WittemWittemWittemWittemWittemWittem

Ferdinand von Plettenberg, erfmaarschalk van het prinsbisdom Münster, verwierf in 1722 het land van Wittem. Hij wilde er een familieklooster stichten, met de kerk als mausoleum en de kloostergebouwen tegelijk als familieverblijf. Op 16 juni 1729 werd de eerste steen gelegd. De Münsterse architect Johann Conrad Schlaun maakte het ontwerp; de uitvoering lag bij de Akense bouwmeester Johann Joseph Couven.

Schlaun ontwierp een barokke kerk met een concaaf gebogen plattegrond en een gevel die door een driehoekig fronton wordt bekroond. Hij liet zich inspireren door de Romeinse kerk Santissime Stimmate di San Francesco, die hij op reis had gezien. Het gebouw was omstreeks 1731 in hoofdzaak voltooid; de plechtige wijding volgde pas op 16 juni 1770, door de wijbisschop van Luik.

Op 16 mei 1735, de feestdag van Johannes Nepomucenus, ging het klooster over aan de kapucijnen. Twintig broeders uit het Keulse klooster namen de zielzorg op zich. Na de secularisatie van 1797 stond het complex lange tijd leeg. In 1835 kwamen de redemptoristen, de congregatie van Alfonsus van Liguori, die er een eigen opleidingshuis vestigden.

Tussen 1891 en 1894 verbouwde architect Johannes Kayser het hele complex. Hij nam de barokke kerk in het nieuwe geheel op, maar verving de barokke voorgevel door een neogotische. In 1938 kwam er een studievleugel bij naar ontwerp van Jos Wielders. De opleiding verhuisde in 1968 naar Heerlen. In 2018 moest de communiteit een deel van het complex verkopen.

De verering van Gerardus Majella begon in 1893. Van 13 tot en met 15 augustus van dat jaar hielden de paters een triduüm om hun pas zaligverklaarde medebroeder bekend te maken en de liturgische verering te vestigen. Vanaf dat jaar bezat Wittem een Gerardusreliek en een beschilderd gipsen Gerardusbeeld.

Ferdinand von Plettenberg, dziedziczny marszałek księstwa biskupiego Münster, nabył w 1722 roku ziemię Wittem. Chciał ufundować tam klasztor rodowy, z kościołem jako mauzoleum i z zabudowaniami klasztornymi służącymi zarazem za rezydencję rodziny. 16 czerwca 1729 roku położono kamień węgielny. Projekt sporządził monasterski architekt Johann Conrad Schlaun; wykonaniem zajął się akwizgrański budowniczy Johann Joseph Couven.

Schlaun zaprojektował barokowy kościół o wklęsłym rzucie i fasadzie zwieńczonej trójkątnym frontonem. Inspirował się rzymskim kościołem Santissime Stimmate di San Francesco, który widział podczas podróży. Budowla była w zasadniczym zrębie gotowa około 1731 roku; uroczystej konsekracji dokonał dopiero 16 czerwca 1770 roku biskup pomocniczy z Liège.

16 maja 1735 roku, w dniu wspomnienia św. Jana Nepomucena, klasztor przeszedł w ręce kapucynów. Dwudziestu braci z klasztoru kolońskiego objęło duszpasterstwo. Po sekularyzacji z 1797 roku zespół długo stał pusty. W 1835 roku przybyli redemptoryści, zgromadzenie Alfonsa Liguoriego, którzy urządzili tu własny dom formacyjny.

W latach od 1891 do 1894 architekt Johannes Kayser przebudował cały zespół. Włączył barokowy kościół w nową całość, ale barokową fasadę zastąpił neogotycką. W 1938 roku dobudowano skrzydło studyjne według projektu Josa Wieldersa. Studium przeniosło się w 1968 roku do Heerlen. W 2018 roku wspólnota musiała sprzedać część zabudowań.

Kult Gerarda Majelli zaczął się w 1893 roku. Od 13 do 15 sierpnia tego roku ojcowie odprawili triduum, aby rozsławić świeżo beatyfikowanego współbrata i ustanowić jego kult liturgiczny. Od tego roku Wittem posiadało relikwię Gerarda oraz malowaną gipsową figurę świętego.

Ferdinand von Plettenberg, Erbmarschall des Fürstbistums Münster, erwarb 1722 das Land Wittem. Er wollte dort ein Familienkloster stiften, mit der Kirche als Mausoleum und den Klostergebäuden zugleich als Familiensitz. Am 16. Juni 1729 wurde der Grundstein gelegt. Der Münsteraner Architekt Johann Conrad Schlaun lieferte den Entwurf; die Ausführung lag beim Aachener Baumeister Johann Joseph Couven.

