Flüeli-Ranft en SachselnFlüeli-Ranft i SachselnFlüeli-Ranft und SachselnFlüeli-Ranft et SachselnFlüeli-Ranft e SachselnFlüeli-Ranft y Sachseln

Niklaus von Flüe werd in 1417 geboren in Flüeli, boven het dorp Sachseln. Hij groeide op als welgestelde boer, diende als officier in de Oude Zürichoorlog van 1440 tot 1444 en bekleedde later politieke ambten: hij was raadsheer van zijn kanton en rechter. Met Dorothea Wyss kreeg hij tien kinderen.

In oktober 1467 verliet hij, met instemming van zijn vrouw, huis en gezin. Zijn oudste zoon Hans nam het boerenbedrijf over. Hij trok zich terug in de Ranftkloof, op korte afstand van zijn eigen hof. Al in 1468 bouwden de omwonenden voor hem een kapel met een aangebouwde cel.

Die kapel werd in 1469 gewijd door de wijbisschop van Konstanz, en wel aan de Moeder Gods, aan de boetvaardige Maria Magdalena, aan het heilig Kruis en aan de Tienduizend Ridders. Volgens de overlevering leefde Niklaus de laatste negentien jaar van niets dan de communie en water; historici plaatsen daar vraagtekens bij.

Zijn bekendste optreden dateert van 1481. Tijdens de Tagsatzung van Stans dreigde de Eedgenootschap uiteen te vallen. De pastoor van Stans raadpleegde de kluizenaar, en diens door tussenpersonen overgebrachte raad leidde tot een akkoord; Freiburg en Solothurn werden in het verbond opgenomen.

Hij stierf op 21 maart 1487 in de Ranft en werd begraven in de toenmalige kerk van Sachseln, wat voor een leek op het platteland zeer ongebruikelijk was. In 1501 verrees in de kloof een tweede, lager gelegen kapel voor de toegenomen toeloop.

In 1649 stond paus Innocentius X de liturgische verering toe, wat gelijkstond aan een zaligverklaring. De groeiende bedevaart maakte een nieuwe kerk nodig: op 12 juni 1672 werd in Sachseln de eerste steen gelegd en op 7 oktober 1684 volgde de wijding. Het gebeente werd op 28 augustus 1679 overgebracht.

Mikołaj z Flüe urodził się w 1417 roku we Flüeli, powyżej wsi Sachseln. Wyrósł na zamożnego gospodarza, służył jako oficer w starej wojnie zuryskiej w latach od 1440 do 1444, a później piastował urzędy polityczne: był radcą swojego kantonu i sędzią. Z Dorotą Wyss miał dziesięcioro dzieci.

W październiku 1467 roku opuścił, za zgodą żony, dom i rodzinę. Gospodarstwo przejął jego najstarszy syn Hans. Wycofał się do wąwozu Ranft, niedaleko własnego obejścia. Już w 1468 roku okoliczni mieszkańcy zbudowali dla niego kaplicę z przybudowaną celą.

Kaplicę tę konsekrował w 1469 roku biskup pomocniczy z Konstancji, i to ku czci Matki Bożej, pokutnicy Marii Magdaleny, Krzyża Świętego oraz Dziesięciu Tysięcy Rycerzy. Według tradycji Mikołaj przez ostatnich dziewiętnaście lat żył wyłącznie komunią świętą i wodą; historycy stawiają przy tym znak zapytania.

Jego najsłynniejsze wystąpienie pochodzi z 1481 roku. Podczas zjazdu związkowego w Stans konfederacji groził rozpad. Proboszcz ze Stans zasięgnął rady pustelnika, a przekazana przez pośredników rada doprowadziła do porozumienia; Fryburg i Solura zostały przyjęte do związku.

Zmarł 21 marca 1487 roku w Ranfcie i został pochowany w ówczesnym kościele w Sachseln, co dla świeckiego człowieka ze wsi było czymś zupełnie niezwykłym. W 1501 roku w wąwozie stanęła druga, położona niżej kaplica, na potrzeby rosnącego napływu pielgrzymów.

W 1649 roku papież Innocenty X zezwolił na kult liturgiczny, co równało się beatyfikacji. Rosnący ruch pielgrzymkowy wymusił budowę nowego kościoła: 12 czerwca 1672 roku położono w Sachseln kamień węgielny, a 7 października 1684 roku nastąpiła konsekracja. Szczątki przeniesiono 28 sierpnia 1679 roku.

Niklaus von Flüe wurde 1417 in Flüeli oberhalb des Dorfes Sachseln geboren. Er wuchs als wohlhabender Bauer auf, diente von 1440 bis 1444 als Offizier im Alten Zürichkrieg und bekleidete später politische Ämter: Er war Ratsherr seines Kantons und Richter. Mit Dorothea Wyss hatte er zehn Kinder.

Im Oktober 1467 verließ er mit dem Einverständnis seiner Frau Haus und Familie. Sein ältester Sohn Hans übernahm den Hof. Er zog sich in die Ranftschlucht zurück, nur ein kurzes Stück von seinem eigenen Hof entfernt. Schon 1468 bauten ihm die Anwohner eine Kapelle mit einer angebauten Zelle.

