BrezjeBrezjeBrezjeBrezjeBrezjeBrezje

Op deze plaats stond oorspronkelijk een bescheiden vijftiende-eeuwse kapel gewijd aan de heilige Vitus, een bijkerk van de parochie Mošnje. Daar begint de geschiedenis van het oord.

Omstreeks 1800 liet pastoor Urban Ažbe aan die kerk een zijkapel ter ere van Maria aanbouwen. Hij had in Innsbruck gestudeerd en daar de verering van Maria Hulp der Christenen leren kennen.

In 1814 schilderde Leopold Layer uit Kranj het genadebeeld. Hij had beloofd de kapel te beschilderen als hij uit Franse gevangenschap zou vrijkomen; het schilderij en de beschildering van het gewelf zijn de inlossing van die belofte.

De bedevaart kwam pas goed op gang na een reeks genezingen in 1863. Een verslag uit 1875 noemt Brezje het drukstbezochte bedevaartsoord van Slovenië; pelgrims kwamen er iedere maandag en ook op andere dagen.

De oude kerk werd te klein. Onder pastoor Franc Kumer werd op 9 oktober 1889 de eerste steen van een nieuwe kerk gelegd. De Grazer architect Robert Mikovitz ontwierp haar in neorenaissancestijl; Franc Faleschini leidde de uitvoering.

Op 7 oktober 1900 wijdde bisschop Jakob Missia het gebouw plechtig in. Kort daarvoor, in 1898, was het naastgelegen franciscanenklooster gezegend; de franciscanen kregen de zorg voor het heiligdom toevertrouwd. Sinds 1951 bedienen zij ook de parochie Mošnje.

In 1907 kroonde bisschop Jeglič het genadebeeld. De kapel werd in 1954 ingrijpend vernieuwd.

Paus Johannes Paulus II verleende de kerk in 1988 de titel basilica minor. De plechtige afkondiging vond plaats op 27 mei 1989, voorgegaan door de apostolisch nuntius Giuseppe Montalvo. In 1996 bezocht de paus Brezje zelf. Op 7 september 1999 besloot de Sloveense bisschoppenconferentie tot de rang van nationaal Mariaheiligdom, die op 1 januari 2000 van kracht werd.

W tym miejscu stała pierwotnie skromna piętnastowieczna kaplica pod wezwaniem świętego Wita, kościół filialny parafii Mošnje. Tam zaczyna się historia tego sanktuarium.

Około 1800 roku proboszcz Urban Ažbe dobudował do niej boczną kaplicę ku czci Matki Bożej. Studiował w Innsbrucku i tam poznał kult Matki Bożej Wspomożenia Wiernych.

W 1814 roku Leopold Layer z Kranja namalował cudowny obraz. Obiecał ozdobić kaplicę malowidłami, jeśli wyjdzie z francuskiej niewoli; obraz i polichromia sklepienia są spełnieniem tej obietnicy.

Ruch pielgrzymkowy rozwinął się na dobre dopiero po serii uzdrowień w 1863 roku. Relacja z 1875 roku nazywa Brezje najliczniej odwiedzanym sanktuarium Słowenii; pielgrzymi przybywali tu w każdy poniedziałek, a także w inne dni.

Stary kościół okazał się za ciasny. Za probostwa Franca Kumera 9 października 1889 roku położono kamień węgielny pod nową świątynię. Grazki architekt Robert Mikovitz zaprojektował ją w stylu neorenesansowym, a pracami kierował Franc Faleschini.

7 października 1900 roku biskup Jakob Missia uroczyście konsekrował budowlę. Krótko wcześniej, w 1898 roku, poświęcono sąsiedni klasztor franciszkanów; to im powierzono opiekę nad sanktuarium. Od 1951 roku obsługują również parafię Mošnje.

W 1907 roku biskup Jeglič ukoronował cudowny obraz. Kaplicę gruntownie odnowiono w 1954 roku.

Papież Jan Paweł II nadał kościołowi w 1988 roku tytuł bazyliki mniejszej. Uroczyste ogłoszenie odbyło się 27 maja 1989 roku pod przewodnictwem nuncjusza apostolskiego Giuseppe Montalvo. W 1996 roku papież sam odwiedził Brezje. 7 września 1999 roku słoweńska konferencja biskupów postanowiła nadać sanktuarium rangę narodowego sanktuarium maryjnego, co weszło w życie 1 stycznia 2000 roku.

