Piekary ŚląskiePiekary ŚląskiePiekary ŚląskiePiekary ŚląskiePiekary ŚląskiePiekary Śląskie

Piekary wordt in 1277 voor het eerst in een oorkonde genoemd, onder de naam Pecare. Over het ontstaan lopen de lezingen uiteen: genoemd worden zowel het einde van de tiende eeuw als het jaar 1041, onder Casimir I de Hersteller. Tussen 1303 en 1318 werd er een eerste kerk gebouwd en een zelfstandige parochie opgericht. In 1369 duikt de naam Deutsch Piekar op.

Vanaf de vijftiende eeuw kwam in de omgeving de winning van lood en zink op gang, het begin van een mijnbouwgeschiedenis die de streek eeuwenlang zou tekenen. In 1526 kwam het gebied onder Habsburgs gezag; in 1645 keerde het onder het huis Wasa terug onder Pools bestuur. In 1704 verwierf Georg Giesche rechten op de winning van galmei, en in 1804 werd de Scharley-mijn geopend.

Koning Jan III Sobieski deed Piekary in 1683 aan op zijn tocht naar Wenen. In 1697 legde Frederik August I in de kerk van Piekary zijn katholieke geloofsbelijdenis af, kort voordat hij als August II tot koning van Polen werd gekroond. In 1734 bezocht ook August III de plaats vóór zijn kroning.

In 1742 werd Piekary door Pruisen geannexeerd, waarna de germanisering werd opgevoerd. In 1842 gaf pastoor Jan Alojzy Ficek opdracht tot de bouw van een nieuwe kerk. Het neoromaanse natuurstenen bouwwerk van Daniel Grötschel kwam in 1849 gereed; daarna werden zijbeuken en een rijke decoratie toegevoegd. Vanaf 1894 was er tramverbinding.

Tussen 1919 en 1921 namen inwoners deel aan de Opper-Silezische opstanden. Na de volksstemming ging de plaats in 1922 met ruime meerderheid over naar Polen en heette voortaan Piekary Wielkie. In 1934 volgde de samenvoeging met Szarlej, in 1935 de huidige naam Piekary Śląskie. Stadsrechten werden in 1939 verleend en in 1947 formeel bekrachtigd.

Tijdens de Duitse bezetting van 1939 tot 1945 vonden hier nazimisdaden plaats en was er een kamp voor dwangarbeid. Na de oorlog bleef de mijnbouw het gezicht van de stad bepalen; in 1954 werd de steenkoolmijn Julian geopend. In 1975 werd de stad in zeven districten ingedeeld, en sinds 1999 is Piekary Śląskie een stad met districtsrechten.

Piekary po raz pierwszy pojawiają się w dokumencie w 1277 roku, pod nazwą Pecare. Co do początków osady wersje się różnią: wskazuje się zarówno koniec X wieku, jak i rok 1041, za panowania Kazimierza I Odnowiciela. W latach 1303-1318 zbudowano tu pierwszy kościół i erygowano samodzielną parafię. W 1369 roku pojawia się nazwa Deutsch Piekar.

Od XV wieku w okolicy rozwinęło się wydobycie ołowiu i cynku — początek historii górnictwa, która przez stulecia odciskała piętno na regionie. W 1526 roku obszar przeszedł pod władzę Habsburgów; w 1645 roku wrócił pod panowanie polskie, do Wazów. W 1704 roku Georg Giesche uzyskał prawa do wydobycia galmanu, a w 1804 roku otwarto kopalnię Scharley.

Król Jan III Sobieski zatrzymał się w Piekarach w 1683 roku w drodze pod Wiedeń. W 1697 roku Fryderyk August I złożył w piekarskim kościele katolickie wyznanie wiary, na krótko przed koronacją na króla Polski jako August II. W 1734 roku przed koronacją odwiedził to miejsce również August III.

W 1742 roku Piekary zostały zajęte przez Prusy, po czym nasilono germanizację. W 1842 roku proboszcz Jan Alojzy Ficek zlecił budowę nowego kościoła. Neoromańska budowla z kamienia, dzieło Daniela Grötschla, była gotowa w 1849 roku; później dobudowano nawy boczne i bogaty wystrój. Od 1894 roku działało połączenie tramwajowe.

