Een prinses op de vluchtKsiężniczka w ucieczceEine Prinzessin auf der FluchtUne princesse en fuiteUna principessa in fugaUna princesa en fuga
Wat we van Dymphna weten, komt uit de overlevering en uit een levensbeschrijving die pas in de dertiende eeuw werd opgetekend. Zij was de dochter van een heidense koning in Ierland en van een christelijke moeder. Haar biechtvader was de priester Gerebernus.
Na de dood van zijn vrouw wilde de koning zijn dochter tegen haar wil tot vrouw nemen. Dymphna weigerde en vluchtte samen met Gerebernus en enkele metgezellen over zee naar de Lage Landen.
To, co wiemy o Dymfnie, pochodzi z tradycji i z żywotu spisanego dopiero w XIII wieku. Była córką pogańskiego króla w Irlandii i matki chrześcijanki. Jej spowiednikiem był kapłan Gerebernus.
Po śmierci żony król chciał wbrew jej woli pojąć własną córkę za żonę. Dymfna odmówiła i uciekła wraz z Gerebernusem i kilkoma towarzyszami przez morze do Niderlandów.
Was wir über Dymphna wissen, stammt aus der Überlieferung und aus einer Lebensbeschreibung, die erst im dreizehnten Jahrhundert aufgezeichnet wurde. Sie war die Tochter eines heidnischen Königs in Irland und einer christlichen Mutter. Ihr Beichtvater war der Priester Gerebernus.
Nach dem Tod seiner Frau wollte der König seine Tochter gegen ihren Willen zur Frau nehmen. Dymphna weigerte sich und floh mit Gerebernus und einigen Gefährten über das Meer in die Niederlande.
Ce que l'on sait de Dymphne vient de la tradition et d'un récit de vie qui ne fut mis par écrit qu'au XIIIe siècle. Elle était la fille d'un roi païen d'Irlande et d'une mère chrétienne. Son confesseur était le prêtre Gerebernus.
Après la mort de son épouse, le roi voulut prendre sa propre fille pour femme contre sa volonté. Dymphne refusa et s'enfuit avec Gerebernus et quelques compagnons, par la mer, vers les Pays-Bas.
Ciò che sappiamo di Dimpna viene dalla tradizione e da una biografia messa per iscritto solo nel XIII secolo. Era la figlia di un re pagano d'Irlanda e di una madre cristiana. Il suo confessore era il sacerdote Gerebernus.
Dopo la morte della moglie, il re volle prendere la figlia in sposa contro la sua volontà. Dimpna rifiutò e fuggì con Gerebernus e alcuni compagni, per mare, verso i Paesi Bassi.
Lo que sabemos de Dimpna procede de la tradición y de una biografía puesta por escrito solo en el siglo XIII. Era hija de un rey pagano de Irlanda y de una madre cristiana. Su confesor era el sacerdote Gerebernus.
Tras la muerte de su esposa, el rey quiso tomar por esposa a su propia hija contra su voluntad. Dimpna se negó y huyó con Gerebernus y algunos compañeros, por mar, hacia los Países Bajos.
Martelares in GeelMęczennica z GeelMärtyrerin in GeelMartyre à GeelMartire a GeelMártir en Geel
Volgens de overlevering vestigden de vluchtelingen zich bij Geel, in Vlaanderen. De koning kwam hen op het spoor en eiste dat zijn dochter terugkeerde. Toen zij bleef weigeren, liet hij Gerebernus doden en onthoofdde hij Dymphna eigenhandig.
Zij was nog jong toen zij stierf. Haar graf werd later een plaats van verering, en zij bleef bekend als de jonge vrouw die haar geloof en haar keuze niet prijsgaf. Daarin lijkt zij op Agnes, die eveneens als jong meisje het martelaarschap verkoos boven een huwelijk.
Według tradycji uciekinierzy osiedlili się w okolicy Geel we Flandrii. Król wpadł na ich trop i zażądał, by córka wróciła. Gdy nadal odmawiała, kazał zabić Gerebernusa, a Dymfnie sam odciął głowę.
Była wtedy jeszcze młoda. Jej grób stał się później miejscem kultu, a ona sama pozostała w pamięci jako dziewczyna, która nie porzuciła ani wiary, ani swojego wyboru. Pod tym względem przypomina świętą Agnieszkę, która również jako młoda dziewczyna wybrała męczeństwo zamiast małżeństwa.
Der Überlieferung nach ließen sich die Flüchtenden bei Geel in Flandern nieder. Der König kam ihnen auf die Spur und verlangte, dass seine Tochter zurückkehre. Als sie sich weiter weigerte, ließ er Gerebernus töten und enthauptete Dymphna eigenhändig.
