PraagPragaPragPraguePragaPraga

De geschiedenis van de kerk begint in 1611, toen Duitstalige lutheranen in Malá Strana een eigen gebedshuis lieten bouwen. Als architect geldt Giovanni Maria Filippi, hofbouwmeester van keizer Rudolf II. Het gebouw werd op 21 juli 1613 gewijd, aan de Heilige Drie-eenheid.

Na de Slag op de Witte Berg van 1620 keerde de verhouding om. Keizer Ferdinand II droeg de kerk over aan de ongeschoeide karmelieten. Op 8 september 1624 werd zij opnieuw gewijd, nu aan Maria van de Overwinning; de heilige Antonius van Padua werd medepatroon.

De karmelieten verbouwden het gebouw ingrijpend. De ingang werd verlegd naar de hoofdstraat, zodat de kerk van oriëntatie veranderde, en aan de zuidzijde verrees een klooster. De toren kwam in 1669 gereed.

Het beeldje van het Jezuskind heeft een eigen voorgeschiedenis. María Manrique de Lara y Mendoza bracht het in 1556 mee naar Bohemen, bij haar huwelijk met de Tsjechische edelman Vratislav van Pernštejn. In 1587 gaf zij het als huwelijksgeschenk aan haar dochter Polyxena van Lobkowicz.

Polyxena schonk het beeldje in 1628 aan de karmelieten van Malá Strana. Bij de plundering van het klooster in 1631, tijdens de Dertigjarige Oorlog, raakten de handen van het beeldje beschadigd en verdween het uit het zicht. In 1637 vond pater Cyrillus van de Moeder Gods het terug en liet het herstellen.

In 1655 kroonde de Praagse bisschop Josef Corti het beeldje plechtig. De karmelieten werden in 1784 verdreven, waarna de kerk aan de Orde van Malta kwam. Pas in 1993 keerden de ongeschoeide karmelieten terug. In 2015 kreeg de kerk een nieuw altaar.

Dzieje kościoła zaczynają się w 1611 roku, gdy niemieckojęzyczni luteranie kazali zbudować na Malej Stranie własny dom modlitwy. Za architekta uchodzi Giovanni Maria Filippi, nadworny budowniczy cesarza Rudolfa II. Budowlę poświęcono 21 lipca 1613 roku Trójcy Świętej.

Po bitwie na Białej Górze w 1620 roku stosunki się odwróciły. Cesarz Ferdynand II przekazał kościół karmelitom bosym. 8 września 1624 roku poświęcono go na nowo, tym razem Matce Bożej Zwycięskiej; współpatronem został święty Antoni z Padwy.

Karmelici gruntownie przebudowali gmach. Wejście przeniesiono do głównej ulicy, przez co kościół zmienił orientację, a od strony południowej stanął klasztor. Wieżę ukończono w 1669 roku.

Figurka Dzieciątka Jezus ma własną prehistorię. María Manrique de Lara y Mendoza przywiozła ją w 1556 roku do Czech, wychodząc za mąż za czeskiego szlachcica Vratislava z Pernštejna. W 1587 roku przekazała ją jako dar ślubny córce, Polyxenie z Lobkowicz.

Polyxena podarowała figurkę w 1628 roku karmelitom z Malej Strany. Podczas splądrowania klasztoru w 1631 roku, w czasie wojny trzydziestoletniej, uszkodzono dłonie figurki i znikła ona z pola widzenia. W 1637 roku odnalazł ją ojciec Cyryl od Matki Bożej i kazał odnowić.

W 1655 roku praski biskup Josef Corti uroczyście ukoronował figurkę. Karmelitów wypędzono w 1784 roku, po czym kościół przypadł zakonowi maltańskiemu. Dopiero w 1993 roku karmelici bosi powrócili. W 2015 roku kościół otrzymał nowy ołtarz.

Die Geschichte der Kirche beginnt 1611, als deutschsprachige Lutheraner auf der Kleinseite ein eigenes Bethaus errichten ließen. Als Architekt gilt Giovanni Maria Filippi, Hofbaumeister Kaiser Rudolfs II. Das Gebäude wurde am 21. Juli 1613 geweiht, und zwar der Heiligen Dreifaltigkeit.

Nach der Schlacht am Weißen Berg von 1620 kehrten sich die Verhältnisse um. Kaiser Ferdinand II. übertrug die Kirche den Unbeschuhten Karmeliten. Am 8. September 1624 wurde sie erneut geweiht, nun Maria vom Siege; der heilige Antonius von Padua wurde Mitpatron.

