BariBariBariBariBariBari

Nicolaas was bisschop van Myra in Lycië, in het huidige Turkije. De overlevering plaatst zijn geboorte in Patara op 15 maart 270 en zijn dood op 6 december 343. Historisch is over zijn leven weinig zeker: de oudste levensbeschrijvingen ontstonden pas eeuwen na zijn dood en bevatten vermoedelijk legendarische uitwerkingen.

In 1087 haalden tweeënzestig zeelieden uit Bari het gebeente uit Myra weg, zonder toestemming en in openlijke wedijver met Venetië. Op 9 mei 1087 landden de relieken in Bari. Venetiaanse zeelieden namen in 1100 de achtergebleven botfragmenten mee.

Nog in juli 1087 begon de bouw van een nieuwe kerk, op aandringen van abt Elia. Het terrein was dat van het Byzantijnse catapanenpaleis, dat Robert Guiscard aan aartsbisschop Ursone had geschonken. Paus Urbanus II bracht de relieken op 1 oktober 1089 naar de crypte over en was bij de wijding ervan aanwezig.

Negen jaar later, in oktober 1098, riep Urbanus II in Bari een concilie bijeen. Honderdvijfentachtig bisschoppen, katholieke zowel als orthodoxe, spraken er over het filioque en over het gebruik van ongedesemd brood. Anselmus van Canterbury was aanwezig. Op de hereniging van de Griekse en de Romeinse kerk had de bijeenkomst geen gevolg.

De bouw duurde tot 1197. In dat jaar werd de basiliek gewijd in aanwezigheid van de keizerlijke vicaris Koenraad, bisschop van Hildesheim, en van talrijke bisschoppen, prelaten en edelen. Keizer Hendrik VI liet er bij zijn vertrek naar de kruistocht een wijdingssteen plaatsen.

Tot het concordaat van 1929 was San Nicola een palatijnse kerk: onder koninklijk patronaat en onttrokken aan de jurisdictie van de bisschop. Het kapittel van kanunniken, dat sinds de twaalfde eeuw bestond, eindigde in 1951; sindsdien is de kerk aan de dominicanen toevertrouwd.

In 1968 verhief Paulus VI het gebouw met de apostolische constitutie Basilicae Nicolaitanae tot pauselijke basiliek, uitdrukkelijk met het oog op haar bijdrage aan de oecumenische beweging.

Mikołaj był biskupem Myry w Licji, na terenie dzisiejszej Turcji. Tradycja umieszcza jego narodziny w Patarze 15 marca 270 roku, a śmierć 6 grudnia 343 roku. Historycznie niewiele w jego życiu jest pewne: najstarsze żywoty powstały dopiero wieki po jego śmierci i zawierają prawdopodobnie legendarne rozwinięcia.

W 1087 roku sześćdziesięciu dwóch żeglarzy z Bari zabrało szczątki z Myry, bez zezwolenia i w otwartej rywalizacji z Wenecją. 9 maja 1087 roku relikwie przybiły do Bari. Pozostawione na miejscu fragmenty kości zabrali w 1100 roku żeglarze weneccy.

Jeszcze w lipcu 1087 roku, za sprawą nalegań opata Eliasza, rozpoczęto budowę nowego kościoła. Plac stanowił teren bizantyjskiego pałacu katepana, który Robert Guiscard podarował arcybiskupowi Ursonemu. Papież Urban II przeniósł relikwie 1 października 1089 roku do krypty i był obecny przy jej poświęceniu.

Dziewięć lat później, w październiku 1098 roku, Urban II zwołał w Bari sobór. Stu osiemdziesięciu pięciu biskupów, zarówno katolickich, jak i prawosławnych, rozprawiało tam o filioque i o używaniu chleba przaśnego. Obecny był Anzelm z Canterbury. Na zjednoczenie Kościoła greckiego i rzymskiego zgromadzenie to nie miało wpływu.

Budowa trwała do 1197 roku. W tym właśnie roku bazylikę konsekrowano w obecności cesarskiego wikariusza Konrada, biskupa Hildesheim, oraz licznych biskupów, prałatów i możnych. Cesarz Henryk VI, wyruszając na krucjatę, kazał umieścić tam kamień konsekracyjny.

Do konkordatu z 1929 roku San Nicola była kościołem palatyńskim: pod patronatem królewskim i wyjętym spod jurysdykcji biskupa. Kapituła kanoników, istniejąca od XII wieku, przestała działać w 1951 roku; od tego czasu kościół powierzony jest dominikanom.

W 1968 roku Paweł VI konstytucją apostolską Basilicae Nicolaitanae podniósł budowlę do rangi bazyliki papieskiej, wyraźnie ze względu na jej wkład w ruch ekumeniczny.

Nikolaus war Bischof von Myra in Lykien, in der heutigen Türkei. Die Überlieferung setzt seine Geburt in Patara auf den 15. März 270 und seinen Tod auf den 6. Dezember 343 an. Historisch ist über sein Leben wenig gesichert: Die ältesten Lebensbeschreibungen entstanden erst Jahrhunderte nach seinem Tod und enthalten vermutlich legendarische Ausschmückungen.

