GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Volgens een van de bronnen wordt Aglona al in 1263 voor het eerst als christelijk centrum genoemd. De eigenlijke geschiedenis van het heiligdom begint aan het einde van de zeventiende eeuw, toen dominicanen zich er vestigden met steun van een Poolse edelvrouw. Over haar naam en over het stichtingsjaar lopen de opgaven uiteen.
Genoemd worden 1697 en de jaren 1699 tot 1700; daarnaast vermeldt een bron een eerste houten kerk in 1670. Vast staat dat de dominicanen een houten kerk en een klooster bouwden en er een Mariabeeld uit Vilnius plaatsten. Een houten kerk werd op 10 september 1751 gewijd.
Toen die kerk afbrandde, besloot men tot een stenen nieuwbouw. De bouw begon in 1768 en was in 1780 voltooid. De kerk kreeg Italiaanse barokvormen, uitgevoerd in gepleisterd baksteen, met twee torens van ongeveer zestig meter hoogte. Bisschop Jan Benisławski wijdde het gebouw in 1800.
De inrichting van het interieur strekte zich uit over de achttiende en de negentiende eeuw. De preekstoel, het orgel en de biechtstoel stammen uit het einde van de achttiende eeuw. Gewelven, bogen en zuilen kregen rococo-ornamenten, zodat barok en rococo in het gebouw naast elkaar staan.
In 1980, bij het tweehonderdjarig bestaan van de kerk, verleende paus Johannes Paulus II de titel basilica minor. Aglona is daarmee de enige basiliek van Letland. In september 1993 bezocht dezelfde paus het heiligdom; voor die gelegenheid werd voor de kerk een groot plein voor de liturgie aangelegd.
Tussen 2011 en 2013 vond onder bisschop Jānis Bulis een omvangrijke restauratie plaats. Het dak werd met koper gedekt, de binnenwanden werden opnieuw geschilderd en de marmerimitatie van het altaar werd hersteld, waarbij de barokke en de rococo-afwerking behouden bleven.
Według jednego ze źródeł Aglona pojawia się jako ośrodek chrześcijański już w 1263 roku. Właściwa historia sanktuarium zaczyna się pod koniec XVII wieku, gdy osiedlili się tu dominikanie, wsparci przez polską szlachciankę. Co do jej imienia i roku fundacji dane są rozbieżne.
Wymienia się rok 1697 oraz lata 1699-1700; jedno ze źródeł wspomina ponadto pierwszy drewniany kościół w 1670 roku. Pewne jest, że dominikanie zbudowali drewniany kościół i klasztor oraz umieścili w nim obraz Matki Bożej przywieziony z Wilna. Drewniany kościół konsekrowano 10 września 1751 roku.
Gdy świątynia ta spłonęła, postanowiono wznieść murowaną. Budowę rozpoczęto w 1768 roku i ukończono w 1780 roku. Kościół otrzymał włoskie formy barokowe, wykonane w tynkowanej cegle, z dwiema wieżami wysokimi na około sześćdziesiąt metrów. Biskup Jan Benisławski konsekrował budowlę w 1800 roku.
Urządzanie wnętrza rozciągnęło się na XVIII i XIX wiek. Ambona, organy i konfesjonał pochodzą z końca XVIII wieku. Sklepienia, łuki i kolumny otrzymały ornamentykę rokokową, tak że barok i rokoko sąsiadują tu ze sobą.
W 1980 roku, w dwusetlecie kościoła, papież Jan Paweł II nadał mu tytuł bazyliki mniejszej. Aglona jest tym samym jedyną bazyliką na Łotwie. We wrześniu 1993 roku ten sam papież odwiedził sanktuarium; na tę okazję urządzono przed kościołem wielki plac liturgiczny.
W latach 2011-2013 przeprowadzono pod kierunkiem biskupa Jānisa Bulisa szeroko zakrojoną restaurację. Dach pokryto miedzią, ściany wewnętrzne pomalowano na nowo, a imitację marmuru na ołtarzu odtworzono, zachowując przy tym barokowe i rokokowe wykończenie.
Einer der Quellen zufolge wird Aglona bereits 1263 zum ersten Mal als christliches Zentrum genannt. Die eigentliche Geschichte des Heiligtums beginnt am Ende des siebzehnten Jahrhunderts, als sich dort Dominikaner mit Unterstützung einer polnischen Edelfrau niederließen. Über ihren Namen und über das Gründungsjahr gehen die Angaben auseinander.
