TrierTrewirTrierTrèvesTreviriTréveris

Onder de dom liggen de muren van een representatief Romeins woonhuis uit de tweede of derde eeuw. Tussen 310 en 320, in de jaren van Constantijns ommekeer, verrees hier een basilica. Onder bisschop Maximinus, die van 329 tot 346 de kerk van Trier leidde, groeide het complex uit tot een van de grootste kerkelijke bouwwerken van Europa, met vier basilieken en een doopkerk.

Omstreeks 340 kwam de zogenoemde Quadratbau tot stand, de vierkante kern van de huidige dom, gedragen door vier monumentale granieten zuilen uit het Odenwald. Na de verwoestingen van de vijfde eeuw liet bisschop Nicetius dit vierkante bouwwerk in de zesde eeuw herstellen.

Bisschop Egbert begon in de tiende eeuw met de westelijke uitbreiding; aartsbisschop Poppo zette het werk vanaf 1037 voort. In de elfde eeuw kwamen de noordelijke en de zuidelijke toren gereed. In de dertiende eeuw volgde een laatromaanse vernieuwing met ribgewelven.

Tussen de veertiende en de zestiende eeuw werd het gebouw gotisch aangepast en werden de torens tot zesenzeventig meter verhoogd. Al eerder, tussen 1245 en 1270, was de gotische kruisgang ontstaan die de dom met de aangrenzende Liebfrauenkirche verbindt.

In het begin van de achttiende eeuw kreeg de dom aan de oostzijde een barokke heiligdomskapel voor de Heilige Rok. Johann Georg Judas leidde tussen 1719 en 1723 de verbouwing waarbij die kapel haar vorm kreeg.

De Tweede Wereldoorlog richtte zware schade aan. Tussen de jaren zestig en 1974 volgde een grondige restauratie onder leiding van de architecten Gottfried Böhm en Nikolaus Rosiny; op 1 mei 1974 werd de dom weer in gebruik genomen. In 1986 werd hij samen met de andere Romeinse en vroegchristelijke monumenten van Trier op de werelderfgoedlijst geplaatst.

Pod katedrą kryją się mury okazałego rzymskiego domu mieszkalnego z drugiego lub trzeciego wieku. Między 310 a 320 rokiem, w latach przełomu konstantyńskiego, stanęła tu bazylika. Za biskupa Maksymina, który kierował Kościołem trewirskim od 329 do 346 roku, zespół rozrósł się w jedną z największych budowli kościelnych Europy, z czterema bazylikami i baptysterium.

Około 340 roku powstała tak zwana Quadratbau, kwadratowy rdzeń dzisiejszej katedry, wsparty na czterech monumentalnych kolumnach granitowych z Odenwaldu. Po zniszczeniach piątego wieku biskup Nicetius kazał tę kwadratową budowlę odnowić w szóstym stuleciu.

Biskup Egbert rozpoczął w dziesiątym wieku rozbudowę zachodnią, a arcybiskup Poppo kontynuował dzieło od 1037 roku. W jedenastym wieku ukończono wieżę północną i południową. W trzynastym stuleciu nastąpiła późnoromańska odnowa z zastosowaniem sklepień żebrowych.

Między czternastym a szesnastym wiekiem budowlę przekształcono w duchu gotyku, a wieże podwyższono do siedemdziesięciu sześciu metrów. Wcześniej, w latach 1245-1270, powstał gotycki krużganek łączący katedrę z sąsiednim kościołem Liebfrauenkirche.

Na początku osiemnastego wieku katedra otrzymała od strony wschodniej barokową kaplicę relikwiarzową dla Świętej Tuniki. Johann Georg Judas kierował w latach 1719-1723 przebudową, podczas której kaplica ta uzyskała swój kształt.

Druga wojna światowa przyniosła poważne zniszczenia. Od lat sześćdziesiątych do 1974 roku trwała gruntowna restauracja pod kierunkiem architektów Gottfrieda Böhma i Nikolausa Rosiny'ego; 1 maja 1974 roku katedrę ponownie oddano do użytku. W 1986 roku wpisano ją, wraz z pozostałymi rzymskimi i wczesnochrześcijańskimi zabytkami Trewiru, na listę światowego dziedzictwa.

Unter dem Dom liegen die Mauern eines repräsentativen römischen Wohnhauses aus dem zweiten oder dritten Jahrhundert. Zwischen 310 und 320, in den Jahren der Wende Konstantins, erhob sich hier eine Basilika. Unter Bischof Maximin, der die Trierer Kirche von 329 bis 346 leitete, wuchs die Anlage zu einem der größten kirchlichen Bauwerke Europas heran, mit vier Basiliken und einer Taufkirche.

Um 340 entstand der sogenannte Quadratbau, der quadratische Kern des heutigen Doms, getragen von vier monumentalen Granitsäulen aus dem Odenwald. Nach den Zerstörungen des fünften Jahrhunderts ließ Bischof Nicetius diesen Quadratbau im sechsten Jahrhundert wiederherstellen.