W latach 1919-1921 mieszkańcy brali udział w powstaniach śląskich. Po plebiscycie miejscowość przeszła w 1922 roku zdecydowaną większością głosów do Polski i nosiła odtąd nazwę Piekary Wielkie. W 1934 roku nastąpiło połączenie z Szarlejem, a w 1935 roku wprowadzono dzisiejszą nazwę Piekary Śląskie. Prawa miejskie nadano w 1939 roku i formalnie potwierdzono w 1947 roku.

W czasie niemieckiej okupacji od 1939 do 1945 roku dochodziło tu do zbrodni nazistowskich, działał też obóz pracy przymusowej. Po wojnie oblicze miasta nadal kształtowało górnictwo; w 1954 roku uruchomiono kopalnię węgla kamiennego Julian. W 1975 roku miasto podzielono na siedem dzielnic, a od 1999 roku Piekary Śląskie są miastem na prawach powiatu.

Piekary wird 1277 zum ersten Mal urkundlich genannt, unter dem Namen Pecare. Über die Entstehung gehen die Angaben auseinander: Genannt werden sowohl das Ende des zehnten Jahrhunderts als auch das Jahr 1041, unter Kasimir I. dem Erneuerer. Zwischen 1303 und 1318 wurde eine erste Kirche gebaut und eine eigenständige Pfarrei errichtet. 1369 taucht der Name Deutsch Piekar auf.

Ab dem fünfzehnten Jahrhundert kam in der Umgebung die Gewinnung von Blei und Zink in Gang, der Beginn einer Bergbaugeschichte, die die Gegend jahrhundertelang prägen sollte. 1526 geriet das Gebiet unter habsburgische Herrschaft; 1645 kehrte es unter dem Haus Wasa zur polnischen Verwaltung zurück. 1704 erwarb Georg Giesche Rechte an der Gewinnung von Galmei, und 1804 wurde die Grube Scharley eröffnet.

König Jan III. Sobieski machte 1683 auf seinem Zug nach Wien in Piekary Station. 1697 legte Friedrich August I. in der Kirche von Piekary sein katholisches Glaubensbekenntnis ab, kurz bevor er als August II. zum König von Polen gekrönt wurde. 1734 besuchte auch August III. den Ort vor seiner Krönung.

1742 wurde Piekary von Preußen annektiert, woraufhin die Germanisierung verstärkt wurde. 1842 gab Pfarrer Jan Alojzy Ficek den Bau einer neuen Kirche in Auftrag. Der neuromanische Natursteinbau von Daniel Grötschel war 1849 vollendet; danach kamen Seitenschiffe und eine reiche Ausstattung hinzu. Ab 1894 bestand eine Straßenbahnverbindung.

Zwischen 1919 und 1921 beteiligten sich Einwohner an den Oberschlesischen Aufständen. Nach der Volksabstimmung fiel der Ort 1922 mit deutlicher Mehrheit an Polen und hieß fortan Piekary Wielkie. 1934 folgte die Vereinigung mit Szarlej, 1935 der heutige Name Piekary Śląskie. Das Stadtrecht wurde 1939 verliehen und 1947 förmlich bestätigt.

Während der deutschen Besatzung von 1939 bis 1945 kam es hier zu NS-Verbrechen, und es bestand ein Lager für Zwangsarbeit. Nach dem Krieg prägte weiterhin der Bergbau das Gesicht der Stadt; 1954 wurde die Steinkohlengrube Julian eröffnet. 1975 wurde die Stadt in sieben Bezirke gegliedert, und seit 1999 ist Piekary Śląskie eine Stadt mit Kreisrechten.

Piekary est mentionnée pour la première fois dans un acte de 1277, sous le nom de Pecare. Les versions divergent sur ses origines : on avance aussi bien la fin du Xe siècle que l'année 1041, sous Casimir Ier le Restaurateur. Entre 1303 et 1318, une première église y fut bâtie et une paroisse autonome érigée. En 1369 apparaît le nom de Deutsch Piekar.

À partir du XVe siècle, l'extraction du plomb et du zinc se développa dans les environs : le début d'une histoire minière qui allait marquer la région pendant des siècles. En 1526, le territoire passa sous l'autorité des Habsbourg ; en 1645, il revint sous administration polonaise, aux mains de la maison Vasa. En 1704, Georg Giesche obtint des droits sur l'extraction de la calamine, et en 1804 la mine de Scharley fut ouverte.