Die Karmeliten bauten das Gebäude tiefgreifend um. Der Eingang wurde zur Hauptstraße verlegt, sodass die Kirche ihre Ausrichtung wechselte, und an der Südseite entstand ein Kloster. Der Turm war 1669 fertig.

Die Figur des Jesuskindes hat ihre eigene Vorgeschichte. María Manrique de Lara y Mendoza brachte sie 1556 nach Böhmen mit, bei ihrer Heirat mit dem böhmischen Adligen Vratislav von Pernstein. 1587 gab sie die Figur als Hochzeitsgeschenk an ihre Tochter Polyxena von Lobkowicz weiter.

Polyxena schenkte die Figur 1628 den Karmeliten der Kleinseite. Bei der Plünderung des Klosters 1631, während des Dreißigjährigen Krieges, wurden die Hände der Figur beschädigt, und sie geriet aus dem Blick. 1637 fand Pater Cyrillus von der Mutter Gottes sie wieder und ließ sie instand setzen.

1655 krönte der Prager Bischof Josef Corti die Figur feierlich. Die Karmeliten wurden 1784 vertrieben, worauf die Kirche an den Malteserorden kam. Erst 1993 kehrten die Unbeschuhten Karmeliten zurück. 2015 erhielt die Kirche einen neuen Altar.

L'histoire de l'église commence en 1611, lorsque les luthériens germanophones de Malá Strana firent bâtir leur propre maison de prière. L'architecte en serait Giovanni Maria Filippi, maître d'œuvre de la cour de l'empereur Rodolphe II. L'édifice fut consacré le 21 juillet 1613, à la Sainte Trinité.

Après la bataille de la Montagne Blanche, en 1620, la situation se renversa. L'empereur Ferdinand II remit l'église aux carmes déchaux. Le 8 septembre 1624, elle fut consacrée à nouveau, cette fois à Marie de la Victoire ; saint Antoine de Padoue en devint copatron.

Les carmes remanièrent profondément le bâtiment. L'entrée fut déplacée vers la rue principale, ce qui changea l'orientation de l'église, et un couvent s'éleva du côté sud. La tour fut achevée en 1669.

La statuette de l'Enfant Jésus a sa propre préhistoire. María Manrique de Lara y Mendoza l'apporta en Bohême en 1556, lors de son mariage avec le noble tchèque Vratislav de Pernštejn. En 1587, elle l'offrit en cadeau de noces à sa fille Polyxène de Lobkowicz.

Polyxène fit don de la statuette aux carmes de Malá Strana en 1628. Lors du sac du couvent en 1631, pendant la guerre de Trente Ans, les mains de la statuette furent abîmées et celle-ci disparut. En 1637, le père Cyrille de la Mère de Dieu la retrouva et la fit restaurer.

En 1655, l'évêque de Prague Josef Corti couronna solennellement la statuette. Les carmes furent chassés en 1784, après quoi l'église revint à l'ordre de Malte. Ce n'est qu'en 1993 que les carmes déchaux y sont revenus. En 2015, l'église a reçu un nouvel autel.

La storia della chiesa comincia nel 1611, quando i luterani di lingua tedesca di Malá Strana fecero costruire una propria casa di preghiera. Come architetto è indicato Giovanni Maria Filippi, architetto di corte dell'imperatore Rodolfo II. L'edificio fu consacrato il 21 luglio 1613, alla Santissima Trinità.

Dopo la battaglia della Montagna Bianca del 1620 i rapporti si rovesciarono. L'imperatore Ferdinando II consegnò la chiesa ai carmelitani scalzi. L'8 settembre 1624 fu consacrata di nuovo, ora a Maria della Vittoria; sant'Antonio da Padova ne divenne compatrono.

I carmelitani trasformarono profondamente l'edificio. L'ingresso fu spostato sulla via principale, cosicché la chiesa cambiò orientamento, e sul lato meridionale sorse un convento. La torre fu terminata nel 1669.

La statuetta del Bambino Gesù ha una storia a sé. María Manrique de Lara y Mendoza la portò in Boemia nel 1556, in occasione delle sue nozze con il nobile boemo Vratislav di Pernštejn. Nel 1587 la diede in dono di nozze alla figlia Polyxena di Lobkowicz.

