Marija BistricaMarija BistricaMarija BistricaMarija BistricaMarija BistricaMarija Bistrica

Het beeld werd volgens de overlevering eerst vereerd in een houten kapel op de Vinski Vrh, een heuvel in de omgeving. Toen de Osmaanse dreiging toenam, liet een plaatselijke priester het omstreeks 1545 inmetselen in de muur van de kerk van Petrus en Paulus.

In 1588 kwam het weer aan het licht. Volgens het verhaal wees een lichtschijnsel de plek aan waar het verborgen lag. In 1650 werd het opnieuw weggeborgen. Pas in 1684 werd het opgegraven en op het altaar geplaatst; vanaf dat jaar rekent men de ononderbroken bedevaart.

In de achttiende eeuw groeide het complex. In 1715 kwam er een nieuw hoofdaltaar, een geschenk van het Kroatische parlement, in 1726 een pastorie en in 1731 werd de kerk vergroot en door bisschop Juraj Branjug gewijd. Pastoor Pavao Gojmerec liet in 1748 de arcadengaanderij bouwen die het voorplein omsluit.

De grote verbouwing kwam in de negentiende eeuw. Vanaf 1879 gaf de architect Hermann Bollé de kerk haar neorenaissancistische gedaante; de uitvoering lag bij de bouwmeester Đuro Carnelutti. In 1880 richtte een brand grote schade aan, maar het hoofdaltaar en het genadebeeld bleven gespaard.

Op 4 december 1923 verleende paus Pius XI de kerk de titel en waardigheid van basilica minor. In het pauselijke breve werd gewezen op het beeld dat er al meer dan drie eeuwen werd vereerd en op de pelgrims die van heinde en verre kwamen.

In 1935 kroonde aartsbisschop Antun Bauer het beeld met gouden kronen en riep hij Maria uit tot Koningin van de Kroaten. De bisschoppenconferentie verhief het heiligdom in 1971 tot nationaal heiligdom van Kroatië.

Op 3 oktober 1998 bezocht paus Johannes Paulus II Marija Bistrica en verklaarde er kardinaal Alojzije Stepinac zalig. Na aardbevingsschade in 2020 werd de constructieve herstelling in juli 2023 afgerond.

Figura była według tradycji czczona najpierw w drewnianej kaplicy na Vinskim Vrhu, wzgórzu w okolicy. Gdy zagrożenie osmańskie rosło, miejscowy kapłan kazał ją około 1545 roku zamurować w ścianie kościoła świętych Piotra i Pawła.

W 1588 roku znów ujrzała światło dzienne. Według opowieści miejsce ukrycia wskazała łuna światła. W 1650 roku figurę ponownie schowano. Dopiero w 1684 roku wydobyto ją i umieszczono na ołtarzu; od tego roku liczy się nieprzerwaną pielgrzymkę.

W XVIII wieku zespół się rozrósł. W 1715 roku powstał nowy ołtarz główny, dar chorwackiego parlamentu, w 1726 roku plebania, a w 1731 roku kościół powiększono i konsekrował go biskup Juraj Branjug. Proboszcz Pavao Gojmerec kazał w 1748 roku zbudować krużganek arkadowy otaczający dziedziniec przed kościołem.

Wielka przebudowa nastąpiła w XIX wieku. Od 1879 roku architekt Hermann Bollé nadał kościołowi neorenesansową postać; wykonawcą był budowniczy Đuro Carnelutti. W 1880 roku pożar wyrządził wielkie szkody, ale ołtarz główny i figura łaskami słynąca ocalały.

4 grudnia 1923 roku papież Pius XI nadał kościołowi tytuł i godność bazyliki mniejszej. W breve papieskim wskazano na figurę czczoną tu od przeszło trzech stuleci oraz na pielgrzymów przybywających z bliska i z daleka.

W 1935 roku arcybiskup Antun Bauer ukoronował figurę złotymi koronami i ogłosił Maryję Królową Chorwatów. Konferencja biskupów podniosła sanktuarium w 1971 roku do rangi narodowego sanktuarium Chorwacji.

3 października 1998 roku papież Jan Paweł II odwiedził Mariję Bistricę i beatyfikował tam kardynała Alojzija Stepinaca. Po szkodach spowodowanych trzęsieniem ziemi w 2020 roku naprawy konstrukcyjne zakończono w lipcu 2023 roku.

Der Überlieferung nach wurde die Figur zunächst in einer hölzernen Kapelle auf dem Vinski Vrh verehrt, einem Hügel der Umgebung. Als die osmanische Bedrohung zunahm, ließ ein örtlicher Priester sie um 1545 in die Mauer der Kirche von Peter und Paul einmauern.