Genannt werden 1697 sowie die Jahre 1699 bis 1700; daneben erwähnt eine Quelle eine erste hölzerne Kirche im Jahr 1670. Fest steht, dass die Dominikaner eine hölzerne Kirche und ein Kloster errichteten und dort ein Marienbild aus Vilnius aufstellten. Eine hölzerne Kirche wurde am 10. September 1751 geweiht.
Als diese Kirche abbrannte, entschloss man sich zu einem steinernen Neubau. Die Arbeiten begannen 1768 und waren 1780 abgeschlossen. Die Kirche erhielt italienische Barockformen, ausgeführt in verputztem Backstein, mit zwei Türmen von etwa sechzig Metern Höhe. Bischof Jan Benisławski weihte das Gebäude im Jahr 1800.
Die Ausstattung des Innenraums zog sich über das achtzehnte und das neunzehnte Jahrhundert hin. Kanzel, Orgel und Beichtstuhl stammen vom Ende des achtzehnten Jahrhunderts. Gewölbe, Bögen und Säulen erhielten Rokokoornamente, sodass Barock und Rokoko im Gebäude nebeneinanderstehen.
1980, zum zweihundertjährigen Bestehen der Kirche, verlieh Papst Johannes Paul II. den Titel Basilica minor. Aglona ist damit die einzige Basilika Lettlands. Im September 1993 besuchte derselbe Papst das Heiligtum; zu diesem Anlass wurde vor der Kirche ein großer Platz für die Liturgie angelegt.
Zwischen 2011 und 2013 fand unter Bischof Jānis Bulis eine umfassende Restaurierung statt. Das Dach wurde mit Kupfer gedeckt, die Innenwände wurden neu gestrichen und die Marmorimitation des Altars wurde wiederhergestellt, wobei die barocke und die Rokokofassung erhalten blieben.
Selon l'une des sources, Aglona est mentionnée comme centre chrétien dès 1263. L'histoire propre du sanctuaire commence à la fin du dix-septième siècle, lorsque des dominicains s'y établirent avec l'appui d'une noble dame polonaise. Les indications divergent sur son nom et sur l'année de fondation.
On cite 1697 ainsi que les années 1699 à 1700 ; une source mentionne en outre une première église de bois en 1670. Il est acquis que les dominicains bâtirent une église de bois et un couvent et y placèrent une image de Marie venue de Vilnius. Une église de bois fut consacrée le 10 septembre 1751.
Lorsque cette église brûla, on décida d'en construire une nouvelle en pierre. Les travaux commencèrent en 1768 et furent achevés en 1780. L'église reçut des formes baroques italiennes, en brique enduite, avec deux tours d'environ soixante mètres de hauteur. L'évêque Jan Benisławski consacra l'édifice en 1800.
L'aménagement intérieur s'étendit sur le dix-huitième et le dix-neuvième siècle. La chaire, l'orgue et le confessionnal datent de la fin du dix-huitième siècle. Voûtes, arcs et colonnes reçurent des ornements rococo, de sorte que le baroque et le rococo voisinent dans l'édifice.
En 1980, pour le bicentenaire de l'église, le pape Jean-Paul II lui conféra le titre de basilique mineure. Aglona est ainsi l'unique basilique de Lettonie. En septembre 1993, le même pape visita le sanctuaire ; à cette occasion, une vaste esplanade liturgique fut aménagée devant l'église.
Entre 2011 et 2013 eut lieu, sous l'évêque Jānis Bulis, une restauration de grande ampleur. La toiture fut couverte de cuivre, les murs intérieurs repeints et le faux marbre de l'autel remis en état, en conservant les finitions baroques et rococo.
Secondo una delle fonti Aglona è menzionata come centro cristiano già nel 1263. La storia vera e propria del santuario comincia alla fine del Seicento, quando vi si stabilirono i domenicani con il sostegno di una nobildonna polacca. Sul suo nome e sull'anno di fondazione le indicazioni divergono.
Si citano il 1697 e gli anni dal 1699 al 1700; una fonte menziona inoltre una prima chiesa lignea nel 1670. È certo che i domenicani costruirono una chiesa di legno e un convento e vi collocarono una statua di Maria proveniente da Vilnius. Una chiesa lignea fu consacrata il 10 settembre 1751.