Schlaun entwarf eine barocke Kirche mit konkav geschwungenem Grundriss und einer Fassade, die von einem dreieckigen Giebel bekrönt wird. Er ließ sich von der römischen Kirche Santissime Stimmate di San Francesco inspirieren, die er auf einer Reise gesehen hatte. Der Bau war um 1731 im Wesentlichen vollendet; die feierliche Weihe folgte erst am 16. Juni 1770 durch den Lütticher Weihbischof.

Am 16. Mai 1735, dem Festtag des Johannes Nepomuk, ging das Kloster an die Kapuziner über. Zwanzig Brüder aus dem Kölner Kloster übernahmen die Seelsorge. Nach der Säkularisation von 1797 stand die Anlage lange leer. 1835 kamen die Redemptoristen, die Kongregation des Alfons von Liguori, die dort ein eigenes Ausbildungshaus einrichteten.

Zwischen 1891 und 1894 baute der Architekt Johannes Kayser die gesamte Anlage um. Er nahm die barocke Kirche in das neue Ganze auf, ersetzte aber die barocke Vorderfassade durch eine neugotische. 1938 kam ein Studienflügel nach einem Entwurf von Jos Wielders hinzu. Die Ausbildung zog 1968 nach Heerlen um. 2018 musste die Kommunität einen Teil der Anlage verkaufen.

Die Verehrung des Gerhard Majella begann 1893. Vom 13. bis zum 15. August jenes Jahres hielten die Patres ein Triduum ab, um ihren eben seliggesprochenen Mitbruder bekannt zu machen und die liturgische Verehrung zu begründen. Von diesem Jahr an besaß Wittem eine Gerhardsreliquie und eine bemalte Gipsfigur des Heiligen.

Ferdinand von Plettenberg, maréchal héréditaire de la principauté épiscopale de Münster, acquit en 1722 la terre de Wittem. Il voulait y fonder un couvent familial, dont l'église servirait de mausolée et les bâtiments conventuels aussi de résidence familiale. La première pierre fut posée le 16 juin 1729. L'architecte munstérois Johann Conrad Schlaun en dressa les plans ; l'exécution revint au maître d'œuvre aixois Johann Joseph Couven.

Schlaun conçut une église baroque au plan concave, dont la façade est couronnée d'un fronton triangulaire. Il s'inspira de l'église romaine des Santissime Stimmate di San Francesco, qu'il avait vue au cours d'un voyage. L'édifice était pour l'essentiel achevé vers 1731 ; la consécration solennelle n'eut lieu que le 16 juin 1770, par l'évêque auxiliaire de Liège.

Le 16 mai 1735, fête de saint Jean Népomucène, le couvent passa aux capucins. Vingt frères venus du couvent de Cologne prirent en charge la pastorale. Après la sécularisation de 1797, l'ensemble resta longtemps vide. En 1835 arrivèrent les rédemptoristes, la congrégation d'Alphonse de Liguori, qui y établirent leur propre maison de formation.

Entre 1891 et 1894, l'architecte Johannes Kayser remania tout le complexe. Il intégra l'église baroque dans le nouvel ensemble, mais remplaça la façade baroque par une façade néogothique. En 1938 s'ajouta une aile d'études dessinée par Jos Wielders. La formation fut transférée à Heerlen en 1968. En 2018, la communauté dut vendre une partie du complexe.

La vénération de Gérard Majella débuta en 1893. Du 13 au 15 août de cette année-là, les pères organisèrent un triduum pour faire connaître leur confrère récemment béatifié et établir son culte liturgique. Dès cette année, Wittem possédait une relique et une statue en plâtre polychrome de Gérard.

Ferdinand von Plettenberg, maresciallo ereditario del principato vescovile di Münster, acquisì nel 1722 la signoria di Wittem. Vi volle fondare un convento di famiglia, con la chiesa come mausoleo e gli edifici conventuali insieme come residenza di famiglia. Il 16 giugno 1729 fu posta la prima pietra. L'architetto di Münster Johann Conrad Schlaun ne firmò il progetto; l'esecuzione fu affidata al costruttore di Aquisgrana Johann Joseph Couven.

Schlaun progettò una chiesa barocca a pianta concava e con una facciata coronata da un frontone triangolare. Si ispirò alla chiesa romana delle Santissime Stimmate di San Francesco, che aveva visto in viaggio. L'edificio era sostanzialmente terminato intorno al 1731; la consacrazione solenne avvenne però solo il 16 giugno 1770, per mano del vescovo ausiliare di Liegi.