Polyxena donò la statuetta nel 1628 ai carmelitani di Malá Strana. Durante il saccheggio del convento nel 1631, nella guerra dei Trent'anni, le mani della statuetta furono danneggiate ed essa scomparve dalla vista. Nel 1637 padre Cirillo della Madre di Dio la ritrovò e la fece restaurare.

Nel 1655 il vescovo praghese Josef Corti incoronò solennemente la statuetta. I carmelitani furono cacciati nel 1784 e la chiesa passò all'Ordine di Malta. Solo nel 1993 i carmelitani scalzi sono tornati. Nel 2015 la chiesa ha ricevuto un nuovo altare.

La historia de la iglesia empieza en 1611, cuando unos luteranos de lengua alemana hicieron construir en Malá Strana su propio templo. Se tiene por arquitecto a Giovanni Maria Filippi, maestro de obras de la corte del emperador Rodolfo II. El edificio se consagró el 21 de julio de 1613 a la Santísima Trinidad.

Tras la batalla de la Montaña Blanca, en 1620, la situación se invirtió. El emperador Fernando II entregó la iglesia a los carmelitas descalzos. El 8 de septiembre de 1624 se consagró de nuevo, ahora a María de la Victoria; san Antonio de Padua pasó a ser copatrono.

Los carmelitas reformaron el edificio a fondo. La entrada se trasladó a la calle principal, con lo que la iglesia cambió de orientación, y en el lado sur se levantó un convento. La torre quedó terminada en 1669.

La talla del Niño Jesús tiene su propia prehistoria. María Manrique de Lara y Mendoza la llevó consigo a Bohemia en 1556, al casarse con el noble checo Vratislav de Pernštejn. En 1587 se la entregó como regalo de bodas a su hija Polyxena de Lobkowicz.

Polyxena regaló la talla a los carmelitas de Malá Strana en 1628. Durante el saqueo del convento en 1631, en plena guerra de los Treinta Años, las manos de la figura sufrieron daños y la imagen desapareció de la vista. En 1637 el padre Cirilo de la Madre de Dios la encontró y la mandó restaurar.

En 1655 el obispo de Praga Josef Corti coronó solemnemente la imagen. Los carmelitas fueron expulsados en 1784 y la iglesia pasó entonces a la Orden de Malta. Los carmelitas descalzos no regresaron hasta 1993. En 2015 la iglesia recibió un altar nuevo.

Vereerd wordt het Praagse Jezuskind, in het Tsjechisch Pražské Jezulátko. Het is een Spaans werk uit de zestiende eeuw, ongeveer zevenenveertig centimeter hoog, van hout met een laag was. Het stelt het kind Jezus voor als koning.

Het beeldje draagt een kroon en houdt in de linkerhand een vergulde wereldbol met een kruis, de rijksappel. Op de borst is een groot kruis aangebracht. De rechterhand is geheven in een zegenend gebaar. Het kind wordt voorgesteld op de leeftijd van ongeveer drie jaar, met lang gekruld haar.

Bij het beeldje hoort een uitgebreide garderobe van rijk geborduurde gewaden, die door de karmelietessen wordt onderhouden. De kleding wordt ongeveer tien keer per jaar verwisseld, telkens in de kleur die bij de liturgische tijd past. Tot de oudste stukken behoort een gewaad dat keizer Ferdinand III in de zeventiende eeuw schonk.

De devotie heeft zich vanuit Praag over de hele katholieke wereld verspreid. De belofte die Polyxena van Lobkowicz bij de schenking zou hebben uitgesproken, dat wie dit beeld eert nooit gebrek zal lijden, wordt daarbij nog altijd aangehaald.

Czczone jest Praskie Dzieciątko Jezus, po czesku Pražské Jezulátko. To dzieło hiszpańskie z XVI wieku, wysokie na około czterdzieści siedem centymetrów, z drewna powleczonego warstwą wosku. Przedstawia Dzieciątko Jezus jako króla.

Figurka nosi koronę, a w lewej dłoni trzyma złoconą kulę ziemską z krzyżem, jabłko królewskie. Na piersi umieszczono duży krzyż. Prawa dłoń wzniesiona jest w geście błogosławieństwa. Dzieciątko przedstawiono w wieku mniej więcej trzech lat, z długimi, kręconymi włosami.

Do figurki należy obszerna garderoba bogato haftowanych szat, o którą dbają karmelitanki. Ubranie zmienia się około dziesięciu razy w roku, zawsze w barwie odpowiadającej okresowi liturgicznemu. Do najstarszych sztuk należy szata, którą w XVII wieku ofiarował cesarz Ferdynand III.