Bischof Egbert begann im zehnten Jahrhundert mit der Erweiterung nach Westen; Erzbischof Poppo setzte das Werk ab 1037 fort. Im elften Jahrhundert wurden der Nord- und der Südturm vollendet. Im dreizehnten Jahrhundert folgte eine spätromanische Erneuerung mit Rippengewölben.

Zwischen dem vierzehnten und dem sechzehnten Jahrhundert wurde das Gebäude gotisch umgestaltet und die Türme auf sechsundsiebzig Meter erhöht. Schon früher, zwischen 1245 und 1270, war der gotische Kreuzgang entstanden, der den Dom mit der benachbarten Liebfrauenkirche verbindet.

Zu Beginn des achtzehnten Jahrhunderts erhielt der Dom an der Ostseite eine barocke Heiligtumskapelle für den Heiligen Rock. Johann Georg Judas leitete zwischen 1719 und 1723 den Umbau, bei dem diese Kapelle ihre Gestalt erhielt.

Der Zweite Weltkrieg richtete schwere Schäden an. Von den sechziger Jahren bis 1974 folgte eine gründliche Restaurierung unter der Leitung der Architekten Gottfried Böhm und Nikolaus Rosiny; am 1. Mai 1974 wurde der Dom wieder in Gebrauch genommen. 1986 wurde er zusammen mit den übrigen römischen und frühchristlichen Denkmälern Triers in die Welterbeliste aufgenommen.

Sous la cathédrale se trouvent les murs d'une riche demeure romaine du IIe ou du IIIe siècle. Entre 310 et 320, dans les années du tournant constantinien, une basilique s'éleva ici. Sous l'évêque Maximin, qui dirigea l'Église de Trèves de 329 à 346, l'ensemble devint l'un des plus vastes complexes ecclésiaux d'Europe, avec quatre basiliques et un baptistère.

Vers 340 fut édifié le Quadratbau, le noyau carré de la cathédrale actuelle, porté par quatre colonnes monumentales de granit venues de l'Odenwald. Après les destructions du Ve siècle, l'évêque Nicet fit restaurer cette construction carrée au VIe siècle.

L'évêque Egbert entreprit au Xe siècle l'extension occidentale ; l'archevêque Poppon poursuivit les travaux à partir de 1037. Au XIe siècle furent achevées la tour nord et la tour sud. Au XIIIe siècle suivit une rénovation de style roman tardif, avec des voûtes d'ogives.

Entre le XIVe et le XVIe siècle, l'édifice fut adapté au goût gothique et les tours furent portées à soixante-seize mètres. Plus tôt déjà, entre 1245 et 1270, était né le cloître gothique qui relie la cathédrale à l'église Notre-Dame voisine.

Au début du XVIIIe siècle, la cathédrale reçut du côté est une chapelle baroque destinée à la Sainte Tunique. Johann Georg Judas dirigea de 1719 à 1723 les travaux qui donnèrent à cette chapelle sa forme définitive.

La Seconde Guerre mondiale causa de lourds dégâts. Des années soixante à 1974 suivit une restauration en profondeur, dirigée par les architectes Gottfried Böhm et Nikolaus Rosiny ; le 1er mai 1974, la cathédrale fut rendue au culte. En 1986, elle fut inscrite au patrimoine mondial avec les autres monuments romains et paléochrétiens de Trèves.

Sotto il duomo si conservano i muri di una prestigiosa casa romana del II o III secolo. Tra il 310 e il 320, negli anni della svolta costantiniana, qui sorse una basilica. Sotto il vescovo Massimino, che guidò la Chiesa di Treviri dal 329 al 346, il complesso divenne uno dei maggiori edifici ecclesiastici d'Europa, con quattro basiliche e un battistero.

Verso il 340 fu eretta la cosiddetta Quadratbau, il nucleo quadrato dell'attuale duomo, sorretto da quattro monumentali colonne di granito provenienti dall'Odenwald. Dopo le distruzioni del V secolo, nel VI secolo il vescovo Nicezio fece restaurare questa costruzione quadrata.

Nel X secolo il vescovo Egberto avviò l'ampliamento verso ovest; l'arcivescovo Poppone proseguì i lavori dal 1037. Nell'XI secolo furono ultimate la torre settentrionale e quella meridionale. Nel XIII secolo seguì un rinnovamento tardoromanico con volte costolonate.

Tra il XIV e il XVI secolo l'edificio fu adeguato al gusto gotico e le torri furono innalzate fino a settantasei metri. Già prima, tra il 1245 e il 1270, era sorto il chiostro gotico che collega il duomo alla vicina Liebfrauenkirche.

