Ars-sur-FormansArs-sur-FormansArs-sur-FormansArs-sur-FormansArs-sur-FormansArs-sur-Formans

De plaatsnaam gaat terug op arsa, 'verbrande', en duikt al in 969 in de bronnen op. In de elfde eeuw was Ars een steunpunt van de heerlijkheid Villars; in 1409 werd het dorp platgebrand door de troepen van Viry. In 1790 werd het een gemeente in het departement Ain en bij decreet van 12 oktober 1956 kreeg het zijn huidige naam.

Jean-Marie Vianney werd op 8 mei 1786 geboren in Dardilly bij Lyon en nog dezelfde dag gedoopt, als vierde van zes kinderen van Matthieu Vianney en Marie Belize. Leren ging hem moeizaam af, het Latijn in het bijzonder, doordat de Revolutie zijn schooltijd had verstoord. Pas op zijn twintigste ging hij in Écully naar de pastorieschool van abbé Balley.

In 1809 werd hij ondanks zijn status als geestelijk student opgeroepen voor de legers van Napoleon. Aan de tweede lichting onttrok hij zich in 1810, waarna hij veertien maanden in Les Noes leefde onder de naam Jerome Vincent tot een amnestie daar een einde aan maakte.

In 1811 ontving hij de tonsuur en in 1812 ging hij naar het kleinseminarie van Verrières-en-Forez. Het grootseminarie van Lyon bevond hem in 1813 te traag en stuurde hem terug naar Balley. Op 12 augustus 1815 werd hij in Grenoble tot priester gewijd; de dag daarna droeg hij zijn eerste mis op.

Kort na de dood van Balley kreeg hij in 1818 Ars toegewezen. Onderweg raakte hij verdwaald; de herdersjongen Antoine Givre wees hem het dorp. Wat hij aantrof was een parochie waarin godsdienstige onwetendheid en onverschilligheid na de Revolutie de toon zetten: er werd op zondag op het land gewerkt, gedanst en gedronken in de vier herbergen, en zelden gecommuniceerd.

Vianney preekte tegen godslastering en tegen het dansen, en weigerde de absolutie aan wie ermee doorging. Daarnaast bouwde hij het parochieleven op met de eucharistie, de Mariadevotie en een rozenkransbroederschap. Rond 1827 gold de parochie als bekeerd, en zijn naam was toen al ver buiten de streek bekend.

In 1824 richtte hij La Providence op, een gratis meisjesschool onder leiding van Catherine Lassagne en Benoîte Lardet, die later ook arme en verweesde meisjes tot hun twintigste opnam; in 1846 droeg hij het werk over aan de congregatie van Sint-Jozef. Beroemd werd hij vooral als biechtvader: in zijn laatste tien jaar zat hij zestien tot achttien uur per dag in de biechtstoel.

Volgens de overlevering werd hij vanaf eind 1823 's nachts geplaagd door wat hij zelf aan de duivel toeschreef en wat le grappin ging heten: naar verluidt rammelende deuren, een trillend huis en stemmen die zijn naam riepen. Getuigen die bij hem waakten hoorden doorgaans niets; abbé Raymond weet het meeste aan een uitgeputte geest.

Hij bouwde een kapel ter ere van de heilige Philomena en schreef genezingen aan haar voorspraak toe, mede om de aandacht van zijn eigen persoon af te leiden. Zelf verlangde hij naar het leven van een monnik en vluchtte viermaal uit Ars weg, het laatst in 1853, toen hij met emeritaat hoopte te gaan. Bisschop Chalandon weigerde.

Hij stierf op 4 augustus 1859, drieënzeventig jaar oud, in Ars. Bij zijn uitvaart waren driehonderd priesters en meer dan zesduizend mensen aanwezig. Op 3 oktober 1874 verklaarde Pius IX hem eerbiedwaardig; op 8 januari 1905 sprak Pius X hem zalig en stelde hem ten voorbeeld aan de parochiegeestelijkheid. De heiligverklaring volgde op 31 mei 1925.

Nazwa miejscowości wywodzi się od słowa arsa, „spalona”, i pojawia się w źródłach już w 969 roku. W XI wieku Ars było punktem oparcia seniorii Villars; w 1409 roku wieś doszczętnie spalili żołnierze z Viry. W 1790 roku stała się gminą w departamencie Ain, a dekretem z 12 października 1956 roku otrzymała dzisiejszą nazwę.

Jan Maria Vianney urodził się 8 maja 1786 roku w Dardilly pod Lyonem i tego samego dnia został ochrzczony, jako czwarte z sześciorga dzieci Matthieu Vianneya i Marie Belize. Nauka przychodziła mu z trudem, zwłaszcza łacina, ponieważ rewolucja zakłóciła jego lata szkolne. Dopiero jako dwudziestolatek zaczął uczęszczać w Écully do szkoły przy plebanii prowadzonej przez księdza Balleya.