1588 kam sie wieder ans Licht. Der Erzählung nach wies ein Lichtschein die Stelle, an der sie verborgen lag. 1650 wurde sie erneut weggeschlossen. Erst 1684 wurde sie ausgegraben und auf dem Altar aufgestellt; von diesem Jahr an rechnet man die ununterbrochene Wallfahrt.

Im achtzehnten Jahrhundert wuchs die Anlage. 1715 kam ein neuer Hauptaltar hinzu, ein Geschenk des kroatischen Parlaments, 1726 ein Pfarrhaus, und 1731 wurde die Kirche vergrößert und von Bischof Juraj Branjug geweiht. Pfarrer Pavao Gojmerec ließ 1748 den Arkadengang errichten, der den Vorplatz umschließt.

Der große Umbau kam im neunzehnten Jahrhundert. Ab 1879 gab der Architekt Hermann Bollé der Kirche ihre Gestalt im Stil der Neorenaissance; die Ausführung lag beim Baumeister Đuro Carnelutti. 1880 richtete ein Brand großen Schaden an, doch der Hauptaltar und das Gnadenbild blieben verschont.

Am 4. Dezember 1923 verlieh Papst Pius XI. der Kirche den Titel und die Würde einer Basilica minor. Das päpstliche Breve verwies auf die Figur, die dort schon mehr als drei Jahrhunderte verehrt wurde, und auf die Pilger, die von weit her kamen.

1935 krönte Erzbischof Antun Bauer die Figur mit goldenen Kronen und rief Maria zur Königin der Kroaten aus. Die Bischofskonferenz erhob das Heiligtum 1971 zum Nationalheiligtum Kroatiens.

Am 3. Oktober 1998 besuchte Papst Johannes Paul II. Marija Bistrica und sprach dort Kardinal Alojzije Stepinac selig. Nach Erdbebenschäden im Jahr 2020 wurde die statische Instandsetzung im Juli 2023 abgeschlossen.

La statue fut d'abord vénérée, selon la tradition, dans une chapelle de bois sur le Vinski Vrh, une colline des environs. Comme la menace ottomane se précisait, un prêtre du lieu la fit emmurer vers 1545 dans un mur de l'église Saints-Pierre-et-Paul.

En 1588, elle réapparut. Le récit veut qu'une lueur ait désigné l'endroit où elle était cachée. En 1650, on la dissimula de nouveau. Il fallut attendre 1684 pour qu'elle soit dégagée et placée sur l'autel ; c'est de cette année que l'on date le pèlerinage ininterrompu.

Au dix-huitième siècle, l'ensemble s'agrandit. En 1715 vint un nouveau maître-autel, don du parlement croate, en 1726 un presbytère, et en 1731 l'église fut agrandie et consacrée par l'évêque Juraj Branjug. En 1748, le curé Pavao Gojmerec fit bâtir la galerie à arcades qui enserre le parvis.

La grande transformation date du dix-neuvième siècle. À partir de 1879, l'architecte Hermann Bollé donna à l'église sa physionomie néo-Renaissance ; l'exécution revint au maître d'œuvre Đuro Carnelutti. En 1880, un incendie causa de graves dégâts, mais le maître-autel et la statue miraculeuse furent épargnés.

Le 4 décembre 1923, le pape Pie XI accorda à l'église le titre et la dignité de basilique mineure. Le bref pontifical soulignait que la statue y était vénérée depuis plus de trois siècles et que les pèlerins y venaient de fort loin.

En 1935, l'archevêque Antun Bauer couronna la statue de couronnes d'or et proclama Marie Reine des Croates. La conférence épiscopale éleva le sanctuaire en 1971 au rang de sanctuaire national de la Croatie.

Le 3 octobre 1998, le pape Jean-Paul II se rendit à Marija Bistrica et y béatifia le cardinal Alojzije Stepinac. Après les dommages causés par le tremblement de terre de 2020, la remise en état structurelle s'est achevée en juillet 2023.

Secondo la tradizione la statua fu venerata dapprima in una cappella lignea sul Vinski Vrh, una collina dei dintorni. Quando la minaccia ottomana si fece più forte, un sacerdote del luogo la fece murare, intorno al 1545, nella parete della chiesa dei santi Pietro e Paolo.

Nel 1588 tornò alla luce. Il racconto vuole che un bagliore di luce indicasse il punto in cui era nascosta. Nel 1650 fu di nuovo occultata. Solo nel 1684 fu riportata alla luce e collocata sull'altare; da quell'anno si fa risalire il pellegrinaggio ininterrotto.

Nel Settecento il complesso crebbe. Nel 1715 fu realizzato un nuovo altare maggiore, dono del parlamento croato, nel 1726 una canonica e nel 1731 la chiesa fu ampliata e consacrata dal vescovo Juraj Branjug. Nel 1748 il parroco Pavao Gojmerec fece costruire il porticato ad arcate che racchiude il sagrato.