Il 16 maggio 1735, festa di san Giovanni Nepomuceno, il convento passò ai cappuccini. Venti frati provenienti dal convento di Colonia assunsero la cura d'anime. Dopo la secolarizzazione del 1797 il complesso rimase a lungo vuoto. Nel 1835 arrivarono i redentoristi, la congregazione di sant'Alfonso Maria de' Liguori, che vi stabilirono una propria casa di formazione.

Tra il 1891 e il 1894 l'architetto Johannes Kayser ristrutturò l'intero complesso. Inserì la chiesa barocca nel nuovo insieme, ma sostituì la facciata barocca con una neogotica. Nel 1938 si aggiunse un'ala per gli studi su progetto di Jos Wielders. Nel 1968 la formazione si trasferì a Heerlen. Nel 2018 la comunità dovette vendere una parte del complesso.

La venerazione di Gerardo Maiella cominciò nel 1893. Dal 13 al 15 agosto di quell'anno i padri tennero un triduo per far conoscere il confratello appena beatificato e per stabilirne il culto liturgico. Da quell'anno Wittem possiede una reliquia di Gerardo e una statua in gesso dipinto del santo.

Ferdinand von Plettenberg, mariscal hereditario del principado episcopal de Münster, adquirió en 1722 el señorío de Wittem. Quería fundar allí un convento familiar, con la iglesia como mausoleo y los edificios conventuales al mismo tiempo como residencia de la familia. El 16 de junio de 1729 se colocó la primera piedra. El arquitecto de Münster Johann Conrad Schlaun hizo el proyecto; la ejecución corrió a cargo del maestro de obras de Aquisgrán Johann Joseph Couven.

Schlaun proyectó una iglesia barroca de planta cóncava y fachada rematada por un frontón triangular. Se inspiró en la iglesia romana de las Santissime Stimmate di San Francesco, que había visto en un viaje. El edificio estaba en lo esencial terminado hacia 1731; la consagración solemne no llegó hasta el 16 de junio de 1770, de manos del obispo auxiliar de Lieja.

El 16 de mayo de 1735, fiesta de san Juan Nepomuceno, el convento pasó a los capuchinos. Veinte hermanos del convento de Colonia asumieron la atención pastoral. Tras la secularización de 1797 el conjunto quedó mucho tiempo vacío. En 1835 llegaron los redentoristas, la congregación de san Alfonso María de Ligorio, que establecieron allí su propia casa de formación.

Entre 1891 y 1894 el arquitecto Johannes Kayser reformó todo el conjunto. Integró la iglesia barroca en el nuevo edificio, pero sustituyó la fachada barroca por una neogótica. En 1938 se añadió un ala de estudios proyectada por Jos Wielders. La casa de formación se trasladó en 1968 a Heerlen. En 2018 la comunidad tuvo que vender una parte del conjunto.

La veneración de Gerardo Mayela comenzó en 1893. Del 13 al 15 de agosto de ese año los padres celebraron un triduo para dar a conocer a su hermano de congregación recién beatificado y establecer su culto litúrgico. Desde ese año Wittem posee una reliquia de Gerardo y una imagen suya de yeso policromado.

Vereerd wordt de heilige Gerardus Majella, een Italiaanse lekenbroeder van de redemptoristen. Hij werd op 6 april 1726 geboren in Muro Lucano in Basilicata en stierf op 16 oktober 1755, negenentwintig jaar oud, in Materdomini in Campanië. Hij trad toe tot de congregatie die Alfonsus van Liguori in 1732 had gesticht.

Paus Leo XIII verklaarde hem op 29 januari 1893 zalig; paus Pius X verklaarde hem op 11 december 1904 heilig. Zijn voornaamste heiligdom staat in Materdomini in de Italiaanse provincie Avellino. Hij wordt aangeroepen als patroon van moeders en aanstaande moeders, van ongeboren kinderen en van mensen die vals beschuldigd zijn.

In Wittem gaat het om twee cultusobjecten. Het eerste is een reliek van de heilige. Het tweede is een gepolychromeerd gipsen beeld van 106 centimeter hoog, dat Gerardus toont in het habijt van de redemptoristen, met een kruisbeeld in de hand en de rechterhand op de borst. Beide zijn er sinds 1893.

Czczony jest święty Gerard Majella, włoski brat zakonny redemptorystów. Urodził się 6 kwietnia 1726 roku w Muro Lucano w Basilicacie, a zmarł 16 października 1755 roku, w wieku dwudziestu dziewięciu lat, w Materdomini w Kampanii. Wstąpił do zgromadzenia, które Alfons Liguori założył w 1732 roku.