W 1809 roku, mimo statusu alumna, został powołany do armii Napoleona. Od drugiego poboru uchylił się w 1810 roku, po czym przez czternaście miesięcy żył w Les Noes pod nazwiskiem Jerome Vincent, dopóki nie położyła temu kresu amnestia.

W 1811 roku przyjął tonsurę, a w 1812 wstąpił do niższego seminarium w Verrières-en-Forez. Wyższe seminarium w Lyonie uznało go w 1813 roku za zbyt ociężałego w nauce i odesłało z powrotem do Balleya. 12 sierpnia 1815 roku przyjął w Grenoble święcenia kapłańskie; nazajutrz odprawił swoją pierwszą mszę.

Wkrótce po śmierci Balleya, w 1818 roku, otrzymał przydział do Ars. W drodze zabłądził; wieś wskazał mu pastuszek Antoine Givre. Zastał parafię, w której po rewolucji ton nadawały religijna niewiedza i obojętność: w niedzielę pracowano w polu, tańczono i pito w czterech karczmach, a do komunii przystępowano rzadko.

Vianney głosił kazania przeciw bluźnierstwu i tańcom, a tym, którzy przy nich trwali, odmawiał rozgrzeszenia. Zarazem budował życie parafialne wokół Eucharystii, nabożeństwa maryjnego i bractwa różańcowego. Około 1827 roku parafia uchodziła za nawróconą, a jego nazwisko było już wtedy znane daleko poza okolicą.

W 1824 roku założył La Providence, bezpłatną szkołę dla dziewcząt prowadzoną przez Catherine Lassagne i Benoîte Lardet, która później przyjmowała także ubogie i osierocone dziewczęta aż do dwudziestego roku życia; w 1846 roku przekazał to dzieło zgromadzeniu św. Józefa. Sławę zyskał przede wszystkim jako spowiednik: w ostatnich dziesięciu latach życia spędzał w konfesjonale od szesnastu do osiemnastu godzin dziennie.

Według tradycji od końca 1823 roku nękało go nocami coś, co sam przypisywał diabłu i co nazwano le grappin: podobno grzechoczące drzwi, trzęsący się dom i głosy wołające go po imieniu. Świadkowie, którzy czuwali przy nim, na ogół nic nie słyszeli; ksiądz Raymond większość tych zjawisk przypisywał wyczerpanemu umysłowi.

Zbudował kaplicę ku czci świętej Filomeny i uzdrowienia przypisywał jej wstawiennictwu, po części po to, by odwrócić uwagę od własnej osoby. Sam tęsknił za życiem mnicha i czterokrotnie uciekał z Ars, ostatni raz w 1853 roku, gdy miał nadzieję przejść w stan spoczynku. Biskup Chalandon odmówił.

Zmarł 4 sierpnia 1859 roku w Ars, w wieku siedemdziesięciu trzech lat. W jego pogrzebie wzięło udział trzystu kapłanów i ponad sześć tysięcy osób. 3 października 1874 roku Pius IX ogłosił go czcigodnym; 8 stycznia 1905 roku Pius X beatyfikował go i postawił za wzór duchowieństwu parafialnemu. Kanonizacja nastąpiła 31 maja 1925 roku.

Der Ortsname geht auf arsa, „die Verbrannte“, zurück und taucht bereits 969 in den Quellen auf. Im elften Jahrhundert war Ars ein Stützpunkt der Herrschaft Villars; 1409 wurde das Dorf von den Truppen von Viry niedergebrannt. 1790 wurde es eine Gemeinde im Département Ain, und durch Dekret vom 12. Oktober 1956 erhielt es seinen heutigen Namen.

Jean-Marie Vianney wurde am 8. Mai 1786 in Dardilly bei Lyon geboren und noch am selben Tag getauft, als viertes von sechs Kindern von Matthieu Vianney und Marie Belize. Das Lernen fiel ihm schwer, besonders das Latein, weil die Revolution seine Schulzeit gestört hatte. Erst mit zwanzig Jahren besuchte er in Écully die Pfarrschule des Abbé Balley.

1809 wurde er trotz seines Status als Theologiestudent zu den Armeen Napoleons einberufen. Der zweiten Aushebung entzog er sich 1810; danach lebte er vierzehn Monate in Les Noes unter dem Namen Jerome Vincent, bis eine Amnestie dem ein Ende setzte.

1811 empfing er die Tonsur, und 1812 ging er an das Kleine Seminar von Verrières-en-Forez. Das Große Seminar von Lyon befand ihn 1813 für zu langsam und schickte ihn zu Balley zurück. Am 12. August 1815 wurde er in Grenoble zum Priester geweiht; am Tag darauf feierte er seine erste Messe.