An dieser Stelle stand ursprünglich eine bescheidene Kapelle aus dem fünfzehnten Jahrhundert, die dem heiligen Veit geweiht war, eine Filialkirche der Pfarrei Mošnje. Dort beginnt die Geschichte des Ortes.

Um 1800 ließ Pfarrer Urban Ažbe an diese Kirche eine Seitenkapelle zu Ehren Mariens anbauen. Er hatte in Innsbruck studiert und dort die Verehrung Mariens als Hilfe der Christen kennengelernt.

1814 malte Leopold Layer aus Kranj das Gnadenbild. Er hatte gelobt, die Kapelle auszumalen, falls er aus französischer Gefangenschaft freikäme; das Gemälde und die Ausmalung des Gewölbes sind die Einlösung dieses Versprechens.

Richtig in Gang kam die Wallfahrt erst nach einer Reihe von Heilungen im Jahr 1863. Ein Bericht von 1875 nennt Brezje den meistbesuchten Wallfahrtsort Sloweniens; Pilger kamen jeden Montag und auch an anderen Tagen.

Die alte Kirche wurde zu klein. Unter Pfarrer Franc Kumer wurde am 9. Oktober 1889 der Grundstein für eine neue Kirche gelegt. Der Grazer Architekt Robert Mikovitz entwarf sie im Stil der Neorenaissance; Franc Faleschini leitete die Ausführung.

Am 7. Oktober 1900 weihte Bischof Jakob Missia das Gebäude feierlich ein. Kurz zuvor, 1898, war das benachbarte Franziskanerkloster gesegnet worden; den Franziskanern wurde die Betreuung des Heiligtums anvertraut. Seit 1951 versehen sie auch die Pfarrei Mošnje.

1907 krönte Bischof Jeglič das Gnadenbild. Die Kapelle wurde 1954 grundlegend erneuert.

Papst Johannes Paul II. verlieh der Kirche 1988 den Titel Basilica minor. Die feierliche Verkündigung fand am 27. Mai 1989 statt; ihr stand der Apostolische Nuntius Giuseppe Montalvo vor. 1996 besuchte der Papst Brezje selbst. Am 7. September 1999 beschloss die Slowenische Bischofskonferenz den Rang eines nationalen Marienheiligtums, der am 1. Januar 2000 in Kraft trat.

À cet endroit s'élevait à l'origine une modeste chapelle du quinzième siècle dédiée à saint Guy, église annexe de la paroisse de Mošnje. C'est là que commence l'histoire du lieu.

Vers 1800, le curé Urban Ažbe fit adjoindre à cette église une chapelle latérale en l'honneur de Marie. Il avait étudié à Innsbruck et y avait découvert la dévotion à Marie Secours des chrétiens.

En 1814, Leopold Layer, de Kranj, peignit l'image miraculeuse. Il avait promis de décorer la chapelle s'il sortait des prisons françaises ; le tableau et le décor de la voûte sont l'accomplissement de ce vœu.

Le pèlerinage ne prit véritablement son essor qu'après une série de guérisons survenues en 1863. Un récit de 1875 qualifie Brezje de lieu de pèlerinage le plus fréquenté de Slovénie ; les pèlerins y venaient chaque lundi, mais aussi les autres jours.

L'ancienne église devint trop petite. Sous le curé Franc Kumer, la première pierre d'une nouvelle église fut posée le 9 octobre 1889. L'architecte de Graz Robert Mikovitz la dessina dans le style néo-Renaissance ; Franc Faleschini dirigea les travaux.

Le 7 octobre 1900, l'évêque Jakob Missia consacra solennellement l'édifice. Peu avant, en 1898, le couvent franciscain voisin avait été béni ; c'est aux franciscains que fut confiée la garde du sanctuaire. Depuis 1951, ils desservent également la paroisse de Mošnje.

En 1907, l'évêque Jeglič couronna l'image miraculeuse. La chapelle fut profondément rénovée en 1954.

Le pape Jean-Paul II conféra à l'église le titre de basilique mineure en 1988. La proclamation solennelle eut lieu le 27 mai 1989, présidée par le nonce apostolique Giuseppe Montalvo. En 1996, le pape se rendit lui-même à Brezje. Le 7 septembre 1999, la conférence épiscopale slovène décida de lui accorder le rang de sanctuaire marial national, effectif le 1er janvier 2000.

In questo luogo sorgeva in origine una modesta cappella quattrocentesca dedicata a san Vito, filiale della parrocchia di Mošnje. Da lì comincia la storia del santuario.