La grande ristrutturazione avvenne nell'Ottocento. Dal 1879 l'architetto Hermann Bollé diede alla chiesa la sua veste neorinascimentale; l'esecuzione fu affidata al costruttore Đuro Carnelutti. Nel 1880 un incendio provocò gravi danni, ma l'altare maggiore e l'immagine venerata furono risparmiati.

Il 4 dicembre 1923 papa Pio XI conferì alla chiesa il titolo e la dignità di basilica minore. Il breve pontificio richiamava la statua venerata già da più di tre secoli e i pellegrini che vi giungevano da ogni dove.

Nel 1935 l'arcivescovo Antun Bauer incoronò la statua con corone d'oro e proclamò Maria Regina dei Croati. Nel 1971 la conferenza episcopale elevò il luogo a santuario nazionale della Croazia.

Il 3 ottobre 1998 papa Giovanni Paolo II visitò Marija Bistrica e vi proclamò beato il cardinale Alojzije Stepinac. Dopo i danni del terremoto del 2020, il consolidamento strutturale è stato concluso nel luglio del 2023.

Según la tradición, la imagen se veneró primero en una capilla de madera en el Vinski Vrh, una colina de los alrededores. Cuando la amenaza otomana se hizo mayor, un sacerdote del lugar mandó emparedarla hacia 1545 en el muro de la iglesia de San Pedro y San Pablo.

En 1588 volvió a salir a la luz. Cuenta el relato que un resplandor señaló el sitio donde estaba oculta. En 1650 se la escondió de nuevo. Solo en 1684 fue desenterrada y colocada en el altar; desde ese año se cuenta la peregrinación ininterrumpida.

En el siglo XVIII el conjunto creció. En 1715 llegó un nuevo altar mayor, regalo del parlamento croata; en 1726, una casa parroquial, y en 1731 la iglesia se amplió y fue consagrada por el obispo Juraj Branjug. El párroco Pavao Gojmerec hizo construir en 1748 la galería de arcadas que rodea la explanada.

La gran reforma llegó en el siglo XIX. A partir de 1879 el arquitecto Hermann Bollé dio a la iglesia su aspecto neorrenacentista; la ejecución corrió a cargo del maestro de obras Đuro Carnelutti. En 1880 un incendio causó grandes daños, pero el altar mayor y la imagen milagrosa se salvaron.

El 4 de diciembre de 1923 el papa Pío XI concedió a la iglesia el título y la dignidad de basílica menor. El breve pontificio aludía a la imagen venerada allí desde hacía más de tres siglos y a los peregrinos que acudían de lejos.

En 1935 el arzobispo Antun Bauer coronó la imagen con coronas de oro y proclamó a María Reina de los Croatas. La conferencia episcopal elevó el santuario en 1971 a santuario nacional de Croacia.

El 3 de octubre de 1998 el papa Juan Pablo II visitó Marija Bistrica y beatificó allí al cardenal Alojzije Stepinac. Tras los daños del terremoto de 2020, la reparación estructural concluyó en julio de 2023.

Het genadebeeld is een gotische houten sculptuur van Maria met het kind Jezus, gemaakt in de vijftiende eeuw door een onbekende, volkse meester. De kunsthistorische waarde is bescheiden; de betekenis ligt in de verering.

Het beeld staat bekend als de Zwarte Madonna van Bistrica, Majka Božja Bistrička. Bij een restauratie is echter vastgesteld dat de donkere kleur niet oorspronkelijk is. Zij is dus later ontstaan en hoort niet bij de opzet van de beeldhouwer.

De geschiedenis van het beeld is die van een tweemaal verborgen en tweemaal teruggevonden voorwerp. Juist dat verhaal, met de inmetseling van 1545 en de terugvinding van 1588 en 1684, vormt de kern van de plaatselijke overlevering.

In 1935 werd het beeld plechtig gekroond door aartsbisschop Antun Bauer, onder de titel Koningin van de Kroaten. Sinds 1971 geldt het heiligdom als het nationale heiligdom van het land, wat de Mariaverering hier een uitgesproken nationale lading geeft.

Figura łaskami słynąca to gotycka drewniana rzeźba Maryi z Dzieciątkiem Jezus, wykonana w XV wieku przez nieznanego, ludowego mistrza. Jej wartość artystyczna jest skromna; znaczenie leży w kulcie.

Figura znana jest jako Czarna Madonna z Bistricy, Majka Božja Bistrička. Podczas konserwacji stwierdzono jednak, że ciemna barwa nie jest pierwotna. Powstała więc później i nie należy do zamysłu rzeźbiarza.