Kurz nach dem Tod Balleys wurde ihm 1818 Ars zugewiesen. Unterwegs verirrte er sich; der Hirtenjunge Antoine Givre wies ihm den Weg ins Dorf. Was er vorfand, war eine Pfarrei, in der nach der Revolution religiöse Unwissenheit und Gleichgültigkeit den Ton angaben: Sonntags wurde auf dem Feld gearbeitet, in den vier Wirtshäusern wurde getanzt und getrunken, und nur selten ging man zur Kommunion.

Vianney predigte gegen die Gotteslästerung und gegen das Tanzen und verweigerte denen die Absolution, die damit fortfuhren. Daneben baute er das Pfarrleben mit der Eucharistie, der Marienverehrung und einer Rosenkranzbruderschaft auf. Um 1827 galt die Pfarrei als bekehrt, und sein Name war da schon weit über die Gegend hinaus bekannt.

1824 gründete er La Providence, eine kostenlose Mädchenschule unter der Leitung von Catherine Lassagne und Benoîte Lardet, die später auch arme und verwaiste Mädchen bis zu ihrem zwanzigsten Lebensjahr aufnahm; 1846 übergab er das Werk der Kongregation vom heiligen Josef. Berühmt wurde er vor allem als Beichtvater: In seinen letzten zehn Jahren saß er sechzehn bis achtzehn Stunden am Tag im Beichtstuhl.

Der Überlieferung nach wurde er von Ende 1823 an nachts von etwas geplagt, das er selbst dem Teufel zuschrieb und das le grappin genannt wurde: angeblich klappernde Türen, ein bebendes Haus und Stimmen, die seinen Namen riefen. Zeugen, die bei ihm wachten, hörten in der Regel nichts; Abbé Raymond schrieb das meiste einem erschöpften Geist zu.

Er baute eine Kapelle zu Ehren der heiligen Philomena und schrieb Heilungen ihrer Fürsprache zu, auch um die Aufmerksamkeit von seiner eigenen Person abzulenken. Er selbst sehnte sich nach dem Leben eines Mönchs und floh viermal aus Ars, zuletzt 1853, als er in den Ruhestand zu treten hoffte. Bischof Chalandon lehnte ab.

Er starb am 4. August 1859 im Alter von dreiundsiebzig Jahren in Ars. Bei seinem Begräbnis waren dreihundert Priester und mehr als sechstausend Menschen zugegen. Am 3. Oktober 1874 erklärte Pius IX. ihn für ehrwürdig; am 8. Januar 1905 sprach Pius X. ihn selig und stellte ihn dem Pfarrklerus als Vorbild hin. Die Heiligsprechung folgte am 31. Mai 1925.

Le nom du lieu remonte à arsa, « brûlée », et apparaît dans les sources dès 969. Au onzième siècle, Ars était un point d'appui de la seigneurie de Villars ; en 1409, le village fut incendié par les troupes de Viry. En 1790, il devint une commune du département de l'Ain et, par décret du 12 octobre 1956, il reçut son nom actuel.

Jean-Marie Vianney naquit le 8 mai 1786 à Dardilly, près de Lyon, et fut baptisé le jour même, quatrième de six enfants de Matthieu Vianney et de Marie Belize. Les études lui coûtaient, le latin en particulier, car la Révolution avait perturbé sa scolarité. Ce n'est qu'à vingt ans qu'il entra à Écully, à l'école presbytérale de l'abbé Balley.

En 1809, malgré son statut d'étudiant ecclésiastique, il fut appelé sous les drapeaux pour les armées de Napoléon. Il se déroba à la seconde levée en 1810, puis vécut quatorze mois aux Noes sous le nom de Jerome Vincent, jusqu'à ce qu'une amnistie y mette fin.

En 1811, il reçut la tonsure et, en 1812, il entra au petit séminaire de Verrières-en-Forez. Le grand séminaire de Lyon le jugea trop lent en 1813 et le renvoya auprès de Balley. Le 12 août 1815, il fut ordonné prêtre à Grenoble ; le lendemain, il célébra sa première messe.

Peu après la mort de Balley, Ars lui fut confiée en 1818. En chemin, il s'égara ; le jeune berger Antoine Givre lui indiqua le village. Il y trouva une paroisse où l'ignorance religieuse et l'indifférence donnaient le ton depuis la Révolution : on travaillait aux champs le dimanche, on dansait et on buvait dans les quatre auberges, et l'on communiait rarement.

Vianney prêcha contre le blasphème et contre la danse, et refusa l'absolution à ceux qui persistaient. Parallèlement, il bâtit la vie paroissiale autour de l'eucharistie, de la dévotion mariale et d'une confrérie du Rosaire. Vers 1827, la paroisse passait pour convertie, et son nom était alors déjà connu bien au-delà de la région.