Intorno al 1800 il parroco Urban Ažbe fece aggiungere a quella chiesa una cappella laterale in onore di Maria. Aveva studiato a Innsbruck e vi aveva conosciuto la devozione a Maria Ausiliatrice.

Nel 1814 Leopold Layer di Kranj dipinse l'immagine miracolosa. Aveva promesso di decorare la cappella se fosse uscito dalla prigionia francese; il dipinto e la decorazione della volta sono l'adempimento di quel voto.

Il pellegrinaggio prese davvero slancio solo dopo una serie di guarigioni avvenute nel 1863. Una relazione del 1875 definisce Brezje il luogo di pellegrinaggio più frequentato della Slovenia; i pellegrini vi giungevano ogni lunedì e anche in altri giorni.

La vecchia chiesa divenne troppo piccola. Sotto il parroco Franc Kumer, il 9 ottobre 1889 fu posata la prima pietra di una nuova chiesa. L'architetto graziano Robert Mikovitz la progettò in stile neorinascimentale; Franc Faleschini ne diresse i lavori.

Il 7 ottobre 1900 il vescovo Jakob Missia consacrò solennemente l'edificio. Poco prima, nel 1898, era stato benedetto l'attiguo convento francescano; ai francescani fu affidata la cura del santuario. Dal 1951 essi servono anche la parrocchia di Mošnje.

Nel 1907 il vescovo Jeglič incoronò l'immagine miracolosa. La cappella fu profondamente rinnovata nel 1954.

Papa Giovanni Paolo II concesse alla chiesa nel 1988 il titolo di basilica minore. La proclamazione solenne ebbe luogo il 27 maggio 1989, presieduta dal nunzio apostolico Giuseppe Montalvo. Nel 1996 il papa venne di persona a Brezje. Il 7 settembre 1999 la Conferenza episcopale slovena deliberò il rango di santuario mariano nazionale, entrato in vigore il 1º gennaio 2000.

En este lugar se alzaba originalmente una modesta capilla del siglo XV dedicada a san Vito, filial de la parroquia de Mošnje. Ahí comienza la historia del santuario.

Hacia 1800 el párroco Urban Ažbe mandó añadir a esa iglesia una capilla lateral en honor de María. Había estudiado en Innsbruck y allí había conocido la devoción a María Auxiliadora de los Cristianos.

En 1814 Leopold Layer, natural de Kranj, pintó la imagen milagrosa. Había prometido decorar la capilla si salía libre del cautiverio francés; el cuadro y la pintura de la bóveda son el cumplimiento de aquella promesa.

La peregrinación no cobró verdadero impulso hasta una serie de curaciones ocurridas en 1863. Un relato de 1875 califica a Brezje como el lugar de peregrinación más concurrido de Eslovenia; los peregrinos acudían todos los lunes y también otros días.

La vieja iglesia se quedó pequeña. Bajo el párroco Franc Kumer se colocó el 9 de octubre de 1889 la primera piedra de un templo nuevo. El arquitecto de Graz Robert Mikovitz lo proyectó en estilo neorrenacentista; Franc Faleschini dirigió la ejecución.

El 7 de octubre de 1900 el obispo Jakob Missia consagró solemnemente el edificio. Poco antes, en 1898, se había bendecido el convento franciscano contiguo; a los franciscanos se les confió el cuidado del santuario. Desde 1951 atienden también la parroquia de Mošnje.

En 1907 el obispo Jeglič coronó la imagen milagrosa. La capilla fue renovada a fondo en 1954.

El papa Juan Pablo II concedió a la iglesia el título de basílica menor en 1988. La proclamación solemne tuvo lugar el 27 de mayo de 1989, presidida por el nuncio apostólico Giuseppe Montalvo. En 1996 el propio papa visitó Brezje. El 7 de septiembre de 1999 la Conferencia Episcopal Eslovena acordó concederle el rango de santuario mariano nacional, que entró en vigor el 1 de enero de 2000.

Vereerd wordt het schilderij Marija Pomagaj, Maria Hulp der Christenen. Leopold Layer uit Kranj maakte het in 1814 op hout, als dank voor zijn vrijlating uit de gevangenis. Hij beschilderde bij die gelegenheid ook het gewelf van de kapel waarin het werk hangt.

De voorstelling sluit aan bij de verering van Maria Hulp der Christenen die pastoor Urban Ažbe tijdens zijn studie in Innsbruck had leren kennen en die hij omstreeks 1800 naar Brezje bracht.