Nabożeństwo rozeszło się z Pragi po całym katolickim świecie. Wciąż przywołuje się przy tym obietnicę, którą miała wypowiedzieć Polyxena z Lobkowicz, przekazując figurkę: że kto czci ten wizerunek, nigdy nie zazna niedostatku.

Verehrt wird das Prager Jesuskind, tschechisch Pražské Jezulátko. Es ist eine spanische Arbeit aus dem sechzehnten Jahrhundert, etwa siebenundvierzig Zentimeter hoch, aus Holz mit einer Wachsschicht. Es stellt das Jesuskind als König dar.

Die Figur trägt eine Krone und hält in der linken Hand eine vergoldete Weltkugel mit einem Kreuz, den Reichsapfel. Auf der Brust ist ein großes Kreuz angebracht. Die rechte Hand ist zum Segensgestus erhoben. Das Kind ist im Alter von etwa drei Jahren dargestellt, mit langem lockigem Haar.

Zur Figur gehört eine umfangreiche Garderobe reich bestickter Gewänder, die von den Karmelitinnen gepflegt wird. Die Kleidung wird etwa zehnmal im Jahr gewechselt, jeweils in der Farbe, die zur liturgischen Zeit passt. Zu den ältesten Stücken gehört ein Gewand, das Kaiser Ferdinand III. im siebzehnten Jahrhundert stiftete.

Die Verehrung hat sich von Prag aus über die ganze katholische Welt verbreitet. Das Versprechen, das Polyxena von Lobkowicz bei der Schenkung ausgesprochen haben soll, dass wer dieses Bild ehrt niemals Mangel leiden werde, wird dabei noch immer angeführt.

On vénère ici l'Enfant Jésus de Prague, en tchèque Pražské Jezulátko. C'est une œuvre espagnole du seizième siècle, haute d'environ quarante-sept centimètres, en bois recouvert d'une couche de cire. Elle représente l'Enfant Jésus en roi.

La statuette porte une couronne et tient dans la main gauche un globe doré surmonté d'une croix, le globe impérial. Une grande croix est figurée sur la poitrine. La main droite est levée dans un geste de bénédiction. L'Enfant est représenté vers l'âge de trois ans, les cheveux longs et bouclés.

La statuette possède une vaste garde-robe de vêtements richement brodés, entretenue par les carmélites. Les habits sont changés une dizaine de fois par an, chaque fois dans la couleur qui convient au temps liturgique. Parmi les pièces les plus anciennes figure une robe offerte par l'empereur Ferdinand III au dix-septième siècle.

La dévotion s'est répandue depuis Prague dans le monde catholique tout entier. La promesse que Polyxène de Lobkowicz aurait prononcée lors de sa donation, selon laquelle qui honore cette image ne manquera jamais de rien, est encore citée aujourd'hui.

Si venera il Gesù Bambino di Praga, in ceco Pražské Jezulátko. È un'opera spagnola del Cinquecento, alta circa quarantasette centimetri, in legno con uno strato di cera. Raffigura il bambino Gesù come re.

La statuetta porta una corona e tiene nella mano sinistra un globo dorato con una croce, il globo imperiale. Sul petto è applicata una grande croce. La mano destra è alzata in gesto di benedizione. Il bambino è raffigurato all'età di circa tre anni, con lunghi capelli ricci.

Alla statuetta appartiene un vasto guardaroba di vesti riccamente ricamate, curato dalle carmelitane. L'abito viene cambiato circa dieci volte l'anno, ogni volta nel colore adatto al tempo liturgico. Tra i pezzi più antichi figura una veste donata nel Seicento dall'imperatore Ferdinando III.

La devozione si è diffusa da Praga in tutto il mondo cattolico. La promessa che Polyxena di Lobkowicz avrebbe pronunciato al momento del dono, che chi onora questa immagine non conoscerà mai la miseria, viene ancora oggi ricordata.

Se venera el Niño Jesús de Praga, en checo Pražské Jezulátko. Es una obra española del siglo XVI, de unos cuarenta y siete centímetros de altura, de madera con una capa de cera. Representa al Niño Jesús como rey.

La figura lleva corona y sostiene en la mano izquierda un globo dorado con una cruz, el orbe imperial. Sobre el pecho lleva una gran cruz. La mano derecha se alza en gesto de bendición. El Niño aparece representado con unos tres años de edad y el cabello largo y rizado.