All'inizio del Settecento il duomo ricevette sul lato orientale una cappella barocca destinata alla Sacra Tunica. Johann Georg Judas diresse tra il 1719 e il 1723 i lavori che diedero forma a quella cappella.

La Seconda guerra mondiale provocò gravi danni. Tra gli anni Sessanta e il 1974 seguì un restauro radicale sotto la direzione degli architetti Gottfried Böhm e Nikolaus Rosiny; il 1º maggio 1974 il duomo fu riaperto al culto. Nel 1986 fu iscritto, insieme agli altri monumenti romani e paleocristiani di Treviri, nella lista del patrimonio mondiale.

Bajo la catedral se hallan los muros de una casa romana de representación, del siglo II o III. Entre los años 310 y 320, en los años del giro constantiniano, se erigió aquí una basílica. Con el obispo Maximino, que rigió la iglesia de Tréveris de 329 a 346, el conjunto creció hasta convertirse en una de las mayores construcciones eclesiásticas de Europa, con cuatro basílicas y un baptisterio.

Hacia el año 340 se levantó la llamada Quadratbau, el núcleo cuadrado de la catedral actual, sostenido por cuatro columnas monumentales de granito del Odenwald. Tras las destrucciones del siglo V, el obispo Nicecio hizo restaurar en el siglo VI esta construcción cuadrada.

El obispo Egberto emprendió en el siglo X la ampliación occidental; el arzobispo Poppo prosiguió la obra a partir de 1037. En el siglo XI se terminaron la torre norte y la torre sur. En el siglo XIII siguió una renovación tardorrománica con bóvedas de crucería.

Entre los siglos XIV y XVI el edificio se adaptó al gótico y las torres se elevaron hasta los setenta y seis metros. Antes, entre 1245 y 1270, había surgido el claustro gótico que une la catedral con la vecina Liebfrauenkirche.

A comienzos del siglo XVIII la catedral recibió por el lado oriental una capilla barroca del santuario para la Santa Túnica. Johann Georg Judas dirigió entre 1719 y 1723 la reforma en la que esa capilla adquirió su forma.

La Segunda Guerra Mundial causó graves daños. Entre los años sesenta y 1974 se acometió una restauración a fondo bajo la dirección de los arquitectos Gottfried Böhm y Nikolaus Rosiny; el 1 de mayo de 1974 la catedral volvió a abrirse al culto. En 1986 fue inscrita, junto con los demás monumentos romanos y paleocristianos de Tréveris, en la lista del Patrimonio Mundial.

De Heilige Rok is een textielrelikwie waarvan de overlevering zegt dat het de naadloze onderkleding van Christus is. Het Johannesevangelie vertelt dat de soldaten onder het kruis Jezus' kleren onder elkaar verdeelden, maar over het naadloze onderkleed het lot wierpen in plaats van het te scheuren.

Volgens de legende bracht de heilige Helena, de moeder van Constantijn, het gewaad naar Trier. Die lezing berust op twaalfde-eeuwse bronnen die samenhangen met kerkelijke machtsverhoudingen van die tijd. De eerste zekere vermelding dateert van 1 mei 1196, toen aartsbisschop Johan I de relikwie insloot in het hoogaltaar van het nieuwe oostkoor. Trier troefde daarmee de concurrerende abdij van Prüm af.

Van de oorspronkelijke stof is weinig over. Een kerkelijke commissie stelde in 1890 een bruinachtig weefsel van linnen of katoen vast. Textielhistorica Mechthild Flury-Lemberg beschreef in 2012 meerdere lagen zijden satijn, tule en taf rond een fragmentarische wollen kern; het gewaad heeft zijn textiele oppervlak volledig verloren. In de dom wordt daarnaast een van de heilige nagels van het kruis bewaard.

Święta Tunika to relikwia tekstylna, o której tradycja mówi, że jest pozbawioną szwów tuniką spodnią Chrystusa. Ewangelia św. Jana opowiada, że żołnierze pod krzyżem podzielili między siebie szaty Jezusa, ale o pozbawioną szwów tunikę rzucili los, zamiast ją rozdzierać.

Według legendy szatę przywiozła do Trewiru święta Helena, matka Konstantyna. Ta wersja opiera się na źródłach z dwunastego wieku, powiązanych z ówczesnymi kościelnymi układami władzy. Pierwsza pewna wzmianka pochodzi z 1 maja 1196 roku, kiedy arcybiskup Jan I zamknął relikwię w ołtarzu głównym nowego prezbiterium wschodniego. Trewir zdystansował w ten sposób konkurencyjne opactwo w Prüm.

Z pierwotnej tkaniny niewiele pozostało. Komisja kościelna stwierdziła w 1890 roku obecność brunatnawej tkaniny lnianej lub bawełnianej. Historyczka tekstyliów Mechthild Flury-Lemberg opisała w 2012 roku kilka warstw jedwabnego atłasu, tiulu i tafty wokół fragmentarycznego wełnianego rdzenia; szata całkowicie utraciła swoją tekstylną powierzchnię. W katedrze przechowywany jest ponadto jeden ze świętych gwoździ z krzyża.