Diese Kapelle wurde 1469 vom Weihbischof von Konstanz geweiht, und zwar der Gottesmutter, der büßenden Maria Magdalena, dem heiligen Kreuz und den Zehntausend Rittern. Der Überlieferung nach lebte Niklaus in den letzten neunzehn Jahren von nichts als der Kommunion und Wasser; Historiker setzen dahinter ein Fragezeichen.

Sein bekanntester Auftritt datiert von 1481. Während der Tagsatzung von Stans drohte die Eidgenossenschaft auseinanderzubrechen. Der Pfarrer von Stans suchte den Einsiedler auf, und dessen durch Mittelsleute überbrachter Rat führte zu einer Einigung; Freiburg und Solothurn wurden in den Bund aufgenommen.

Er starb am 21. März 1487 im Ranft und wurde in der damaligen Kirche von Sachseln bestattet, was für einen Laien auf dem Land höchst ungewöhnlich war. 1501 entstand in der Schlucht eine zweite, tiefer gelegene Kapelle für den gewachsenen Andrang.

1649 gestattete Papst Innozenz X. die liturgische Verehrung, was einer Seligsprechung gleichkam. Die wachsende Wallfahrt machte eine neue Kirche nötig: Am 12. Juni 1672 wurde in Sachseln der Grundstein gelegt, am 7. Oktober 1684 folgte die Weihe. Die Gebeine wurden am 28. August 1679 überführt.

Nicolas de Flüe naquit en 1417 à Flüeli, au-dessus du village de Sachseln. Il grandit comme paysan aisé, servit comme officier dans l'ancienne guerre de Zurich de 1440 à 1444 et occupa plus tard des charges politiques : il fut conseiller de son canton et juge. De son union avec Dorothea Wyss naquirent dix enfants.

En octobre 1467, avec l'accord de sa femme, il quitta sa maison et sa famille. Son fils aîné Hans reprit l'exploitation. Il se retira dans la gorge du Ranft, à faible distance de sa propre ferme. Dès 1468, les gens du voisinage lui bâtirent une chapelle flanquée d'une cellule.

Cette chapelle fut consacrée en 1469 par l'évêque auxiliaire de Constance, et cela à la Mère de Dieu, à Marie-Madeleine pénitente, à la sainte Croix et aux Dix Mille Chevaliers. La tradition veut que Nicolas ait vécu ses dix-neuf dernières années de la seule communion et d'eau ; les historiens émettent des réserves.

Son intervention la plus célèbre date de 1481. Lors de la Diète de Stans, la Confédération menaçait d'éclater. Le curé de Stans consulta l'ermite, et son conseil, transmis par des intermédiaires, conduisit à un accord ; Fribourg et Soleure furent admis dans l'alliance.

Il mourut le 21 mars 1487 au Ranft et fut enterré dans l'église de Sachseln d'alors, chose fort inhabituelle pour un laïc de la campagne. En 1501 s'éleva dans la gorge une seconde chapelle, en contrebas, pour faire face à l'afflux croissant.

En 1649, le pape Innocent X autorisa le culte liturgique, ce qui équivalait à une béatification. Le pèlerinage grandissant rendit nécessaire une nouvelle église : le 12 juin 1672, la première pierre fut posée à Sachseln et la consécration suivit le 7 octobre 1684. Les ossements furent transférés le 28 août 1679.

Niklaus von Flüe nacque nel 1417 a Flüeli, sopra il villaggio di Sachseln. Crebbe come contadino benestante, servì come ufficiale nella vecchia guerra di Zurigo dal 1440 al 1444 e ricoprì in seguito cariche politiche: fu consigliere del suo cantone e giudice. Con Dorothea Wyss ebbe dieci figli.

Nell'ottobre del 1467 lasciò, con il consenso della moglie, casa e famiglia. Il figlio maggiore Hans rilevò l'azienda agricola. Si ritirò nella gola del Ranft, a breve distanza dalla sua stessa fattoria. Già nel 1468 gli abitanti dei dintorni gli costruirono una cappella con una cella annessa.

Quella cappella fu consacrata nel 1469 dal vescovo ausiliare di Costanza, e precisamente alla Madre di Dio, a santa Maria Maddalena penitente, alla santa Croce e ai Diecimila Cavalieri. Secondo la tradizione Niklaus visse gli ultimi diciannove anni di sola comunione e acqua; gli storici avanzano riserve.

Il suo intervento più noto risale al 1481. Durante la Dieta di Stans la Confederazione rischiava di disgregarsi. Il parroco di Stans consultò l'eremita, e il consiglio da lui trasmesso tramite intermediari portò a un accordo; Friburgo e Soletta furono accolte nell'alleanza.

Morì il 21 marzo 1487 nel Ranft e fu sepolto nell'allora chiesa di Sachseln, cosa del tutto inconsueta per un laico di campagna. Nel 1501 sorse nella gola una seconda cappella, più in basso, per l'accresciuto afflusso.