En 1824, il fonda La Providence, une école gratuite pour filles dirigée par Catherine Lassagne et Benoîte Lardet, qui accueillit plus tard aussi des filles pauvres et orphelines jusqu'à leurs vingt ans ; en 1846, il confia l'œuvre à la congrégation de Saint-Joseph. Il devint surtout célèbre comme confesseur : durant ses dix dernières années, il passait seize à dix-huit heures par jour au confessionnal.

Selon la tradition, il fut tourmenté la nuit, à partir de la fin de 1823, par ce qu'il attribuait lui-même au démon et que l'on appela le grappin : selon ce qui est rapporté, des portes qui claquaient, une maison qui tremblait et des voix qui appelaient son nom. Les témoins qui veillaient auprès de lui n'entendaient généralement rien ; l'abbé Raymond attribuait l'essentiel à un esprit épuisé.

Il fit élever une chapelle en l'honneur de sainte Philomène et attribua des guérisons à son intercession, notamment pour détourner l'attention de sa propre personne. Lui-même aspirait à la vie de moine et s'enfuit quatre fois d'Ars, la dernière en 1853, lorsqu'il espérait se retirer. L'évêque Chalandon refusa.

Il mourut le 4 août 1859 à Ars, à l'âge de soixante-treize ans. À ses obsèques assistèrent trois cents prêtres et plus de six mille personnes. Le 3 octobre 1874, Pie IX le déclara vénérable ; le 8 janvier 1905, Pie X le béatifia et le proposa en exemple au clergé paroissial. La canonisation suivit le 31 mai 1925.

Il toponimo risale ad arsa, 'bruciata', e compare nelle fonti già nel 969. Nell'XI secolo Ars era un caposaldo della signoria di Villars; nel 1409 il villaggio fu dato alle fiamme dalle truppe di Viry. Nel 1790 divenne comune del dipartimento dell'Ain e con decreto del 12 ottobre 1956 assunse il nome attuale.

Jean-Marie Vianney nacque l'8 maggio 1786 a Dardilly, presso Lione, e fu battezzato lo stesso giorno, quarto di sei figli di Matthieu Vianney e Marie Belize. Lo studio gli riusciva faticoso, il latino in particolare, perché la Rivoluzione ne aveva sconvolto gli anni di scuola. Solo a vent'anni entrò a Écully nella scuola della canonica dell'abbé Balley.

Nel 1809, nonostante il suo stato di studente ecclesiastico, fu chiamato alle armi negli eserciti di Napoleone. Alla seconda chiamata si sottrasse nel 1810, dopo di che visse quattordici mesi a Les Noes sotto il nome di Jerome Vincent, finché un'amnistia non pose fine a quella situazione.

Nel 1811 ricevette la tonsura e nel 1812 entrò nel seminario minore di Verrières-en-Forez. Il seminario maggiore di Lione lo giudicò troppo lento nel 1813 e lo rimandò da Balley. Il 12 agosto 1815 fu ordinato sacerdote a Grenoble; il giorno seguente celebrò la sua prima messa.

Poco dopo la morte di Balley, nel 1818, gli fu assegnata Ars. Lungo il cammino si smarrì; fu il pastorello Antoine Givre a indicargli il villaggio. Vi trovò una parrocchia in cui, dopo la Rivoluzione, dominavano l'ignoranza religiosa e l'indifferenza: la domenica si lavorava nei campi, si ballava e si beveva nelle quattro osterie, e ci si accostava di rado alla comunione.

Vianney predicò contro la bestemmia e contro il ballo, e rifiutò l'assoluzione a quanti vi perseveravano. Al tempo stesso costruì la vita parrocchiale sull'eucaristia, sulla devozione mariana e su una confraternita del Rosario. Verso il 1827 la parrocchia era considerata convertita, e il suo nome era ormai noto ben oltre i confini della regione.

Nel 1824 fondò La Providence, una scuola femminile gratuita diretta da Catherine Lassagne e Benoîte Lardet, che più tardi accolse anche ragazze povere e orfane fino ai vent'anni; nel 1846 affidò l'opera alla congregazione di San Giuseppe. Divenne celebre soprattutto come confessore: negli ultimi dieci anni della sua vita restava in confessionale dalle sedici alle diciotto ore al giorno.

Secondo la tradizione, dalla fine del 1823 fu tormentato di notte da ciò che egli stesso attribuiva al demonio e che venne chiamato le grappin: si dice che le porte sbattessero, che la casa tremasse e che alcune voci chiamassero il suo nome. Chi vegliava con lui di norma non udiva nulla; l'abbé Raymond attribuiva gran parte del fenomeno a una mente esausta.

Fece costruire una cappella in onore di santa Filomena e attribuì alla sua intercessione alcune guarigioni, anche per distogliere l'attenzione dalla propria persona. Egli stesso desiderava la vita del monaco e fuggì quattro volte da Ars, l'ultima nel 1853, quando sperava di ritirarsi. Il vescovo Chalandon rifiutò.