Der Heilige Rock ist eine Textilreliquie, von der die Überlieferung sagt, sie sei das nahtlose Untergewand Christi. Das Johannesevangelium berichtet, dass die Soldaten unter dem Kreuz die Kleider Jesu unter sich aufteilten, über das nahtlose Untergewand jedoch das Los warfen, statt es zu zerreißen.

Der Legende nach brachte die heilige Helena, die Mutter Konstantins, das Gewand nach Trier. Diese Lesart beruht auf Quellen des zwölften Jahrhunderts, die mit den kirchlichen Machtverhältnissen jener Zeit zusammenhängen. Die erste sichere Erwähnung stammt vom 1. Mai 1196, als Erzbischof Johann I. die Reliquie im Hochaltar des neuen Ostchores einschloss. Trier stach damit die konkurrierende Abtei Prüm aus.

Vom ursprünglichen Stoff ist wenig geblieben. Eine kirchliche Kommission stellte 1890 ein bräunliches Gewebe aus Leinen oder Baumwolle fest. Die Textilhistorikerin Mechthild Flury-Lemberg beschrieb 2012 mehrere Lagen aus Seidensatin, Tüll und Taft um einen fragmentarischen Wollkern; das Gewand hat seine textile Oberfläche vollständig verloren. Im Dom wird daneben einer der Heiligen Nägel vom Kreuz aufbewahrt.

La Sainte Tunique est une relique textile dont la tradition dit qu'elle est le vêtement de dessous sans couture du Christ. L'évangile de Jean rapporte que les soldats, au pied de la croix, se partagèrent les habits de Jésus, mais qu'ils tirèrent au sort la tunique sans couture plutôt que de la déchirer.

Selon la légende, c'est sainte Hélène, la mère de Constantin, qui apporta le vêtement à Trèves. Cette version repose sur des sources du XIIe siècle liées aux rapports de force ecclésiastiques de l'époque. La première mention certaine date du 1er mai 1196, lorsque l'archevêque Jean Ier enferma la relique dans le maître-autel du nouveau chœur oriental. Trèves damait ainsi le pion à l'abbaye rivale de Prüm.

De l'étoffe d'origine, il reste peu de chose. Une commission ecclésiastique constata en 1890 un tissu brunâtre de lin ou de coton. L'historienne du textile Mechthild Flury-Lemberg décrivit en 2012 plusieurs couches de satin de soie, de tulle et de taffetas autour d'un noyau de laine fragmentaire ; le vêtement a entièrement perdu sa surface textile. La cathédrale conserve en outre l'un des saints clous de la croix.

La Sacra Tunica è una reliquia tessile che la tradizione identifica con la veste senza cuciture di Cristo. Il Vangelo di Giovanni racconta che i soldati sotto la croce si divisero le vesti di Gesù, ma che per la tunica inconsutile tirarono a sorte invece di stracciarla.

Secondo la leggenda fu sant'Elena, madre di Costantino, a portare la veste a Treviri. Quella versione poggia su fonti del XII secolo legate agli equilibri di potere ecclesiastico dell'epoca. La prima menzione certa risale al 1º maggio 1196, quando l'arcivescovo Giovanni I racchiuse la reliquia nell'altare maggiore del nuovo coro orientale. Treviri superava così la concorrente abbazia di Prüm.

Del tessuto originario resta poco. Una commissione ecclesiastica accertò nel 1890 la presenza di un tessuto brunastro di lino o cotone. La storica del tessile Mechthild Flury-Lemberg descrisse nel 2012 più strati di raso di seta, tulle e taffetà attorno a un nucleo frammentario di lana; la veste ha perduto del tutto la propria superficie tessile. Nel duomo si conserva inoltre uno dei sacri chiodi della croce.

La Santa Túnica es una reliquia textil de la que la tradición dice que es la vestidura interior sin costuras de Cristo. El evangelio de Juan cuenta que los soldados, al pie de la cruz, se repartieron entre sí la ropa de Jesús, pero que sobre la túnica sin costuras echaron suertes en lugar de rasgarla.

Según la leyenda, fue santa Elena, la madre de Constantino, quien llevó la vestidura a Tréveris. Esa versión se apoya en fuentes del siglo XII ligadas a las relaciones de poder eclesiástico de la época. La primera mención segura data del 1 de mayo de 1196, cuando el arzobispo Juan I encerró la reliquia en el altar mayor del nuevo coro oriental. Tréveris se adelantaba así a la abadía rival de Prüm.