1087 holten zweiundsechzig Seeleute aus Bari die Gebeine aus Myra fort, ohne Erlaubnis und in offenem Wettstreit mit Venedig. Am 9. Mai 1087 landeten die Reliquien in Bari. Venezianische Seeleute nahmen im Jahr 1100 die zurückgebliebenen Knochenfragmente mit.

Noch im Juli 1087 begann auf Drängen des Abtes Elias der Bau einer neuen Kirche. Das Gelände war das des byzantinischen Katepanspalastes, den Robert Guiscard dem Erzbischof Ursone geschenkt hatte. Papst Urban II. überführte die Reliquien am 1. Oktober 1089 in die Krypta und war bei deren Weihe zugegen.

Neun Jahre später, im Oktober 1098, berief Urban II. in Bari ein Konzil ein. Hundertfünfundachtzig Bischöfe, katholische wie orthodoxe, sprachen dort über das Filioque und über den Gebrauch ungesäuerten Brotes. Anselm von Canterbury war zugegen. Auf die Wiedervereinigung der griechischen und der römischen Kirche hatte die Zusammenkunft keine Wirkung.

Der Bau dauerte bis 1197. In diesem Jahr wurde die Basilika in Anwesenheit des kaiserlichen Vikars Konrad, Bischof von Hildesheim, sowie zahlreicher Bischöfe, Prälaten und Adliger geweiht. Kaiser Heinrich VI. ließ dort bei seinem Aufbruch zum Kreuzzug einen Weihestein anbringen.

Bis zum Konkordat von 1929 war San Nicola eine Palatinkirche: unter königlichem Patronat und der Jurisdiktion des Bischofs entzogen. Das Kanonikerkapitel, das seit dem zwölften Jahrhundert bestand, endete 1951; seither ist die Kirche den Dominikanern anvertraut.

1968 erhob Paul VI. das Gebäude mit der Apostolischen Konstitution Basilicae Nicolaitanae zur päpstlichen Basilika, ausdrücklich im Hinblick auf ihren Beitrag zur ökumenischen Bewegung.

Nicolas était évêque de Myre, en Lycie, dans la Turquie actuelle. La tradition situe sa naissance à Patara le 15 mars 270 et sa mort le 6 décembre 343. Historiquement, on sait peu de chose de sa vie : les plus anciennes biographies ne virent le jour que des siècles après sa mort et contiennent vraisemblablement des développements légendaires.

En 1087, soixante-deux marins de Bari enlevèrent les ossements de Myre, sans autorisation et en rivalité ouverte avec Venise. Le 9 mai 1087, les reliques débarquèrent à Bari. Des marins vénitiens emportèrent en 1100 les fragments d'os restés sur place.

Dès juillet 1087 commença la construction d'une nouvelle église, sur l'insistance de l'abbé Élie. Le terrain était celui du palais byzantin du catapan, que Robert Guiscard avait donné à l'archevêque Ursone. Le pape Urbain II transféra les reliques dans la crypte le 1er octobre 1089 et assista à la consécration de celle-ci.

Neuf ans plus tard, en octobre 1098, Urbain II convoqua un concile à Bari. Cent quatre-vingt-cinq évêques, catholiques comme orthodoxes, y traitèrent du filioque et de l'usage du pain azyme. Anselme de Cantorbéry y était présent. La réunion resta sans effet sur la réunification des Églises grecque et romaine.

Les travaux durèrent jusqu'en 1197. Cette année-là, la basilique fut consacrée en présence du vicaire impérial Conrad, évêque de Hildesheim, et de nombreux évêques, prélats et nobles. L'empereur Henri VI y fit placer une pierre de consécration à son départ pour la croisade.

Jusqu'au concordat de 1929, San Nicola fut une église palatine : sous patronage royal et soustraite à la juridiction de l'évêque. Le chapitre de chanoines, qui existait depuis le douzième siècle, prit fin en 1951 ; depuis lors, l'église est confiée aux dominicains.

En 1968, Paul VI éleva l'édifice, par la constitution apostolique Basilicae Nicolaitanae, au rang de basilique pontificale, expressément en considération de sa contribution au mouvement œcuménique.

Nicola fu vescovo di Mira, in Licia, nell'odierna Turchia. La tradizione colloca la sua nascita a Patara il 15 marzo 270 e la sua morte il 6 dicembre 343. Storicamente sulla sua vita si sa poco di certo: le più antiche biografie nacquero solo secoli dopo la sua morte e contengono probabilmente elaborazioni leggendarie.

Nel 1087 sessantadue marinai baresi trafugarono le ossa da Mira, senza autorizzazione e in aperta competizione con Venezia. Il 9 maggio 1087 le reliquie approdarono a Bari. Nel 1100 alcuni marinai veneziani portarono via i frammenti ossei rimasti.

