczeni składają w niedzielę przed jego świętem przyrzeczenie w bazylice; zwyczaj ten nosi nazwę Festa della Promessa.
Die Verbindung zur Liebe lässt sich aus seiner Lebensgeschichte nicht ableiten; sie entstand viel später, im Spätmittelalter. Der englische Dichter Geoffrey Chaucer verknüpfte 1382 den Valentinstag mit den Vögeln, die im Februar ihre Gefährten wählen, und von da an wurde der 14. Februar ein Tag der Verse, Briefchen und Versprechen.
Daneben bestand ein älteres Patronat fort: in Italien und in deutschen Landen rief man ihn bei der Fallsucht an, die im Volksmund sogar nach ihm benannt wurde. Auch die Imker stellten sich unter seinen Schutz.
In Umbrien steht er damit neben Rita von Cascia, an die man sich in derselben Gegend wendet, wenn eine Ehe oder eine Beziehung feststeckt. In Terni selbst legen Verlobte am Sonntag vor seinem Fest in der Basilika ihr Versprechen ab, ein Brauch, der Festa della Promessa heißt.
Le lien avec l'amour ne vient pas de sa vie; il s'est noué bien plus tard, à la fin du Moyen Âge. En 1382, le poète anglais Geoffrey Chaucer rattacha la Saint-Valentin aux oiseaux qui s'apparient en février, et dès lors le 14 février devint un jour de vers, de billets et de promesses.
Un patronage plus ancien subsista à côté: en Italie et dans les pays germaniques, on l'invoquait contre le haut mal, que le peuple finit par appeler de son nom. Les apiculteurs se placèrent eux aussi sous sa protection.
En Ombrie, il voisine ainsi avec Rita de Cascia, vers qui l'on se tourne dans la même région quand un mariage ou une union se bloque. À Terni, les fiancés échangent leur promesse dans la basilique le dimanche qui précède sa fête, un usage appelé Festa della Promessa.
Il legame con l'amore non nasce dalla sua vita; si formò molto più tardi, alla fine del Medioevo. Nel 1382 il poeta inglese Geoffrey Chaucer unì il giorno di san Valentino agli uccelli che in febbraio scelgono il compagno, e da allora il 14 febbraio divenne giorno di versi, biglietti e promesse.
Accanto a questo restò in vita un patronato più antico: in Italia e nelle terre tedesche lo si invocava contro il male caduco, che il popolo arrivò a chiamare con il suo nome. Anche gli apicoltori si posero sotto la sua protezione.
In Umbria si affianca così a Rita da Cascia, a cui nella stessa regione ci si rivolge quando un matrimonio o un legame si arena. A Terni i fidanzati pronunciano la loro promessa in basilica la domenica che precede la festa, in quella che si chiama Festa della Promessa.
El vínculo con el amor no procede de su vida; se formó mucho después, al final de la Edad Media. En 1382 el poeta inglés Geoffrey Chaucer unió el día de san Valentín a las aves que en febrero eligen pareja, y desde entonces el 14 de febrero pasó a ser día de versos, notas y promesas.
Junto a eso pervivió un patronazgo más antiguo: en Italia y en tierras alemanas se le invocaba contra el mal caduco, que el pueblo terminó llamando con su nombre. También los apicultores se pusieron bajo su amparo.
En Umbría queda así al lado de Rita de Casia, a quien en esa misma región se acude cuando un matrimonio o una relación se atasca. En Terni los novios pronuncian su promesa en la basílica el domingo anterior a la fiesta, en la llamada Festa della Promessa.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćFest, Darstellung und VerehrungFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Zijn feestdag valt op 14 februari. In 1969 werd die dag uit de algemene kalender van de Kerk genomen, omdat er over de heilige zelf weinig vaststaat; in het Romeins martyrologium en in Terni bleef hij onverkort staan, en daar gaat de dag gepaard met processies, een jaarmarkt en huwelijkszegeningen.
Op afbeeldingen draagt hij het bisschopsgewaad met staf en mijter, en in de hand de palmtak van de martelaar. Vaak liggen er rozen bij, en soms een zwaard dat naar zijn dood verwijst.