De la tela original queda poco. Una comisión eclesiástica comprobó en 1890 un tejido pardusco de lino o algodón. La historiadora del textil Mechthild Flury-Lemberg describió en 2012 varias capas de raso de seda, tul y tafetán en torno a un núcleo fragmentario de lana; la vestidura ha perdido por completo su superficie textil. En la catedral se conserva además uno de los santos clavos de la cruz.

De dom is met 112,5 meter lengte en 41 meter breedte het grootste kerkgebouw van de stad. Aan de buitenzijde is de opeenvolging van bouwperioden goed af te lezen, van het zware Romeinse muurwerk van de Quadratbau tot het romaanse westwerk met zijn torens, die in de late middeleeuwen tot zesenzeventig meter werden opgetrokken.

Binnen dragen vier monumentale granieten zuilen uit het Odenwald de vierkante kern uit de vierde eeuw. De ribgewelven van de dertiende eeuw en de latere gotische ingrepen zijn er duidelijk van te onderscheiden.

Aan de oostzijde ligt de barokke heiligdomskapel uit het begin van de achttiende eeuw. Daar rust de Heilige Rok in een negentiende-eeuws neogotisch schrijn, verzegeld met bisschoppelijke zegels en geplaatst in een geklimatiseerde glazen vitrine. Buiten de grote bedevaarten is de relikwie zelf niet te zien; textielrestauratoren onderzoeken haar met vaste tussenpozen.

De domschat bewaart onder meer het draagaltaar van bisschop Egbert met de reliek van de apostel Andreas, een hoogtepunt van ottoonse goudsmeedkunst, en een Byzantijns ivoren paneel uit de zesde eeuw waarop vijfenzestig figuren zijn uitgesneden. In de kerk zelf staat de preekstoel van Hans Ruprecht Hoffmann.

Vlak naast de dom staat de Liebfrauenkirche, die via de kruisgang met de kathedraal is verbonden.

Tussen de dom en de Liebfrauenkirche ligt de gotische kruisgang uit de jaren 1245 tot 1270. Het is de stilste plek van het complex. De dom is de kathedraal van het bisdom Trier en geldt als de oudste bisschopskerk van Duitsland; dat lange gebruik is aan vrijwel elk bouwdeel af te lezen.

Katedra o długości 112,5 metra i szerokości 41 metrów jest największą budowlą sakralną miasta. Z zewnątrz dobrze czytelne jest następstwo epok budowlanych, od ciężkich rzymskich murów Quadratbau po romański masyw zachodni z wieżami, które w późnym średniowieczu podniesiono do siedemdziesięciu sześciu metrów.

Wewnątrz cztery monumentalne granitowe kolumny z Odenwaldu dźwigają kwadratowy rdzeń z czwartego wieku. Sklepienia żebrowe z trzynastego stulecia i późniejsze ingerencje gotyckie wyraźnie się od niego odróżniają.

Od wschodu przylega barokowa kaplica relikwiarzowa z początku osiemnastego wieku. Spoczywa w niej Święta Tunika, w nowo wykonanym w dziewiętnastym wieku neogotyckim relikwiarzu, opieczętowanym pieczęciami biskupimi i umieszczonym w klimatyzowanej gablocie. Poza wielkimi pielgrzymkami samej relikwii nie można zobaczyć; konserwatorzy tkanin badają ją w stałych odstępach czasu.

Skarbiec katedralny przechowuje między innymi ołtarz przenośny biskupa Egberta z relikwią apostoła Andrzeja, arcydzieło złotnictwa ottońskiego, oraz bizantyjską płytkę z kości słoniowej z szóstego wieku, na której wyrzeźbiono sześćdziesiąt pięć postaci. W samym kościele stoi ambona Hansa Ruprechta Hoffmanna.

Tuż obok katedry stoi Liebfrauenkirche, kościół Najświętszej Marii Panny, połączony z nią krużgankiem.

Między katedrą a Liebfrauenkirche rozciąga się gotycki krużganek z lat 1245-1270. To najcichsze miejsce całego zespołu. Katedra jest kościołem biskupim diecezji trewirskiej i uchodzi za najstarszy kościół biskupi Niemiec; to długie użytkowanie da się odczytać z niemal każdej części budowli.

Mit 112,5 Metern Länge und 41 Metern Breite ist der Dom das größte Kirchengebäude der Stadt. Von außen lässt sich die Abfolge der Bauperioden gut ablesen, vom schweren römischen Mauerwerk des Quadratbaus bis zum romanischen Westwerk mit seinen Türmen, die im späten Mittelalter auf sechsundsiebzig Meter hochgeführt wurden.

Im Inneren tragen vier monumentale Granitsäulen aus dem Odenwald den quadratischen Kern des vierten Jahrhunderts. Die Rippengewölbe des dreizehnten Jahrhunderts und die späteren gotischen Eingriffe heben sich davon deutlich ab.