Le roi Jean III Sobieski fit halte à Piekary en 1683, sur la route de Vienne. En 1697, Frédéric-Auguste Ier prononça dans l'église de Piekary sa profession de foi catholique, peu avant d'être couronné roi de Pologne sous le nom d'Auguste II. En 1734, Auguste III s'y arrêta lui aussi avant son couronnement.

En 1742, Piekary fut annexée par la Prusse et la germanisation s'accentua. En 1842, le curé Jan Alojzy Ficek fit entreprendre la construction d'une nouvelle église. L'édifice néoroman en pierre de taille, dû à Daniel Grötschel, fut achevé en 1849 ; on y ajouta ensuite des bas-côtés et un riche décor. À partir de 1894, la ville fut desservie par le tramway.

Entre 1919 et 1921, les habitants prirent part aux insurrections de Haute-Silésie. Après le plébiscite, la localité fut rattachée à la Pologne en 1922 à une large majorité et prit le nom de Piekary Wielkie. En 1934 vint la fusion avec Szarlej, et en 1935 le nom actuel de Piekary Śląskie. Les droits de ville furent octroyés en 1939 et formellement confirmés en 1947.

Durant l'occupation allemande, de 1939 à 1945, des crimes nazis furent commis ici et un camp de travail forcé y fonctionna. Après la guerre, l'exploitation minière continua de façonner le visage de la ville ; en 1954 s'ouvrit la mine de charbon Julian. En 1975, la ville fut divisée en sept quartiers, et depuis 1999 Piekary Śląskie est une ville à statut de district.

Piekary è menzionata per la prima volta in un documento del 1277, con il nome di Pecare. Sulle origini le versioni divergono: si indicano tanto la fine del X secolo quanto l'anno 1041, sotto Casimiro I il Restauratore. Tra il 1303 e il 1318 vi fu costruita una prima chiesa e fu eretta una parrocchia autonoma. Nel 1369 compare il nome Deutsch Piekar.

Dal XV secolo nei dintorni prese avvio l'estrazione del piombo e dello zinco, l'inizio di una storia mineraria che avrebbe segnato la regione per secoli. Nel 1526 il territorio passò sotto la sovranità asburgica; nel 1645, con la casa Vasa, tornò all'amministrazione polacca. Nel 1704 Georg Giesche ottenne i diritti di estrazione della calamina e nel 1804 fu aperta la miniera Scharley.

Nel 1683 il re Giovanni III Sobieski fece tappa a Piekary durante la marcia verso Vienna. Nel 1697 Federico Augusto I pronunciò nella chiesa di Piekary la sua professione di fede cattolica, poco prima di essere incoronato re di Polonia con il nome di Augusto II. Nel 1734 anche Augusto III visitò il luogo prima dell'incoronazione.

Nel 1742 Piekary fu annessa dalla Prussia e la germanizzazione si fece più intensa. Nel 1842 il parroco Jan Alojzy Ficek diede incarico di costruire una nuova chiesa. L'edificio neoromanico in pietra da taglio di Daniel Grötschel fu ultimato nel 1849; in seguito vi furono aggiunte le navate laterali e una ricca decorazione. Dal 1894 vi arrivò il tram.

Tra il 1919 e il 1921 gli abitanti presero parte alle insurrezioni dell'Alta Slesia. Dopo il plebiscito, nel 1922 la località passò con ampia maggioranza alla Polonia e prese il nome di Piekary Wielkie. Nel 1934 seguì l'unione con Szarlej, nel 1935 l'attuale nome di Piekary Śląskie. Lo status di città fu concesso nel 1939 e formalmente confermato nel 1947.

Durante l'occupazione tedesca, dal 1939 al 1945, vi furono commessi crimini nazisti ed esistette un campo di lavoro forzato. Dopo la guerra l'industria mineraria continuò a dare il volto alla città; nel 1954 fu aperta la miniera di carbone Julian. Nel 1975 la città fu suddivisa in sette distretti e dal 1999 Piekary Śląskie è una città con diritti distrettuali.

Piekary aparece por primera vez en un documento de 1277, con el nombre de Pecare. Sobre su origen las versiones difieren: se mencionan tanto el final del siglo X como el año 1041, bajo Casimiro I el Restaurador. Entre 1303 y 1318 se construyó una primera iglesia y se erigió una parroquia propia. En 1369 aparece el nombre de Deutsch Piekar.