A la imagen pertenece un amplio vestuario de mantos ricamente bordados, del que se ocupan las carmelitas. La ropa se cambia unas diez veces al año, siempre en el color que corresponde al tiempo litúrgico. Entre las piezas más antiguas hay un manto que el emperador Fernando III donó en el siglo XVII.

La devoción se ha difundido desde Praga por todo el mundo católico. La promesa que Polyxena de Lobkowicz habría pronunciado al hacer el regalo, que quien honre esta imagen nunca pasará necesidad, se sigue citando todavía hoy.

De kerk is een vroegbarok gebouw met één beuk en een diep koor. De toren die de karmelieten toevoegden, kwam in 1669 gereed. Doordat de ingang bij de verbouwing naar de hoofdstraat werd verlegd, staat de kerk anders in de straat dan bij haar bouw bedoeld was.

Het hoofdaltaar dateert van 1716 en is uitgevoerd in de voor die tijd kenmerkende combinatie van zwart en goud. Jan Ferdinand Schor bracht er later wijzigingen in aan. In de kerk hangen schilderijen van Petr Brandl en Johann Georg Dietrich, twee vooraanstaande barokke schilders.

Boven de ingang staat een beeld van Maria met het kind. Binnen bevindt zich nabij de oorspronkelijke ingang nog het doopvont van rood marmer uit de lutherse tijd.

Het beeldje van het Jezuskind staat in een zilveren schrijn op het rechter zijaltaar, achter glas. Het is klein, en wie het voor het eerst ziet, is doorgaans verrast door de bescheiden afmetingen in verhouding tot de faam.

Tot de inrichting behoort verder een laatbarok doopvont, afkomstig uit een andere Praagse kerk. In de toren hangen drie historische klokken, waarvan er twee nog uit de lutherse periode stammen.

Naast de kerk is een klein museum ingericht. Daar worden gewaden van het beeldje getoond, samen met liturgisch vaatwerk en andere devotievoorwerpen. De verzameling laat zien hoe de kleding door de eeuwen heen is geschonken en vervaardigd.

Onder de kerk ligt een crypte uit 1666 met graven van karmelieten. Zij is niet toegankelijk. Aan de zuidzijde sluit het kloostergebouw op de kerk aan.

Kościół jest budowlą wczesnobarokową, jednonawową, z głębokim prezbiterium. Wieża, którą dodali karmelici, była gotowa w 1669 roku. Ponieważ podczas przebudowy przeniesiono wejście do głównej ulicy, kościół stoi w pierzei inaczej, niż zamierzano przy jego budowie.

Ołtarz główny pochodzi z 1716 roku i utrzymany jest w charakterystycznym dla tamtych czasów zestawieniu czerni i złota. Jan Ferdinand Schor wprowadził w nim później zmiany. W kościele wiszą obrazy Petra Brandla i Johanna Georga Dietricha, dwóch wybitnych malarzy baroku.

Nad wejściem stoi figura Matki Bożej z Dzieciątkiem. Wewnątrz, przy pierwotnym wejściu, zachowała się jeszcze chrzcielnica z czerwonego marmuru z czasów luterańskich.

Figurka Dzieciątka Jezus stoi w srebrnym relikwiarzu na prawym ołtarzu bocznym, za szkłem. Jest mała i kto widzi ją po raz pierwszy, bywa zaskoczony skromnymi rozmiarami w zestawieniu ze sławą.

Do wyposażenia należy ponadto późnobarokowa chrzcielnica, pochodząca z innego praskiego kościoła. W wieży wiszą trzy zabytkowe dzwony, z których dwa pochodzą jeszcze z okresu luterańskiego.

Obok kościoła urządzono niewielkie muzeum. Pokazuje się w nim szaty figurki wraz z naczyniami liturgicznymi i innymi przedmiotami dewocyjnymi. Zbiór pokazuje, jak przez stulecia te stroje ofiarowywano i szyto.

Pod kościołem leży krypta z 1666 roku z grobami karmelitów. Nie jest ona dostępna. Od strony południowej do kościoła przylega budynek klasztorny.

Die Kirche ist ein frühbarocker Bau mit einem Schiff und einem tiefen Chor. Der Turm, den die Karmeliten hinzufügten, war 1669 fertig. Weil der Eingang beim Umbau zur Hauptstraße verlegt wurde, steht die Kirche anders in der Straße, als es beim Bau vorgesehen war.