Morì il 4 agosto 1859 ad Ars, all'età di settantatré anni. Ai suoi funerali erano presenti trecento sacerdoti e più di seimila persone. Il 3 ottobre 1874 Pio IX lo dichiarò venerabile; l'8 gennaio 1905 Pio X lo proclamò beato e lo propose a modello del clero parrocchiale. La canonizzazione seguì il 31 maggio 1925.

El topónimo se remonta a arsa, 'quemada', y aparece ya en las fuentes en 969. En el siglo XI, Ars era un punto de apoyo del señorío de Villars; en 1409 el pueblo fue incendiado por las tropas de Viry. En 1790 se convirtió en municipio del departamento de Ain y, por decreto del 12 de octubre de 1956, recibió su nombre actual.

Jean-Marie Vianney nació el 8 de mayo de 1786 en Dardilly, cerca de Lyon, y fue bautizado ese mismo día, cuarto de los seis hijos de Matthieu Vianney y Marie Belize. El estudio le resultaba arduo, en especial el latín, porque la Revolución había trastornado su escolaridad. Solo a los veinte años ingresó en Écully en la escuela de la casa parroquial del abate Balley.

En 1809, pese a su condición de estudiante eclesiástico, fue llamado a filas para los ejércitos de Napoleón. En 1810 se sustrajo al segundo reclutamiento y vivió después catorce meses en Les Noes bajo el nombre de Jerome Vincent, hasta que una amnistía puso fin a aquella situación.

En 1811 recibió la tonsura y en 1812 entró en el seminario menor de Verrières-en-Forez. El seminario mayor de Lyon lo juzgó demasiado lento en 1813 y lo devolvió a Balley. El 12 de agosto de 1815 fue ordenado sacerdote en Grenoble; al día siguiente celebró su primera misa.

Poco después de la muerte de Balley, en 1818 le fue asignada Ars. De camino se perdió; el pastorcillo Antoine Givre le indicó el pueblo. Lo que encontró fue una parroquia en la que, tras la Revolución, marcaban el tono la ignorancia religiosa y la indiferencia: los domingos se trabajaba en el campo, se bailaba y se bebía en las cuatro tabernas, y rara vez se comulgaba.

Vianney predicó contra la blasfemia y contra el baile, y negaba la absolución a quienes persistían en ello. Al mismo tiempo edificó la vida parroquial con la eucaristía, la devoción mariana y una cofradía del rosario. Hacia 1827 la parroquia pasaba por convertida, y su nombre era ya conocido mucho más allá de la comarca.

En 1824 fundó La Providence, una escuela gratuita para niñas dirigida por Catherine Lassagne y Benoîte Lardet, que más tarde acogió también a niñas pobres y huérfanas hasta los veinte años; en 1846 confió la obra a la congregación de San José. Su fama le vino sobre todo como confesor: en sus últimos diez años pasaba de dieciséis a dieciocho horas diarias en el confesonario.

Según la tradición, desde finales de 1823 se vio atormentado por las noches por lo que él mismo atribuía al demonio y que se dio en llamar le grappin: según se dice, puertas que retumbaban, una casa que temblaba y voces que gritaban su nombre. Los testigos que velaban con él no solían oír nada; el abate Raymond lo achacaba en su mayor parte a un espíritu agotado.

Levantó una capilla en honor de santa Filomena y atribuyó curaciones a su intercesión, en parte para desviar la atención de su propia persona. Él mismo anhelaba la vida de un monje y huyó cuatro veces de Ars, la última en 1853, cuando esperaba retirarse. El obispo Chalandon se negó.

Murió el 4 de agosto de 1859 en Ars, a los setenta y tres años. A sus exequias asistieron trescientos sacerdotes y más de seis mil personas. El 3 de octubre de 1874 Pío IX lo declaró venerable; el 8 de enero de 1905 Pío X lo beatificó y lo propuso como ejemplo al clero parroquial. La canonización siguió el 31 de mayo de 1925.

Het lichaam van de pastoor van Ars is tweemaal opgegraven. Bij de eerste opgraving in 1878 werden de handen zwart en gemummificeerd aangetroffen en werd het hart uitgenomen. Bij de tweede, in 1904, was het lichaam over de hele linie donker verkleurd maar met intacte ledematen, en werd het hart kleiner maar goed herkenbaar teruggevonden.

Sindsdien rust zijn gebalsemde lichaam in een schrijn in de basiliek van Ars, met een in was gereconstrueerd gelaat. Het hart wordt als afzonderlijke reliek in een eigen kapel in het dorp bewaard. Een spaakbeen uit zijn arm ligt in een reliekhouder in de aan hem gewijde kerk van zijn geboorteplaats Dardilly.