An der Ostseite liegt die barocke Heiligtumskapelle vom Anfang des achtzehnten Jahrhunderts. Dort ruht der Heilige Rock in einem neugotischen Schrein des neunzehnten Jahrhunderts, mit bischöflichen Siegeln verschlossen und in einer klimatisierten Glasvitrine untergebracht. Außerhalb der großen Wallfahrten ist die Reliquie selbst nicht zu sehen; Textilrestauratoren untersuchen sie in festen Abständen.

Der Domschatz bewahrt unter anderem das Tragaltar des Bischofs Egbert mit der Reliquie des Apostels Andreas, einen Höhepunkt ottonischer Goldschmiedekunst, und eine byzantinische Elfenbeintafel aus dem sechsten Jahrhundert, in die fünfundsechzig Figuren geschnitten sind. In der Kirche selbst steht die Kanzel von Hans Ruprecht Hoffmann.

Unmittelbar neben dem Dom steht die Liebfrauenkirche, die über den Kreuzgang mit der Kathedrale verbunden ist.

Zwischen Dom und Liebfrauenkirche liegt der gotische Kreuzgang aus den Jahren 1245 bis 1270. Er ist der stillste Ort der Anlage. Der Dom ist die Kathedrale des Bistums Trier und gilt als älteste Bischofskirche Deutschlands; dieser lange Gebrauch lässt sich an nahezu jedem Bauteil ablesen.

Avec ses 112,5 mètres de longueur et ses 41 mètres de largeur, la cathédrale est le plus grand édifice religieux de la ville. À l'extérieur, la succession des campagnes de construction se lit aisément, du lourd appareil romain du Quadratbau au massif occidental roman avec ses tours, portées à soixante-seize mètres à la fin du Moyen Âge.

À l'intérieur, quatre colonnes monumentales de granit de l'Odenwald portent le noyau carré du IVe siècle. Les voûtes d'ogives du XIIIe siècle et les interventions gothiques ultérieures s'en distinguent nettement.

Du côté est se trouve la chapelle baroque du sanctuaire, du début du XVIIIe siècle. La Sainte Tunique y repose dans une châsse néogothique du XIXe siècle, scellée de sceaux épiscopaux et placée dans une vitrine climatisée. En dehors des grands pèlerinages, la relique elle-même n'est pas visible ; des restaurateurs de textile l'examinent à intervalles réguliers.

Le trésor de la cathédrale conserve entre autres l'autel portatif de l'évêque Egbert, avec la relique de l'apôtre André, sommet de l'orfèvrerie ottonienne, et un panneau d'ivoire byzantin du VIe siècle où sont sculptées soixante-cinq figures. Dans l'église même se dresse la chaire de Hans Ruprecht Hoffmann.

Juste à côté de la cathédrale s'élève l'église Notre-Dame, reliée à celle-ci par le cloître.

Entre la cathédrale et l'église Notre-Dame s'étend le cloître gothique des années 1245 à 1270. C'est l'endroit le plus paisible de l'ensemble. La cathédrale est l'église épiscopale du diocèse de Trèves et passe pour la plus ancienne d'Allemagne ; ce long usage se lit sur presque chacune de ses parties.

Con i suoi 112,5 metri di lunghezza e 41 di larghezza il duomo è il più grande edificio sacro della città. All'esterno si legge con chiarezza la successione delle epoche costruttive, dalla pesante muratura romana della Quadratbau fino al corpo occidentale romanico con le sue torri, portate nel tardo Medioevo a settantasei metri.

All'interno quattro monumentali colonne di granito dell'Odenwald sorreggono il nucleo quadrato del IV secolo. Le volte costolonate del XIII secolo e i successivi interventi gotici se ne distinguono nettamente.

Sul lato orientale si apre la cappella barocca della reliquia, dell'inizio del Settecento. Vi riposa la Sacra Tunica in un reliquiario neogotico dell'Ottocento, chiuso con i sigilli vescovili e collocato in una teca di vetro climatizzata. Al di fuori dei grandi pellegrinaggi la reliquia non è visibile; i restauratori tessili la esaminano a intervalli regolari.

Il tesoro del duomo custodisce fra l'altro l'altare portatile del vescovo Egberto con la reliquia dell'apostolo Andrea, capolavoro dell'oreficeria ottoniana, e una placca d'avorio bizantina del VI secolo nella quale sono intagliate sessantacinque figure. Nella chiesa si trova il pulpito di Hans Ruprecht Hoffmann.

Accanto al duomo sorge la Liebfrauenkirche, collegata alla cattedrale attraverso il chiostro.

Tra il duomo e la Liebfrauenkirche si stende il chiostro gotico degli anni 1245-1270. È il luogo più silenzioso del complesso. Il duomo è la cattedrale della diocesi di Treviri ed è considerato la più antica chiesa episcopale di Germania; quel lungo uso si legge in quasi ogni parte dell'edificio.