Quando quella chiesa bruciò, si decise di ricostruirla in muratura. I lavori cominciarono nel 1768 e si conclusero nel 1780. La chiesa ricevette forme barocche italiane, realizzate in laterizio intonacato, con due torri alte circa sessanta metri. Il vescovo Jan Benisławski consacrò l'edificio nel 1800.
L'allestimento dell'interno si estese lungo il Settecento e l'Ottocento. Il pulpito, l'organo e il confessionale risalgono alla fine del Settecento. Volte, archi e colonne ricevettero ornamenti rococò, sicché barocco e rococò convivono nell'edificio.
Nel 1980, per il bicentenario della chiesa, papa Giovanni Paolo II concesse il titolo di basilica minore. Aglona è così l'unica basilica della Lettonia. Nel settembre 1993 lo stesso papa visitò il santuario; per l'occasione fu creato davanti alla chiesa un grande piazzale per la liturgia.
Tra il 2011 e il 2013 ebbe luogo, sotto il vescovo Jānis Bulis, un ampio restauro. Il tetto fu coperto di rame, le pareti interne furono ridipinte e fu ripristinata l'imitazione del marmo dell'altare, conservando le finiture barocche e rococò.
Según una de las fuentes, Aglona se menciona ya en 1263 como centro cristiano. La historia propiamente dicha del santuario comienza a finales del siglo XVII, cuando los dominicos se establecieron allí con el apoyo de una noble polaca. Sobre su nombre y sobre el año de la fundación los datos difieren.
Se mencionan 1697 y los años 1699 a 1700; además, una fuente habla de una primera iglesia de madera en 1670. Lo que está fuera de duda es que los dominicos construyeron una iglesia de madera y un convento y colocaron allí una imagen de la Virgen traída de Vilna. Una iglesia de madera fue consagrada el 10 de septiembre de 1751.
Cuando aquel templo ardió, se decidió levantar uno nuevo de piedra. Las obras comenzaron en 1768 y concluyeron en 1780. La iglesia adoptó formas del barroco italiano, ejecutadas en ladrillo revocado, con dos torres de unos sesenta metros de altura. El obispo Jan Benisławski consagró el edificio en 1800.
El acondicionamiento del interior se prolongó a lo largo de los siglos XVIII y XIX. El púlpito, el órgano y el confesonario datan de finales del siglo XVIII. Bóvedas, arcos y columnas recibieron ornamentos rococó, de modo que el barroco y el rococó conviven en el edificio.
En 1980, con motivo del segundo centenario de la iglesia, el papa Juan Pablo II le concedió el título de basílica menor. Aglona es, por tanto, la única basílica de Letonia. En septiembre de 1993 ese mismo papa visitó el santuario; para la ocasión se habilitó ante la iglesia una gran explanada para la liturgia.
Entre 2011 y 2013 se llevó a cabo, bajo el obispo Jānis Bulis, una restauración de gran alcance. La cubierta se revistió de cobre, se repintaron las paredes interiores y se recuperó la imitación de mármol del altar, conservando los acabados barrocos y rococó.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
In de basiliek wordt de icoon van de Wonderdadige Moeder Gods van Aglona vereerd. Volgens de overlevering brachten de dominicanen de afbeelding bij hun komst uit Vilnius mee. Het werk wordt in de zeventiende eeuw gedateerd.
De icoon is niet het hele jaar te zien: zij wordt alleen bij de grote kerkelijke feesten onthuld en blijft de overige tijd bedekt. Gelovigen schrijven er genezingen aan toe, en dat vormt de kern van de bedevaart naar Aglona.
De kerk zelf is gewijd aan de Tenhemelopneming van Maria. Daarnaast geldt een bron bij het Egles-meer, niet ver van de basiliek, als heilig; aan het water worden geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven. Volgens een van de bronnen rekent de Heilige Stoel Aglona tot de internationale heiligdommen.
De volledige Letse naam van de kerk luidt Aglonas Vissvētākās Jaunavas Marijas debesīs uzņemšanas Romas katoļu bazilika, de rooms-katholieke basiliek van de Tenhemelopneming van de Allerheiligste Maagd Maria. Die titel bepaalt ook de datum van het patroonsfeest.
W bazylice czczona jest ikona Cudownej Matki Bożej Aglońskiej. Według tradycji dominikanie przywieźli wizerunek ze sobą z Wilna. Dzieło datuje się na XVII wiek.