Già nel luglio 1087 iniziò la costruzione di una nuova chiesa, per insistenza dell'abate Elia. Il terreno era quello del palazzo bizantino del catapano, che Roberto il Guiscardo aveva donato all'arcivescovo Ursone. Papa Urbano II traslò le reliquie nella cripta il 1º ottobre 1089 e fu presente alla sua consacrazione.

Nove anni dopo, nell'ottobre 1098, Urbano II convocò a Bari un concilio. Centottantacinque vescovi, cattolici e ortodossi, vi discussero del filioque e dell'uso del pane azzimo. Era presente Anselmo di Canterbury. Sulla riunificazione della Chiesa greca e di quella romana l'assemblea non ebbe alcun effetto.

I lavori durarono fino al 1197. In quell'anno la basilica fu consacrata alla presenza del vicario imperiale Corrado, vescovo di Hildesheim, e di numerosi vescovi, prelati e nobili. L'imperatore Enrico VI, partendo per la crociata, vi fece collocare una pietra di consacrazione.

Fino al concordato del 1929 San Nicola fu chiesa palatina: sotto patronato regio e sottratta alla giurisdizione del vescovo. Il capitolo dei canonici, esistente dal XII secolo, si estinse nel 1951; da allora la chiesa è affidata ai domenicani.

Nel 1968 Paolo VI elevò l'edificio, con la costituzione apostolica Basilicae Nicolaitanae, a basilica pontificia, espressamente in considerazione del suo contributo al movimento ecumenico.

Nicolás fue obispo de Mira, en Licia, en la actual Turquía. La tradición sitúa su nacimiento en Pátara el 15 de marzo de 270 y su muerte el 6 de diciembre de 343. Históricamente se sabe poco cierto de su vida: las biografías más antiguas surgieron siglos después de su muerte y contienen probablemente desarrollos legendarios.

En 1087, sesenta y dos marineros de Bari se llevaron los restos de Mira, sin autorización y en abierta rivalidad con Venecia. El 9 de mayo de 1087 las reliquias desembarcaron en Bari. Marineros venecianos se llevaron en 1100 los fragmentos óseos que habían quedado allí.

Aún en julio de 1087 comenzó la construcción de una nueva iglesia, a instancias del abad Elías. El terreno era el del palacio bizantino del catapán, que Roberto Guiscardo había donado al arzobispo Ursone. El papa Urbano II trasladó las reliquias a la cripta el 1 de octubre de 1089 y asistió a la consagración de esta.

Nueve años después, en octubre de 1098, Urbano II convocó un concilio en Bari. Ciento ochenta y cinco obispos, tanto católicos como ortodoxos, trataron allí del filioque y del uso del pan ácimo. Anselmo de Canterbury estuvo presente. La reunión no tuvo consecuencia alguna para la reunificación de la Iglesia griega y la romana.

Las obras se prolongaron hasta 1197. Ese año la basílica fue consagrada en presencia del vicario imperial Conrado, obispo de Hildesheim, y de numerosos obispos, prelados y nobles. El emperador Enrique VI hizo colocar allí una piedra de consagración al partir hacia la cruzada.

Hasta el concordato de 1929, San Nicola fue una iglesia palatina: bajo patronato real y exenta de la jurisdicción del obispo. El cabildo de canónigos, existente desde el siglo XII, se extinguió en 1951; desde entonces la iglesia está confiada a los dominicos.

En 1968 Pablo VI elevó el edificio, con la constitución apostólica Basilicae Nicolaitanae, a basílica pontificia, expresamente en atención a su aportación al movimiento ecuménico.

Onder het middenaltaar van de crypte rust het lichaam van de heilige Nicolaas. Onderzoek in de jaren vijftig wees uit dat het gaat om een tengere man van ongeveer één meter achtenzestig, met ernstige artrose en een geheelde neusbreuk.

Volgens de overlevering zweet uit dat gebeente een heldere, geurige vloeistof, de manna genoemd. De rector van de basiliek neemt haar officieel op 9 mei uit de tombe en verdeelt haar in flesjes onder de gelovigen; ook op 6 december, de feestdag, wordt vloeistof afgenomen en over de wereld verzonden.

Een analyse uit 1925 wees uit dat het om zeer zuiver water gaat. Omdat de tombe in een havenstad beneden zeeniveau ligt, houden wetenschappers rekening met zeewater dat door capillaire werking binnendringt. Over de herkomst van het verschijnsel is daarmee niets vastgesteld.

Pod głównym ołtarzem krypty spoczywa ciało świętego Mikołaja. Badania z lat pięćdziesiątych wykazały, że należy ono do drobnej budowy mężczyzny mierzącego około metra sześćdziesięciu ośmiu, z zaawansowaną chorobą zwyrodnieniową stawów i zagojonym złamaniem nosa.

Według tradycji z tych kości sączy się przejrzysta, wonna ciecz zwana manną. Rektor bazyliki oficjalnie pobiera ją z grobu 9 maja i rozdaje wiernym w buteleczkach; również 6 grudnia, w dniu święta, ciecz jest pobierana i rozsyłana po świecie.