Het beeld geldt als wonderdadig. De bedevaart kreeg haar grote omvang na de genezingen die in 1863 werden gemeld; sindsdien is Brezje het meest bezochte bedevaartsoord van Slovenië gebleven.

In 1907 werd het schilderij gekroond door bisschop Jeglič. Het hangt in de Mariakapel, die als het geestelijke middelpunt van het heiligdom geldt, ook al ligt zij niet in het midden van het kerkgebouw. Daar komen de pelgrims samen.

Przedmiotem czci jest obraz Marija Pomagaj, Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Leopold Layer z Kranja namalował go na desce w 1814 roku, w podzięce za uwolnienie z więzienia. Przy tej okazji ozdobił też malowidłami sklepienie kaplicy, w której wisi jego dzieło.

Przedstawienie nawiązuje do kultu Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, który proboszcz Urban Ažbe poznał podczas studiów w Innsbrucku i który około 1800 roku przeniósł do Brezja.

Obraz uchodzi za cudowny. Pielgrzymki nabrały wielkiego rozmachu po uzdrowieniach zgłoszonych w 1863 roku; od tego czasu Brezje pozostaje najliczniej odwiedzanym sanktuarium Słowenii.

W 1907 roku obraz ukoronował biskup Jeglič. Wisi on w kaplicy maryjnej, która uchodzi za duchowe centrum sanktuarium, choć nie leży pośrodku kościoła. To tam gromadzą się pielgrzymi.

Verehrt wird das Gemälde Marija Pomagaj, Maria, Hilfe der Christen. Leopold Layer aus Kranj schuf es 1814 auf Holz, aus Dank für seine Entlassung aus dem Gefängnis. Bei dieser Gelegenheit bemalte er auch das Gewölbe der Kapelle, in der das Werk hängt.

Die Darstellung knüpft an die Verehrung Mariens als Hilfe der Christen an, die Pfarrer Urban Ažbe während seines Studiums in Innsbruck kennengelernt und um 1800 nach Brezje gebracht hatte.

Das Bild gilt als wundertätig. Ihren großen Umfang erreichte die Wallfahrt nach den Heilungen, die 1863 gemeldet wurden; seither ist Brezje der meistbesuchte Wallfahrtsort Sloweniens geblieben.

1907 wurde das Gemälde von Bischof Jeglič gekrönt. Es hängt in der Marienkapelle, die als geistlicher Mittelpunkt des Heiligtums gilt, auch wenn sie nicht in der Mitte des Kirchengebäudes liegt. Dort versammeln sich die Pilger.

L'objet de la vénération est le tableau de Marija Pomagaj, Marie Secours des chrétiens. Leopold Layer, de Kranj, le peignit sur bois en 1814, en action de grâce pour sa libération de prison. Il décora à cette occasion la voûte de la chapelle où l'œuvre est conservée.

La représentation se rattache à la dévotion à Marie Secours des chrétiens que le curé Urban Ažbe avait découverte pendant ses études à Innsbruck et qu'il introduisit à Brezje vers 1800.

L'image passe pour miraculeuse. Le pèlerinage prit toute son ampleur après les guérisons signalées en 1863 ; depuis lors, Brezje est demeuré le lieu de pèlerinage le plus visité de Slovénie.

En 1907, le tableau fut couronné par l'évêque Jeglič. Il est conservé dans la chapelle mariale, considérée comme le cœur spirituel du sanctuaire, même si elle ne se trouve pas au centre de l'édifice. C'est là que les pèlerins se rassemblent.

Oggetto della venerazione è il dipinto Marija Pomagaj, Maria Ausiliatrice. Leopold Layer di Kranj lo realizzò su tavola nel 1814, in segno di gratitudine per la propria liberazione dal carcere. In quella stessa occasione dipinse anche la volta della cappella in cui l'opera è collocata.

L'immagine si ricollega alla devozione a Maria Ausiliatrice che il parroco Urban Ažbe aveva conosciuto durante gli studi a Innsbruck e che intorno al 1800 portò a Brezje.

Il dipinto è considerato miracoloso. Il pellegrinaggio assunse le sue grandi dimensioni dopo le guarigioni segnalate nel 1863; da allora Brezje è rimasto il santuario più visitato della Slovenia.

Nel 1907 il dipinto fu incoronato dal vescovo Jeglič. È collocato nella cappella mariana, considerata il cuore spirituale del santuario anche se non si trova al centro dell'edificio. È lì che i pellegrini si raccolgono.

