Een moeder in TagasteMatka z TagastyEine Mutter in TagasteUne mère à TagasteUna madre a TagasteUna madre en Tagaste
Monica werd rond 331 geboren in Tagaste, een stad in Numidië die nu Souk Ahras heet en in Algerije ligt. Ze groeide op in een christelijk gezin en trouwde met Patricius, een heidense ambtenaar die bekendstond om zijn driftige karakter.
Zij kregen onder anderen Augustinus, geboren in 354, en zijn broer Navigius. Volgens de Belijdenissen van haar zoon droeg Monica geduldig zorg voor het huishouden en bleef ze bidden voor haar man, die kort voor zijn dood in 371 werd gedoopt.
Monika przyszła na świat około 331 roku w Tagaście, mieście w Numidii, które dziś nazywa się Suk Ahras i leży w Algierii. Wychowała się w chrześcijańskiej rodzinie i wyszła za Patrycjusza, pogańskiego urzędnika znanego z porywczego charakteru.
Mieli między innymi syna Augustyna, urodzonego w 354 roku, i jego brata Nawigiusza. Z Wyznań jej syna wiemy, że Monika cierpliwie prowadziła dom i nie przestała modlić się za męża, który został ochrzczony niedługo przed śmiercią w 371 roku.
Monika wurde um 331 in Tagaste geboren, einer Stadt in Numidien, die heute Souk Ahras heißt und in Algerien liegt. Sie wuchs in einer christlichen Familie auf und heiratete Patricius, einen heidnischen Beamten, der für sein aufbrausendes Wesen bekannt war.
Zu ihren Kindern zählten Augustinus, geboren 354, und sein Bruder Navigius. Den Bekenntnissen ihres Sohnes zufolge führte Monika geduldig den Haushalt und betete unablässig für ihren Mann, der kurz vor seinem Tod im Jahr 371 getauft wurde.
Monique naquit vers 331 à Tagaste, ville de Numidie qui s'appelle aujourd'hui Souk Ahras et se trouve en Algérie. Elle grandit dans une famille chrétienne et épousa Patricius, un fonctionnaire païen connu pour son caractère emporté.
Parmi leurs enfants figurent Augustin, né en 354, et son frère Navigius. D'après les Confessions de son fils, Monique tint la maison avec patience et ne cessa de prier pour son mari, qui fut baptisé peu avant sa mort en 371.
Monica nacque intorno al 331 a Tagaste, città della Numidia che oggi si chiama Souk Ahras e si trova in Algeria. Crebbe in una famiglia cristiana e sposò Patrizio, un funzionario pagano noto per il carattere irascibile.
Tra i loro figli c'erano Agostino, nato nel 354, e suo fratello Navigio. Dalle Confessioni del figlio sappiamo che Monica governò la casa con pazienza e non smise di pregare per il marito, battezzato poco prima di morire nel 371.
Mónica nació hacia 331 en Tagaste, ciudad de Numidia que hoy se llama Souk Ahras y está en Argelia. Creció en una familia cristiana y se casó con Patricio, un funcionario pagano conocido por su carácter irascible.
Entre sus hijos estaban Agustín, nacido en 354, y su hermano Navigio. Según las Confesiones de su hijo, Mónica llevó la casa con paciencia y no dejó de rezar por su marido, bautizado poco antes de morir en 371.
De tranen om haar zoonŁzy po synuDie Tränen um den SohnLes larmes pour son filsLe lacrime per il figlioLas lágrimas por su hijo
Augustinus studeerde in Carthago en sloot zich aan bij de manicheeërs, een beweging waar zijn moeder diep om treurde. Voor haar was zijn bekering de grote zorg van haar leven, en in zijn Belijdenissen beschrijft hij hoe ze jarenlang huilde en bad. Een bisschop die haar troostte, zei haar dat een zoon van zoveel tranen niet verloren kon gaan.
Toen Augustinus naar Rome en daarna naar Milaan trok, volgde ze hem over zee. In Milaan ontmoette ze bisschop Ambrosius, wiens preken haar zoon beïnvloedden. Augustinus liet zich in de paasnacht van 387 door Ambrosius dopen.
Samen wilden ze terugkeren naar Afrika. In Ostia, terwijl ze op het schip wachtten, voerden moeder en zoon hun beroemde gesprek over het eeuwige leven, dat Augustinus in zijn Belijdenissen optekende. Enkele dagen later werd Monica ziek en stierf ze, ongeveer zesenvijftig jaar oud.
Augustyn studiował w Kartaginie i przyłączył się do manichejczyków, co głęboko zasmuciło matkę. Jego nawrócenie stało się dla niej troską całego życia, a w Wyznaniach opisuje, jak przez lata płakała i modliła się. Biskup, który ją pocieszał, powiedział jej, że syn tak wielu łez nie może zginąć.