Ikony nie można oglądać przez cały rok: odsłania się ją wyłącznie podczas wielkich świąt kościelnych, a poza nimi pozostaje zakryta. Wierni przypisują jej uzdrowienia i to stanowi sedno pielgrzymowania do Aglony.
Sam kościół jest poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Za święte uchodzi ponadto źródło przy jeziorze Egle, nieopodal bazyliki; wodzie przypisuje się właściwości lecznicze. Według jednego ze źródeł Stolica Apostolska zalicza Aglonę do sanktuariów międzynarodowych.
Pełna łotewska nazwa kościoła brzmi Aglonas Vissvētākās Jaunavas Marijas debesīs uzņemšanas Romas katoļu bazilika, rzymskokatolicka bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Tytuł ten wyznacza także datę odpustu.
In der Basilika wird die Ikone der Wundertätigen Gottesmutter von Aglona verehrt. Der Überlieferung nach brachten die Dominikaner das Bild bei ihrer Ankunft aus Vilnius mit. Das Werk wird in das siebzehnte Jahrhundert datiert.
Die Ikone ist nicht das ganze Jahr zu sehen: Sie wird nur an den großen kirchlichen Festen enthüllt und bleibt die übrige Zeit verdeckt. Gläubige schreiben ihr Heilungen zu, und das bildet den Kern der Wallfahrt nach Aglona.
Die Kirche selbst ist Mariä Himmelfahrt geweiht. Daneben gilt eine Quelle am Egles-See, unweit der Basilika, als heilig; dem Wasser werden heilkräftige Eigenschaften zugeschrieben. Einer der Quellen zufolge zählt der Heilige Stuhl Aglona zu den internationalen Heiligtümern.
Der vollständige lettische Name der Kirche lautet Aglonas Vissvētākās Jaunavas Marijas debesīs uzņemšanas Romas katoļu bazilika, die römisch-katholische Basilika der Aufnahme der Allerheiligsten Jungfrau Maria in den Himmel. Dieser Titel bestimmt auch das Datum des Patronatsfestes.
On vénère dans la basilique l'icône de la Mère de Dieu miraculeuse d'Aglona. Selon la tradition, les dominicains apportèrent l'image de Vilnius lors de leur arrivée. L'œuvre est datée du dix-septième siècle.
L'icône n'est pas visible toute l'année : elle n'est dévoilée que lors des grandes fêtes liturgiques et demeure voilée le reste du temps. Les fidèles lui attribuent des guérisons, et c'est là le cœur du pèlerinage à Aglona.
L'église elle-même est dédiée à l'Assomption de Marie. Par ailleurs, une source proche du lac Egles, non loin de la basilique, passe pour sacrée ; on prête à son eau des vertus curatives. Selon l'une des sources, le Saint-Siège compte Aglona parmi les sanctuaires internationaux.
Le nom letton complet de l'église est Aglonas Vissvētākās Jaunavas Marijas debesīs uzņemšanas Romas katoļu bazilika, la basilique catholique romaine de l'Assomption de la Très Sainte Vierge Marie. Ce vocable détermine aussi la date de la fête patronale.
Nella basilica si venera l'icona della Madre di Dio miracolosa di Aglona. Secondo la tradizione i domenicani portarono con sé l'immagine da Vilnius al loro arrivo. L'opera è datata al XVII secolo.
L'icona non è visibile tutto l'anno: viene scoperta soltanto nelle grandi feste liturgiche e resta per il resto del tempo coperta. I fedeli le attribuiscono guarigioni, e questo costituisce il nucleo del pellegrinaggio ad Aglona.
La chiesa stessa è dedicata all'Assunzione di Maria. È inoltre considerata sacra una sorgente presso il lago Egles, non lontano dalla basilica; all'acqua si attribuiscono proprietà curative. Secondo una delle fonti la Santa Sede annovera Aglona tra i santuari internazionali.
Il nome lettone completo della chiesa è Aglonas Vissvētākās Jaunavas Marijas debesīs uzņemšanas Romas katoļu bazilika, basilica cattolica romana dell'Assunzione della Beatissima Vergine Maria. Quel titolo determina anche la data della festa patronale.
En la basílica se venera el icono de la Madre de Dios Milagrosa de Aglona. Según la tradición, los dominicos trajeron consigo la imagen desde Vilna cuando llegaron. La obra se fecha en el siglo XVII.
El icono no está a la vista todo el año: solo se descubre en las grandes fiestas eclesiásticas y permanece cubierto el resto del tiempo. Los fieles le atribuyen curaciones, y eso constituye el núcleo de la peregrinación a Aglona.