Se venera el cuadro de Marija Pomagaj, María Auxiliadora de los Cristianos. Leopold Layer, de Kranj, lo pintó sobre tabla en 1814 en agradecimiento por su excarcelación. Con ese mismo motivo decoró también la bóveda de la capilla donde cuelga la obra.

La representación enlaza con la devoción a María Auxiliadora de los Cristianos que el párroco Urban Ažbe había conocido durante sus estudios en Innsbruck y que llevó a Brezje hacia 1800.

La imagen tiene fama de milagrosa. La peregrinación alcanzó su gran dimensión tras las curaciones que se dieron a conocer en 1863; desde entonces Brezje ha seguido siendo el lugar de peregrinación más visitado de Eslovenia.

En 1907 el cuadro fue coronado por el obispo Jeglič. Cuelga en la capilla de la Virgen, considerada el corazón espiritual del santuario aunque no ocupe el centro del templo. Allí se reúnen los peregrinos.

De basiliek is een neorenaissancekerk uit de jaren rond 1900. Zij meet negenendertig meter in de lengte, negentien meter in de breedte en zeventien meter in de hoogte. Het ontwerp is van Robert Mikovitz uit Graz.

De gevel werd versierd naar ontwerp van de architect Ivan Vurnik uit Radovljica, met mozaïeksymbolen en rozetten. Van zijn hand is ook het grote tabernakelaltaar, dat tot zijn beste werk wordt gerekend.

Het park en het atrium voor de kerk zijn ontworpen door Jože Plečnik, de bekendste Sloveense architect van de twintigste eeuw. Zij vormen de aanloop naar het gebouw.

Het geestelijke hart is de Mariakapel met het schilderij van Layer. Zij werd in 1954 vernieuwd en kreeg toen een houten altaar, een vloer van geslepen Bosnisch graniet en wanden van Istrisch marmer; het altaar zelf is van wit Carrara-marmer.

In het tabernakel is een druiventros aan een rank uitgebeeld, met gloeiende robijnen. Op het hoofdaltaar van de kerk ziet u een mozaïek van de heilige Vitus, aan wie de oorspronkelijke kapel was gewijd.

De bouw begon met de eerste steen van 9 oktober 1889 en werd op 7 oktober 1900 met de wijding besloten. Het gebouw verving de oude Vituskerk, die voor de toeloop te klein was geworden.

De zijaltaren dragen schilderijen van Ivan Grohar en Ivan Vavpotič. De beelden op de altaren zijn gemaakt door Sloveense kunstenaars, onder wie Janez Vurnik en Jože Pavlin. Naast de kerk staat het franciscanenklooster uit 1898.

Bazylika jest kościołem neorenesansowym z lat około 1900. Mierzy trzydzieści dziewięć metrów długości, dziewiętnaście metrów szerokości i siedemnaście metrów wysokości. Projekt wyszedł spod ręki Roberta Mikovitza z Grazu.

Fasadę ozdobiono według projektu architekta Ivana Vurnika z Radovljicy, mozaikowymi symbolami i rozetami. Jego dziełem jest także wielki ołtarz tabernakulowy, zaliczany do najlepszych jego prac.

Park i dziedziniec przed kościołem zaprojektował Jože Plečnik, najsłynniejszy słoweński architekt XX wieku. Stanowią one wprowadzenie do samej budowli.

Duchowym sercem jest kaplica maryjna z obrazem Layera. Odnowiono ją w 1954 roku i wtedy otrzymała drewniany ołtarz, posadzkę ze szlifowanego granitu bośniackiego oraz ściany z marmuru istryjskiego; sam ołtarz wykonano z białego marmuru karraryjskiego.

Na tabernakulum przedstawiono kiść winogron na pędzie, z rozżarzonymi rubinami. Na ołtarzu głównym kościoła zobaczą Państwo mozaikę ze świętym Witem, któremu poświęcona była pierwotna kaplica.

Budowę rozpoczął kamień węgielny z 9 października 1889 roku, a zamknęła konsekracja 7 października 1900 roku. Nowa świątynia zastąpiła stary kościół świętego Wita, zbyt ciasny wobec napływu pielgrzymów.

Na ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Ivana Grohara i Ivana Vavpotiča. Rzeźby na ołtarzach wykonali artyści słoweńscy, wśród nich Janez Vurnik i Jože Pavlin. Obok kościoła stoi klasztor franciszkanów z 1898 roku.