Der Hauptaltar stammt von 1716 und ist in der für jene Zeit kennzeichnenden Verbindung von Schwarz und Gold ausgeführt. Jan Ferdinand Schor nahm später Änderungen daran vor. In der Kirche hängen Gemälde von Petr Brandl und Johann Georg Dietrich, zwei bedeutenden barocken Malern.

Über dem Eingang steht eine Figur der Maria mit dem Kind. Im Inneren befindet sich nahe dem ursprünglichen Eingang noch das Taufbecken aus rotem Marmor aus der lutherischen Zeit.

Die Figur des Jesuskindes steht in einem silbernen Schrein auf dem rechten Seitenaltar, hinter Glas. Sie ist klein, und wer sie zum ersten Mal sieht, ist in der Regel überrascht von den bescheidenen Maßen im Verhältnis zu ihrem Ruhm.

Zur Ausstattung gehört ferner ein spätbarockes Taufbecken, das aus einer anderen Prager Kirche stammt. Im Turm hängen drei historische Glocken, von denen zwei noch aus der lutherischen Zeit stammen.

Neben der Kirche ist ein kleines Museum eingerichtet. Dort werden Gewänder der Figur gezeigt, zusammen mit liturgischem Gerät und anderen Andachtsgegenständen. Die Sammlung zeigt, wie die Kleidung im Lauf der Jahrhunderte gestiftet und gefertigt wurde.

Unter der Kirche liegt eine Krypta von 1666 mit Gräbern von Karmeliten. Sie ist nicht zugänglich. An der Südseite schließt das Klostergebäude an die Kirche an.

L'église est un édifice du baroque primitif, à nef unique et chœur profond. La tour ajoutée par les carmes fut achevée en 1669. Comme l'entrée fut déplacée vers la rue principale lors du remaniement, l'église se présente dans la rue autrement qu'on ne l'avait prévu lors de sa construction.

Le maître-autel date de 1716 et combine le noir et l'or, caractéristiques de l'époque. Jan Ferdinand Schor y apporta plus tard des modifications. L'église abrite des tableaux de Petr Brandl et de Johann Georg Dietrich, deux peintres baroques de premier plan.

Au-dessus de l'entrée se dresse une statue de la Vierge à l'Enfant. À l'intérieur, près de l'entrée d'origine, subsistent les fonts baptismaux de marbre rouge de l'époque luthérienne.

La statuette de l'Enfant Jésus est placée dans une châsse d'argent sur l'autel latéral droit, derrière une vitre. Elle est petite, et qui la découvre pour la première fois s'étonne généralement de sa taille modeste au regard de sa renommée.

L'ameublement comprend en outre des fonts baptismaux du baroque tardif, provenant d'une autre église de Prague. Trois cloches historiques sont suspendues dans la tour, dont deux datent encore de la période luthérienne.

À côté de l'église a été aménagé un petit musée. On y présente des vêtements de la statuette, avec de la vaisselle liturgique et d'autres objets de dévotion. La collection montre comment ces habits ont été offerts et confectionnés au fil des siècles.

Sous l'église s'étend une crypte de 1666 avec des sépultures de carmes. Elle n'est pas accessible. Du côté sud, le bâtiment conventuel se rattache à l'église.

La chiesa è un edificio del primo barocco a navata unica con un coro profondo. La torre aggiunta dai carmelitani fu terminata nel 1669. Poiché con la ristrutturazione l'ingresso fu spostato sulla via principale, la chiesa si presenta sulla strada diversamente da come era stato pensato al momento della costruzione.

L'altare maggiore risale al 1716 ed è realizzato nella combinazione di nero e oro tipica di quel tempo. Jan Ferdinand Schor vi apportò in seguito delle modifiche. Nella chiesa sono appesi dipinti di Petr Brandl e di Johann Georg Dietrich, due importanti pittori barocchi.

Sopra l'ingresso si trova una statua della Vergine con il Bambino. All'interno, presso l'ingresso originario, si conserva ancora il fonte battesimale in marmo rosso del periodo luterano.

La statuetta del Bambino Gesù è collocata in un tabernacolo d'argento sull'altare laterale destro, dietro un vetro. È piccola, e chi la vede per la prima volta resta di solito sorpreso dalle dimensioni modeste rispetto alla fama.