Sie war noch jung, als sie starb. Ihr Grab wurde später zu einem Ort der Verehrung, und sie blieb in Erinnerung als die junge Frau, die weder ihren Glauben noch ihre Entscheidung preisgab. Darin gleicht sie Agnes, die ebenfalls als junges Mädchen das Martyrium der Ehe vorzog.
Selon la tradition, les fugitifs s'établirent près de Geel, en Flandre. Le roi retrouva leur trace et exigea que sa fille revienne. Comme elle refusait toujours, il fit tuer Gerebernus et décapita lui-même Dymphne.
Elle était encore jeune quand elle mourut. Sa tombe devint plus tard un lieu de vénération, et elle resta dans les mémoires comme la jeune femme qui n'abandonna ni sa foi ni son choix. En cela elle ressemble à sainte Agnès, qui préféra elle aussi, toute jeune, le martyre au mariage.
Secondo la tradizione i fuggiaschi si stabilirono presso Geel, nelle Fiandre. Il re ne seguì le tracce e pretese che la figlia tornasse. Poiché lei continuava a rifiutare, fece uccidere Gerebernus e decapitò Dimpna con le proprie mani.
Era ancora giovane quando morì. La sua tomba divenne poi un luogo di venerazione, ed ella rimase nella memoria come la ragazza che non rinunciò né alla fede né alla sua scelta. In questo somiglia a sant'Agnese, che anch'essa, giovanissima, preferì il martirio alle nozze.
Según la tradición, los fugitivos se establecieron cerca de Geel, en Flandes. El rey les siguió el rastro y exigió que su hija volviera. Como ella seguía negándose, mandó matar a Gerebernus y decapitó él mismo a Dimpna.
Era todavía joven cuando murió. Su sepulcro se convirtió después en lugar de veneración, y ella quedó en la memoria como la joven que no renunció ni a su fe ni a su decisión. En eso se parece a santa Inés, que también siendo muy joven prefirió el martirio al matrimonio.
Patrones van GeelPatronka z GeelPatronin von GeelPatronne de GeelPatrona di GeelPatrona de Geel
Bij haar graf zouden mensen met een verstoorde geest genezing hebben gevonden. Zo werd Dymphna de patrones van mensen met psychische aandoeningen, epilepsie en zenuwziekten. Pelgrims kwamen van ver naar Geel.
Uit die devotie groeide een bijzondere zorgtraditie: in Geel worden sinds de middeleeuwen mensen met psychische problemen opgenomen in gastgezinnen. De gotische Sint-Dimpnakerk bewaart haar relieken in een reliekschrijn.
Przy jej grobie mieli znajdować uzdrowienie ludzie o zaburzonym umyśle. Tak Dymfna została patronką osób z zaburzeniami psychicznymi, chorych na padaczkę i choroby nerwowe. Pielgrzymi przybywali do Geel z daleka.
Z tego kultu wyrosła niezwykła tradycja opieki: w Geel od średniowiecza osoby z problemami psychicznymi są przyjmowane do rodzin. Gotycki kościół świętej Dymfny przechowuje jej relikwie w relikwiarzu.
An ihrem Grab sollen Menschen mit gestörtem Geist Heilung gefunden haben. So wurde Dymphna zur Patronin von Menschen mit psychischen Erkrankungen, Epilepsie und Nervenleiden. Pilger kamen von weither nach Geel.
Aus dieser Verehrung erwuchs eine besondere Fürsorgetradition: In Geel werden seit dem Mittelalter Menschen mit psychischen Problemen in Gastfamilien aufgenommen. Die gotische St.-Dymphna-Kirche bewahrt ihre Reliquien in einem Reliquienschrein.
Sur sa tombe, des personnes à l'esprit troublé auraient trouvé la guérison. Dymphne devint ainsi la patronne des personnes atteintes de troubles psychiques, d'épilepsie et de troubles nerveux. Des pèlerins venaient de loin jusqu'à Geel.
De cette dévotion est née une tradition de soin singulière : à Geel, on accueille depuis le Moyen Âge des personnes en difficulté psychique dans des familles d'accueil. L'église gothique Sainte-Dymphne conserve ses reliques dans une châsse.
Presso la sua tomba persone dalla mente turbata avrebbero trovato guarigione. Così Dimpna divenne patrona delle persone con disturbi psichici, epilessia e malattie nervose. I pellegrini giungevano a Geel da lontano.