Die Basilika ist eine Neorenaissancekirche aus der Zeit um 1900. Sie misst neununddreißig Meter in der Länge, neunzehn Meter in der Breite und siebzehn Meter in der Höhe. Der Entwurf stammt von Robert Mikovitz aus Graz.

Die Fassade wurde nach Plänen des Architekten Ivan Vurnik aus Radovljica mit Mosaiksymbolen und Rosetten geschmückt. Von ihm stammt auch der große Tabernakelaltar, der zu seinen besten Arbeiten gezählt wird.

Den Park und das Atrium vor der Kirche gestaltete Jože Plečnik, der bekannteste slowenische Architekt des zwanzigsten Jahrhunderts. Sie bilden den Auftakt zum Gebäude.

Das geistliche Herz ist die Marienkapelle mit dem Gemälde Layers. Sie wurde 1954 erneuert und erhielt damals einen hölzernen Altar, einen Boden aus geschliffenem bosnischem Granit und Wände aus istrischem Marmor; der Altar selbst besteht aus weißem Carrara-Marmor.

Am Tabernakel ist eine Weintraube an einer Ranke dargestellt, mit glühenden Rubinen. Am Hochaltar der Kirche sehen Sie ein Mosaik des heiligen Veit, dem die ursprüngliche Kapelle geweiht war.

Der Bau begann mit der Grundsteinlegung am 9. Oktober 1889 und wurde am 7. Oktober 1900 mit der Weihe abgeschlossen. Das Gebäude ersetzte die alte Veitskirche, die dem Andrang nicht mehr gewachsen war.

Die Seitenaltäre tragen Gemälde von Ivan Grohar und Ivan Vavpotič. Die Figuren auf den Altären stammen von slowenischen Künstlern, darunter Janez Vurnik und Jože Pavlin. Neben der Kirche steht das Franziskanerkloster von 1898.

La basilique est une église néo-Renaissance des environs de 1900. Elle mesure trente-neuf mètres de long, dix-neuf mètres de large et dix-sept mètres de haut. Les plans sont de Robert Mikovitz, de Graz.

La façade fut ornée sur des dessins de l'architecte Ivan Vurnik, de Radovljica, avec des symboles en mosaïque et des rosaces. On lui doit également le grand autel-tabernacle, tenu pour l'une de ses meilleures réalisations.

Le parc et l'atrium qui précèdent l'église ont été conçus par Jože Plečnik, le plus célèbre architecte slovène du vingtième siècle. Ils forment l'approche de l'édifice.

Le cœur spirituel est la chapelle mariale abritant le tableau de Layer. Rénovée en 1954, elle reçut alors un autel de bois, un sol de granit bosniaque poli et des parois de marbre d'Istrie ; l'autel lui-même est en marbre blanc de Carrare.

Le tabernacle est orné d'une grappe de raisin sur son sarment, rehaussée de rubis ardents. Sur le maître-autel de l'église, vous verrez une mosaïque représentant saint Guy, à qui la chapelle primitive était dédiée.

La construction débuta avec la pose de la première pierre le 9 octobre 1889 et s'acheva le 7 octobre 1900 par la consécration. L'édifice remplaça l'ancienne église Saint-Guy, devenue trop petite pour l'afflux des fidèles.

Les autels latéraux portent des tableaux d'Ivan Grohar et d'Ivan Vavpotič. Les statues des autels sont l'œuvre d'artistes slovènes, parmi lesquels Janez Vurnik et Jože Pavlin. À côté de l'église se dresse le couvent franciscain de 1898.

La basilica è una chiesa neorinascimentale degli anni intorno al 1900. Misura trentanove metri di lunghezza, diciannove di larghezza e diciassette di altezza. Il progetto è di Robert Mikovitz di Graz.

La facciata fu decorata su disegno dell'architetto Ivan Vurnik di Radovljica, con simboli a mosaico e rosoni. Suo è anche il grande altare a tabernacolo, considerato tra le sue opere migliori.

Il parco e l'atrio davanti alla chiesa sono opera di Jože Plečnik, il più noto architetto sloveno del Novecento. Costituiscono l'avvicinamento all'edificio.

Il cuore spirituale è la cappella mariana con il dipinto di Layer. Fu rinnovata nel 1954 e ricevette allora un altare ligneo, un pavimento di granito bosniaco levigato e pareti di marmo istriano; l'altare stesso è di marmo bianco di Carrara.

Nel tabernacolo è raffigurato un grappolo d'uva sul tralcio, con rubini ardenti. Sull'altare maggiore della chiesa vedrà un mosaico di san Vito, al quale era dedicata la cappella originaria.