Papież Leon XIII beatyfikował go 29 stycznia 1893 roku; papież Pius X kanonizował go 11 grudnia 1904 roku. Jego główne sanktuarium znajduje się w Materdomini we włoskiej prowincji Avellino. Wzywa się go jako patrona matek i przyszłych matek, dzieci nienarodzonych oraz osób fałszywie oskarżonych.

W Wittem chodzi o dwa obiekty kultu. Pierwszym jest relikwia świętego. Drugim polichromowana gipsowa figura o wysokości 106 centymetrów, ukazująca Gerarda w habicie redemptorystów, z krucyfiksem w dłoni i prawą ręką na piersi. Oba znajdują się tu od 1893 roku.

Verehrt wird der heilige Gerhard Majella, ein italienischer Laienbruder der Redemptoristen. Er wurde am 6. April 1726 in Muro Lucano in der Basilikata geboren und starb am 16. Oktober 1755 im Alter von neunundzwanzig Jahren in Materdomini in Kampanien. Er trat jener Kongregation bei, die Alfons von Liguori 1732 gegründet hatte.

Papst Leo XIII. sprach ihn am 29. Januar 1893 selig, Papst Pius X. am 11. Dezember 1904 heilig. Sein wichtigstes Heiligtum steht in Materdomini in der italienischen Provinz Avellino. Er wird als Patron der Mütter und werdenden Mütter, der ungeborenen Kinder und der zu Unrecht Beschuldigten angerufen.

In Wittem geht es um zwei Kultgegenstände. Der erste ist eine Reliquie des Heiligen. Der zweite ist eine polychrom gefasste Gipsfigur von 106 Zentimetern Höhe, die Gerhard im Habit der Redemptoristen zeigt, ein Kruzifix in der Hand und die rechte Hand auf der Brust. Beide sind seit 1893 vorhanden.

On vénère ici saint Gérard Majella, frère convers italien des rédemptoristes. Né le 6 avril 1726 à Muro Lucano, en Basilicate, il mourut le 16 octobre 1755 à vingt-neuf ans, à Materdomini, en Campanie. Il était entré dans la congrégation fondée par Alphonse de Liguori en 1732.

Le pape Léon XIII le béatifia le 29 janvier 1893 ; le pape Pie X le canonisa le 11 décembre 1904. Son sanctuaire principal se trouve à Materdomini, dans la province italienne d'Avellino. Il est invoqué comme patron des mères et des futures mères, des enfants à naître et des personnes faussement accusées.

À Wittem, le culte se concentre sur deux objets. Le premier est une relique du saint. Le second est une statue en plâtre polychrome de 106 centimètres de haut, qui montre Gérard dans l'habit des rédemptoristes, un crucifix à la main et la main droite sur la poitrine. Tous deux sont présents depuis 1893.

Si venera san Gerardo Maiella, fratello laico italiano dei redentoristi. Nacque il 6 aprile 1726 a Muro Lucano, in Basilicata, e morì il 16 ottobre 1755, a ventinove anni, a Materdomini, in Campania. Entrò nella congregazione fondata nel 1732 da sant'Alfonso Maria de' Liguori.

Papa Leone XIII lo proclamò beato il 29 gennaio 1893; papa Pio X lo proclamò santo l'11 dicembre 1904. Il suo santuario principale si trova a Materdomini, in provincia di Avellino. È invocato come patrono delle madri e delle future madri, dei bambini non ancora nati e di chi è stato accusato ingiustamente.

A Wittem gli oggetti di culto sono due. Il primo è una reliquia del santo. Il secondo è una statua in gesso policromo alta 106 centimetri, che raffigura Gerardo nell'abito dei redentoristi, con un crocifisso in mano e la destra sul petto. Entrambi si trovano qui dal 1893.

Se venera a san Gerardo Mayela, hermano lego italiano de los redentoristas. Nació el 6 de abril de 1726 en Muro Lucano, en Basilicata, y murió el 16 de octubre de 1755, a los veintinueve años, en Materdomini, en Campania. Ingresó en la congregación que san Alfonso María de Ligorio había fundado en 1732.

El papa León XIII lo beatificó el 29 de enero de 1893; el papa Pío X lo canonizó el 11 de diciembre de 1904. Su santuario principal está en Materdomini, en la provincia italiana de Avellino. Se le invoca como patrono de las madres y de las futuras madres, de los niños no nacidos y de las personas falsamente acusadas.

En Wittem se trata de dos objetos de culto. El primero es una reliquia del santo. El segundo es una imagen de yeso policromado de 106 centímetros de altura que muestra a Gerardo con el hábito de los redentoristas, un crucifijo en la mano y la derecha sobre el pecho. Ambos están allí desde 1893.