La iglesia misma está dedicada a la Asunción de María. Además, se considera sagrado un manantial junto al lago Egles, no lejos de la basílica; al agua se le atribuyen propiedades curativas. Según una de las fuentes, la Santa Sede cuenta Aglona entre los santuarios internacionales.
El nombre letón completo de la iglesia es Aglonas Vissvētākās Jaunavas Marijas debesīs uzņemšanas Romas katoļu bazilika, la basílica católica romana de la Asunción de la Santísima Virgen María. Ese título determina también la fecha de la fiesta patronal.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De basiliek staat vrij in het glooiende landschap van Latgale. De voorgevel wordt bepaald door twee torens van ongeveer zestig meter hoog, opgetrokken in gepleisterd baksteen. De vormgeving is die van de Italiaanse barok; enkele bronnen spreken van late barok. Bij de laatste restauratie werd het dak met koper gedekt.
Binnen ziet u kruisribgewelven, rondbogen en zuilen die met rococo-ornamenten zijn versierd. De afwerking van het interieur strekte zich uit over de achttiende en de negentiende eeuw en werd bij de restauratie van 2011 tot 2013 in die stijl hersteld.
Tot de oudste inrichting behoren de preekstoel, het orgel en de biechtstoel, alle uit het einde van de achttiende eeuw. Het hoofdaltaar is afgewerkt met marmerimitatie. Verspreid door de kerk hangen en staan schilderijen en beeldhouwwerken uit verschillende perioden.
De icoon van de Wonderdadige Moeder Gods heeft haar vaste plaats in het heiligdom, maar is alleen tijdens de feesten zichtbaar. Naast de kerk staan de gebouwen van het voormalige dominicanenklooster; samen vormen zij het geestelijke middelpunt van Latgale.
De sporen van de restauratie van 2011 tot 2013 zijn goed te zien. Het koperen dak, de opnieuw geschilderde binnenwanden en de herstelde marmerimitatie op het altaar dateren uit die campagne, die onder bisschop Jānis Bulis werd uitgevoerd.
Voor de basiliek ligt een ruim plein, in 1993 aangelegd voor de openluchtvieringen bij het bezoek van paus Johannes Paulus II. Het biedt plaats aan de grote diensten. Niet ver van de kerk, bij het Egles-meer, ligt de bron waaraan geneeskracht wordt toegeschreven.
Bazylika stoi swobodnie w falistym krajobrazie Łatgalii. Fasadę określają dwie wieże wysokie na około sześćdziesiąt metrów, wzniesione z tynkowanej cegły. Formy są włoskobarokowe; niektóre źródła mówią o późnym baroku. Podczas ostatniej restauracji dach pokryto miedzią.
Wewnątrz zobaczą Państwo sklepienia krzyżowo-żebrowe, łuki pełne i kolumny ozdobione ornamentyką rokokową. Wykończenie wnętrza rozciągnęło się na XVIII i XIX wiek, a podczas restauracji w latach 2011-2013 odtworzono je w tym samym stylu.
Do najstarszego wyposażenia należą ambona, organy i konfesjonał, wszystkie z końca XVIII wieku. Ołtarz główny wykończono imitacją marmuru. Po całym kościele rozmieszczone są obrazy i rzeźby z różnych epok.
Ikona Cudownej Matki Bożej ma w sanktuarium swoje stałe miejsce, lecz widoczna jest tylko podczas świąt. Obok kościoła stoją zabudowania dawnego klasztoru dominikanów; razem tworzą one duchowe centrum Łatgalii.
Ślady restauracji z lat 2011-2013 są dobrze widoczne. Miedziany dach, na nowo pomalowane ściany wewnętrzne i odtworzona imitacja marmuru na ołtarzu pochodzą z tej kampanii, prowadzonej pod kierunkiem biskupa Jānisa Bulisa.
Przed bazyliką rozciąga się obszerny plac, urządzony w 1993 roku na uroczystości pod gołym niebem podczas wizyty papieża Jana Pawła II. Mieści on wielkie nabożeństwa. Nieopodal kościoła, przy jeziorze Egle, znajduje się źródło, któremu przypisuje się moc uzdrawiania.
Die Basilika steht frei in der hügeligen Landschaft Lettgallens. Die Vorderfront wird von zwei etwa sechzig Meter hohen Türmen bestimmt, aufgeführt in verputztem Backstein. Die Gestaltung ist die des italienischen Barock; einige Quellen sprechen von Spätbarock. Bei der jüngsten Restaurierung wurde das Dach mit Kupfer gedeckt.