I lavori cominciarono con la prima pietra del 9 ottobre 1889 e si conclusero il 7 ottobre 1900 con la consacrazione. L'edificio sostituì la vecchia chiesa di San Vito, divenuta troppo piccola per l'affluenza.

Gli altari laterali recano dipinti di Ivan Grohar e Ivan Vavpotič. Le statue sugli altari sono opera di artisti sloveni, tra cui Janez Vurnik e Jože Pavlin. Accanto alla chiesa sorge il convento francescano del 1898.

La basílica es una iglesia neorrenacentista de los años en torno a 1900. Mide treinta y nueve metros de largo, diecinueve de ancho y diecisiete de alto. El proyecto se debe a Robert Mikovitz, de Graz.

La fachada se decoró según el diseño del arquitecto Ivan Vurnik, de Radovljica, con símbolos en mosaico y rosetones. Suyo es también el gran altar del tabernáculo, que se cuenta entre lo mejor de su obra.

El parque y el atrio que preceden a la iglesia son obra de Jože Plečnik, el arquitecto esloveno más conocido del siglo XX. Constituyen la antesala del edificio.

El corazón espiritual es la capilla de la Virgen con el cuadro de Layer. Fue renovada en 1954 y recibió entonces un altar de madera, un suelo de granito bosnio pulido y paredes de mármol de Istria; el altar mismo es de mármol blanco de Carrara.

En el tabernáculo aparece representado un racimo de uvas colgado de un sarmiento, con rubíes encendidos. En el altar mayor de la iglesia verá usted un mosaico de san Vito, a quien estaba dedicada la capilla primitiva.

La construcción comenzó con la primera piedra del 9 de octubre de 1889 y concluyó con la consagración del 7 de octubre de 1900. El edificio sustituyó a la vieja iglesia de San Vito, que se había quedado pequeña para la afluencia.

Los altares laterales llevan cuadros de Ivan Grohar e Ivan Vavpotič. Las esculturas de los altares fueron realizadas por artistas eslovenos, entre ellos Janez Vurnik y Jože Pavlin. Junto a la iglesia se alza el convento franciscano de 1898.

Het hoogtepunt van het jaar is 15 augustus, de Tenhemelopneming van Maria, in Slovenië veliki šmaren genoemd. In 1992 werd die dag ook een openbare feestdag in Slovenië.

Op die dag komen duizenden pelgrims naar Brezje. Velen leggen de tocht te voet af, soms over enkele tientallen kilometers, om een gelofte in te lossen of uit dankbaarheid.

De devotie richt zich op Maria als helpster in nood, zoals de naam Marija Pomagaj aangeeft. Het gebed om hulp en het inlossen van geloften bepalen sinds de negentiende eeuw het karakter van de bedevaart.

De franciscanen verzorgen het heiligdom sinds het einde van de negentiende eeuw. Zij ontvangen het hele jaar door groepen uit alle delen van Slovenië en uit de buurlanden; sinds 1951 bedienen zij ook de parochie Mošnje.

De kerkelijke erkenning kwam in stappen: de kroning van het genadebeeld in 1907, de titel basilica minor in 1988 en de rang van nationaal Mariaheiligdom, die op 1 januari 2000 van kracht werd.

Punktem kulminacyjnym roku jest 15 sierpnia, uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w Słowenii nazywana veliki šmaren. W 1992 roku dzień ten stał się w Słowenii także świętem państwowym.

Tego dnia do Brezja przybywają tysiące pielgrzymów. Wielu pokonuje drogę pieszo, czasem kilkadziesiąt kilometrów, aby wypełnić ślubowanie albo w podzięce za otrzymaną łaskę.

Pobożność kieruje się ku Maryi jako wspomożycielce w potrzebie, co wyraża samo imię Marija Pomagaj. Modlitwa o pomoc i wypełnianie ślubów określają charakter tej pielgrzymki od XIX wieku.

Franciszkanie opiekują się sanktuarium od końca XIX wieku. Przez cały rok przyjmują grupy ze wszystkich części Słowenii i z krajów sąsiednich; od 1951 roku obsługują również parafię Mošnje.

Uznanie kościelne przychodziło stopniowo: koronacja cudownego obrazu w 1907 roku, tytuł bazyliki mniejszej w 1988 roku i ranga narodowego sanktuarium maryjnego, która weszła w życie 1 stycznia 2000 roku.