Ciało proboszcza z Ars ekshumowano dwukrotnie. Podczas pierwszej ekshumacji w 1878 roku stwierdzono, że dłonie są czarne i zmumifikowane, i wyjęto wówczas serce. Podczas drugiej, w 1904 roku, całe ciało było ciemno przebarwione, lecz z nienaruszonymi kończynami, a serce odnaleziono zmniejszone, ale dobrze rozpoznawalne.

Od tego czasu jego zabalsamowane ciało spoczywa w relikwiarzu w bazylice w Ars, z twarzą odtworzoną w wosku. Serce przechowywane jest jako osobna relikwia we własnej kaplicy we wsi. Kość promieniowa z jego ramienia znajduje się w relikwiarzu w poświęconym mu kościele w rodzinnym Dardilly.

Der Leib des Pfarrers von Ars ist zweimal exhumiert worden. Bei der ersten Exhumierung 1878 fand man die Hände schwarz und mumifiziert vor, und das Herz wurde entnommen. Bei der zweiten, 1904, war der Leib durchweg dunkel verfärbt, die Gliedmaßen aber unversehrt, und das Herz wurde kleiner, doch gut erkennbar wiedergefunden.

Seither ruht sein einbalsamierter Leib in einem Schrein in der Basilika von Ars, mit einem in Wachs nachgebildeten Gesicht. Das Herz wird als eigene Reliquie in einer eigenen Kapelle im Dorf aufbewahrt. Eine Speiche aus seinem Arm liegt in einem Reliquiar in der ihm geweihten Kirche seines Geburtsortes Dardilly.

Le corps du curé d'Ars a été exhumé à deux reprises. Lors de la première exhumation, en 1878, les mains furent trouvées noires et momifiées et le cœur fut prélevé. Lors de la seconde, en 1904, le corps était assombri sur toute son étendue mais les membres étaient intacts, et le cœur fut retrouvé rétréci mais bien reconnaissable.

Depuis lors, son corps embaumé repose dans une châsse de la basilique d'Ars, le visage reconstitué en cire. Le cœur est conservé comme relique distincte dans une chapelle qui lui est propre au village. Un radius de son bras se trouve dans un reliquaire de l'église qui lui est dédiée à Dardilly, son lieu de naissance.

Il corpo del curato d'Ars è stato riesumato due volte. Nella prima ricognizione, nel 1878, le mani furono trovate nere e mummificate e il cuore venne estratto. Nella seconda, nel 1904, il corpo appariva scurito su tutta la superficie ma con gli arti intatti, e il cuore fu ritrovato rimpicciolito ma ben riconoscibile.

Da allora il suo corpo imbalsamato riposa in un'urna nella basilica di Ars, con il volto ricostruito in cera. Il cuore è conservato come reliquia a sé stante in una cappella propria nel villaggio. Un radio del suo braccio si trova in un reliquiario nella chiesa a lui dedicata a Dardilly, suo paese natale.

El cuerpo del cura de Ars ha sido exhumado dos veces. En la primera exhumación, en 1878, las manos aparecieron negras y momificadas y se le extrajo el corazón. En la segunda, en 1904, el cuerpo estaba oscurecido por completo, pero con los miembros intactos, y el corazón se halló más pequeño, aunque bien reconocible.

Desde entonces su cuerpo embalsamado reposa en un relicario de la basílica de Ars, con el rostro reconstruido en cera. El corazón se conserva como reliquia aparte en una capilla propia del pueblo. Un radio de su brazo se guarda en un relicario de la iglesia dedicada a él en Dardilly, su localidad natal.

Het oudste gebouw is de parochiekerk Saint-Sixte, die teruggaat op de elfde eeuw. Daartegenaan verrees vanaf 1862 de basiliek, ontworpen door de Lyonese architect Pierre Bossan en na hem voltooid door Sainte-Marie-Perrin. Basiliek en aanpalende kerk zijn beide beschermd als monument historique. Onder het heiligdom ligt bovendien de ondergrondse kerk Notre-Dame-de-la-Miséricorde.

De bouw werd mede bekostigd met een loterij waarin Vianneys eigen bidstoel en horloge werden ingezet; die bracht honderdduizend frank op. De pastorie uit de achttiende en negentiende eeuw kan worden bezocht, en het gebouw van de meisjesschool en het weeshuis van La Providence uit 1827 staat er nog.

Het Historial du Saint-Curé-d'Ars speelt zijn leven na in zeventien taferelen met vijfendertig wassen figuren.

Najstarszą budowlą jest kościół parafialny Saint-Sixte, sięgający XI wieku. Od 1862 roku wznoszono przy nim bazylikę zaprojektowaną przez lyońskiego architekta Pierre’a Bossana, a po nim ukończoną przez Sainte-Marie-Perrina. Bazylika i przylegający do niej kościół są objęte ochroną jako monument historique. Pod sanktuarium znajduje się ponadto podziemny kościół Notre-Dame-de-la-Miséricorde.