Analiza z 1925 roku wykazała, że jest to woda o bardzo wysokiej czystości. Ponieważ grób w mieście portowym leży poniżej poziomu morza, naukowcy biorą pod uwagę wodę morską przenikającą tam wskutek działania kapilarnego. Co do pochodzenia samego zjawiska nie ustalono zatem niczego.

Unter dem Mittelaltar der Krypta ruht der Leib des heiligen Nikolaus. Untersuchungen in den fünfziger Jahren ergaben, dass es sich um einen schmächtigen Mann von etwa einem Meter achtundsechzig handelt, mit schwerer Arthrose und einem verheilten Nasenbeinbruch.

Der Überlieferung nach schwitzt aus diesen Gebeinen eine klare, wohlriechende Flüssigkeit, das sogenannte Manna. Der Rektor der Basilika entnimmt sie am 9. Mai offiziell dem Grab und verteilt sie in Fläschchen unter den Gläubigen; auch am 6. Dezember, dem Festtag, wird Flüssigkeit entnommen und in alle Welt versandt.

Eine Analyse aus dem Jahr 1925 ergab, dass es sich um sehr reines Wasser handelt. Da das Grab in einer Hafenstadt unter dem Meeresspiegel liegt, ziehen Wissenschaftler Meerwasser in Betracht, das durch Kapillarwirkung eindringt. Über die Herkunft der Erscheinung ist damit nichts festgestellt.

Sous le maître-autel de la crypte repose le corps de saint Nicolas. Des recherches menées dans les années cinquante ont montré qu'il s'agit d'un homme de frêle constitution, d'environ un mètre soixante-huit, atteint d'une arthrose sévère et portant une fracture du nez consolidée.

Selon la tradition, de ces ossements suinte un liquide clair et odorant, appelé la manne. Le recteur de la basilique la recueille officiellement dans le tombeau le 9 mai et la répartit en fioles parmi les fidèles ; le 6 décembre également, jour de la fête, du liquide est prélevé et expédié dans le monde entier.

Une analyse de 1925 a établi qu'il s'agit d'une eau très pure. Comme le tombeau se trouve, dans une ville portuaire, au-dessous du niveau de la mer, les scientifiques envisagent une infiltration d'eau de mer par capillarité. Rien n'est donc établi quant à l'origine du phénomène.

Sotto l'altare centrale della cripta riposa il corpo di san Nicola. Gli studi condotti negli anni Cinquanta hanno accertato che si tratta di un uomo di corporatura esile, alto circa un metro e sessantotto, affetto da grave artrosi e con una frattura nasale rimarginata.

Secondo la tradizione da quelle ossa trasuda un liquido limpido e profumato, chiamato manna. Il rettore della basilica lo preleva ufficialmente dalla tomba il 9 maggio e lo distribuisce ai fedeli in ampolline; anche il 6 dicembre, giorno della festa, il liquido viene prelevato e inviato in tutto il mondo.

Un'analisi del 1925 ha stabilito che si tratta di acqua purissima. Poiché la tomba si trova in una città portuale al di sotto del livello del mare, gli studiosi tengono conto dell'ipotesi di acqua marina che penetri per capillarità. Sull'origine del fenomeno, dunque, nulla è stato accertato.

Bajo el altar central de la cripta reposa el cuerpo de san Nicolás. Los estudios realizados en los años cincuenta mostraron que se trata de un hombre menudo, de alrededor de un metro sesenta y ocho, con artrosis grave y una fractura nasal ya soldada.

Según la tradición, de esos huesos rezuma un líquido claro y perfumado, llamado manna. El rector de la basílica lo extrae oficialmente de la tumba el 9 de mayo y lo reparte en frasquitos entre los fieles; también el 6 de diciembre, día de la fiesta, se recoge líquido y se envía a todo el mundo.

Un análisis de 1925 determinó que se trata de agua muy pura. Como la tumba se encuentra bajo el nivel del mar en una ciudad portuaria, los científicos consideran la posibilidad de que penetre agua marina por capilaridad. Sobre el origen del fenómeno, con ello, nada ha quedado establecido.

De basiliek is romaans. De eenvoudige, statige gevel is door lisenen in drieën gedeeld en met een fries van boogjes bekroond: boven tweelichtvensters, beneden drie portalen, waarvan het middelste rijk gebeeldhouwd is en op zuilen rust. Twee gedrongen, onvoltooide klokkentorens flankeren hem.

Binnen ontvouwt zich een latijns kruis met drie beuken, gescheiden door twaalf hergebruikte zuilen. De middenbeuk heeft een houten kapconstructie en wordt geleed door drie zware dwarsbogen, in de vijftiende eeuw na een aardbeving toegevoegd. Daarboven opent zich een matroneum met drielichtvensters; het gesneden en verguld plafond draagt geschilderde panelen uit de zeventiende eeuw.