A partir del siglo XV comenzó en la comarca la extracción de plomo y de cinc, el inicio de una historia minera que marcaría la región durante siglos. En 1526 el territorio pasó a manos de los Habsburgo; en 1645 volvió a la administración polaca bajo la casa de Vasa. En 1704 Georg Giesche obtuvo derechos sobre la explotación de la calamina, y en 1804 se abrió la mina Scharley.

El rey Juan III Sobieski pasó por Piekary en 1683 camino de Viena. En 1697 Federico Augusto I hizo en la iglesia de Piekary su profesión de fe católica, poco antes de ser coronado rey de Polonia como Augusto II. En 1734 también Augusto III visitó el lugar antes de su coronación.

En 1742 Piekary fue anexionada por Prusia y la germanización se intensificó. En 1842 el párroco Jan Alojzy Ficek encargó la construcción de una nueva iglesia. El edificio neorrománico de piedra natural, obra de Daniel Grötschel, quedó terminado en 1849; después se le añadieron las naves laterales y una decoración rica. Desde 1894 hubo línea de tranvía.

Entre 1919 y 1921 los vecinos participaron en las insurrecciones de la Alta Silesia. Tras el plebiscito, la localidad pasó en 1922 por amplia mayoría a Polonia y se llamó desde entonces Piekary Wielkie. En 1934 siguió la fusión con Szarlej y en 1935 el nombre actual, Piekary Śląskie. Los derechos de ciudad se concedieron en 1939 y se ratificaron formalmente en 1947.

Durante la ocupación alemana, de 1939 a 1945, se cometieron aquí crímenes nazis y funcionó un campo de trabajos forzados. Después de la guerra la minería siguió marcando el rostro de la ciudad; en 1954 se abrió la mina de carbón Julian. En 1975 la ciudad se dividió en siete distritos y desde 1999 Piekary Śląskie es ciudad con estatuto de distrito.

In de basiliek wordt het genadebeeld van de Moeder Gods van Piekary vereerd, een schildering die op 1500–1510 wordt gedateerd. Zij had haar plaats in de oude kerk, die in 1318 was gewijd. Tijdens de Noordse Oorlog werd het oorspronkelijke beeld naar Opole overgebracht; daar bevindt het zich nog altijd.

Wat in Piekary wordt vereerd, is sindsdien een kleinere kopie uit de zeventiende eeuw. Na 1862 kreeg zij haar plaats in het classicistische hoogaltaar van de nieuwe kerk. De Moeder Gods van Piekary wordt aangeroepen als patrones van de arbeiders van Opper-Silezië — een titel die nauw aansluit bij een streek van mijnen en smelterijen.

Volgens de overlevering begon de bedevaart in 1676. In het nabijgelegen Tarnowskie Góry heerste toen een epidemie, en de overlevering wil dat de stad gespaard bleef nadat de inwoners hadden beloofd voortaan jaarlijks naar Piekary te trekken. Dat verhaal is geloofsoverlevering, geen gedocumenteerde geschiedenis. De kerk werd later aan de jezuïeten toevertrouwd, die de bedevaart verder vorm gaven.

W bazylice czczony jest łaskami słynący obraz Matki Bożej Piekarskiej, malowidło datowane na lata 1500–1510. Miał on swoje miejsce w starym kościele, poświęconym w 1318 roku. W czasie wojny północnej pierwotny obraz przewieziono do Opola; tam znajduje się do dziś.

To, co czci się w Piekarach, jest odtąd mniejszą siedemnastowieczną kopią. Po 1862 roku umieszczono ją w klasycystycznym ołtarzu głównym nowego kościoła. Matkę Bożą Piekarską wzywa się jako patronkę ludu pracującego Górnego Śląska — tytuł ściśle przystający do krainy kopalń i hut.

Według tradycji pielgrzymki zaczęły się w 1676 roku. W pobliskich Tarnowskich Górach panowała wtedy epidemia, a przekaz głosi, że miasto zostało ocalone, gdy mieszkańcy ślubowali odtąd co roku pielgrzymować do Piekar. Ta opowieść jest tradycją wiary, a nie udokumentowaną historią. Kościół powierzono później jezuitom, którzy nadali pielgrzymce dalszy kształt.

In der Basilika wird das Gnadenbild der Muttergottes von Piekary verehrt, ein Gemälde, das auf 1500–1510 datiert wird. Es hatte seinen Platz in der alten Kirche, die 1318 geweiht worden war. Während des Nordischen Krieges wurde das ursprüngliche Bild nach Oppeln gebracht; dort befindet es sich bis heute.