Con sus 112,5 metros de largo y 41 de ancho, la catedral es el mayor edificio religioso de la ciudad. Por fuera se lee bien la sucesión de las etapas constructivas, desde la pesada fábrica romana de la Quadratbau hasta el macizo occidental románico con sus torres, elevadas en la baja Edad Media hasta los setenta y seis metros.

Dentro, cuatro columnas monumentales de granito del Odenwald sostienen el núcleo cuadrado del siglo IV. Las bóvedas de crucería del siglo XIII y las intervenciones góticas posteriores se distinguen con claridad de él.

En el lado oriental se encuentra la capilla barroca del santuario, de comienzos del siglo XVIII. Allí reposa la Santa Túnica en un relicario neogótico del siglo XIX, sellado con sellos episcopales y colocado en una vitrina de vidrio climatizada. Fuera de las grandes peregrinaciones la reliquia no puede verse; restauradores textiles la examinan a intervalos fijos.

El tesoro catedralicio guarda, entre otras piezas, el altar portátil del obispo Egberto con la reliquia del apóstol Andrés, cumbre de la orfebrería otoniana, y una placa bizantina de marfil del siglo VI en la que están talladas sesenta y cinco figuras. En la propia iglesia se alza el púlpito de Hans Ruprecht Hoffmann.

Justo al lado de la catedral está la Liebfrauenkirche, unida a ella por el claustro.

Entre la catedral y la Liebfrauenkirche se extiende el claustro gótico de los años 1245 a 1270. Es el rincón más silencioso del conjunto. La catedral es la sede de la diócesis de Tréveris y pasa por ser la iglesia episcopal más antigua de Alemania; ese largo uso se lee en casi cada uno de sus cuerpos.

De verering van de Heilige Rok krijgt gestalte in de Heilig-Rock-Wallfahrten, grote bedevaarten waarbij de relikwie enkele weken lang zichtbaar wordt gemaakt. De eerste reguliere toningen vonden plaats vanaf 1512 onder keizer Maximiliaan I.

Latere toningen volgden in 1810, toen in achttien dagen ruim 220.000 pelgrims kwamen, en in 1844, toen in vijftig dagen ongeveer een miljoen mensen naar Trier trokken en een felle godsdienstige polemiek losbarstte. In 1891 kwamen bijna twee miljoen pelgrims, in het heilig jaar 1933 ruim twee miljoen en in 1959 1,8 miljoen.

De laatste twee bedevaarten waren die van 1996, met ongeveer 700.000 deelnemers, en die van 2012, toen de Heilige Rok van 13 april tot 13 mei te zien was en ruim een half miljoen pelgrims kwamen.

Tussen die zeldzame toningen door viert het bisdom jaarlijks de Heilig-Rock-Tage, een bisdomfeest dat sinds 1997 wordt gehouden. Het valt telkens in het weekeinde na Beloken Pasen, het feest van de Heilige Rok. Tijdens die dagen blijft het gewaad in zijn houten schrijn gesloten. De dom zelf is gewijd aan de apostel Petrus.

Kult Świętej Tuniki przybiera postać Heilig-Rock-Wallfahrten, wielkich pielgrzymek, podczas których relikwia przez kilka tygodni jest wystawiana na widok publiczny. Pierwsze regularne wystawienia odbywały się od 1512 roku za cesarza Maksymiliana I.

Późniejsze wystawienia miały miejsce w 1810 roku, kiedy w ciągu osiemnastu dni przybyło ponad 220 000 pielgrzymów, oraz w 1844 roku, gdy w ciągu pięćdziesięciu dni do Trewiru ściągnęło około miliona osób i wybuchła zażarta polemika religijna. W 1891 roku przyszło blisko dwa miliony pielgrzymów, w roku świętym 1933 ponad dwa miliony, a w 1959 roku 1,8 miliona.

Dwie ostatnie pielgrzymki to ta z 1996 roku, z około 700 000 uczestników, oraz ta z 2012 roku, kiedy Świętą Tunikę można było oglądać od 13 kwietnia do 13 maja i przybyło ponad pół miliona pielgrzymów.

Pomiędzy tymi rzadkimi wystawieniami diecezja obchodzi co roku Heilig-Rock-Tage, święto diecezjalne organizowane od 1997 roku. Przypada ono zawsze w weekend po Białej Niedzieli, w święto Świętej Tuniki. W tych dniach szata pozostaje zamknięta w swoim drewnianym relikwiarzu. Sama katedra nosi wezwanie apostoła Piotra.

Die Verehrung des Heiligen Rocks nimmt Gestalt an in den Heilig-Rock-Wallfahrten, großen Wallfahrten, bei denen die Reliquie einige Wochen lang sichtbar gemacht wird. Die ersten regelmäßigen Zeigungen fanden ab 1512 unter Kaiser Maximilian I. statt.