Nel 1649 papa Innocenzo X autorizzò la venerazione liturgica, il che equivaleva a una beatificazione. Il crescere del pellegrinaggio rese necessaria una nuova chiesa: il 12 giugno 1672 a Sachseln fu posta la prima pietra e il 7 ottobre 1684 seguì la consacrazione. Le ossa furono traslate il 28 agosto 1679.

Nicolás de Flüe nació en 1417 en Flüeli, sobre el pueblo de Sachseln. Creció como campesino acomodado, sirvió como oficial en la antigua guerra de Zúrich, de 1440 a 1444, y ocupó más tarde cargos políticos: fue consejero de su cantón y juez. Con Dorothea Wyss tuvo diez hijos.

En octubre de 1467 dejó, con el consentimiento de su mujer, casa y familia. Su hijo mayor, Hans, se hizo cargo de la explotación agrícola. Se retiró a la garganta del Ranft, a poca distancia de su propio caserío. Ya en 1468 los vecinos le construyeron una capilla con una celda adosada.

Esa capilla fue consagrada en 1469 por el obispo auxiliar de Constanza, y lo fue a la Madre de Dios, a la penitente María Magdalena, a la Santa Cruz y a los Diez Mil Caballeros. Según la tradición, Nicolás vivió sus últimos diecinueve años solo de la comunión y del agua; los historiadores lo ponen en duda.

Su intervención más conocida data de 1481. Durante la Tagsatzung, la dieta de la Confederación reunida en Stans, la unión amenazaba con romperse. El párroco de Stans consultó al ermitaño, y el consejo que este transmitió por intermediarios condujo a un acuerdo; Friburgo y Soleura fueron admitidas en la Confederación.

Murió el 21 de marzo de 1487 en el Ranft y fue enterrado en la iglesia que entonces tenía Sachseln, algo muy insólito para un laico del campo. En 1501 se levantó en la garganta una segunda capilla, más abajo, para dar cabida a la creciente afluencia.

En 1649 el papa Inocencio X autorizó el culto litúrgico, lo que equivalía a una beatificación. La peregrinación en aumento hizo necesaria una iglesia nueva: el 12 de junio de 1672 se colocó en Sachseln la primera piedra y el 7 de octubre de 1684 tuvo lugar la consagración. Los restos se trasladaron el 28 de agosto de 1679.

Vereerd wordt de heilige Niklaus von Flüe zelf. Paus Pius XII verklaarde hem op 15 mei 1947, het feest van Hemelvaart, heilig. Hij geldt als patroon van Zwitserland en van het kanton Obwalden, en daarnaast van katholieke boeren- en jongerenbewegingen.

Zijn stoffelijke resten liggen in de parochiekerk van Sachseln. Sinds 1976 bevinden zij zich in het vrijstaande hoofdaltaar van Alois Spichtig, waar een levensgrote, verguld zilveren figuur van de heilige achter glas zichtbaar is. De goudsmid Meinrad Burch-Korrodi vervaardigde die figuur in 1934; binnenin bevindt zich een reliekhouder van chroomstaal.

Twee andere voorwerpen trekken de aandacht van pelgrims. Het eerste is het Bruderkleid, het habijt dat hij droeg en dat volgens de overlevering door zijn vrouw Dorothea is gesponnen, geweven en genaaid; het wordt sinds 1610 in een beschermende kast bewaard en werd in 1975 gerestaureerd.

Het tweede is het meditatiebeeld dat als Radbild bekendstaat: Christus met de doornenkroon in het midden, omringd door zes spaken met medaillons uit de heilsgeschiedenis. De kerk toont een kopie van het beschilderde linnen paneel van omstreeks 1475.

Czczony jest sam święty Mikołaj z Flüe. Papież Pius XII kanonizował go 15 maja 1947 roku, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Uchodzi za patrona Szwajcarii i kantonu Obwalden, a ponadto katolickich ruchów chłopskich i młodzieżowych.

Jego szczątki spoczywają w kościele parafialnym w Sachseln. Od 1976 roku znajdują się w wolno stojącym ołtarzu głównym autorstwa Aloisa Spichtiga, gdzie za szkłem widoczna jest naturalnej wielkości figura świętego ze złoconego srebra. Złotnik Meinrad Burch-Korrodi wykonał ją w 1934 roku; wewnątrz mieści się relikwiarz ze stali chromowej.

Uwagę pielgrzymów przyciągają jeszcze dwa przedmioty. Pierwszym jest Bruderkleid, habit, który nosił, a który według tradycji jego żona Dorota uprzędła, utkała i uszyła; od 1610 roku przechowuje się go w ochronnej gablocie, a w 1975 roku został poddany konserwacji.

Drugim jest obraz medytacyjny znany jako Radbild: Chrystus w koronie cierniowej pośrodku, otoczony sześcioma szprychami z medalionami z dziejów zbawienia. Kościół pokazuje kopię malowanego płótna z około 1475 roku.