Dzieje tej figury to dzieje przedmiotu dwukrotnie ukrytego i dwukrotnie odnalezionego. Właśnie ta opowieść, z zamurowaniem w 1545 roku i odnalezieniem w 1588 i 1684 roku, stanowi jądro miejscowej tradycji.

W 1935 roku figurę uroczyście ukoronował arcybiskup Antun Bauer, pod tytułem Królowej Chorwatów. Od 1971 roku sanktuarium uchodzi za narodowe sanktuarium kraju, co nadaje tutejszemu kultowi maryjnemu wyraźny wymiar narodowy.

Das Gnadenbild ist eine gotische Holzskulptur der Maria mit dem Jesuskind, im fünfzehnten Jahrhundert von einem unbekannten, volkstümlichen Meister geschaffen. Der kunsthistorische Wert ist bescheiden; die Bedeutung liegt in der Verehrung.

Die Figur ist als Schwarze Madonna von Bistrica bekannt, als Majka Božja Bistrička. Bei einer Restaurierung wurde jedoch festgestellt, dass die dunkle Farbe nicht ursprünglich ist. Sie entstand also später und gehört nicht zur Absicht des Bildschnitzers.

Die Geschichte der Figur ist die eines zweimal verborgenen und zweimal wiedergefundenen Gegenstandes. Gerade diese Geschichte, mit der Einmauerung von 1545 und dem Wiederauffinden 1588 und 1684, bildet den Kern der örtlichen Überlieferung.

1935 wurde die Figur von Erzbischof Antun Bauer feierlich gekrönt, unter dem Titel Königin der Kroaten. Seit 1971 gilt das Heiligtum als Nationalheiligtum des Landes, was der Marienverehrung hier eine ausgesprochen nationale Bedeutung gibt.

La statue miraculeuse est une sculpture gothique en bois représentant Marie avec l'Enfant Jésus, réalisée au quinzième siècle par un maître inconnu de facture populaire. Sa valeur pour l'histoire de l'art est modeste ; sa portée tient à la dévotion.

La statue est connue comme la Vierge noire de Bistrica, Majka Božja Bistrička. Une restauration a toutefois établi que la couleur sombre n'est pas d'origine. Elle est donc apparue plus tard et ne relève pas de l'intention du sculpteur.

L'histoire de la statue est celle d'un objet deux fois caché et deux fois retrouvé. C'est précisément ce récit, avec l'emmurement de 1545 et les découvertes de 1588 et de 1684, qui forme le noyau de la tradition locale.

En 1935, la statue fut solennellement couronnée par l'archevêque Antun Bauer, sous le titre de Reine des Croates. Depuis 1971, le sanctuaire vaut comme sanctuaire national du pays, ce qui donne ici à la dévotion mariale une dimension nettement patriotique.

L'immagine venerata è una scultura lignea gotica della Vergine con il Bambino Gesù, realizzata nel Quattrocento da un maestro ignoto di gusto popolare. Il valore storico-artistico è modesto; il significato sta nella venerazione.

La statua è conosciuta come la Madonna Nera di Bistrica, Majka Božja Bistrička. Un restauro ha però accertato che il colore scuro non è originario. È dunque sopraggiunto in seguito e non rientra nelle intenzioni dello scultore.

La storia della statua è quella di un oggetto due volte nascosto e due volte ritrovato. È proprio quel racconto, con la muratura del 1545 e i ritrovamenti del 1588 e del 1684, a costituire il nucleo della tradizione locale.

Nel 1935 la statua fu solennemente incoronata dall'arcivescovo Antun Bauer, con il titolo di Regina dei Croati. Dal 1971 il luogo è riconosciuto come santuario nazionale del paese, il che conferisce alla devozione mariana una marcata connotazione nazionale.

La imagen milagrosa es una escultura gótica de madera de María con el Niño Jesús, realizada en el siglo XV por un maestro desconocido de factura popular. Su valor histórico-artístico es modesto; su importancia está en la veneración.

La talla es conocida como la Virgen Negra de Bistrica, Majka Božja Bistrička. En una restauración se comprobó, sin embargo, que el color oscuro no es original. Surgió, pues, más tarde y no forma parte del propósito del escultor.

La historia de la imagen es la de un objeto escondido dos veces y dos veces recuperado. Precisamente ese relato, con el emparedamiento de 1545 y los hallazgos de 1588 y 1684, constituye el núcleo de la tradición local.

En 1935 la imagen fue coronada solemnemente por el arzobispo Antun Bauer, bajo el título de Reina de los Croatas. Desde 1971 el santuario es el santuario nacional del país, lo que da aquí a la devoción mariana una carga marcadamente nacional.

De kerk is een neorenaissancistisch gebouw naar ontwerp van Hermann Bollé, de architect die in dezelfde jaren ook aan de kathedraal van Zagreb werkte. De vormentaal is streng en helder, met ronde bogen en een rustige geleding.