Dell'arredo fa parte inoltre un fonte battesimale tardobarocco, proveniente da un'altra chiesa praghese. Nella torre sono appese tre campane storiche, due delle quali risalgono ancora al periodo luterano.

Accanto alla chiesa è stato allestito un piccolo museo. Vi sono esposte le vesti della statuetta, insieme a suppellettili liturgiche e ad altri oggetti di devozione. La raccolta mostra come gli abiti siano stati donati e confezionati attraverso i secoli.

Sotto la chiesa si estende una cripta del 1666 con le tombe dei carmelitani. Non è accessibile. Sul lato meridionale il complesso conventuale si addossa alla chiesa.

La iglesia es un edificio del barroco temprano, de una sola nave y coro profundo. La torre que añadieron los carmelitas quedó terminada en 1669. Como la entrada se trasladó a la calle principal durante la reforma, la iglesia se presenta hoy en la calle de un modo distinto del previsto cuando se construyó.

El altar mayor data de 1716 y está ejecutado en la combinación de negro y oro característica de la época. Jan Ferdinand Schor introdujo después algunas modificaciones. En la iglesia cuelgan cuadros de Petr Brandl y de Johann Georg Dietrich, dos destacados pintores del barroco.

Sobre la entrada hay una imagen de María con el Niño. Dentro, cerca de la puerta original, se conserva aún la pila bautismal de mármol rojo de la época luterana.

La talla del Niño Jesús se encuentra en un relicario de plata del altar lateral derecho, tras un cristal. Es pequeña, y quien la ve por primera vez suele sorprenderse de lo modesto de sus dimensiones en relación con su fama.

Al mobiliario pertenece además una pila bautismal del barroco tardío, procedente de otra iglesia de Praga. En la torre cuelgan tres campanas históricas, dos de ellas todavía del periodo luterano.

Junto a la iglesia se ha instalado un pequeño museo. Allí se exponen mantos de la imagen, junto con vasos litúrgicos y otros objetos de devoción. La colección deja ver cómo se han donado y confeccionado las vestiduras a lo largo de los siglos.

Bajo la iglesia hay una cripta de 1666 con sepulturas de carmelitas. No es accesible. Por el lado sur, el edificio conventual se adosa a la iglesia.

Het feest van het Praagse Jezuskind valt op 14 januari. Op de eerste zondag van mei wordt de kroning herdacht die bisschop Josef Corti in 1655 verrichtte; daarbij hoort een openbare processie.

De verwisseling van de gewaden is een eigen ritueel geworden. Ongeveer tien keer per jaar krijgt het beeldje een ander kleed, in wit, rood, groen, paars of goud, naargelang de liturgische tijd. De karmelietessen nemen dat werk voor hun rekening. Van sommige gewaden wordt verteld dat keizerin Maria Theresia ze zelf heeft geborduurd.

De kerk draagt twee titels. Zij is gewijd aan Maria van de Overwinning, een naam die teruggaat op de Slag op de Witte Berg van 1620, en aan de heilige Antonius van Padua als medepatroon.

De devotie tot het Praagse Jezuskind is uitgegroeid tot een wereldwijd verschijnsel, met kopieën van het beeldje in kerken op alle continenten. In Praag zelf blijft zij verbonden met deze ene, betrekkelijk kleine kerk in Malá Strana, waar de ongeschoeide karmelieten sinds 1993 weer de zorg dragen.

Święto Praskiego Dzieciątka Jezus przypada 14 stycznia. W pierwszą niedzielę maja wspomina się koronację, której w 1655 roku dokonał biskup Josef Corti; towarzyszy temu publiczna procesja.

Zmiana szat stała się osobnym rytuałem. Mniej więcej dziesięć razy w roku figurka dostaje inną sukienkę, białą, czerwoną, zieloną, fioletową lub złotą, zależnie od okresu liturgicznego. Pracę tę biorą na siebie karmelitanki. O niektórych szatach opowiada się, że wyhaftowała je sama cesarzowa Maria Teresa.

Kościół nosi dwa tytuły. Jest poświęcony Matce Bożej Zwycięskiej, a nazwa ta sięga bitwy na Białej Górze z 1620 roku, oraz świętemu Antoniemu z Padwy jako współpatronowi.

Nabożeństwo do Praskiego Dzieciątka Jezus wyrosło na zjawisko ogólnoświatowe, a kopie figurki stoją w kościołach na wszystkich kontynentach. W samej Pradze pozostaje ono związane z tym jednym, stosunkowo niewielkim kościołem na Malej Stranie, którym od 1993 roku znów opiekują się karmelici bosi.