Het complex bevat in feite twee kerkruimten die haaks op elkaar staan. De oude kloosterkerk uit de achttiende eeuw is gewijd aan de heiligen Alfonsus en Johannes Nepomucenus. De aangebouwde bedevaartkerk uit de twintigste eeuw sluit er in een L-vorm op aan, zodat ook grote groepen goed zicht op het altaar houden.

In de oude kerk ziet u barokke altaren en een koepelkapel die omstreeks 1850 werd toegevoegd. Het uiterlijk van het geheel wordt echter vooral bepaald door de verbouwing van het einde van de negentiende eeuw, met de neogotische voorgevel van Johannes Kayser.

Op de gewelven bracht de Limburgse kunstenaar Charles Eyck plafondschilderingen aan. Ze beelden de verkondiging van Gods woord uit, door alle tijden heen en onder alle volken. Voor de nieuwe kerk ontwierp Jos Stassen het moderne glaswerk; beeldhouwwerk werd geleverd door het atelier J.W. Ramakers en Zonen.

De Gerarduskapel aan de noordzijde van de kerk werd in 1961 gebouwd naar ontwerp van de Heerlense architect J. Petit. Sinds de voltooiing beschikt Wittem over twee volwaardige liturgische ruimten, wat op drukke bedevaartdagen van belang is. Al in 1960 was buiten een overdekt priesterkoor aangelegd voor vieringen in de open lucht.

Tot het complex behoort verder de kloosterbibliotheek, een opmerkelijke ruimte met houten galerijen, spiltrappen en neogotische gewelven. In de kerk liggen leden van de congregatie begraven, onder wie kardinaal Willem Marinus van Rossum, die in 1932 overleed. Buiten loopt een tuin langs de gebouwen, waar de bedevaartprocessies plaatsvinden en waar het overdekte priesterkoor uit 1960 staat.

Zespół mieści w istocie dwa wnętrza kościelne, ustawione względem siebie pod kątem prostym. Stary kościół klasztorny z XVIII wieku jest poświęcony świętym Alfonsowi i Janowi Nepomucenowi. Dobudowany kościół pielgrzymkowy z XX wieku przylega do niego na kształt litery L, tak by również duże grupy dobrze widziały ołtarz.

W starym kościele zobaczą Państwo barokowe ołtarze i kaplicę kopułową dodaną około 1850 roku. Wygląd całości wyznacza jednak przede wszystkim przebudowa z końca XIX wieku, z neogotycką fasadą Johannesa Kaysera.

Na sklepieniach limburski artysta Charles Eyck wykonał malowidła. Przedstawiają one głoszenie słowa Bożego przez wszystkie czasy i wśród wszystkich narodów. Nowoczesne witraże do nowego kościoła zaprojektował Jos Stassen; rzeźby dostarczyła pracownia J.W. Ramakers en Zonen.

Kaplicę św. Gerarda po północnej stronie kościoła zbudowano w 1961 roku według projektu architekta z Heerlen, J. Petita. Od jej ukończenia Wittem dysponuje dwiema pełnoprawnymi przestrzeniami liturgicznymi, co ma znaczenie w dni największego ruchu pielgrzymkowego. Już w 1960 roku urządzono na zewnątrz zadaszone prezbiterium do nabożeństw pod gołym niebem.

Do zespołu należy ponadto biblioteka klasztorna, niezwykłe wnętrze z drewnianymi galeriami, krętymi schodami i neogotyckimi sklepieniami. W kościele pochowani są członkowie zgromadzenia, wśród nich kardynał Willem Marinus van Rossum, zmarły w 1932 roku. Na zewnątrz wzdłuż zabudowań ciągnie się ogród, w którym odbywają się procesje pielgrzymkowe i gdzie stoi zadaszone prezbiterium z 1960 roku.

Die Anlage enthält genau genommen zwei Kirchenräume, die im rechten Winkel zueinander stehen. Die alte Klosterkirche des achtzehnten Jahrhunderts ist den Heiligen Alfons und Johannes Nepomuk geweiht. Die angebaute Wallfahrtskirche des zwanzigsten Jahrhunderts schließt in L-Form daran an, sodass auch große Gruppen guten Blick auf den Altar behalten.

In der alten Kirche sehen Sie barocke Altäre und eine Kuppelkapelle, die um 1850 hinzugefügt wurde. Das Erscheinungsbild des Ganzen bestimmt jedoch vor allem der Umbau vom Ende des neunzehnten Jahrhunderts mit der neugotischen Vorderfassade von Johannes Kayser.