Voor de kerk ligt een plein dat aan drie zijden wordt omsloten door een arcadengaanderij. Die galerij gaat terug op 1748, toen pastoor Pavao Gojmerec haar liet bouwen. Zij biedt beschutting aan pelgrims en omsluit de ruimte waar grote vieringen plaatsvinden.

Binnen staat het genadebeeld boven het hoofdaltaar, dat de brand van 1880 heeft doorstaan. Het altaar zelf gaat in aanleg terug op 1715 en was een geschenk van het Kroatische parlement. De rest van het interieur dateert overwegend uit de herbouw van na 1880.

Achter de kerk stijgt de Kalvarieberg op, met een kruisweg van vijftien staties. De eerste vier staties werden in 1943 opgericht, in Carrara-marmer en op ware grootte, door Italiaanse beeldhouwers. Vanaf 1972 kwam de rest tot stand.

Aan die latere staties werkte een reeks Kroatische beeldhouwers: Stanko Jančić maakte de zevende, negende, elfde en vijftiende statie, Ante Orlić de tiende, twaalfde en veertiende, Krune Bošnjak de vijfde, Josip Poljan de zesde en Ante Starčević de achtste. De dertiende is van Ante Orlić en Marija Ujević samen.

De Kalvarieberg als geheel kreeg tussen 1977 en 1990 zijn vorm, onder leiding van Marija Ujević. Het resultaat is een moderne beeldenweg in de open lucht, die sterk afsteekt tegen de historische kerk aan de voet ervan.

Kościół jest budowlą neorenesansową według projektu Hermanna Bollégo, architekta, który w tych samych latach pracował także przy katedrze w Zagrzebiu. Język form jest surowy i klarowny, z łukami pełnymi i spokojnym podziałem.

Przed kościołem leży plac otoczony z trzech stron krużgankiem arkadowym. Galeria ta sięga 1748 roku, gdy kazał ją zbudować proboszcz Pavao Gojmerec. Daje pielgrzymom schronienie i zamyka przestrzeń, w której odbywają się wielkie nabożeństwa.

W środku figura łaskami słynąca stoi nad ołtarzem głównym, który przetrwał pożar z 1880 roku. Sam ołtarz w zrębie sięga 1715 roku i był darem chorwackiego parlamentu. Reszta wnętrza pochodzi w przeważającej części z odbudowy po 1880 roku.

Za kościołem wznosi się Kalwaria z drogą krzyżową o piętnastu stacjach. Pierwsze cztery stacje wzniesiono w 1943 roku, z marmuru karraryjskiego i w naturalnej wielkości, a wykonali je rzeźbiarze włoscy. Reszta powstawała od 1972 roku.

Nad tymi późniejszymi stacjami pracował szereg chorwackich rzeźbiarzy: Stanko Jančić wykonał stację siódmą, dziewiątą, jedenastą i piętnastą, Ante Orlić dziesiątą, dwunastą i czternastą, Krune Bošnjak piątą, Josip Poljan szóstą, a Ante Starčević ósmą. Trzynasta jest wspólnym dziełem Antego Orlicia i Mariji Ujević.

Kalwaria jako całość nabrała kształtu w latach od 1977 do 1990, pod kierunkiem Mariji Ujević. Rezultatem jest nowoczesna droga rzeźb pod gołym niebem, mocno kontrastująca z historycznym kościołem u jej stóp.

Die Kirche ist ein Bau der Neorenaissance nach einem Entwurf von Hermann Bollé, jenem Architekten, der in denselben Jahren auch an der Kathedrale von Zagreb arbeitete. Die Formensprache ist streng und klar, mit Rundbögen und einer ruhigen Gliederung.

Vor der Kirche liegt ein Platz, der auf drei Seiten von einem Arkadengang umschlossen wird. Dieser Gang geht auf das Jahr 1748 zurück, als Pfarrer Pavao Gojmerec ihn errichten ließ. Er bietet Pilgern Schutz und fasst den Raum ein, in dem große Gottesdienste stattfinden.

Im Inneren steht das Gnadenbild über dem Hauptaltar, der den Brand von 1880 überstanden hat. Der Altar selbst geht in seiner Anlage auf 1715 zurück und war ein Geschenk des kroatischen Parlaments. Die übrige Ausstattung stammt überwiegend aus dem Wiederaufbau nach 1880.

Hinter der Kirche steigt der Kalvarienberg an, mit einem Kreuzweg von fünfzehn Stationen. Die ersten vier Stationen wurden 1943 errichtet, in Carrara-Marmor und in Lebensgröße, von italienischen Bildhauern. Ab 1972 entstand der Rest.