Verehrt wird der heilige Niklaus von Flüe selbst. Papst Pius XII. sprach ihn am 15. Mai 1947, dem Fest Christi Himmelfahrt, heilig. Er gilt als Patron der Schweiz und des Kantons Obwalden sowie katholischer Bauern- und Jugendbewegungen.

Seine sterblichen Überreste liegen in der Pfarrkirche von Sachseln. Seit 1976 befinden sie sich im freistehenden Hauptaltar von Alois Spichtig, wo eine lebensgroße, vergoldete Silberfigur des Heiligen hinter Glas sichtbar ist. Der Goldschmied Meinrad Burch-Korrodi fertigte diese Figur 1934 an; im Inneren befindet sich ein Reliquienbehälter aus Chromstahl.

Zwei weitere Gegenstände ziehen die Aufmerksamkeit der Pilger auf sich. Der erste ist das Bruderkleid, das Gewand, das er trug und das der Überlieferung nach von seiner Frau Dorothea gesponnen, gewebt und genäht wurde; es wird seit 1610 in einem schützenden Schrein aufbewahrt und wurde 1975 restauriert.

Der zweite ist jenes Meditationsbild, das als Radbild bekannt ist: Christus mit der Dornenkrone in der Mitte, umgeben von sechs Speichen mit Medaillons aus der Heilsgeschichte. Die Kirche zeigt eine Kopie der bemalten Leinwandtafel von etwa 1475.

C'est saint Nicolas de Flüe lui-même qui fait ici l'objet du culte. Le pape Pie XII le canonisa le 15 mai 1947, en la fête de l'Ascension. Il est tenu pour patron de la Suisse et du canton d'Obwald, ainsi que des mouvements catholiques paysans et de jeunesse.

Sa dépouille repose dans l'église paroissiale de Sachseln. Depuis 1976, elle se trouve dans le maître-autel isolé d'Alois Spichtig, où une figure du saint en argent doré, grandeur nature, est visible derrière une vitre. L'orfèvre Meinrad Burch-Korrodi réalisa cette figure en 1934 ; à l'intérieur se trouve un reliquaire en acier chromé.

Deux autres objets retiennent l'attention des pèlerins. Le premier est le Bruderkleid, la robe qu'il portait et que, selon la tradition, son épouse Dorothea aurait filée, tissée et cousue ; elle est conservée depuis 1610 dans une armoire de protection et fut restaurée en 1975.

Le second est l'image de méditation connue sous le nom de Radbild, l'image à la roue : le Christ couronné d'épines au centre, entouré de six rayons portant des médaillons de l'histoire du salut. L'église en présente une copie, l'original étant un panneau de toile peinte des environs de 1475.

Si venera san Niklaus von Flüe stesso. Papa Pio XII lo proclamò santo il 15 maggio 1947, festa dell'Ascensione. È considerato patrono della Svizzera e del cantone di Obvaldo, e inoltre dei movimenti cattolici contadini e giovanili.

Le sue spoglie riposano nella chiesa parrocchiale di Sachseln. Dal 1976 si trovano nell'altare maggiore isolato di Alois Spichtig, dove una figura del santo a grandezza naturale, in argento dorato, è visibile dietro un vetro. L'orafo Meinrad Burch-Korrodi realizzò quella figura nel 1934; all'interno si trova un reliquiario in acciaio al cromo.

Altri due oggetti attirano l'attenzione dei pellegrini. Il primo è il Bruderkleid, la veste che indossava e che secondo la tradizione fu filata, tessuta e cucita dalla moglie Dorothea; dal 1610 è custodita in una teca protettiva e nel 1975 è stata restaurata.

Il secondo è l'immagine di meditazione nota come Radbild, l'immagine della ruota: al centro Cristo con la corona di spine, circondato da sei raggi con medaglioni della storia della salvezza. La chiesa mostra una copia del pannello di lino dipinto del 1475 circa.

Se venera al propio san Nicolás de Flüe. El papa Pío XII lo canonizó el 15 de mayo de 1947, fiesta de la Ascensión. Es patrono de Suiza y del cantón de Obwalden, y además de movimientos católicos campesinos y juveniles.

Sus restos mortales reposan en la iglesia parroquial de Sachseln. Desde 1976 se encuentran en el altar mayor exento de Alois Spichtig, donde una figura del santo de tamaño natural, en plata dorada, queda visible tras un cristal. El orfebre Meinrad Burch-Korrodi la realizó en 1934; en su interior hay un relicario de acero cromado.

Otros dos objetos atraen la atención de los peregrinos. El primero es el Bruderkleid, el sayal que llevaba y que, según la tradición, hiló, tejió y cosió su mujer Dorothea; desde 1610 se guarda en una vitrina protectora y fue restaurado en 1975.

El segundo es la imagen de meditación conocida como Radbild, la imagen de la rueda: Cristo con la corona de espinas en el centro, rodeado de seis radios con medallones de la historia de la salvación. La iglesia muestra una copia del panel de lienzo pintado de hacia 1475.