Im Inneren sehen Sie Kreuzrippengewölbe, Rundbögen und Säulen, die mit Rokokoornamenten verziert sind. Die Ausgestaltung des Innenraums zog sich über das achtzehnte und das neunzehnte Jahrhundert hin und wurde bei der Restaurierung von 2011 bis 2013 in diesem Stil wiederhergestellt.
Zur ältesten Ausstattung gehören Kanzel, Orgel und Beichtstuhl, alle vom Ende des achtzehnten Jahrhunderts. Der Hochaltar ist mit Marmorimitation gefasst. Über die Kirche verteilt hängen und stehen Gemälde und Bildwerke aus verschiedenen Zeiten.
Die Ikone der Wundertätigen Gottesmutter hat ihren festen Platz im Heiligtum, ist aber nur während der Feste sichtbar. Neben der Kirche stehen die Gebäude des ehemaligen Dominikanerklosters; zusammen bilden sie den geistlichen Mittelpunkt Lettgallens.
Die Spuren der Restaurierung von 2011 bis 2013 sind gut zu erkennen. Das Kupferdach, die neu gestrichenen Innenwände und die wiederhergestellte Marmorimitation am Altar stammen aus jener Kampagne, die unter Bischof Jānis Bulis durchgeführt wurde.
Vor der Basilika liegt ein weiter Platz, 1993 für die Feiern unter freiem Himmel beim Besuch von Papst Johannes Paul II. angelegt. Er bietet den großen Gottesdiensten Raum. Unweit der Kirche, am Egles-See, liegt die Quelle, der Heilkraft zugeschrieben wird.
La basilique se dresse isolée dans le paysage vallonné de la Latgale. La façade est marquée par deux tours d'environ soixante mètres de haut, en brique enduite. Le parti est celui du baroque italien ; quelques sources parlent de baroque tardif. Lors de la dernière restauration, la toiture a été couverte de cuivre.
À l'intérieur, vous verrez des voûtes d'ogives, des arcs en plein cintre et des colonnes ornées de motifs rococo. La finition de l'intérieur s'étendit sur le dix-huitième et le dix-neuvième siècle et fut rétablie dans ce style lors de la restauration de 2011 à 2013.
Parmi les éléments les plus anciens figurent la chaire, l'orgue et le confessionnal, tous de la fin du dix-huitième siècle. Le maître-autel est traité en faux marbre. Dans toute l'église sont répartis tableaux et sculptures de diverses époques.
L'icône de la Mère de Dieu miraculeuse a sa place fixe dans le sanctuaire, mais n'est visible que pendant les fêtes. À côté de l'église s'élèvent les bâtiments de l'ancien couvent dominicain ; ensemble, ils forment le cœur spirituel de la Latgale.
Les traces de la restauration de 2011 à 2013 se laissent bien voir. La toiture de cuivre, les murs intérieurs repeints et le faux marbre restauré de l'autel datent de cette campagne, menée sous l'évêque Jānis Bulis.
Devant la basilique s'étend une vaste esplanade, aménagée en 1993 pour les célébrations en plein air lors de la visite du pape Jean-Paul II. Elle accueille les grands offices. Non loin de l'église, près du lac Egles, se trouve la source à laquelle on prête un pouvoir de guérison.
La basilica sorge isolata nel paesaggio ondulato del Latgale. La facciata è segnata da due torri alte circa sessanta metri, in laterizio intonacato. Le forme sono quelle del barocco italiano; alcune fonti parlano di tardo barocco. Nell'ultimo restauro il tetto è stato coperto di rame.
All'interno vedrà volte a crociera costolonate, archi a tutto sesto e colonne decorate con ornamenti rococò. La finitura degli interni si estese lungo il Settecento e l'Ottocento e fu ripristinata in quello stile nel restauro del 2011-2013.
Tra gli arredi più antichi figurano il pulpito, l'organo e il confessionale, tutti della fine del Settecento. L'altare maggiore è rifinito a imitazione del marmo. Sparsi per la chiesa si trovano dipinti e sculture di epoche diverse.
L'icona della Madre di Dio miracolosa ha il suo posto fisso nel santuario, ma è visibile soltanto durante le feste. Accanto alla chiesa sorgono gli edifici dell'ex convento domenicano; insieme formano il cuore spirituale del Latgale.