Het ciborium boven het altaar dateert van vóór 1150 en is het oudste van Apulië: vier antieke marmeren zuilen dragen een baldakijn met twee piramidale daken op achtkantige basis. Daarachter staat de bisschopszetel van abt Elia, tussen 1098 en 1105 gemaakt en gedragen door sprekende figuren in hoogreliëf.

In de hoofdapsis ligt een vloer met marmeren inlegwerk in oosters aandoende motieven uit de eerste decennia van de twaalfde eeuw. Daar bevindt zich ook het grafmonument van Bona Sforza, koningin van Polen.

De crypte is even breed als het dwarsschip en heeft drie apsiden. Zesentwintig zuilen met romaanse kapitelen dragen zesendertig traveeën met kruisgewelven. Een van de zijapsiden is voor de orthodoxe eredienst bestemd. Het vloermozaïek bij het altaar is uit materialen van sterk uiteenlopende herkomst samengesteld.

Ook het kleinere werk vraagt aandacht: het gedreven zilver van het Nicolaasaltaar uit 1684, een drieluik van Andrea Rizo da Candia in de rechterapsis, een altaarstuk van Bartolomeo Vivarini uit 1476 in de linker. In de zijmuren zitten bakstenen met Arabische inscripties, afkomstig uit de tijd van het emiraat van Bari.

Bazylika jest romańska. Prosta, dostojna fasada podzielona jest lizenami na trzy części i zwieńczona fryzem arkadkowym: u góry biforia, na dole trzy portale, z których środkowy jest bogato rzeźbiony i wsparty na kolumnach. Flankują ją dwie przysadziste, nieukończone dzwonnice.

Wnętrze rozwija się na planie krzyża łacińskiego, z trzema nawami rozdzielonymi dwunastoma kolumnami z odzysku. Nawa główna ma drewnianą więźbę dachową i jest rozczłonkowana trzema ciężkimi łukami poprzecznymi, dodanymi w XV wieku po trzęsieniu ziemi. Powyżej otwiera się matroneum z oknami trójdzielnymi; rzeźbiony i złocony strop nosi malowane płyciny z XVII wieku.

Cyborium nad ołtarzem powstało przed 1150 rokiem i jest najstarsze w Apulii: cztery antyczne marmurowe kolumny dźwigają baldachim o dwóch piramidalnych daszkach na ośmiobocznej podstawie. Za nim stoi tron biskupi opata Eliasza, wykonany w latach 1098-1105 i wsparty na wyrazistych figurach w wysokim reliefie.

W głównej apsydzie znajduje się posadzka z marmurową intarsją o motywach o wschodnim charakterze, z pierwszych dziesięcioleci XII wieku. Tam też stoi nagrobek Bony Sforzy, królowej Polski.

Krypta ma szerokość transeptu i trzy apsydy. Dwadzieścia sześć kolumn z romańskimi kapitelami dźwiga trzydzieści sześć przęseł ze sklepieniami krzyżowymi. Jedna z apsyd bocznych przeznaczona jest na kult prawosławny. Mozaika posadzkowa przy ołtarzu ułożona jest z materiałów o bardzo różnym pochodzeniu.

Uwagi wymagają też dzieła mniejsze: trybowane srebro ołtarza św. Mikołaja z 1684 roku, tryptyk Andrei Rizo da Candia w prawej apsydzie, obraz ołtarzowy Bartolomea Vivariniego z 1476 roku w lewej. W ścianach bocznych tkwią cegły z arabskimi inskrypcjami, pochodzące z czasów emiratu Bari.

Die Basilika ist romanisch. Die schlichte, würdevolle Fassade ist durch Lisenen in drei Teile gegliedert und von einem Bogenfries bekrönt: oben Zweibogenfenster, unten drei Portale, von denen das mittlere reich skulptiert ist und auf Säulen ruht. Zwei gedrungene, unvollendete Glockentürme flankieren sie.

Im Inneren entfaltet sich ein lateinisches Kreuz mit drei Schiffen, getrennt durch zwölf wiederverwendete Säulen. Das Mittelschiff hat einen hölzernen Dachstuhl und wird durch drei schwere Quergurte gegliedert, die im fünfzehnten Jahrhundert nach einem Erdbeben hinzugefügt wurden. Darüber öffnet sich ein Matroneum mit Dreibogenfenstern; die geschnitzte und vergoldete Decke trägt gemalte Tafeln aus dem siebzehnten Jahrhundert.

Das Ziborium über dem Altar stammt aus der Zeit vor 1150 und ist das älteste Apuliens: Vier antike Marmorsäulen tragen einen Baldachin mit zwei Pyramidendächern auf achteckiger Basis. Dahinter steht der Bischofsthron des Abtes Elias, zwischen 1098 und 1105 gefertigt und von sprechenden Figuren in Hochrelief getragen.

In der Hauptapsis liegt ein Fußboden mit Marmorintarsien in orientalisch anmutenden Motiven aus den ersten Jahrzehnten des zwölften Jahrhunderts. Dort befindet sich auch das Grabmal der Bona Sforza, Königin von Polen.