In Flüeli staan het geboortehuis en het latere woonhuis van Bruder Klaus, beide toegankelijk. Boven het dorp, op een rotsrug, verheft zich de kapel van de heilige Karel Borromeus. Het gehucht ligt op een tussenplateau bij de ingang van het Melchtal en staat als beschermd dorpsgezicht van nationaal belang te boek.

Vanaf Flüeli daalt u af naar de Ranftkloof. Daar staat de bovenste Ranftkapel, die in 1468 samen met de cel werd gebouwd. Na de aardbeving van 1601 en door aanhoudende bergdruk moest zij in 1693 opnieuw worden opgetrokken. Binnen ziet u een vroeggotisch kruisbeeld uit de veertiende eeuw, een laatgotische Madonna en een beeld van Bruder Klaus van omstreeks 1650.

De cel is grotendeels in haar oorspronkelijke vorm bewaard. Een trap voert naar een sober woonvertrek; het lagere vertrek eronder, dat in de winter dienstdeed, werd in 1920 teruggevonden. Achttien negentiende-eeuwse schilderijen vertellen zijn levensverhaal.

Iets lager staat de onderste Ranftkapel van 1501, een fraai voorbeeld van laatgotiek. De Walliser bisschop en latere kardinaal Matthäus Schiner behoorde tot de begunstigers. Op de linkerwand ziet u een gotische frescocyclus met het lijden van Christus, op de rechterwand het leven van Bruder Klaus.

De kerk van Sachseln is een vroegbarok gebouw met renaissancistische inslag, een hallenkerk met een tongewelf en twee zijbeuken met ruime galerijen. Acht monolithische zuilen van zwarte kalksteen uit het Melchtal dragen het geheel; het contrast van donker steen en witte wanden bepaalt de ruimte.

Het hoogaltaarschilderij met de tenhemelopneming van Maria is van 1881. De altaren en de preekstoel in rococo maakte Josef Pfister tussen 1776 en 1779. Twee mozaïeken uit 1941 tonen een visioen en het optreden in Stans. De vrijstaande toren gaat terug op de dertiende eeuw en draagt een barokke uivormige helm.

We Flüeli stoją dom rodzinny i późniejszy dom mieszkalny Brata Klausa, oba dostępne do zwiedzania. Powyżej wsi, na skalnym grzbiecie, wznosi się kaplica świętego Karola Boromeusza. Przysiółek leży na pośrednim płaskowyżu u wylotu doliny Melchtal i figuruje jako chroniony zespół wiejski o znaczeniu ogólnokrajowym.

Z Flüeli schodzą Państwo w dół, do wąwozu Ranft. Stoi tam górna kaplica Ranft, zbudowana w 1468 roku razem z celą. Po trzęsieniu ziemi w 1601 roku i wskutek nieustannego nacisku góry trzeba ją było w 1693 roku wznieść od nowa. Wewnątrz zobaczą Państwo wczesnogotycki krucyfiks z XIV wieku, późnogotycką Madonnę oraz figurę Brata Klausa z około 1650 roku.

Cela zachowała się w znacznej części w pierwotnej formie. Schody prowadzą do surowej izby mieszkalnej; niższe pomieszczenie pod nią, służące zimą, odnaleziono w 1920 roku. Osiemnaście dziewiętnastowiecznych obrazów opowiada dzieje jego życia.

Nieco niżej stoi dolna kaplica Ranft z 1501 roku, piękny przykład późnego gotyku. Do jej dobroczyńców należał biskup Valais, późniejszy kardynał Matthäus Schiner. Na lewej ścianie widać gotycki cykl fresków z męką Chrystusa, na prawej życie Brata Klausa.

Kościół w Sachseln jest budowlą wczesnobarokową z renesansowym rysem, halą z kolebkowym sklepieniem i dwiema nawami bocznymi z obszernymi emporami. Całość dźwiga osiem monolitycznych kolumn z czarnego wapienia z doliny Melchtal; przestrzeń wyznacza kontrast ciemnego kamienia i białych ścian.

Obraz w ołtarzu głównym z Wniebowzięciem Najświętszej Marii Panny pochodzi z 1881 roku. Rokokowe ołtarze i ambonę wykonał Josef Pfister w latach od 1776 do 1779. Dwie mozaiki z 1941 roku ukazują widzenie oraz wystąpienie w Stans. Wolno stojąca wieża sięga XIII wieku i nosi barokowy cebulasty hełm.

In Flüeli stehen das Geburtshaus und das spätere Wohnhaus von Bruder Klaus, beide zugänglich. Oberhalb des Dorfes erhebt sich auf einem Felsrücken die Kapelle des heiligen Karl Borromäus. Der Weiler liegt auf einer Zwischenterrasse am Eingang des Melchtals und ist als Ortsbild von nationaler Bedeutung geschützt.

Von Flüeli steigen Sie hinab in die Ranftschlucht. Dort steht die obere Ranftkapelle, die 1468 zusammen mit der Zelle errichtet wurde. Nach dem Erdbeben von 1601 und wegen des anhaltenden Bergdrucks musste sie 1693 neu aufgebaut werden. Im Inneren sehen Sie ein frühgotisches Kruzifix aus dem vierzehnten Jahrhundert, eine spätgotische Madonna und eine Figur des Bruder Klaus von etwa 1650.