Was in Piekary verehrt wird, ist seither eine kleinere Kopie aus dem siebzehnten Jahrhundert. Nach 1862 erhielt sie ihren Platz im klassizistischen Hochaltar der neuen Kirche. Die Muttergottes von Piekary wird als Patronin der Arbeiter Oberschlesiens angerufen — ein Titel, der eng zu einer Gegend der Gruben und Hütten passt.

Der Überlieferung nach begann die Wallfahrt 1676. Im nahen Tarnowskie Góry herrschte damals eine Seuche, und die Überlieferung will, dass die Stadt verschont blieb, nachdem die Einwohner gelobt hatten, künftig jedes Jahr nach Piekary zu ziehen. Diese Erzählung ist Glaubensüberlieferung, keine dokumentierte Geschichte. Die Kirche wurde später den Jesuiten anvertraut, die der Wallfahrt ihre weitere Gestalt gaben.

La basilique abrite l'image miraculeuse de la Mère de Dieu de Piekary, une peinture datée de 1500–1510. Elle avait sa place dans l'ancienne église, consacrée en 1318. Pendant la guerre du Nord, l'image originale fut transportée à Opole, où elle se trouve encore aujourd'hui.

Ce que l'on vénère à Piekary depuis lors est une copie plus petite, du XVIIe siècle. Après 1862, elle prit place dans le maître-autel néoclassique de la nouvelle église. La Mère de Dieu de Piekary est invoquée comme patronne des travailleurs de Haute-Silésie — un titre qui épouse de près une région de mines et de fonderies.

Selon la tradition, le pèlerinage commença en 1676. Une épidémie sévissait alors à Tarnowskie Góry, toute proche, et la tradition veut que la ville ait été épargnée après que ses habitants eurent promis de se rendre chaque année à Piekary. Ce récit relève de la tradition croyante, non de l'histoire documentée. L'église fut plus tard confiée aux jésuites, qui donnèrent au pèlerinage sa forme durable.

Nella basilica si venera l'immagine miracolosa della Madre di Dio di Piekary, un dipinto datato al 1500-1510. Essa si trovava nella chiesa antica, consacrata nel 1318. Durante la guerra del Nord l'immagine originale fu trasferita a Opole, dove si trova tuttora.

Ciò che a Piekary si venera è da allora una copia più piccola, del Seicento. Dopo il 1862 essa ricevette il suo posto nell'altare maggiore neoclassico della nuova chiesa. La Madre di Dio di Piekary è invocata come patrona dei lavoratori dell'Alta Slesia — un titolo che si accorda perfettamente con una regione di miniere e di fonderie.

Secondo la tradizione il pellegrinaggio ebbe inizio nel 1676. Nella vicina Tarnowskie Góry infuriava allora un'epidemia e la tradizione vuole che la città sia stata risparmiata dopo che gli abitanti avevano promesso di recarsi ogni anno a Piekary. Quel racconto è tradizione di fede, non storia documentata. La chiesa fu più tardi affidata ai gesuiti, che diedero al pellegrinaggio la sua forma compiuta.

En la basílica se venera la imagen milagrosa de la Madre de Dios de Piekary, una pintura fechada entre 1500 y 1510. Tenía su lugar en la iglesia antigua, consagrada en 1318. Durante la Guerra del Norte la imagen original fue trasladada a Opole, donde se encuentra todavía hoy.

Lo que desde entonces se venera en Piekary es una copia más pequeña del siglo XVII. Después de 1862 recibió su lugar en el altar mayor neoclásico de la nueva iglesia. A la Madre de Dios de Piekary se la invoca como patrona de los trabajadores de la Alta Silesia — un título que encaja de lleno con una comarca de minas y fundiciones.

Según la tradición, la peregrinación comenzó en 1676. En la vecina Tarnowskie Góry había entonces una epidemia, y la tradición quiere que la ciudad se salvara después de que sus habitantes prometieran acudir cada año a Piekary. Ese relato es tradición de fe, no historia documentada. La iglesia se confió más tarde a los jesuitas, que dieron forma a la peregrinación.

De basiliek van de Heilige Maria en de Heilige Bartholomeüs bepaalt het beeld van de stad. Het is een neoromaans bouwwerk in natuursteen, ontworpen door Daniel Grötschel en tussen 1842 en 1849 opgetrokken op initiatief van pastoor Jan Alojzy Ficek. Later kwamen de zijbeuken en de rijke aankleding erbij; het hoogaltaar is classicistisch en dateert van na 1862. De kerk draagt de rang van basilica minor.