Auf die Gewölbe brachte der limburgische Künstler Charles Eyck Deckengemälde auf. Sie stellen die Verkündigung des Wortes Gottes dar, durch alle Zeiten hindurch und unter allen Völkern. Für die neue Kirche entwarf Jos Stassen die modernen Glasfenster; die Bildhauerarbeiten lieferte die Werkstatt J. W. Ramakers en Zonen.

Die Gerhardskapelle an der Nordseite der Kirche wurde 1961 nach einem Entwurf des Heerlener Architekten J. Petit gebaut. Seit ihrer Fertigstellung verfügt Wittem über zwei vollwertige liturgische Räume, was an stark besuchten Wallfahrtstagen von Bedeutung ist. Bereits 1960 war im Freien ein überdachter Priesterchor für Gottesdienste unter freiem Himmel angelegt worden.

Zur Anlage gehört außerdem die Klosterbibliothek, ein bemerkenswerter Raum mit hölzernen Galerien, Wendeltreppen und neugotischen Gewölben. In der Kirche sind Mitglieder der Kongregation begraben, darunter Kardinal Willem Marinus van Rossum, der 1932 starb. Draußen zieht sich ein Garten an den Gebäuden entlang, in dem die Wallfahrtsprozessionen stattfinden und in dem der überdachte Priesterchor von 1960 steht.

Le complexe abrite en réalité deux espaces d'église disposés perpendiculairement l'un à l'autre. L'ancienne église conventuelle du dix-huitième siècle est dédiée aux saints Alphonse et Jean Népomucène. L'église de pèlerinage du vingtième siècle s'y greffe en forme de L, de sorte que même les groupes nombreux gardent une bonne vue sur l'autel.

Dans l'église ancienne, vous découvrirez des autels baroques et une chapelle à coupole ajoutée vers 1850. L'aspect de l'ensemble est toutefois marqué avant tout par la transformation de la fin du dix-neuvième siècle, avec la façade néogothique de Johannes Kayser.

Sur les voûtes, l'artiste limbourgeois Charles Eyck a réalisé des peintures de plafond. Elles représentent l'annonce de la parole de Dieu à travers tous les temps et parmi tous les peuples. Pour la nouvelle église, Jos Stassen a conçu les vitraux modernes ; la sculpture a été fournie par l'atelier J.W. Ramakers en Zonen.

La chapelle Saint-Gérard, du côté nord de l'église, fut bâtie en 1961 sur des plans de l'architecte de Heerlen J. Petit. Depuis son achèvement, Wittem dispose de deux espaces liturgiques à part entière, ce qui compte lors des grandes journées de pèlerinage. Dès 1960, un chœur couvert avait été aménagé à l'extérieur pour les célébrations en plein air.

Le complexe comprend en outre la bibliothèque conventuelle, une salle remarquable avec ses galeries de bois, ses escaliers en vis et ses voûtes néogothiques. Des membres de la congrégation reposent dans l'église, parmi lesquels le cardinal Willem Marinus van Rossum, mort en 1932. À l'extérieur, un jardin longe les bâtiments : c'est là que se déroulent les processions de pèlerinage et que se trouve le chœur couvert de 1960.

Il complesso comprende in realtà due spazi liturgici disposti ad angolo retto. L'antica chiesa conventuale del Settecento è dedicata ai santi Alfonso e Giovanni Nepomuceno. La chiesa di pellegrinaggio novecentesca vi si innesta a forma di L, così che anche i gruppi numerosi mantengano una buona visuale sull'altare.

Nella chiesa antica vede altari barocchi e una cappella a cupola aggiunta intorno al 1850. L'aspetto dell'insieme è però determinato soprattutto dalla ristrutturazione di fine Ottocento, con la facciata neogotica di Johannes Kayser.

Sulle volte l'artista limburghese Charles Eyck realizzò dipinti. Raffigurano l'annuncio della parola di Dio attraverso tutti i tempi e presso tutti i popoli. Per la chiesa nuova Jos Stassen disegnò le vetrate moderne; le sculture furono fornite dall'atelier J.W. Ramakers en Zonen.

La cappella di San Gerardo, sul lato settentrionale della chiesa, fu costruita nel 1961 su progetto dell'architetto di Heerlen J. Petit. Dal suo completamento Wittem dispone di due spazi liturgici a pieno titolo, il che conta nei giorni di grande affluenza. Già nel 1960 era stato allestito all'esterno un presbiterio coperto per le celebrazioni all'aria aperta.