Die Zelle ist weitgehend in ihrer ursprünglichen Form erhalten. Eine Treppe führt zu einer schlichten Wohnkammer; der tiefer gelegene Raum darunter, der im Winter diente, wurde 1920 wiederentdeckt. Achtzehn Gemälde des neunzehnten Jahrhunderts erzählen seine Lebensgeschichte.

Etwas tiefer steht die untere Ranftkapelle von 1501, ein schönes Beispiel der Spätgotik. Der Walliser Bischof und spätere Kardinal Matthäus Schiner gehörte zu den Förderern. An der linken Wand sehen Sie einen gotischen Freskenzyklus mit dem Leiden Christi, an der rechten Wand das Leben des Bruder Klaus.

Die Kirche von Sachseln ist ein frühbarocker Bau mit Renaissanceanklängen, eine Hallenkirche mit Tonnengewölbe und zwei Seitenschiffen mit geräumigen Emporen. Acht monolithische Säulen aus schwarzem Kalkstein aus dem Melchtal tragen das Ganze; der Kontrast von dunklem Stein und weißen Wänden bestimmt den Raum.

Das Hochaltarbild mit der Aufnahme Mariens in den Himmel stammt von 1881. Die Altäre und die Kanzel im Rokokostil schuf Josef Pfister zwischen 1776 und 1779. Zwei Mosaiken von 1941 zeigen eine Vision und das Auftreten in Stans. Der freistehende Turm geht auf das dreizehnte Jahrhundert zurück und trägt eine barocke Zwiebelhaube.

À Flüeli se dressent la maison natale et la maison où vécut ensuite Frère Nicolas, l'une et l'autre accessibles. Au-dessus du village, sur une arête rocheuse, s'élève la chapelle Saint-Charles-Borromée. Le hameau occupe un plateau intermédiaire à l'entrée du Melchtal et figure parmi les sites construits d'importance nationale.

De Flüeli, vous descendez vers la gorge du Ranft. Là se trouve la chapelle supérieure du Ranft, bâtie en 1468 en même temps que la cellule. Après le tremblement de terre de 1601 et sous la poussée continue de la montagne, elle dut être relevée en 1693. À l'intérieur, vous verrez un crucifix du gothique primitif, du quatorzième siècle, une Madone du gothique tardif et une statue de Frère Nicolas des environs de 1650.

La cellule est conservée pour l'essentiel dans son état d'origine. Un escalier mène à une pièce d'habitation dépouillée ; la pièce inférieure, qui servait l'hiver, fut retrouvée en 1920. Dix-huit peintures du dix-neuvième siècle racontent l'histoire de sa vie.

Un peu plus bas se trouve la chapelle inférieure du Ranft, de 1501, bel exemple de gothique tardif. L'évêque valaisan et futur cardinal Matthieu Schiner compta parmi ses bienfaiteurs. Sur la paroi de gauche, vous verrez un cycle de fresques gothiques consacré à la Passion du Christ, sur celle de droite la vie de Frère Nicolas.

L'église de Sachseln est un édifice du baroque primitif de tonalité Renaissance, une église-halle à voûte en berceau avec deux bas-côtés pourvus de larges tribunes. Huit colonnes monolithiques de calcaire noir du Melchtal portent l'ensemble ; le contraste de la pierre sombre et des murs blancs commande l'espace.

Le tableau du maître-autel, une Assomption de la Vierge, date de 1881. Les autels et la chaire rococo furent exécutés par Josef Pfister entre 1776 et 1779. Deux mosaïques de 1941 représentent une vision et l'intervention de Stans. Le clocher isolé remonte au treizième siècle et porte un bulbe baroque.

A Flüeli si trovano la casa natale e la successiva abitazione di Bruder Klaus, entrambe visitabili. Sopra il villaggio, su uno sperone di roccia, si erge la cappella di san Carlo Borromeo. La frazione sorge su un ripiano all'imbocco della Melchtal ed è iscritta tra gli insediamenti protetti di importanza nazionale.

Da Flüeli si scende nella gola del Ranft. Vi sorge la cappella superiore del Ranft, costruita nel 1468 insieme alla cella. Dopo il terremoto del 1601 e a causa della continua spinta della montagna dovette essere riedificata nel 1693. All'interno vede un crocifisso protogotico del Trecento, una Madonna tardogotica e una statua di Bruder Klaus del 1650 circa.

La cella si è conservata in gran parte nella forma originaria. Una scala conduce a un sobrio ambiente abitativo; il vano più basso sottostante, usato d'inverno, fu ritrovato nel 1920. Diciotto dipinti dell'Ottocento raccontano la sua vita.

Poco più in basso sorge la cappella inferiore del Ranft, del 1501, bell'esempio di tardogotico. Il vescovo vallesano e poi cardinale Matthäus Schiner fu tra i benefattori. Sulla parete sinistra vede un ciclo di affreschi gotici con la passione di Cristo, sulla destra la vita di Bruder Klaus.