Even buiten het centrum, op de heuvel Cerkwica, ligt de calvarieberg. Hij werd in de jaren zeventig van de negentiende eeuw aangelegd door Opper-Silezische arbeiders — het is dus geen vorstelijke stichting, maar het werk van de mijn- en fabrieksbevolking zelf. Wie het parcours volgt, komt langs veertien kapellen met de staties van de kruisweg.

Daarnaast staan er vijftien rozenkranskapellen, verspreid over het heuvelterrein, zodat de pelgrim de geheimen van de rozenkrans wandelend kan overwegen. Het geheel wordt bekroond door de neogotische kerk van de Verrijzenis van de Heer, tussen 1893 en 1896 gebouwd naar plannen van de koninklijke bouwopzichter Julius Kapacki, met een toren aan de voorzijde.

Bazylika Najświętszej Maryi Panny i św. Bartłomieja wyznacza sylwetkę miasta. To neoromańska budowla z kamienia, zaprojektowana przez Daniela Grötschla i wzniesiona w latach 1842-1849 z inicjatywy proboszcza Jana Alojzego Ficka. Później doszły nawy boczne i bogaty wystrój; ołtarz główny jest klasycystyczny i pochodzi z czasów po 1862 roku. Kościół ma rangę bazyliki mniejszej.

Tuż za centrum, na wzgórzu Cerkwica, leży kalwaria. Powstała w latach siedemdziesiątych XIX wieku dzięki górnośląskim robotnikom — nie jest więc fundacją możnowładczą, lecz dziełem samej ludności kopalń i fabryk. Kto idzie jej trasą, mija czternaście kaplic ze stacjami drogi krzyżowej.

Obok stoi piętnaście kaplic różańcowych, rozrzuconych po wzgórzu, tak by pielgrzym mógł rozważać tajemnice różańca w marszu. Całość wieńczy neogotycki kościół Zmartwychwstania Pańskiego, zbudowany w latach 1893-1896 według planów królewskiego inspektora budowlanego Juliusa Kapackiego, z wieżą od frontu.

Die Basilika der Heiligen Maria und des heiligen Bartholomäus bestimmt das Bild der Stadt. Sie ist ein neuromanischer Bau aus Naturstein, entworfen von Daniel Grötschel und zwischen 1842 und 1849 auf Betreiben von Pfarrer Jan Alojzy Ficek errichtet. Später kamen die Seitenschiffe und die reiche Ausstattung hinzu; der Hochaltar ist klassizistisch und stammt aus der Zeit nach 1862. Die Kirche trägt den Rang einer basilica minor.

Etwas außerhalb des Zentrums, auf dem Hügel Cerkwica, liegt der Kalvarienberg. Er wurde in den siebziger Jahren des neunzehnten Jahrhunderts von oberschlesischen Arbeitern angelegt — es ist also keine fürstliche Stiftung, sondern das Werk der Gruben- und Fabrikbevölkerung selbst. Wer dem Weg folgt, kommt an vierzehn Kapellen mit den Stationen des Kreuzwegs vorbei.

Daneben stehen fünfzehn Rosenkranzkapellen, über das Hügelgelände verteilt, so dass der Pilger die Geheimnisse des Rosenkranzes im Gehen betrachten kann. Bekrönt wird das Ganze von der neugotischen Kirche der Auferstehung des Herrn, zwischen 1893 und 1896 nach Plänen des königlichen Bauinspektors Julius Kapacki errichtet, mit einem Turm an der Vorderseite.

La basilique de la Sainte Vierge Marie et de saint Barthélemy domine la silhouette de la ville. C'est un édifice néoroman en pierre de taille, dessiné par Daniel Grötschel et élevé entre 1842 et 1849 à l'initiative du curé Jan Alojzy Ficek. S'y ajoutèrent plus tard les bas-côtés et le riche décor ; le maître-autel, néoclassique, est postérieur à 1862. L'église porte le rang de basilica minor.

Un peu à l'écart du centre, sur la colline de Cerkwica, s'étend le calvaire. Il fut aménagé dans les années 1870 par des ouvriers de Haute-Silésie — ce n'est donc pas une fondation princière, mais l'œuvre de la population des mines et des usines elle-même. Qui en suit le parcours passe devant quatorze chapelles abritant les stations du chemin de croix.