An diesen späteren Stationen arbeitete eine Reihe kroatischer Bildhauer: Stanko Jančić schuf die siebte, neunte, elfte und fünfzehnte Station, Ante Orlić die zehnte, zwölfte und vierzehnte, Krune Bošnjak die fünfte, Josip Poljan die sechste und Ante Starčević die achte. Die dreizehnte stammt von Ante Orlić und Marija Ujević gemeinsam.

Der Kalvarienberg als Ganzes erhielt zwischen 1977 und 1990 seine Gestalt, unter der Leitung von Marija Ujević. Das Ergebnis ist ein moderner Skulpturenweg unter freiem Himmel, der stark mit der historischen Kirche an seinem Fuß kontrastiert.

L'église est un édifice néo-Renaissance dû à Hermann Bollé, l'architecte qui travaillait dans les mêmes années à la cathédrale de Zagreb. Le vocabulaire en est sévère et clair, avec des arcs en plein cintre et une articulation paisible.

Devant l'église s'étend une place fermée sur trois côtés par une galerie à arcades. Cette galerie remonte à 1748, lorsque le curé Pavao Gojmerec la fit bâtir. Elle abrite les pèlerins et délimite l'espace où se déroulent les grandes célébrations.

À l'intérieur, la statue miraculeuse surmonte le maître-autel, qui a résisté à l'incendie de 1880. L'autel lui-même remonte dans son principe à 1715 et fut un don du parlement croate. Le reste du décor date pour l'essentiel de la reconstruction postérieure à 1880.

Derrière l'église s'élève le mont du Calvaire, avec un chemin de croix de quinze stations. Les quatre premières furent érigées en 1943, en marbre de Carrare et grandeur nature, par des sculpteurs italiens. Les autres virent le jour à partir de 1972.

À ces stations plus tardives travailla toute une série de sculpteurs croates : Stanko Jančić réalisa les septième, neuvième, onzième et quinzième stations, Ante Orlić les dixième, douzième et quatorzième, Krune Bošnjak la cinquième, Josip Poljan la sixième et Ante Starčević la huitième. La treizième est due à Ante Orlić et Marija Ujević ensemble.

Le mont du Calvaire dans son ensemble prit forme entre 1977 et 1990, sous la direction de Marija Ujević. Il en résulte un parcours de sculptures moderne en plein air, qui tranche vivement avec l'église historique à ses pieds.

La chiesa è un edificio neorinascimentale su progetto di Hermann Bollé, l'architetto che negli stessi anni lavorava anche alla cattedrale di Zagabria. Il linguaggio formale è severo e chiaro, con archi a tutto sesto e una scansione pacata.

Davanti alla chiesa si apre una piazza racchiusa su tre lati da un porticato ad arcate. Quella loggia risale al 1748, quando il parroco Pavao Gojmerec la fece costruire. Offre riparo ai pellegrini e delimita lo spazio in cui si tengono le grandi celebrazioni.

All'interno l'immagine venerata si trova sopra l'altare maggiore, che ha resistito all'incendio del 1880. L'altare risale nel suo impianto al 1715 ed era un dono del parlamento croato. Il resto degli interni è in prevalenza frutto della ricostruzione successiva al 1880.

Dietro la chiesa sale il monte Calvario, con una via crucis di quindici stazioni. Le prime quattro furono erette nel 1943 da scultori italiani, in marmo di Carrara e a grandezza naturale. Dal 1972 furono realizzate le altre.

A quelle stazioni più tarde lavorò una serie di scultori croati: Stanko Jančić realizzò la settima, la nona, l'undicesima e la quindicesima stazione, Ante Orlić la decima, la dodicesima e la quattordicesima, Krune Bošnjak la quinta, Josip Poljan la sesta e Ante Starčević l'ottava. La tredicesima è opera di Ante Orlić e Marija Ujević insieme.

Il monte Calvario nel suo insieme prese forma tra il 1977 e il 1990, sotto la guida di Marija Ujević. Il risultato è un moderno percorso di sculture all'aperto, che contrasta nettamente con la chiesa storica ai suoi piedi.

La iglesia es un edificio neorrenacentista proyectado por Hermann Bollé, el arquitecto que en esos mismos años trabajaba también en la catedral de Zagreb. El lenguaje formal es severo y claro, con arcos de medio punto y una articulación serena.

Ante la iglesia se extiende una plaza cerrada por tres lados por una galería de arcadas. Esa galería se remonta a 1748, cuando la mandó construir el párroco Pavao Gojmerec. Ofrece resguardo a los peregrinos y delimita el espacio donde se celebran las grandes ceremonias.

Dentro, la imagen milagrosa preside el altar mayor, que resistió el incendio de 1880. El altar mismo se remonta en su traza a 1715 y fue un regalo del parlamento croata. El resto del interior procede en su mayor parte de la reconstrucción posterior a 1880.