La chiesa di Sachseln è un edificio del primo barocco di impronta rinascimentale, una chiesa a sala con volta a botte e due navate laterali con ampie gallerie. Otto colonne monolitiche di calcare nero della Melchtal reggono l'insieme; il contrasto tra la pietra scura e le pareti bianche definisce lo spazio.

La pala dell'altare maggiore con l'assunzione di Maria è del 1881. Gli altari e il pulpito in stile rococò furono realizzati da Josef Pfister tra il 1776 e il 1779. Due mosaici del 1941 raffigurano una visione e l'intervento di Stans. Il campanile isolato risale al Duecento e porta una cuspide barocca a bulbo.

En Flüeli se conservan la casa natal y la casa en que más tarde vivió Bruder Klaus, ambas visitables. Sobre el pueblo, en un espolón rocoso, se alza la capilla de san Carlos Borromeo. La aldea ocupa una terraza intermedia a la entrada del valle del Melchtal y figura como conjunto rural protegido de importancia nacional.

Desde Flüeli se desciende a la garganta del Ranft. Allí está la capilla superior del Ranft, construida en 1468 junto con la celda. Tras el terremoto de 1601 y por la presión continua de la montaña hubo que volver a levantarla en 1693. Dentro verá usted un crucifijo protogótico del siglo XIV, una Virgen tardogótica y una figura de Bruder Klaus de hacia 1650.

La celda se conserva en gran parte en su forma original. Una escalera lleva a un austero cuarto de habitación; el aposento inferior, que servía en invierno, se redescubrió en 1920. Dieciocho pinturas del siglo XIX narran la historia de su vida.

Algo más abajo se encuentra la capilla inferior del Ranft, de 1501, un hermoso ejemplo de gótico tardío. El obispo valesano y más tarde cardenal Matthäus Schiner figuró entre sus bienhechores. En la pared izquierda verá un ciclo de frescos góticos con la pasión de Cristo y en la derecha la vida de Bruder Klaus.

La iglesia de Sachseln es un edificio del barroco temprano con rasgos renacentistas, una iglesia de salón con bóveda de cañón y dos naves laterales con amplias tribunas. Ocho columnas monolíticas de caliza negra del Melchtal sostienen el conjunto; el contraste entre la piedra oscura y los muros blancos define el espacio.

El lienzo del altar mayor, con la Asunción de María, es de 1881. Los altares y el púlpito en rococó los hizo Josef Pfister entre 1776 y 1779. Dos mosaicos de 1941 representan una visión y la intervención en Stans. La torre exenta se remonta al siglo XIII y lleva un chapitel bulboso barroco.

De feestdag van Niklaus von Flüe valt op 21 maart, de dag van zijn sterven; die datum geldt ook in de protestantse kalender. In Zwitserland wordt hij daarnaast op 25 september gevierd. De verering kreeg in 1649 kerkelijke goedkeuring en werd in 1947 met de heiligverklaring bekroond.

Het bedevaartsoord bestaat uit twee polen. In de Ranft komt men naar de cel en de kapellen, naar de plek van het gebed en het visioen. In Sachseln komt men naar het graf. Wie beide bezoekt, legt de weg af die de heilige zelf in 1467 aflegde, maar dan in omgekeerde richting.

Aan de toren van de kerk van Sachseln grenst de Bruder-Klausenkapel, de oude grafkapel, met een grafsteen van Konrad Lux. Rolf Brem maakte er in 1991 een bronzen groep die Dorothea toont terwijl zij met drie kinderen afscheid neemt van haar man.

De devotie heeft van oudsher een uitgesproken vaderlandse kleur. Het optreden bij de Tagsatzung van Stans maakte van de kluizenaar een figuur van nationale verzoening. Een votiefschilderij uit 1921 in de onderste Ranftkapel dankt hem voor de bescherming van Zwitserland in de Eerste Wereldoorlog.

Wspomnienie Mikołaja z Flüe przypada 21 marca, w dniu jego śmierci; ta sama data obowiązuje także w kalendarzu protestanckim. W Szwajcarii obchodzi się je ponadto 25 września. Kult uzyskał kościelną aprobatę w 1649 roku, a w 1947 roku został uwieńczony kanonizacją.

Sanktuarium ma dwa bieguny. Do Ranftu przychodzi się do celi i kaplic, do miejsca modlitwy i widzenia. Do Sachseln przychodzi się do grobu. Kto odwiedzi oba, przebywa drogę, którą sam święty przeszedł w 1467 roku, tyle że w odwrotnym kierunku.

Do wieży kościoła w Sachseln przylega kaplica Brata Klausa, dawna kaplica grobowa, z płytą nagrobną autorstwa Konrada Luxa. Rolf Brem wykonał tam w 1991 roku brązową grupę ukazującą Dorotę żegnającą się z mężem w towarzystwie trojga dzieci.

Nabożeństwo od dawna ma wyraźnie patriotyczne zabarwienie. Wystąpienie podczas zjazdu w Stans uczyniło z pustelnika postać narodowego pojednania. Obraz wotywny z 1921 roku w dolnej kaplicy Ranft dziękuje mu za ochronę Szwajcarii w pierwszej wojnie światowej.