Del complesso fa parte inoltre la biblioteca del convento, uno spazio notevole con gallerie lignee, scale a chiocciola e volte neogotiche. Nella chiesa sono sepolti membri della congregazione, tra cui il cardinale Willem Marinus van Rossum, morto nel 1932. All'esterno un giardino costeggia gli edifici: vi si svolgono le processioni dei pellegrini e vi sorge il presbiterio coperto del 1960.

El conjunto contiene en realidad dos espacios eclesiales dispuestos en ángulo recto. La antigua iglesia conventual del siglo XVIII está dedicada a los santos Alfonso y Juan Nepomuceno. La iglesia de peregrinación del siglo XX se le adosa en forma de L, de modo que también los grupos numerosos mantienen buena visión del altar.

En la iglesia antigua verá usted altares barrocos y una capilla con cúpula añadida hacia 1850. El aspecto del conjunto, sin embargo, lo determina sobre todo la reforma de finales del siglo XIX, con la fachada neogótica de Johannes Kayser.

En las bóvedas el artista limburgués Charles Eyck realizó pinturas de techo. Representan el anuncio de la palabra de Dios a través de todos los tiempos y entre todos los pueblos. Para la iglesia nueva Jos Stassen diseñó las vidrieras modernas; la escultura corrió a cargo del taller J.W. Ramakers en Zonen.

La capilla de San Gerardo, en el lado norte de la iglesia, se construyó en 1961 según el proyecto del arquitecto de Heerlen J. Petit. Desde su conclusión Wittem dispone de dos espacios litúrgicos completos, algo importante en las jornadas de mayor afluencia. Ya en 1960 se había dispuesto en el exterior un presbiterio cubierto para las celebraciones al aire libre.

Del conjunto forma parte además la biblioteca del convento, un espacio notable con galerías de madera, escaleras de caracol y bóvedas neogóticas. En la iglesia están enterrados miembros de la congregación, entre ellos el cardenal Willem Marinus van Rossum, fallecido en 1932. Fuera, un jardín se extiende a lo largo de los edificios, donde se celebran las procesiones de peregrinos y donde se alza el presbiterio cubierto de 1960.

De feestdag van Gerardus Majella valt op 16 oktober, de dag van zijn sterven. In Wittem wordt die gevierd met een octaaf, en daaraan gaan negen zondagen vooraf waarop de heilige bijzonder wordt herdacht. Het zwaartepunt van het bedevaartjaar ligt daardoor in de nazomer en de herfst.

Groepen uit Midden- en Zuid-Nederland komen van mei tot laat in oktober naar Wittem, vooral op zondagen. Processies door de kloostertuin horen sinds lang bij het gebruik ter plaatse. Het eerste triduüm, in augustus 1893, gold als de openbare introductie van de nieuwe zalige.

De devotie richt zich vooral op zorgen rond zwangerschap, geboorte en moederschap; op dat terrein wordt Gerardus als patroon aangeroepen. Daarnaast geldt hij als beschermer van wie vals beschuldigd is, een patronaat dat teruggaat op een episode uit zijn eigen leven.

De oude kloosterkerk heeft daarnaast haar eigen patronen: Alfonsus van Liguori, de stichter van de redemptoristen, en Johannes Nepomucenus, wiens feest op 16 mei valt. Op die dag namen de kapucijnen in 1735 het klooster in gebruik.

Wspomnienie Gerarda Majelli przypada 16 października, w dniu jego śmierci. W Wittem obchodzi się je z oktawą, a poprzedza je dziewięć niedziel, w które święty jest szczególnie wspominany. Punkt ciężkości roku pielgrzymkowego przypada przez to na późne lato i jesień.

Grupy ze środkowych i południowych Niderlandów przybywają do Wittem od maja do późnego października, zwłaszcza w niedziele. Procesje przez ogród klasztorny od dawna należą do miejscowego zwyczaju. Pierwsze triduum, w sierpniu 1893 roku, było publicznym przedstawieniem nowego błogosławionego.

Nabożeństwo skupia się przede wszystkim na troskach związanych z ciążą, porodem i macierzyństwem; na tym polu wzywa się Gerarda jako patrona. Poza tym uchodzi on za opiekuna fałszywie oskarżonych, a patronat ten sięga epizodu z jego własnego życia.

Stary kościół klasztorny ma ponadto własnych patronów: Alfonsa Liguoriego, założyciela redemptorystów, oraz Jana Nepomucena, którego święto przypada 16 maja. W tym właśnie dniu w 1735 roku kapucyni objęli klasztor.

Der Festtag des Gerhard Majella fällt auf den 16. Oktober, den Tag seines Todes. In Wittem wird er mit einer Oktav begangen, und ihm gehen neun Sonntage voraus, an denen des Heiligen besonders gedacht wird. Der Schwerpunkt des Wallfahrtsjahres liegt dadurch im Spätsommer und im Herbst.