Der Höhepunkt des Jahres ist der 15. August, das Fest Mariä Himmelfahrt, in Slowenien veliki šmaren genannt. 1992 wurde dieser Tag in Slowenien auch zum staatlichen Feiertag.

An diesem Tag kommen Tausende Pilger nach Brezje. Viele legen den Weg zu Fuß zurück, mitunter über einige Dutzend Kilometer, um ein Gelübde einzulösen oder aus Dankbarkeit.

Die Andacht gilt Maria als Helferin in der Not, wie schon der Name Marija Pomagaj sagt. Das Bittgebet und das Einlösen von Gelübden prägen seit dem neunzehnten Jahrhundert den Charakter der Wallfahrt.

Die Franziskaner betreuen das Heiligtum seit dem Ende des neunzehnten Jahrhunderts. Sie empfangen das ganze Jahr über Gruppen aus allen Teilen Sloweniens und aus den Nachbarländern; seit 1951 versehen sie auch die Pfarrei Mošnje.

Die kirchliche Anerkennung kam in Etappen: die Krönung des Gnadenbildes 1907, der Titel Basilica minor 1988 und der Rang eines nationalen Marienheiligtums, der am 1. Januar 2000 in Kraft trat.

Le sommet de l'année est le 15 août, l'Assomption de Marie, appelée en Slovénie veliki šmaren. En 1992, cette date est également devenue un jour férié en Slovénie.

Ce jour-là, des milliers de pèlerins affluent à Brezje. Beaucoup font le trajet à pied, parfois sur plusieurs dizaines de kilomètres, pour accomplir un vœu ou par gratitude.

La dévotion s'adresse à Marie comme secours dans la détresse, ainsi que l'indique le nom de Marija Pomagaj. La prière de demande et l'accomplissement des vœux marquent le caractère du pèlerinage depuis le dix-neuvième siècle.

Les franciscains ont la charge du sanctuaire depuis la fin du dix-neuvième siècle. Ils accueillent toute l'année des groupes venus de toutes les régions de Slovénie et des pays voisins ; depuis 1951, ils desservent aussi la paroisse de Mošnje.

La reconnaissance ecclésiale s'est faite par étapes : le couronnement de l'image miraculeuse en 1907, le titre de basilique mineure en 1988 et le rang de sanctuaire marial national, effectif le 1er janvier 2000.

Il culmine dell'anno è il 15 agosto, l'Assunzione di Maria, che in Slovenia si chiama veliki šmaren. Nel 1992 quel giorno è diventato anche festa civile slovena.

In quella data migliaia di pellegrini arrivano a Brezje. Molti compiono il tragitto a piedi, talvolta per alcune decine di chilometri, per sciogliere un voto o per riconoscenza.

La devozione si rivolge a Maria come soccorritrice nel bisogno, come indica il nome Marija Pomagaj. La preghiera di aiuto e lo scioglimento dei voti determinano il carattere del pellegrinaggio fin dall'Ottocento.

I francescani custodiscono il santuario dalla fine del XIX secolo. Accolgono tutto l'anno gruppi provenienti da ogni parte della Slovenia e dai paesi vicini; dal 1951 servono anche la parrocchia di Mošnje.

Il riconoscimento ecclesiastico giunse per gradi: l'incoronazione dell'immagine miracolosa nel 1907, il titolo di basilica minore nel 1988 e il rango di santuario mariano nazionale, entrato in vigore il 1º gennaio 2000.

El punto culminante del año es el 15 de agosto, la Asunción de María, llamada en Eslovenia veliki šmaren. En 1992 esa jornada pasó a ser además fiesta oficial en Eslovenia.

Ese día acuden a Brezje miles de peregrinos. Muchos hacen el camino a pie, a veces a lo largo de varias decenas de kilómetros, para cumplir una promesa o en señal de gratitud.

La devoción se dirige a María como auxiliadora en la necesidad, tal como indica el nombre de Marija Pomagaj. La oración de súplica y el cumplimiento de promesas marcan el carácter de la peregrinación desde el siglo XIX.

Los franciscanos atienden el santuario desde finales del siglo XIX. Reciben durante todo el año a grupos venidos de todas las regiones de Eslovenia y de los países vecinos; desde 1951 sirven también la parroquia de Mošnje.

El reconocimiento eclesiástico llegó por etapas: la coronación de la imagen milagrosa en 1907, el título de basílica menor en 1988 y el rango de santuario mariano nacional, que entró en vigor el 1 de enero de 2000.