S'y ajoutent quinze chapelles du Rosaire, dispersées sur le versant, afin que le pèlerin puisse méditer les mystères du Rosaire en marchant. L'ensemble est couronné par l'église néogothique de la Résurrection du Seigneur, construite entre 1893 et 1896 sur les plans de l'inspecteur royal des bâtiments Julius Kapacki, avec une tour en façade.

La basilica di Santa Maria e San Bartolomeo domina l'immagine della città. È un edificio neoromanico in pietra da taglio, progettato da Daniel Grötschel ed eretto tra il 1842 e il 1849 per iniziativa del parroco Jan Alojzy Ficek. Più tardi si aggiunsero le navate laterali e il ricco arredo; l'altare maggiore è neoclassico e risale a dopo il 1862. La chiesa ha il rango di basilica minore.

Poco fuori dal centro, sulla collina di Cerkwica, si trova il calvario. Fu realizzato negli anni Settanta dell'Ottocento dai lavoratori dell'Alta Slesia: non è dunque una fondazione principesca, ma opera della stessa popolazione delle miniere e delle fabbriche. Chi ne segue il percorso incontra quattordici cappelle con le stazioni della via crucis.

Vi sono inoltre quindici cappelle del rosario, distribuite sul terreno collinare, così che il pellegrino possa meditare camminando i misteri del rosario. Il tutto è coronato dalla chiesa neogotica della Risurrezione del Signore, costruita tra il 1893 e il 1896 su progetto dell'ispettore regio alle costruzioni Julius Kapacki, con una torre sulla facciata.

La basílica de Santa María y San Bartolomé domina la imagen de la ciudad. Es un edificio neorrománico de piedra natural, proyectado por Daniel Grötschel y levantado entre 1842 y 1849 por iniciativa del párroco Jan Alojzy Ficek. Más tarde se le añadieron las naves laterales y la rica decoración; el altar mayor es neoclásico y data de después de 1862. La iglesia tiene el rango de basilica minor.

A las afueras del centro, en la colina de Cerkwica, se encuentra el calvario. Fue trazado en la década de 1870 por trabajadores de la Alta Silesia — no es, por tanto, una fundación principesca, sino obra de la propia población de las minas y las fábricas. Quien sigue el recorrido pasa junto a catorce capillas con las estaciones del vía crucis.

Hay además quince capillas del rosario repartidas por la colina, de modo que el peregrino puede meditar caminando los misterios del rosario. El conjunto lo corona la iglesia neogótica de la Resurrección del Señor, construida entre 1893 y 1896 según los planos del inspector real de obras Julius Kapacki, con una torre en la fachada.

De devotie van Piekary is verweven met de arbeidersgeschiedenis van Opper-Silezië. Dat de Moeder Gods hier juist als patrones van de arbeiders wordt aangeroepen, tekent het karakter van de plaats: een heiligdom van een streek waar generaties hun brood verdienden in de steenkool, het lood en het zink, en waar de calvarieberg door arbeidershanden werd aangelegd.

De bedevaart zelf gaat volgens de overlevering terug op de gelofte van 1676 en kreeg onder de jezuïeten haar vaste vorm. In het interbellum trokken de processies naar Piekary grote aantallen deelnemers, en het heiligdom groeide uit tot een van de vaste ankerpunten in het religieuze leven van de regio.

Wie vandaag naar Piekary Śląskie komt, treedt daarmee binnen in een gebedstraditie die eeuwenlang door gewone mensen is gedragen. De stad geldt onverminderd als een geestelijk middelpunt van Opper-Silezië, waar de verering van de Moeder Gods en het leven van de industriële streek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Pobożność Piekar splata się z robotniczą historią Górnego Śląska. To, że Matkę Bożą wzywa się tu właśnie jako patronkę ludzi pracy, dobrze oddaje charakter miejsca: sanktuarium krainy, w której pokolenia zarabiały na chleb przy węglu, ołowiu i cynku i w której kalwarię wznosiły ręce robotników.

Sama pielgrzymka sięga według tradycji ślubu z 1676 roku, a stałą formę otrzymała pod opieką jezuitów. W dwudziestoleciu międzywojennym procesje do Piekar gromadziły ogromne rzesze uczestników, a sanktuarium wyrosło na jeden ze stałych punktów odniesienia w życiu religijnym regionu.