Der Festtag des Niklaus von Flüe fällt auf den 21. März, den Tag seines Todes; dieses Datum gilt auch im protestantischen Kalender. In der Schweiz wird er daneben am 25. September gefeiert. Die Verehrung erhielt 1649 die kirchliche Billigung und wurde 1947 mit der Heiligsprechung gekrönt.

Der Wallfahrtsort hat zwei Pole. In den Ranft kommt man wegen der Zelle und der Kapellen, wegen des Ortes des Gebets und der Vision. Nach Sachseln kommt man wegen des Grabes. Wer beide besucht, legt den Weg zurück, den der Heilige 1467 selbst ging, nur in umgekehrter Richtung.

An den Turm der Kirche von Sachseln grenzt die Bruder-Klausen-Kapelle, die alte Grabkapelle, mit einem Grabstein von Konrad Lux. Rolf Brem schuf dort 1991 eine Bronzegruppe, die Dorothea zeigt, wie sie mit drei Kindern von ihrem Mann Abschied nimmt.

Die Verehrung trägt seit jeher eine ausgesprochen vaterländische Färbung. Das Auftreten bei der Tagsatzung von Stans machte aus dem Einsiedler eine Gestalt der nationalen Versöhnung. Ein Votivbild von 1921 in der unteren Ranftkapelle dankt ihm für den Schutz der Schweiz im Ersten Weltkrieg.

La fête de Nicolas de Flüe tombe le 21 mars, jour de sa mort ; cette date vaut aussi dans le calendrier protestant. En Suisse, on le fête en outre le 25 septembre. Le culte reçut l'approbation ecclésiastique en 1649 et fut couronné en 1947 par la canonisation.

Le lieu de pèlerinage a deux pôles. Au Ranft, on vient pour la cellule et les chapelles, pour le lieu de la prière et de la vision. À Sachseln, on vient pour le tombeau. Qui visite les deux refait le chemin que le saint parcourut lui-même en 1467, mais en sens inverse.

Contre le clocher de l'église de Sachseln s'appuie la chapelle de Frère Nicolas, l'ancienne chapelle funéraire, avec une dalle de Konrad Lux. Rolf Brem y réalisa en 1991 un groupe de bronze montrant Dorothea prenant congé de son mari avec trois enfants.

La dévotion a de tout temps une coloration nettement patriotique. L'intervention à la Diète de Stans a fait de l'ermite une figure de réconciliation nationale. Un tableau votif de 1921, dans la chapelle inférieure du Ranft, le remercie d'avoir protégé la Suisse pendant la Première Guerre mondiale.

La festa di Niklaus von Flüe cade il 21 marzo, giorno della sua morte; quella data vale anche nel calendario protestante. In Svizzera lo si celebra inoltre il 25 settembre. La venerazione ottenne l'approvazione ecclesiastica nel 1649 e fu coronata nel 1947 dalla canonizzazione.

Il luogo di pellegrinaggio ha due poli. Nel Ranft si viene per la cella e le cappelle, per il luogo della preghiera e della visione. A Sachseln si viene per la tomba. Chi visita entrambi percorre la strada che il santo stesso fece nel 1467, ma in senso inverso.

Al campanile della chiesa di Sachseln si addossa la Bruder-Klausenkapelle, l'antica cappella sepolcrale, con una lastra tombale di Konrad Lux. Nel 1991 Rolf Brem vi realizzò un gruppo bronzeo che mostra Dorothea mentre, con tre figli, si congeda dal marito.

La devozione ha da sempre una spiccata coloritura patriottica. L'intervento alla Dieta di Stans fece dell'eremita una figura di riconciliazione nazionale. Un dipinto votivo del 1921 nella cappella inferiore del Ranft lo ringrazia per la protezione della Svizzera durante la prima guerra mondiale.

La fiesta de Nicolás de Flüe cae el 21 de marzo, el día de su muerte; esa fecha rige también en el calendario protestante. En Suiza se le celebra además el 25 de septiembre. La veneración recibió aprobación eclesiástica en 1649 y quedó coronada en 1947 con la canonización.

El lugar de peregrinación tiene dos polos. Al Ranft se va por la celda y las capillas, por el sitio de la oración y de la visión. A Sachseln se va por la tumba. Quien visita ambos recorre el camino que el santo hizo en 1467, pero en sentido inverso.

Adosada a la torre de la iglesia de Sachseln está la capilla de Bruder Klaus, la antigua capilla sepulcral, con una lápida de Konrad Lux. Rolf Brem realizó allí en 1991 un grupo de bronce que muestra a Dorothea despidiéndose de su marido con tres de sus hijos.

La devoción tiene desde antiguo un marcado color patriótico. Su intervención en la Tagsatzung de Stans hizo del ermitaño una figura de reconciliación nacional. Un cuadro votivo de 1921 en la capilla inferior del Ranft le da las gracias por la protección de Suiza durante la Primera Guerra Mundial.