Gdy Augustyn wyjechał do Rzymu, a potem do Mediolanu, popłynęła za nim. W Mediolanie poznała biskupa Ambrożego, którego kazania wpłynęły na jej syna. Augustyn przyjął chrzest z rąk Ambrożego w noc paschalną 387 roku.
Razem chcieli wrócić do Afryki. W Ostii, czekając na statek, matka i syn odbyli słynną rozmowę o życiu wiecznym, którą Augustyn opisał w Wyznaniach. Po kilku dniach Monika zachorowała i zmarła, mając około pięćdziesięciu sześciu lat.
Augustinus studierte in Karthago und schloss sich den Manichäern an, worüber seine Mutter tief trauerte. Seine Bekehrung wurde zur großen Sorge ihres Lebens, und in den Bekenntnissen beschreibt er, wie sie jahrelang weinte und betete. Ein Bischof, der sie tröstete, sagte ihr, ein Sohn so vieler Tränen könne nicht verloren gehen.
Als Augustinus nach Rom und dann nach Mailand zog, folgte sie ihm über das Meer. In Mailand begegnete sie Bischof Ambrosius, dessen Predigten ihren Sohn prägten. Augustinus ließ sich in der Osternacht 387 von Ambrosius taufen.
Gemeinsam wollten sie nach Afrika zurückkehren. In Ostia, während sie auf das Schiff warteten, führten Mutter und Sohn ihr berühmtes Gespräch über das ewige Leben, das Augustinus in den Bekenntnissen festhielt. Wenige Tage später erkrankte Monika und starb, etwa sechsundfünfzig Jahre alt.
Augustin étudia à Carthage et rejoignit les manichéens, ce qui affligea profondément sa mère. Sa conversion devint le grand souci de sa vie, et il décrit dans ses Confessions comment elle pleura et pria pendant des années. Un évêque qui la consolait lui dit qu'un fils de tant de larmes ne pouvait se perdre.
Quand Augustin partit pour Rome puis pour Milan, elle le suivit par la mer. À Milan, elle rencontra l'évêque Ambroise, dont les prêches marquèrent son fils. Augustin se fit baptiser par Ambroise dans la nuit pascale de 387.
Ensemble, ils voulaient rentrer en Afrique. À Ostie, en attendant le bateau, la mère et le fils eurent leur célèbre entretien sur la vie éternelle, qu'Augustin consigna dans ses Confessions. Quelques jours plus tard, Monique tomba malade et mourut, âgée d'environ cinquante-six ans.
Agostino studiò a Cartagine e aderì al manicheismo, cosa che afflisse profondamente la madre. La sua conversione divenne la grande preoccupazione della sua vita, e nelle Confessioni egli descrive come per anni lei pianse e pregò. Un vescovo che la consolava le disse che un figlio di tante lacrime non poteva perdersi.
Quando Agostino partì per Roma e poi per Milano, lo seguì per mare. A Milano incontrò il vescovo Ambrogio, le cui prediche segnarono il figlio. Agostino si fece battezzare da Ambrogio nella notte di Pasqua del 387.
Volevano tornare insieme in Africa. A Ostia, in attesa della nave, madre e figlio ebbero il loro celebre colloquio sulla vita eterna, che Agostino annotò nelle Confessioni. Pochi giorni dopo Monica si ammalò e morì, a circa cinquantasei anni.
Agustín estudió en Cartago y se unió a los maniqueos, algo que afligió hondamente a su madre. Su conversión se convirtió en la gran preocupación de su vida, y en las Confesiones él describe cómo ella lloró y rezó durante años. Un obispo que la consolaba le dijo que un hijo de tantas lágrimas no podía perderse.
Cuando Agustín se marchó a Roma y luego a Milán, lo siguió por mar. En Milán conoció al obispo Ambrosio, cuyas predicaciones marcaron a su hijo. Agustín se hizo bautizar por Ambrosio en la noche de Pascua de 387.
Querían volver juntos a África. En Ostia, mientras esperaban el barco, madre e hijo mantuvieron su célebre conversación sobre la vida eterna, que Agustín dejó escrita en las Confesiones. Pocos días después Mónica cayó enferma y murió, con unos cincuenta y seis años.
Patrones van moeders en weduwenPatronka matek i wdówPatronin der Mütter und WitwenPatronne des mères et des veuvesPatrona delle madri e delle vedovePatrona de madres y viudas
Monica werd al vroeg vereerd als voorbeeld van een moeder die niet opgeeft. Haar gebed en haar volharding maakten haar de patrones van moeders, gehuwde vrouwen en weduwen. Ouders die zich zorgen maken over een kind dat het geloof of de weg kwijt is, wenden zich vaak tot haar.