Budowę sfinansowano częściowo z loterii, w której wystawiono klęcznik i zegarek samego Vianneya; przyniosła ona sto tysięcy franków. Plebanię z XVIII i XIX wieku można zwiedzać, a budynek szkoły dla dziewcząt i sierocińca La Providence z 1827 roku stoi do dziś.

Historial du Saint-Curé-d’Ars odtwarza jego życie w siedemnastu scenach z trzydziestoma pięcioma figurami woskowymi.

Das älteste Gebäude ist die Pfarrkirche Saint-Sixte, die auf das elfte Jahrhundert zurückgeht. An sie angebaut entstand ab 1862 die Basilika, entworfen von dem Lyoner Architekten Pierre Bossan und nach ihm von Sainte-Marie-Perrin vollendet. Basilika und angrenzende Kirche stehen beide als monument historique unter Denkmalschutz. Unter dem Heiligtum liegt zudem die unterirdische Kirche Notre-Dame-de-la-Miséricorde.

Der Bau wurde mit einer Lotterie mitfinanziert, in der Vianneys eigener Betstuhl und seine Uhr eingesetzt wurden; sie brachte hunderttausend Franc ein. Das Pfarrhaus aus dem achtzehnten und neunzehnten Jahrhundert kann besichtigt werden, und das Gebäude der Mädchenschule und des Waisenhauses von La Providence aus dem Jahr 1827 steht noch.

Das Historial du Saint-Curé-d'Ars stellt sein Leben in siebzehn Szenen mit fünfunddreißig Wachsfiguren nach.

Le bâtiment le plus ancien est l'église paroissiale Saint-Sixte, qui remonte au onzième siècle. C'est contre elle que s'éleva à partir de 1862 la basilique, conçue par l'architecte lyonnais Pierre Bossan et achevée après lui par Sainte-Marie-Perrin. La basilique et l'église attenante sont l'une et l'autre protégées comme monument historique. Sous le sanctuaire se trouve en outre l'église souterraine Notre-Dame-de-la-Miséricorde.

La construction fut financée en partie par une loterie où furent mis en jeu le prie-Dieu et la montre de Vianney ; elle rapporta cent mille francs. Le presbytère des dix-huitième et dix-neuvième siècles se visite, et le bâtiment de l'école de filles et de l'orphelinat de La Providence, de 1827, est toujours debout.

L'Historial du Saint-Curé-d'Ars retrace sa vie en dix-sept tableaux avec trente-cinq figures de cire.

L'edificio più antico è la chiesa parrocchiale di Saint-Sixte, che risale all'XI secolo. Ad essa fu addossata, a partire dal 1862, la basilica progettata dall'architetto lionese Pierre Bossan e portata a termine dopo di lui da Sainte-Marie-Perrin. La basilica e la chiesa attigua sono entrambe tutelate come monument historique. Sotto il santuario si trova inoltre la chiesa sotterranea di Notre-Dame-de-la-Miséricorde.

La costruzione fu finanziata anche con una lotteria in cui furono messi in palio l'inginocchiatoio e l'orologio dello stesso Vianney; essa fruttò centomila franchi. La canonica, del Settecento e dell'Ottocento, si può visitare, e l'edificio della scuola femminile e dell'orfanotrofio di La Providence, del 1827, è ancora in piedi.

L'Historial du Saint-Curé-d'Ars ripercorre la sua vita in diciassette scene con trentacinque figure di cera.

El edificio más antiguo es la iglesia parroquial de Saint-Sixte, que se remonta al siglo XI. Adosada a ella se levantó a partir de 1862 la basílica, proyectada por el arquitecto lionés Pierre Bossan y terminada tras él por Sainte-Marie-Perrin. Tanto la basílica como la iglesia contigua están protegidas como monument historique. Bajo el santuario se encuentra además la iglesia subterránea de Notre-Dame-de-la-Miséricorde.

La construcción se costeó en parte con una lotería en la que se pusieron en juego el reclinatorio y el reloj del propio Vianney; recaudó cien mil francos. Puede visitarse la casa parroquial, de los siglos XVIII y XIX, y aún se conserva el edificio de la escuela de niñas y del orfanato de La Providence, de 1827.

El Historial du Saint-Curé-d'Ars recrea su vida en diecisiete escenas con treinta y cinco figuras de cera.

De gedachtenis van de heilige pastoor van Ars werd in 1928 in de algemene Romeinse kalender opgenomen op 9 augustus. Bij de hervorming van 1960 verplaatste Johannes XXIII haar naar 8 augustus, en sinds de herziening van 1969 wordt zij gevierd op 4 augustus, zijn sterfdag. In Ars wordt die dag jaarlijks met een feest herdacht.

Voor de honderdste sterfdag schreef Johannes XXIII in 1959 de encycliek Sacerdotii nostri primordia. Op 6 oktober 1986 bezocht Johannes Paulus II Ars-sur-Formans, in het jaar van de tweehonderdste geboortedag.