Die Krypta ist so breit wie das Querschiff und hat drei Apsiden. Sechsundzwanzig Säulen mit romanischen Kapitellen tragen sechsunddreißig Joche mit Kreuzgewölben. Eine der Seitenapsiden ist dem orthodoxen Gottesdienst vorbehalten. Das Bodenmosaik beim Altar ist aus Materialien sehr unterschiedlicher Herkunft zusammengesetzt.

Auch das kleinere Werk verdient Aufmerksamkeit: das getriebene Silber des Nikolausaltars von 1684, ein Triptychon von Andrea Rizo da Candia in der rechten Apsis, ein Altarbild von Bartolomeo Vivarini aus dem Jahr 1476 in der linken. In den Seitenmauern stecken Ziegel mit arabischen Inschriften aus der Zeit des Emirats von Bari.

La basilique est romane. Sa façade sobre et imposante est divisée en trois par des lésènes et couronnée d'une frise de petites arcades : en haut des fenêtres géminées, en bas trois portails, dont celui du milieu, richement sculpté, repose sur des colonnes. Deux clochers trapus et inachevés le flanquent.

À l'intérieur se déploie une croix latine à trois nefs, séparées par douze colonnes de remploi. La nef centrale possède une charpente de bois et est rythmée par trois lourds arcs transversaux, ajoutés au quinzième siècle après un tremblement de terre. Au-dessus s'ouvre un matronée aux fenêtres à trois baies ; le plafond sculpté et doré porte des panneaux peints du dix-septième siècle.

Le ciborium au-dessus de l'autel est antérieur à 1150 et le plus ancien des Pouilles : quatre colonnes de marbre antiques portent un baldaquin à deux toits pyramidaux sur base octogonale. Derrière lui se trouve la chaire épiscopale de l'abbé Élie, réalisée entre 1098 et 1105 et soutenue par des figures expressives en haut-relief.

Dans l'abside principale, un pavement de marqueterie de marbre présente des motifs d'aspect oriental, des premières décennies du douzième siècle. S'y trouve également le monument funéraire de Bona Sforza, reine de Pologne.

La crypte est aussi large que le transept et compte trois absides. Vingt-six colonnes à chapiteaux romans portent trente-six travées à voûtes d'arêtes. L'une des absides latérales est réservée au culte orthodoxe. La mosaïque du sol près de l'autel est composée de matériaux d'origines très diverses.

Les œuvres de moindre dimension retiennent elles aussi l'attention : l'argent repoussé de l'autel de saint Nicolas, de 1684, un triptyque d'Andrea Rizo da Candia dans l'abside droite, un retable de Bartolomeo Vivarini de 1476 dans celle de gauche. Les murs latéraux comportent des briques à inscriptions arabes, provenant de l'époque de l'émirat de Bari.

La basilica è romanica. La facciata, semplice e solenne, è divisa in tre parti da lesene e coronata da un fregio di archetti: in alto bifore, in basso tre portali, di cui quello centrale è riccamente scolpito e poggia su colonne. Due campanili tozzi e incompiuti la fiancheggiano.

All'interno si apre una croce latina a tre navate, divise da dodici colonne di reimpiego. La navata centrale ha una copertura lignea a capriate ed è scandita da tre pesanti arconi trasversali, aggiunti nel XV secolo dopo un terremoto. Al di sopra si apre un matroneo con trifore; il soffitto intagliato e dorato reca tavole dipinte del Seicento.

Il ciborio sopra l'altare è anteriore al 1150 ed è il più antico della Puglia: quattro colonne antiche di marmo sostengono un baldacchino con due coperture piramidali su base ottagonale. Dietro di esso si trova la cattedra dell'abate Elia, realizzata tra il 1098 e il 1105 e sorretta da figure parlanti in altorilievo.

Nell'abside maggiore si trova un pavimento con intarsi marmorei dai motivi di gusto orientale, dei primi decenni del XII secolo. Vi si trova anche il monumento funebre di Bona Sforza, regina di Polonia.

La cripta è larga quanto il transetto e ha tre absidi. Ventisei colonne con capitelli romanici sostengono trentasei campate con volte a crociera. Una delle absidi laterali è destinata al culto ortodosso. Il mosaico pavimentale presso l'altare è composto con materiali di provenienza assai diversa.

Anche le opere minori meritano attenzione: l'argento sbalzato dell'altare di San Nicola del 1684, un trittico di Andrea Rizo da Candia nell'abside destra, una pala di Bartolomeo Vivarini del 1476 in quella sinistra. Nelle pareti laterali sono inseriti mattoni con iscrizioni arabe, provenienti dall'epoca dell'emirato di Bari.

La basílica es románica. La fachada, sobria y solemne, está dividida en tres por lesenas y coronada por un friso de arquillos: arriba, ventanas geminadas; abajo, tres portadas, de las que la central está ricamente esculpida y descansa sobre columnas. La flanquean dos campanarios achaparrados y sin terminar.