Spätere Zeigungen folgten 1810, als in achtzehn Tagen über 220.000 Pilger kamen, und 1844, als in fünfzig Tagen rund eine Million Menschen nach Trier zogen und eine heftige religiöse Polemik ausbrach. 1891 kamen fast zwei Millionen Pilger, im Heiligen Jahr 1933 über zwei Millionen und 1959 1,8 Millionen.

Die letzten beiden Wallfahrten waren die von 1996 mit etwa 700.000 Teilnehmern und die von 2012, als der Heilige Rock vom 13. April bis zum 13. Mai zu sehen war und über eine halbe Million Pilger kamen.

Zwischen diesen seltenen Zeigungen feiert das Bistum alljährlich die Heilig-Rock-Tage, ein Bistumsfest, das seit 1997 begangen wird. Es fällt jeweils auf das Wochenende nach dem Weißen Sonntag, dem Fest des Heiligen Rocks. Während dieser Tage bleibt das Gewand in seinem hölzernen Schrein verschlossen. Der Dom selbst ist dem Apostel Petrus geweiht.

La vénération de la Sainte Tunique prend la forme des Heilig-Rock-Wallfahrten, de grands pèlerinages au cours desquels la relique est exposée pendant quelques semaines. Les premières ostensions régulières eurent lieu à partir de 1512, sous l'empereur Maximilien Ier.

D'autres ostensions suivirent en 1810, où plus de 220 000 pèlerins vinrent en dix-huit jours, et en 1844, où environ un million de personnes gagnèrent Trèves en cinquante jours, déclenchant une violente polémique religieuse. En 1891, près de deux millions de pèlerins se présentèrent, plus de deux millions lors de l'année sainte 1933 et 1,8 million en 1959.

Les deux derniers pèlerinages furent celui de 1996, avec environ 700 000 participants, et celui de 2012, où la Sainte Tunique fut visible du 13 avril au 13 mai et attira plus d'un demi-million de pèlerins.

Entre ces rares ostensions, le diocèse célèbre chaque année les Heilig-Rock-Tage, une fête diocésaine organisée depuis 1997. Elle tombe chaque fois le week-end suivant le dimanche de Quasimodo, fête de la Sainte Tunique. Durant ces journées, le vêtement demeure fermé dans sa châsse de bois. La cathédrale elle-même est dédiée à l'apôtre Pierre.

La venerazione della Sacra Tunica prende forma nelle Heilig-Rock-Wallfahrten, i grandi pellegrinaggi durante i quali la reliquia resta esposta per alcune settimane. Le prime ostensioni regolari ebbero luogo a partire dal 1512, sotto l'imperatore Massimiliano I.

Seguirono altre ostensioni nel 1810, quando in diciotto giorni giunsero oltre 220.000 pellegrini, e nel 1844, quando in cinquanta giorni circa un milione di persone si recò a Treviri e scoppiò un'aspra polemica religiosa. Nel 1891 vennero quasi due milioni di pellegrini, nell'anno santo 1933 oltre due milioni e nel 1959 un milione e ottocentomila.

Gli ultimi due pellegrinaggi sono stati quello del 1996, con circa 700.000 partecipanti, e quello del 2012, quando la Sacra Tunica fu esposta dal 13 aprile al 13 maggio e giunsero più di mezzo milione di pellegrini.

Fra queste rare ostensioni la diocesi celebra ogni anno gli Heilig-Rock-Tage, una festa diocesana che si tiene dal 1997. Cade sempre nel fine settimana dopo la domenica in albis, festa della Sacra Tunica. In quei giorni la veste resta chiusa nel suo reliquiario ligneo. Il duomo stesso è dedicato all'apostolo Pietro.

La veneración de la Santa Túnica toma cuerpo en las Heilig-Rock-Wallfahrten, grandes peregrinaciones durante las cuales la reliquia se muestra a lo largo de algunas semanas. Las primeras ostensiones regulares tuvieron lugar a partir de 1512, bajo el emperador Maximiliano I.

Siguieron otras en 1810, cuando en dieciocho días acudieron más de 220.000 peregrinos, y en 1844, cuando en cincuenta días llegaron a Tréveris cerca de un millón de personas y estalló una viva polémica religiosa. En 1891 vinieron casi dos millones de peregrinos, en el año santo de 1933 más de dos millones y en 1959, 1,8 millones.

Las dos últimas peregrinaciones fueron la de 1996, con unos 700.000 participantes, y la de 2012, cuando la Santa Túnica estuvo expuesta del 13 de abril al 13 de mayo y acudieron más de medio millón de peregrinos.

Entre esas raras ostensiones, la diócesis celebra cada año los Heilig-Rock-Tage, una fiesta diocesana que se viene organizando desde 1997. Cae siempre el fin de semana posterior al domingo de la octava de Pascua, fiesta de la Santa Túnica. Durante esos días la vestidura permanece cerrada en su relicario de madera. La catedral misma está dedicada al apóstol Pedro.