Kto przyjeżdża dziś do Piekar Śląskich, wchodzi tym samym w tradycję modlitwy niesioną przez wieki przez zwykłych ludzi. Miasto niezmiennie uchodzi za duchowe centrum Górnego Śląska, gdzie kult Matki Bożej i życie okręgu przemysłowego są ze sobą nierozerwalnie splecione.

Die Frömmigkeit von Piekary ist mit der Arbeitergeschichte Oberschlesiens verwoben. Dass die Muttergottes hier gerade als Patronin der Arbeiter angerufen wird, zeichnet den Charakter des Ortes: ein Heiligtum einer Gegend, in der Generationen ihr Brot in der Steinkohle, im Blei und im Zink verdienten und in der der Kalvarienberg von Arbeiterhänden angelegt wurde.

Die Wallfahrt selbst geht der Überlieferung nach auf das Gelübde von 1676 zurück und erhielt unter den Jesuiten ihre feste Form. In der Zwischenkriegszeit zogen die Prozessionen nach Piekary große Teilnehmerzahlen an, und das Heiligtum wurde zu einem der festen Ankerpunkte im religiösen Leben der Region.

Wer heute nach Piekary Śląskie kommt, tritt damit in eine Gebetstradition ein, die jahrhundertelang von einfachen Menschen getragen wurde. Die Stadt gilt unvermindert als geistlicher Mittelpunkt Oberschlesiens, wo die Verehrung der Muttergottes und das Leben der Industrielandschaft untrennbar miteinander verbunden sind.

La dévotion de Piekary est tissée dans l'histoire ouvrière de la Haute-Silésie. Que la Mère de Dieu soit ici invoquée précisément comme patronne des travailleurs dit le caractère du lieu : le sanctuaire d'une région où des générations ont gagné leur pain dans le charbon, le plomb et le zinc, et où le calvaire fut aménagé par des mains ouvrières.

Le pèlerinage lui-même remonte, selon la tradition, au vœu de 1676 et prit sa forme fixe sous les jésuites. Dans l'entre-deux-guerres, les processions vers Piekary rassemblaient de très nombreux participants, et le sanctuaire devint l'un des points d'ancrage constants de la vie religieuse de la région.

Qui vient aujourd'hui à Piekary Śląskie entre ainsi dans une tradition de prière portée durant des siècles par des gens simples. La ville demeure un centre spirituel de la Haute-Silésie, où la vénération de la Mère de Dieu et la vie d'une région industrielle sont inséparablement liées.

La devozione di Piekary è intrecciata con la storia operaia dell'Alta Slesia. Che qui la Madre di Dio sia invocata proprio come patrona dei lavoratori dice il carattere del luogo: un santuario di una regione in cui generazioni si sono guadagnate il pane nel carbone, nel piombo e nello zinco, e in cui il calvario fu costruito da mani di operai.

Il pellegrinaggio stesso risale, secondo la tradizione, al voto del 1676 e assunse la sua forma stabile sotto i gesuiti. Nel periodo fra le due guerre le processioni verso Piekary richiamavano un gran numero di partecipanti e il santuario divenne uno dei punti fermi della vita religiosa della regione.

Chi oggi arriva a Piekary Śląskie entra così in una tradizione di preghiera portata per secoli da gente comune. La città continua a essere considerata un centro spirituale dell'Alta Slesia, dove la venerazione della Madre di Dio e la vita della regione industriale sono inscindibilmente legate.

La devoción de Piekary está entretejida con la historia obrera de la Alta Silesia. Que a la Madre de Dios se la invoque aquí precisamente como patrona de los trabajadores define el carácter del lugar: un santuario de una comarca donde generaciones enteras se ganaron el pan en el carbón, el plomo y el cinc, y donde el calvario se levantó con manos de obreros.

La peregrinación misma se remonta, según la tradición, a la promesa de 1676 y recibió su forma estable bajo los jesuitas. En el período de entreguerras las procesiones hacia Piekary reunían a grandes multitudes, y el santuario llegó a ser uno de los puntos de referencia constantes de la vida religiosa de la región.

Quien llega hoy a Piekary Śląskie entra por eso en una tradición de oración sostenida durante siglos por gente corriente. La ciudad sigue siendo un centro espiritual de la Alta Silesia, donde la veneración de la Madre de Dios y la vida de una comarca industrial están unidas de forma inseparable.