Da questa devozione è nata una singolare tradizione di cura: a Geel, fin dal Medioevo, persone con problemi psichici vengono accolte in famiglie ospitanti. La chiesa gotica di Santa Dimpna conserva le sue reliquie in un reliquiario.
En su sepulcro, personas de mente turbada habrían hallado curación. Así Dimpna se convirtió en patrona de las personas con trastornos psíquicos, epilepsia y enfermedades nerviosas. Los peregrinos llegaban a Geel desde lejos.
De esta devoción nació una singular tradición de cuidado: en Geel, desde la Edad Media, personas con problemas psíquicos son acogidas en familias de acogida. La iglesia gótica de Santa Dimpna conserva sus reliquias en un relicario.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag is 15 mei, dezelfde dag waarop ook Gerebernus wordt herdacht. In Geel komen bezoekers naar de Sint-Dimpnakerk om bij haar reliekschrijn te bidden.
Op afbeeldingen is Dymphna herkenbaar als jonge vrouw met kroon en zwaard, soms met een lelie. Aan haar voeten staat of ligt een boze geest aan een ketting, teken dat het kwaad bedwongen is.
Wie haar dichtbij wil houden, kiest vaak een medaille of een gebedskaart, ook als steun voor iemand die het moeilijk heeft. In de Dymphna-collectie staan beelden, medailles en gebedskaarten bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 15 maja, w tym samym dniu, w którym wspomina się również Gerebernusa. W Geel odwiedzający przychodzą do kościoła świętej Dymfny, by modlić się przy jej relikwiarzu.
Na wizerunkach Dymfna jest rozpoznawalna jako młoda kobieta z koroną i mieczem, czasem z lilią. U jej stóp stoi lub leży zły duch na łańcuchu, znak, że zło zostało poskromione.
Kto chce mieć ją przy sobie, wybiera zwykle medalik lub obrazek z modlitwą, także jako wsparcie dla kogoś, komu jest trudno. W kolekcji świętej Dymfny znajdują się figury, medaliki i obrazki z modlitwą.
Ihr Gedenktag ist der 15. Mai, derselbe Tag, an dem auch Gerebernus gedacht wird. In Geel kommen Besucher in die St.-Dymphna-Kirche, um an ihrem Reliquienschrein zu beten.
Auf Darstellungen erkennt man Dymphna als junge Frau mit Krone und Schwert, manchmal mit einer Lilie. Zu ihren Füßen steht oder liegt ein böser Geist an der Kette, Zeichen dafür, dass das Böse gebändigt ist.
Wer sie bei sich haben möchte, wählt meist eine Medaille oder ein Gebetsbild, auch als Stütze für einen Menschen, dem es schwerfällt. In der Dymphna-Kollektion stehen Figuren, Medaillen und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 15 mai, jour où l'on commémore aussi Gerebernus. À Geel, les visiteurs viennent à l'église Sainte-Dymphne prier près de sa châsse.
Sur les images, Dymphne se reconnaît à sa jeunesse, à sa couronne et à son épée, parfois à un lys. À ses pieds se tient ou gît un démon enchaîné, signe que le mal est maîtrisé.
Celui qui veut l'avoir près de lui choisit le plus souvent une médaille ou une image de prière, aussi comme soutien pour une personne éprouvée. Dans la collection de sainte Dymphne, statues, médailles et images de prière sont réunies.
La sua festa cade il 15 maggio, stesso giorno in cui si ricorda anche Gerebernus. A Geel i visitatori vengono alla chiesa di Santa Dimpna per pregare presso il suo reliquiario.
Nelle immagini Dimpna si riconosce come giovane donna con corona e spada, talvolta con un giglio. Ai suoi piedi sta o giace un demonio incatenato, segno che il male è stato domato.
Chi vuole averla vicina sceglie di solito una medaglia o un santino, anche come sostegno per chi attraversa un momento difficile. Nella collezione di santa Dimpna trovano posto statue, medaglie e immagini di preghiera.
Su fiesta cae el 15 de mayo, el mismo día en que se recuerda también a Gerebernus. En Geel los visitantes acuden a la iglesia de Santa Dimpna para rezar junto a su relicario.
En las imágenes se reconoce a Dimpna como una joven con corona y espada, a veces con un lirio. A sus pies está o yace un demonio encadenado, señal de que el mal ha sido sometido.
Quien quiera tenerla cerca suele elegir una medalla o una estampa de oración, también como apoyo para alguien que lo está pasando mal. En la colección de santa Dimpna se reúnen figuras, medallas y estampas de oración.