Le tracce del restauro del 2011-2013 si notano bene. Il tetto di rame, le pareti interne ridipinte e l'imitazione del marmo ripristinata sull'altare risalgono a quella campagna, condotta sotto il vescovo Jānis Bulis.
Davanti alla basilica si apre un ampio piazzale, realizzato nel 1993 per le celebrazioni all'aperto in occasione della visita di papa Giovanni Paolo II. Può accogliere le grandi liturgie. Non lontano dalla chiesa, presso il lago Egles, si trova la sorgente cui si attribuisce potere curativo.
La basílica se alza exenta en el paisaje ondulado de Latgale. La fachada está marcada por dos torres de unos sesenta metros de altura, levantadas en ladrillo revocado. El lenguaje formal es el del barroco italiano; algunas fuentes hablan de barroco tardío. En la última restauración la cubierta se revistió de cobre.
Dentro verá usted bóvedas de crucería, arcos de medio punto y columnas decoradas con ornamentos rococó. El acabado del interior se prolongó a lo largo de los siglos XVIII y XIX y se restituyó en ese mismo estilo durante la restauración de 2011 a 2013.
Entre el mobiliario más antiguo figuran el púlpito, el órgano y el confesonario, todos de finales del siglo XVIII. El altar mayor está acabado con imitación de mármol. Repartidos por la iglesia cuelgan y se alzan cuadros y esculturas de distintas épocas.
El icono de la Madre de Dios Milagrosa tiene su lugar fijo en el santuario, pero solo es visible durante las fiestas. Junto a la iglesia se encuentran los edificios del antiguo convento dominico; juntos forman el corazón espiritual de Latgale.
Las huellas de la restauración de 2011 a 2013 se aprecian bien. La cubierta de cobre, las paredes interiores repintadas y la imitación de mármol recuperada en el altar proceden de aquella campaña, dirigida bajo el obispo Jānis Bulis.
Ante la basílica se extiende una amplia explanada, habilitada en 1993 para las celebraciones al aire libre de la visita del papa Juan Pablo II. Acoge los grandes oficios. No lejos de la iglesia, junto al lago Egles, se halla el manantial al que se atribuye poder curativo.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Het patroonsfeest van Aglona is de Tenhemelopneming van Maria op 15 augustus. Pelgrims komen dan niet alleen uit Letland, maar ook uit Litouwen, Polen en andere Europese landen. Sommigen leggen de tocht te voet af en zijn daar meer dan een week mee onderweg.
Op die dag wordt de icoon van de Wonderdadige Moeder Gods onthuld; buiten de grote feesten blijft zij bedekt. De vieringen vinden in de open lucht plaats op het plein voor de basiliek.
Aglona kreeg in 1980 de titel basilica minor, verleend door paus Johannes Paulus II bij het tweehonderdjarig bestaan van de kerk. Het is de enige basiliek van Letland. De verheffing viel samen met het tweehonderdjarig bestaan van het kerkgebouw, dat in 1780 gereedkwam. Volgens een van de bronnen rekent de Heilige Stoel het heiligdom tot de internationale bedevaartplaatsen.
In september 1993 bezocht Johannes Paulus II Aglona in persoon. Voor dat bezoek werd het liturgische plein voor de kerk aangelegd, dat sindsdien bij de grote vieringen dienstdoet.
Odpustem Aglony jest uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 15 sierpnia. Pielgrzymi przybywają wtedy nie tylko z Łotwy, lecz także z Litwy, Polski i innych krajów Europy. Niektórzy idą pieszo i są w drodze ponad tydzień.
Tego dnia odsłania się ikonę Cudownej Matki Bożej; poza wielkimi świętami pozostaje ona zakryta. Nabożeństwa odbywają się pod gołym niebem, na placu przed bazyliką.
Aglona otrzymała w 1980 roku tytuł bazyliki mniejszej, nadany przez papieża Jana Pawła II w dwusetlecie kościoła. To jedyna bazylika na Łotwie. Wyniesienie zbiegło się z dwustuleciem budowli, którą ukończono w 1780 roku. Według jednego ze źródeł Stolica Apostolska zalicza to sanktuarium do międzynarodowych miejsc pielgrzymkowych.
We wrześniu 1993 roku Jan Paweł II odwiedził Aglonę osobiście. Na tę wizytę urządzono przed kościołem plac liturgiczny, który od tego czasu służy wielkim celebracjom.