Detrás de la iglesia asciende el monte Calvario, con un via crucis de quince estaciones. Las cuatro primeras se erigieron en 1943, en mármol de Carrara y a tamaño natural, obra de escultores italianos. A partir de 1972 se realizó el resto.

En esas estaciones posteriores trabajó una serie de escultores croatas: Stanko Jančić hizo la séptima, la novena, la undécima y la decimoquinta; Ante Orlić, la décima, la duodécima y la decimocuarta; Krune Bošnjak, la quinta; Josip Poljan, la sexta, y Ante Starčević, la octava. La decimotercera es obra conjunta de Ante Orlić y Marija Ujević.

El monte Calvario en su conjunto tomó forma entre 1977 y 1990, bajo la dirección de Marija Ujević. El resultado es un moderno recorrido escultórico al aire libre que contrasta vivamente con la iglesia histórica que se alza a sus pies.

Het bedevaartseizoen loopt van het voorjaar tot in de herfst en kent een reeks vaste bedevaartdagen. Het begint met Pinksteren; daarna volgen de votiefbedevaarten van de steden Varaždin en Zagreb.

In de zomer volgen de bedevaarten die naar Margareta, Anna en Bartolomeus zijn genoemd, en die van de Gedaanteverandering van de Heer op 6 augustus. De twee grootste dagen zijn Maria-Tenhemelopneming op 15 augustus en Maria Geboorte op 8 september; het seizoen sluit met een dankbedevaart.

De kruisweg op de Kalvarieberg ontstond uit een plan van aartsbisschop Antun Bauer en zijn coadjutor Alojzije Stepinac. Zij vatten het op tijdens het Eucharistisch Congres van 1935 in Częstochowa, waar zij de kruisweg van de Jasna Góra zagen.

Aartsbisschop Franjo Kuharić stelde in 1972 een bisschoppelijke commissie in voor de inrichting van het heiligdomterrein. Daaruit kwam de voltooiing van de kruisweg en de aanleg van de Kalvarieberg voort.

Het bezoek van paus Johannes Paulus II op 3 oktober 1998 was het hoogtepunt van de recente geschiedenis. Hij verklaarde er kardinaal Alojzije Stepinac zalig, de aartsbisschop van Zagreb die zelf aan de wieg van de kruisweg had gestaan. Daarmee kwamen twee verhaallijnen van het heiligdom samen.

Sezon pielgrzymkowy trwa od wiosny do jesieni i ma szereg stałych dni pielgrzymkowych. Rozpoczyna się w Zesłanie Ducha Świętego; potem następują pielgrzymki wotywne miast Varaždin i Zagrzeb.

Latem przychodzi kolej na pielgrzymki nazwane imionami Małgorzaty, Anny i Bartłomieja oraz pielgrzymkę Przemienienia Pańskiego 6 sierpnia. Dwa największe dni to Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny 15 sierpnia i Narodzenie Najświętszej Marii Panny 8 września; sezon zamyka pielgrzymka dziękczynna.

Droga krzyżowa na Kalwarii wyrosła z zamysłu arcybiskupa Antuna Bauera i jego koadiutora Alojzija Stepinaca. Powzięli go podczas Kongresu Eucharystycznego w 1935 roku w Częstochowie, gdzie zobaczyli drogę krzyżową na Jasnej Górze.

Arcybiskup Franjo Kuharić powołał w 1972 roku komisję biskupią do zagospodarowania terenu sanktuarium. Z jej prac wynikły ukończenie drogi krzyżowej i urządzenie Kalwarii.

Wizyta papieża Jana Pawła II 3 października 1998 roku była szczytowym punktem najnowszych dziejów. Beatyfikował on tutaj kardynała Alojzija Stepinaca, arcybiskupa Zagrzebia, który sam stał u kolebki tej drogi krzyżowej. Zeszły się w ten sposób dwa wątki opowieści o sanktuarium.

Die Wallfahrtssaison reicht vom Frühjahr bis in den Herbst und kennt eine Reihe fester Wallfahrtstage. Sie beginnt mit Pfingsten; danach folgen die Votivwallfahrten der Städte Varaždin und Zagreb.

Im Sommer folgen die Wallfahrten, die nach Margareta, Anna und Bartholomäus benannt sind, sowie jene zum Fest der Verklärung des Herrn am 6. August. Die beiden größten Tage sind Mariä Himmelfahrt am 15. August und Mariä Geburt am 8. September; die Saison schließt mit einer Dankwallfahrt.

Der Kreuzweg auf dem Kalvarienberg ging auf einen Plan von Erzbischof Antun Bauer und seinem Koadjutor Alojzije Stepinac zurück. Sie fassten ihn während des Eucharistischen Kongresses von 1935 in Tschenstochau, wo sie den Kreuzweg von Jasna Góra sahen.