Gruppen aus den mittleren und südlichen Niederlanden kommen von Mai bis weit in den Oktober nach Wittem, vor allem an Sonntagen. Prozessionen durch den Klostergarten gehören seit Langem zum Brauch vor Ort. Das erste Triduum im August 1893 galt als öffentliche Einführung des neuen Seligen.

Die Verehrung richtet sich vor allem auf Sorgen rund um Schwangerschaft, Geburt und Mutterschaft; auf diesem Gebiet wird Gerhard als Patron angerufen. Daneben gilt er als Schutzherr der zu Unrecht Beschuldigten, ein Patronat, das auf eine Episode seines eigenen Lebens zurückgeht.

Die alte Klosterkirche hat darüber hinaus ihre eigenen Patrone: Alfons von Liguori, den Gründer der Redemptoristen, und Johannes Nepomuk, dessen Fest auf den 16. Mai fällt. An diesem Tag nahmen die Kapuziner 1735 das Kloster in Gebrauch.

La fête de Gérard Majella tombe le 16 octobre, jour de sa mort. À Wittem, elle est célébrée avec une octave, précédée de neuf dimanches au cours desquels le saint fait l'objet d'une commémoration particulière. Le cœur de l'année de pèlerinage se situe ainsi à la fin de l'été et en automne.

Des groupes venus du centre et du sud des Pays-Bas gagnent Wittem de mai à la fin octobre, surtout le dimanche. Les processions à travers le jardin du couvent font depuis longtemps partie des usages locaux. Le premier triduum, en août 1893, valut comme présentation publique du nouveau bienheureux.

La dévotion se tourne surtout vers les soucis liés à la grossesse, à la naissance et à la maternité ; c'est dans ce domaine que Gérard est invoqué comme patron. Il passe en outre pour le protecteur de ceux qui sont faussement accusés, un patronage qui remonte à un épisode de sa propre vie.

L'ancienne église conventuelle a par ailleurs ses propres patrons : Alphonse de Liguori, fondateur des rédemptoristes, et Jean Népomucène, dont la fête tombe le 16 mai. C'est ce jour-là qu'en 1735 les capucins prirent possession du couvent.

La festa di Gerardo Maiella cade il 16 ottobre, giorno della sua morte. A Wittem viene celebrata con un'ottava, preceduta da nove domeniche in cui il santo è ricordato in modo particolare. Il cuore dell'anno di pellegrinaggio cade perciò a fine estate e in autunno.

Gruppi provenienti dal centro e dal sud dei Paesi Bassi arrivano a Wittem da maggio fino a tardo ottobre, soprattutto la domenica. Le processioni attraverso il giardino del convento fanno parte da tempo delle consuetudini locali. Il primo triduo, nell'agosto 1893, valse come presentazione pubblica del nuovo beato.

La devozione riguarda soprattutto le preoccupazioni legate alla gravidanza, al parto e alla maternità; in questo ambito Gerardo è invocato come patrono. È inoltre considerato protettore di chi è accusato ingiustamente, un patronato che risale a un episodio della sua stessa vita.

L'antica chiesa conventuale ha inoltre i suoi patroni: sant'Alfonso Maria de' Liguori, fondatore dei redentoristi, e san Giovanni Nepomuceno, la cui festa cade il 16 maggio. In quel giorno, nel 1735, i cappuccini presero possesso del convento.

La fiesta de Gerardo Mayela cae el 16 de octubre, el día de su muerte. En Wittem se celebra con una octava, precedida de nueve domingos en los que se recuerda de manera especial al santo. El punto fuerte del año de peregrinación se sitúa así a finales del verano y en otoño.

Grupos del centro y del sur de los Países Bajos acuden a Wittem desde mayo hasta bien entrado octubre, sobre todo los domingos. Las procesiones por el jardín del convento forman parte desde hace mucho de la costumbre local. El primer triduo, en agosto de 1893, fue la presentación pública del nuevo beato.

La devoción se dirige sobre todo a las preocupaciones relacionadas con el embarazo, el parto y la maternidad; en ese terreno se invoca a Gerardo como patrono. Además se le tiene por protector de quienes han sido falsamente acusados, un patronazgo que se remonta a un episodio de su propia vida.

La antigua iglesia conventual tiene además sus propios patronos: san Alfonso María de Ligorio, fundador de los redentoristas, y san Juan Nepomuceno, cuya fiesta cae el 16 de mayo. Ese día, en 1735, los capuchinos tomaron posesión del convento.