Das Patronatsfest von Aglona ist Mariä Himmelfahrt am 15. August. Pilger kommen dann nicht nur aus Lettland, sondern auch aus Litauen, Polen und anderen europäischen Ländern. Manche legen den Weg zu Fuß zurück und sind dafür mehr als eine Woche unterwegs.
An diesem Tag wird die Ikone der Wundertätigen Gottesmutter enthüllt; außerhalb der großen Feste bleibt sie verdeckt. Die Feiern finden unter freiem Himmel auf dem Platz vor der Basilika statt.
Aglona erhielt 1980 den Titel Basilica minor, verliehen von Papst Johannes Paul II. zum zweihundertjährigen Bestehen der Kirche. Es ist die einzige Basilika Lettlands. Die Erhebung fiel mit dem zweihundertjährigen Bestehen des Kirchengebäudes zusammen, das 1780 fertiggestellt wurde. Einer der Quellen zufolge zählt der Heilige Stuhl das Heiligtum zu den internationalen Wallfahrtsorten.
Im September 1993 besuchte Johannes Paul II. Aglona persönlich. Für diesen Besuch wurde der liturgische Platz vor der Kirche angelegt, der seither bei den großen Feiern seinen Dienst tut.
La fête patronale d'Aglona est l'Assomption de Marie, le 15 août. Les pèlerins viennent alors non seulement de Lettonie, mais aussi de Lituanie, de Pologne et d'autres pays européens. Certains font le trajet à pied et sont en chemin plus d'une semaine.
Ce jour-là, l'icône de la Mère de Dieu miraculeuse est dévoilée ; en dehors des grandes fêtes, elle demeure voilée. Les célébrations se déroulent en plein air, sur l'esplanade devant la basilique.
Aglona reçut en 1980 le titre de basilique mineure, conféré par le pape Jean-Paul II pour le bicentenaire de l'église. C'est l'unique basilique de Lettonie. Cette élévation coïncida avec le bicentenaire de l'édifice, achevé en 1780. Selon l'une des sources, le Saint-Siège compte le sanctuaire parmi les lieux de pèlerinage internationaux.
En septembre 1993, Jean-Paul II se rendit en personne à Aglona. Pour cette visite fut aménagée l'esplanade liturgique devant l'église, qui sert depuis lors aux grandes célébrations.
La festa patronale di Aglona è l'Assunzione di Maria, il 15 agosto. I pellegrini arrivano allora non solo dalla Lettonia, ma anche dalla Lituania, dalla Polonia e da altri paesi europei. Alcuni compiono il cammino a piedi e vi impiegano più di una settimana.
In quel giorno l'icona della Madre di Dio miracolosa viene scoperta; al di fuori delle grandi feste resta coperta. Le celebrazioni si svolgono all'aperto, sul piazzale davanti alla basilica.
Aglona ricevette nel 1980 il titolo di basilica minore, concesso da papa Giovanni Paolo II per il bicentenario della chiesa. È l'unica basilica della Lettonia. L'elevazione coincise con i duecento anni dell'edificio, terminato nel 1780. Secondo una delle fonti la Santa Sede annovera il santuario tra i luoghi di pellegrinaggio internazionali.
Nel settembre 1993 Giovanni Paolo II visitò Aglona di persona. Per quella visita fu realizzato il piazzale liturgico davanti alla chiesa, che da allora serve per le grandi celebrazioni.
La fiesta patronal de Aglona es la Asunción de María, el 15 de agosto. Los peregrinos llegan entonces no solo de Letonia, sino también de Lituania, Polonia y otros países europeos. Algunos hacen el camino a pie y emplean en ello más de una semana.
Ese día se descubre el icono de la Madre de Dios Milagrosa; fuera de las grandes fiestas permanece cubierto. Las celebraciones tienen lugar al aire libre, en la explanada ante la basílica.
Aglona recibió en 1980 el título de basílica menor, concedido por el papa Juan Pablo II con ocasión del segundo centenario de la iglesia. Es la única basílica de Letonia. La elevación coincidió con los doscientos años del templo, terminado en 1780. Según una de las fuentes, la Santa Sede cuenta el santuario entre los lugares de peregrinación internacionales.
En septiembre de 1993 Juan Pablo II visitó Aglona en persona. Para esa visita se habilitó ante la iglesia la explanada litúrgica que desde entonces sirve para las grandes celebraciones.