Erzbischof Franjo Kuharić setzte 1972 eine bischöfliche Kommission für die Gestaltung des Heiligtumsgeländes ein. Daraus gingen die Vollendung des Kreuzwegs und die Anlage des Kalvarienbergs hervor.

Der Besuch von Papst Johannes Paul II. am 3. Oktober 1998 war der Höhepunkt der jüngeren Geschichte. Er sprach dort Kardinal Alojzije Stepinac selig, jenen Erzbischof von Zagreb, der selbst am Anfang des Kreuzwegs gestanden hatte. Damit liefen zwei Erzählstränge des Heiligtums zusammen.

La saison des pèlerinages court du printemps à l'automne et comporte une série de journées fixes. Elle s'ouvre à la Pentecôte ; viennent ensuite les pèlerinages votifs des villes de Varaždin et de Zagreb.

L'été apporte les pèlerinages placés sous les noms de Marguerite, d'Anne et de Barthélemy, ainsi que celui de la Transfiguration du Seigneur, le 6 août. Les deux plus grandes journées sont l'Assomption de Marie, le 15 août, et la Nativité de Marie, le 8 septembre ; la saison se clôt par un pèlerinage d'action de grâces.

Le chemin de croix du Calvaire est né d'un projet de l'archevêque Antun Bauer et de son coadjuteur Alojzije Stepinac. Ils le conçurent lors du Congrès eucharistique de 1935 à Częstochowa, où ils virent le chemin de croix de Jasna Góra.

En 1972, l'archevêque Franjo Kuharić institua une commission épiscopale chargée de l'aménagement du domaine du sanctuaire. Il en sortit l'achèvement du chemin de croix et la création du mont du Calvaire.

La visite du pape Jean-Paul II, le 3 octobre 1998, fut le sommet de l'histoire récente. Il y béatifia le cardinal Alojzije Stepinac, l'archevêque de Zagreb qui était lui-même à l'origine du chemin de croix. Deux fils du récit du sanctuaire se rejoignaient ainsi.

La stagione dei pellegrinaggi va dalla primavera all'autunno e conosce una serie di giornate fisse. Comincia con la Pentecoste; seguono poi i pellegrinaggi votivi delle città di Varaždin e Zagabria.

In estate seguono i pellegrinaggi intitolati a santa Margherita, a sant'Anna e a san Bartolomeo, e quello della Trasfigurazione del Signore del 6 agosto. Le due giornate più grandi sono l'Assunzione di Maria, il 15 agosto, e la Natività di Maria, l'8 settembre; la stagione si chiude con un pellegrinaggio di ringraziamento.

La via crucis sul monte Calvario nacque da un progetto dell'arcivescovo Antun Bauer e del suo coadiutore Alojzije Stepinac. Lo concepirono durante il Congresso eucaristico del 1935 a Częstochowa, dove videro la via crucis di Jasna Góra.

Nel 1972 l'arcivescovo Franjo Kuharić istituì una commissione episcopale per la sistemazione dell'area del santuario. Ne derivarono il completamento della via crucis e la realizzazione del monte Calvario.

La visita di papa Giovanni Paolo II del 3 ottobre 1998 è stata il momento culminante della storia recente. Vi proclamò beato il cardinale Alojzije Stepinac, l'arcivescovo di Zagabria che era stato egli stesso all'origine della via crucis. Così due fili della storia del santuario si sono ricongiunti.

La temporada de peregrinación va de la primavera al otoño y cuenta con una serie de jornadas fijas. Empieza con Pentecostés; después siguen las peregrinaciones votivas de las ciudades de Varaždin y Zagreb.

En verano llegan las peregrinaciones que llevan los nombres de Margarita, Ana y Bartolomé, y la de la Transfiguración del Señor, el 6 de agosto. Los dos días de mayor afluencia son la Asunción de María, el 15 de agosto, y la Natividad de María, el 8 de septiembre; la temporada se cierra con una peregrinación de acción de gracias.

El via crucis del monte Calvario nació de un proyecto del arzobispo Antun Bauer y de su coadjutor Alojzije Stepinac. Lo concibieron durante el Congreso Eucarístico de 1935 en Częstochowa, donde vieron el via crucis de Jasna Góra.

El arzobispo Franjo Kuharić constituyó en 1972 una comisión episcopal para la ordenación del recinto del santuario. De ella salieron la conclusión del via crucis y la formación del monte Calvario.

La visita del papa Juan Pablo II, el 3 de octubre de 1998, fue el momento culminante de la historia reciente. Beatificó allí al cardenal Alojzije Stepinac, el arzobispo de Zagreb que había estado él mismo en el origen del via crucis. Así confluyeron dos hilos de la historia del santuario.