En el interior se despliega una cruz latina de tres naves, separadas por doce columnas reaprovechadas. La nave central tiene armadura de madera y está articulada por tres pesados arcos transversales, añadidos en el siglo XV tras un terremoto. Por encima se abre un matroneo con ventanas de tres luces; el techo tallado y dorado sostiene tableros pintados del siglo XVII.

El ciborio sobre el altar es anterior a 1150 y el más antiguo de Apulia: cuatro columnas antiguas de mármol sostienen un baldaquino con dos cubiertas piramidales sobre base octogonal. Detrás se alza la cátedra episcopal del abad Elías, realizada entre 1098 y 1105 y sostenida por figuras de gran expresividad en altorrelieve.

En el ábside mayor hay un pavimento con taracea de mármol de motivos de aire oriental, de los primeros decenios del siglo XII. Allí se encuentra también el monumento funerario de Bona Sforza, reina de Polonia.

La cripta es tan ancha como el crucero y tiene tres ábsides. Veintiséis columnas con capiteles románicos sostienen treinta y seis tramos con bóvedas de crucería. Uno de los ábsides laterales está destinado al culto ortodoxo. El mosaico del pavimento junto al altar está compuesto con materiales de procedencias muy diversas.

También la obra menor merece atención: la plata repujada del altar de San Nicolás, de 1684, un tríptico de Andrea Rizo da Candia en el ábside derecho y un retablo de Bartolomeo Vivarini de 1476 en el izquierdo. En los muros laterales hay ladrillos con inscripciones árabes, procedentes de la época del emirato de Bari.

De liturgische feestdag valt op 6 december, in de juliaanse kalender op 19 december. Op 9 mei wordt de overbrenging van de relieken herdacht. In Bari duren die vieringen van 7 tot 9 mei, met historische stoeten en een processie waarin het beeld van de heilige wordt rondgedragen.

Nicolaas wordt aangeroepen als patroon van zeelieden en vissers, van kinderen en scholieren, van ongehuwde meisjes, kooplieden, apothekers en gevangenen. In Italië alleen al is hij de beschermheilige van meer dan tweehonderdzeventig gemeenten.

Volgens de overlevering wierp hij drie nachten achtereen geld naar binnen bij een vader die zijn dochters geen bruidsschat kon geven, en stilde hij op zee een storm. Het verhaal over de door een slager gedode kinderen die hij weer tot leven wekte, ontstond pas in de late middeleeuwen.

Voor orthodoxe gelovigen is Bari een belangrijk bedevaartsdoel. In de Russisch-orthodoxe Kerk is Nicolaas patroon van Rusland en staat zijn icoon vaak als derde in de iconostase, naast Christus en de Moeder Gods. Na de val van de communistische regimes nam het pelgrimsverkeer naar de basiliek sterk toe.

Op 21 mei en 28 juli 2017 werden voor het eerst in negen eeuwen relieken van de heilige tijdelijk naar Rusland overgebracht, naar Moskou en Sint-Petersburg.

Liturgiczne święto przypada 6 grudnia, według kalendarza juliańskiego 19 grudnia. 9 maja wspomina się przeniesienie relikwii. W Bari uroczystości te trwają od 7 do 9 maja, z historycznymi pochodami i procesją, w której obnosi się figurę świętego.

Mikołaja wzywa się jako patrona żeglarzy i rybaków, dzieci i uczniów, niezamężnych dziewcząt, kupców, aptekarzy i więźniów. W samych tylko Włoszech jest patronem ponad dwustu siedemdziesięciu gmin.

Według tradycji przez trzy kolejne noce wrzucał pieniądze do domu ojca, który nie mógł dać córkom posagu, i uciszył burzę na morzu. Opowieść o dzieciach zabitych przez rzeźnika, które przywrócił do życia, powstała dopiero w późnym średniowieczu.

Dla wiernych prawosławnych Bari jest ważnym celem pielgrzymek. W Rosyjskim Kościele Prawosławnym Mikołaj jest patronem Rosji, a jego ikona stoi często jako trzecia w ikonostasie, obok Chrystusa i Matki Bożej. Po upadku reżimów komunistycznych ruch pielgrzymkowy do bazyliki znacznie się nasilił.

21 maja i 28 lipca 2017 roku po raz pierwszy od dziewięciu wieków relikwie świętego przewieziono czasowo do Rosji, do Moskwy i Petersburga.

Der liturgische Festtag fällt auf den 6. Dezember, im julianischen Kalender auf den 19. Dezember. Am 9. Mai wird der Überführung der Reliquien gedacht. In Bari dauern diese Feiern vom 7. bis zum 9. Mai, mit historischen Umzügen und einer Prozession, bei der das Standbild des Heiligen umhergetragen wird.

Nikolaus wird als Patron der Seeleute und Fischer angerufen, der Kinder und Schüler, der unverheirateten Mädchen, der Kaufleute, Apotheker und Gefangenen. Allein in Italien ist er Schutzpatron von mehr als zweihundertsiebzig Gemeinden.