Das Fest des Prager Jesuskindes fällt auf den 14. Januar. Am ersten Sonntag im Mai wird der Krönung gedacht, die Bischof Josef Corti 1655 vollzog; dazu gehört eine öffentliche Prozession.

Der Wechsel der Gewänder ist zu einem eigenen Ritual geworden. Etwa zehnmal im Jahr erhält die Figur ein anderes Kleid, in Weiß, Rot, Grün, Violett oder Gold, je nach liturgischer Zeit. Die Karmelitinnen übernehmen diese Arbeit. Von einigen Gewändern wird erzählt, Kaiserin Maria Theresia habe sie selbst bestickt.

Die Kirche trägt zwei Titel. Sie ist Maria vom Siege geweiht, ein Name, der auf die Schlacht am Weißen Berg von 1620 zurückgeht, und dem heiligen Antonius von Padua als Mitpatron.

Die Verehrung des Prager Jesuskindes ist zu einer weltweiten Erscheinung geworden, mit Kopien der Figur in Kirchen auf allen Kontinenten. In Prag selbst bleibt sie mit dieser einen, verhältnismäßig kleinen Kirche auf der Kleinseite verbunden, wo die Unbeschuhten Karmeliten seit 1993 wieder die Sorge tragen.

La fête de l'Enfant Jésus de Prague tombe le 14 janvier. Le premier dimanche de mai, on commémore le couronnement accompli en 1655 par l'évêque Josef Corti ; une procession publique s'y rattache.

Le changement des vêtements est devenu un rituel à part entière. Une dizaine de fois par an, la statuette reçoit une autre robe, blanche, rouge, verte, violette ou dorée, selon le temps liturgique. Les carmélites s'en chargent. De certaines robes, on raconte que l'impératrice Marie-Thérèse les a brodées elle-même.

L'église porte deux titres. Elle est dédiée à Marie de la Victoire, nom qui remonte à la bataille de la Montagne Blanche de 1620, et à saint Antoine de Padoue comme copatron.

La dévotion à l'Enfant Jésus de Prague est devenue un phénomène mondial, avec des copies de la statuette dans des églises de tous les continents. À Prague même, elle reste liée à cette unique église, relativement petite, de Malá Strana, dont les carmes déchaux ont de nouveau la charge depuis 1993.

La festa del Gesù Bambino di Praga cade il 14 gennaio. La prima domenica di maggio si ricorda l'incoronazione compiuta nel 1655 dal vescovo Josef Corti; la accompagna una processione pubblica.

Il cambio delle vesti è diventato un rito a sé. Circa dieci volte l'anno la statuetta riceve un altro abito, bianco, rosso, verde, viola o dorato, secondo il tempo liturgico. Se ne occupano le carmelitane. Di alcune vesti si racconta che le abbia ricamate l'imperatrice Maria Teresa in persona.

La chiesa porta due titoli. È dedicata a Maria della Vittoria, nome che rimanda alla battaglia della Montagna Bianca del 1620, e a sant'Antonio da Padova come compatrono.

La devozione al Gesù Bambino di Praga è diventata un fenomeno mondiale, con copie della statuetta in chiese di tutti i continenti. A Praga resta però legata a questa sola chiesa, relativamente piccola, di Malá Strana, di cui dal 1993 si prendono cura di nuovo i carmelitani scalzi.

La fiesta del Niño Jesús de Praga cae el 14 de enero. El primer domingo de mayo se conmemora la coronación que el obispo Josef Corti realizó en 1655; ese día hay una procesión pública.

El cambio de las vestiduras se ha convertido en un rito propio. Unas diez veces al año la imagen recibe otro manto, blanco, rojo, verde, morado o dorado, según el tiempo litúrgico. De ese trabajo se encargan las carmelitas. De algunos mantos se cuenta que los bordó la propia emperatriz María Teresa.

La iglesia lleva dos títulos. Está dedicada a María de la Victoria, nombre que se remonta a la batalla de la Montaña Blanca de 1620, y a san Antonio de Padua como copatrono.

La devoción al Niño Jesús de Praga se ha convertido en un fenómeno mundial, con copias de la imagen en iglesias de todos los continentes. En la propia Praga sigue ligada a esta única iglesia, relativamente pequeña, de Malá Strana, de la que los carmelitas descalzos vuelven a ocuparse desde 1993.