Bij de honderdvijftigste sterfdag riep Benedictus XVI een Jaar van de Priester uit, dat liep van 19 juni 2009 tot 19 juni 2010. Wie er komt, komt naar een parochie die bekend werd om het geduld van één biechtvader.

Wspomnienie świętego proboszcza z Ars zostało w 1928 roku wpisane do ogólnego kalendarza rzymskiego pod datą 9 sierpnia. Przy reformie z 1960 roku Jan XXIII przeniósł je na 8 sierpnia, a od rewizji z 1969 roku obchodzi się je 4 sierpnia, w dniu jego śmierci. W Ars dzień ten upamiętnia się co roku uroczystością.

Na setną rocznicę śmierci Jan XXIII ogłosił w 1959 roku encyklikę Sacerdotii nostri primordia. 6 października 1986 roku Jan Paweł II odwiedził Ars-sur-Formans, w roku dwusetnej rocznicy urodzin.

Na sto pięćdziesiątą rocznicę śmierci Benedykt XVI ogłosił Rok Kapłański, który trwał od 19 czerwca 2009 do 19 czerwca 2010 roku. Kto tu przybywa, przybywa do parafii, która zasłynęła cierpliwością jednego spowiednika.

Der Gedenktag des heiligen Pfarrers von Ars wurde 1928 in den allgemeinen römischen Kalender aufgenommen, und zwar am 9. August. Bei der Reform von 1960 verlegte ihn Johannes XXIII. auf den 8. August, und seit der Revision von 1969 wird er am 4. August, seinem Todestag, gefeiert. In Ars wird dieser Tag jährlich mit einem Fest begangen.

Zum hundertsten Todestag schrieb Johannes XXIII. 1959 die Enzyklika Sacerdotii nostri primordia. Am 6. Oktober 1986 besuchte Johannes Paul II. Ars-sur-Formans, im Jahr des zweihundertsten Geburtstages.

Zum hundertfünfzigsten Todestag rief Benedikt XVI. ein Jahr der Priester aus, das vom 19. Juni 2009 bis zum 19. Juni 2010 dauerte. Wer hierherkommt, kommt in eine Pfarrei, die durch die Geduld eines einzigen Beichtvaters bekannt wurde.

La mémoire du saint curé d'Ars fut inscrite en 1928 au calendrier romain général, au 9 août. Lors de la réforme de 1960, Jean XXIII la déplaça au 8 août et, depuis la révision de 1969, elle est célébrée le 4 août, jour de sa mort. À Ars, ce jour est commémoré chaque année par une fête.

Pour le centenaire de sa mort, Jean XXIII écrivit en 1959 l'encyclique Sacerdotii nostri primordia. Le 6 octobre 1986, Jean-Paul II se rendit à Ars-sur-Formans, l'année du bicentenaire de sa naissance.

Pour le cent cinquantième anniversaire de sa mort, Benoît XVI proclama une Année sacerdotale, qui courut du 19 juin 2009 au 19 juin 2010. Qui vient ici vient dans une paroisse devenue célèbre par la patience d'un seul confesseur.

La memoria del santo curato d'Ars fu inserita nel calendario romano generale nel 1928, al 9 agosto. Con la riforma del 1960 Giovanni XXIII la spostò all'8 agosto, e dalla revisione del 1969 si celebra il 4 agosto, giorno della sua morte. Ad Ars quel giorno è ricordato ogni anno con una festa.

Per il centenario della morte Giovanni XXIII scrisse nel 1959 l'enciclica Sacerdotii nostri primordia. Il 6 ottobre 1986 Giovanni Paolo II visitò Ars-sur-Formans, nell'anno del bicentenario della nascita.

Per il centocinquantesimo anniversario della morte Benedetto XVI indisse un Anno Sacerdotale, che si svolse dal 19 giugno 2009 al 19 giugno 2010. Chi vi giunge arriva in una parrocchia divenuta celebre per la pazienza di un solo confessore.

La memoria del santo cura de Ars se incorporó en 1928 al calendario romano general, el 9 de agosto. En la reforma de 1960, Juan XXIII la trasladó al 8 de agosto y, desde la revisión de 1969, se celebra el 4 de agosto, día de su muerte. En Ars esa jornada se conmemora cada año con una fiesta.

Con motivo del centenario de su muerte, Juan XXIII escribió en 1959 la encíclica Sacerdotii nostri primordia. El 6 de octubre de 1986 Juan Pablo II visitó Ars-sur-Formans, en el año del segundo centenario de su nacimiento.

En el ciento cincuenta aniversario de su muerte, Benedicto XVI convocó un Año Sacerdotal, que se extendió del 19 de junio de 2009 al 19 de junio de 2010. Quien llega hasta aquí llega a una parroquia que se hizo célebre por la paciencia de un solo confesor.