Der Überlieferung nach warf er drei Nächte hintereinander Geld in das Haus eines Vaters, der seinen Töchtern keine Mitgift geben konnte, und stillte auf See einen Sturm. Die Erzählung von den Kindern, die ein Metzger getötet hatte und die er wieder zum Leben erweckte, entstand erst im späten Mittelalter.

Für orthodoxe Gläubige ist Bari ein bedeutendes Wallfahrtsziel. In der Russisch-Orthodoxen Kirche ist Nikolaus Patron Russlands, und seine Ikone steht in der Ikonostase oft an dritter Stelle, neben Christus und der Gottesmutter. Nach dem Fall der kommunistischen Regime nahm der Pilgerverkehr zur Basilika stark zu.

Am 21. Mai und am 28. Juli 2017 wurden zum ersten Mal seit neun Jahrhunderten Reliquien des Heiligen vorübergehend nach Russland überführt, nach Moskau und Sankt Petersburg.

La fête liturgique tombe le 6 décembre, le 19 décembre dans le calendrier julien. Le 9 mai, on commémore la translation des reliques. À Bari, ces célébrations durent du 7 au 9 mai, avec des cortèges historiques et une procession au cours de laquelle la statue du saint est portée par les rues.

Nicolas est invoqué comme patron des marins et des pêcheurs, des enfants et des écoliers, des jeunes filles non mariées, des marchands, des apothicaires et des prisonniers. Rien qu'en Italie, il est le patron de plus de deux cent soixante-dix communes.

Selon la tradition, il jeta de l'argent trois nuits de suite chez un père qui ne pouvait doter ses filles, et il apaisa une tempête en mer. Le récit des enfants tués par un boucher et qu'il rappela à la vie n'apparut qu'à la fin du Moyen Âge.

Pour les fidèles orthodoxes, Bari est un but de pèlerinage important. Dans l'Église orthodoxe russe, Nicolas est le patron de la Russie et son icône occupe souvent la troisième place dans l'iconostase, aux côtés du Christ et de la Mère de Dieu. Après la chute des régimes communistes, l'affluence des pèlerins vers la basilique s'est fortement accrue.

Les 21 mai et 28 juillet 2017, pour la première fois depuis neuf siècles, des reliques du saint furent transférées temporairement en Russie, à Moscou et à Saint-Pétersbourg.

La festa liturgica cade il 6 dicembre, nel calendario giuliano il 19 dicembre. Il 9 maggio si commemora la traslazione delle reliquie. A Bari quelle celebrazioni durano dal 7 al 9 maggio, con cortei storici e una processione in cui la statua del santo viene portata per la città.

Nicola è invocato come patrono dei marinai e dei pescatori, dei bambini e degli scolari, delle ragazze nubili, dei mercanti, dei farmacisti e dei carcerati. Nella sola Italia è patrono di oltre duecentosettanta comuni.

Secondo la tradizione, per tre notti consecutive gettò del denaro in casa di un padre che non poteva dare la dote alle figlie, e in mare placò una tempesta. Il racconto dei fanciulli uccisi da un macellaio e da lui richiamati in vita nacque soltanto nel tardo medioevo.

Per i fedeli ortodossi Bari è un'importante meta di pellegrinaggio. Nella Chiesa ortodossa russa Nicola è patrono della Russia e la sua icona figura spesso al terzo posto nell'iconostasi, accanto a Cristo e alla Madre di Dio. Dopo la caduta dei regimi comunisti il flusso di pellegrini verso la basilica è cresciuto notevolmente.

Il 21 maggio e il 28 luglio 2017, per la prima volta in nove secoli, alcune reliquie del santo furono temporaneamente trasferite in Russia, a Mosca e a San Pietroburgo.

La fiesta litúrgica se celebra el 6 de diciembre, y el 19 de diciembre en el calendario juliano. El 9 de mayo se conmemora el traslado de las reliquias. En Bari esas celebraciones se prolongan del 7 al 9 de mayo, con cortejos históricos y una procesión en la que se lleva la imagen del santo.

Nicolás es invocado como patrono de marineros y pescadores, de niños y escolares, de las muchachas solteras, de los comerciantes, los boticarios y los presos. Solo en Italia es patrono de más de doscientos setenta municipios.

Según la tradición, arrojó dinero al interior de una casa tres noches seguidas, en favor de un padre que no podía dotar a sus hijas, y calmó una tempestad en el mar. El relato de los niños asesinados por un carnicero a los que devolvió la vida no surgió hasta finales de la Edad Media.

Para los fieles ortodoxos, Bari es un destino de peregrinación importante. En la Iglesia ortodoxa rusa, Nicolás es patrono de Rusia y su icono ocupa a menudo el tercer lugar en el iconostasio, junto a Cristo y la Madre de Dios. Tras la caída de los regímenes comunistas, la afluencia de peregrinos a la basílica aumentó notablemente.

El 21 de mayo y el 28 de julio de 2017 se trasladaron temporalmente a Rusia, a Moscú y San Petersburgo, reliquias del santo, por primera vez en nueve siglos.