Wie iemand op deze dag iets blijvenders wil geven dan een kaart, kiest doorgaans een medaille, een hangertje of een gebedskaart voor twee. In de Valentijn-collectie staan medailles, hangers, beelden en gebedskaarten bij elkaar.
Jego wspomnienie przypada 14 lutego. W 1969 roku dzień ten usunięto z powszechnego kalendarza Kościoła, ponieważ o samym świętym wiadomo niewiele pewnego; w Martyrologium Rzymskim i w Terni pozostał nietknięty, a tam świętu towarzyszą procesje, jarmark i błogosławieństwo par.
Na wizerunkach nosi szaty biskupie z pastorałem i mitrą, a w dłoni palmę męczeństwa. Często dodaje się róże, czasem miecz wskazujący na rodzaj śmierci.
Kto chce w tym dniu dać coś trwalszego niż kartkę, wybiera zwykle medalik, zawieszkę albo obrazek z modlitwą dla dwojga. W kolekcji świętego Walentego zebrane są medaliki, zawieszki, figury i obrazki.
Sein Gedenktag ist der 14. Februar. 1969 wurde er aus dem allgemeinen Kalender der Kirche genommen, weil über den Heiligen selbst wenig gesichert ist; im Römischen Martyrologium und in Terni blieb er unverändert stehen, und dort gehören Prozessionen, ein Jahrmarkt und der Segen für Paare dazu.
Auf Bildern trägt er Bischofsgewand mit Stab und Mitra und in der Hand die Palme des Märtyrers. Oft liegen Rosen dabei, bisweilen ein Schwert als Hinweis auf seinen Tod.
Wer an diesem Tag etwas Beständigeres schenken will als eine Karte, wählt meist eine Medaille, einen Anhänger oder ein Gebetsbild für zwei. In der Valentin-Kollektion stehen Medaillen, Anhänger, Figuren und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 14 février. En 1969, ce jour a été retiré du calendrier général de l'Église, faute de données sûres sur le saint lui-même; il est resté intact dans le Martyrologe romain et à Terni, où la journée s'accompagne de processions, d'une foire et d'une bénédiction des couples.
Les images le montrent en habit épiscopal, crosse et mitre, tenant la palme du martyre. Des roses l'accompagnent souvent, parfois une épée qui rappelle sa mort.
Qui veut offrir ce jour-là quelque chose de plus durable qu'une carte choisit d'ordinaire une médaille, un pendentif ou une image de prière pour deux. La collection saint Valentin réunit médailles, pendentifs, statues et images de prière.
La sua festa cade il 14 febbraio. Nel 1969 il giorno fu tolto dal calendario generale della Chiesa, perché del santo si conosce poco con certezza; nel Martirologio Romano e a Terni è rimasto intatto, e lì la giornata porta con sé processioni, una fiera e la benedizione delle coppie.
Nelle immagini indossa gli abiti vescovili con pastorale e mitra e tiene in mano la palma del martirio. Spesso vi si aggiungono rose, talvolta una spada che richiama la sua morte.
Chi in questo giorno vuole donare qualcosa di più duraturo di un biglietto sceglie di solito una medaglia, un ciondolo o un'immaginetta per due. Nella collezione di San Valentino si trovano medaglie, ciondoli, statue e immaginette.
Su fiesta es el 14 de febrero. En 1969 ese día se retiró del calendario general de la Iglesia, porque del santo mismo consta poco con seguridad; en el Martirologio Romano y en Terni permaneció intacto, y allí la jornada trae procesiones, una feria y la bendición de las parejas.
En las imágenes viste de obispo, con báculo y mitra, y sostiene la palma del martirio. A menudo lo acompañan rosas, y a veces una espada que recuerda su muerte.
Quien ese día quiere regalar algo más duradero que una tarjeta suele elegir una medalla, un colgante o una estampa para dos. En la colección de San Valentín se reúnen medallas, colgantes, imágenes y estampas.