Haar gebeente werd in 1430 van Ostia naar Rome overgebracht en ligt sindsdien in de kerk Sant'Agostino. Bij haar graf komen nog altijd moeders bidden.
De augustijnen vereren haar als een van hun geestelijke voorouders. Zij is een van die heiligen die door één relatie, die met haar zoon, in het geheugen van de Kerk is gebleven.
Monika już wcześnie stała się wzorem matki, która się nie poddaje. Jej modlitwa i wytrwałość uczyniły ją patronką matek, żon i wdów. Rodzice, którzy martwią się o dziecko oddalone od wiary, często zwracają się do niej.
Jej relikwie przeniesiono w 1430 roku z Ostii do Rzymu, gdzie spoczywają w kościele Sant'Agostino. Do jej grobu do dziś przychodzą się modlić matki.
Augustianie czczą ją jako jedną ze swoich duchowych przodkiń. To święta, która przetrwała w pamięci Kościoła dzięki jednej więzi, więzi z synem.
Monika wurde früh als Vorbild einer Mutter verehrt, die nicht aufgibt. Ihr Gebet und ihre Ausdauer machten sie zur Patronin der Mütter, Ehefrauen und Witwen. Eltern, die sich um ein Kind sorgen, das den Glauben oder den Weg verloren hat, wenden sich oft an sie.
Ihre Gebeine wurden 1430 von Ostia nach Rom überführt und ruhen seither in der Kirche Sant'Agostino. An ihrem Grab beten bis heute Mütter.
Die Augustiner verehren sie als eine ihrer geistlichen Vorfahrinnen. Sie ist eine jener Heiligen, die durch eine einzige Beziehung im Gedächtnis der Kirche geblieben sind, die zu ihrem Sohn.
Très tôt, Monique fut vénérée comme le modèle de la mère qui ne renonce pas. Sa prière et sa persévérance ont fait d'elle la patronne des mères, des épouses et des veuves. Les parents inquiets pour un enfant qui a perdu la foi ou le chemin se tournent souvent vers elle.
Ses reliques furent transférées d'Ostie à Rome en 1430 et reposent depuis dans l'église Sant'Agostino. Des mères viennent encore prier près de son tombeau.
Les augustins la vénèrent comme l'une de leurs ancêtres spirituelles. Elle est de ces saintes que la mémoire de l'Église a retenues grâce à une seule relation, celle avec son fils.
Monica fu presto venerata come modello di madre che non si arrende. La sua preghiera e la sua perseveranza ne fecero la patrona delle madri, delle spose e delle vedove. I genitori preoccupati per un figlio che ha smarrito la fede o la strada si rivolgono spesso a lei.
Le sue spoglie furono trasferite da Ostia a Roma nel 1430 e riposano da allora nella chiesa di Sant'Agostino. Presso la sua tomba ancora oggi vengono a pregare le madri.
Gli agostiniani la venerano come una delle loro antenate spirituali. È una di quelle sante rimaste nella memoria della Chiesa grazie a un solo legame, quello con il figlio.
Mónica fue venerada pronto como modelo de la madre que no se rinde. Su oración y su perseverancia la hicieron patrona de madres, esposas y viudas. Los padres preocupados por un hijo que ha perdido la fe o el rumbo acuden a menudo a ella.
Sus restos fueron trasladados de Ostia a Roma en 1430 y descansan desde entonces en la iglesia de Sant'Agostino. Junto a su sepulcro siguen rezando madres.
Los agustinos la veneran como una de sus antepasadas espirituales. Es una de esas santas que han quedado en la memoria de la Iglesia por una sola relación, la que tuvo con su hijo.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćFest, Darstellung und VerehrungFête, iconographie et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Sinds 1969 wordt haar feest gevierd op 27 augustus, de dag voor het feest van Augustinus. Zo staan moeder en zoon ook in de kalender naast elkaar. Augustijnse gemeenschappen en parochies vieren de dag met een mis en een gebed voor moeders.
Op afbeeldingen draagt zij de sluier en het donkere gewaad van een weduwe. Vaak staat Augustinus naast haar, of ziet u haar met een kruis en een boek. Tranen verwijzen naar haar gebed om zijn bekering.
Wie een moeder wil bedanken of een kind wil toevertrouwen, geeft vaak een medaille, een gebedskaart of een beeldje. In de Monica-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Od 1969 roku jej wspomnienie obchodzi się 27 sierpnia, dzień przed wspomnieniem Augustyna. Tak matka i syn stoją obok siebie także w kalendarzu. Wspólnoty augustiańskie i parafie obchodzą ten dzień mszą i modlitwą za matki.
Na wizerunkach nosi welon i ciemną szatę wdowy. Często obok niej stoi Augustyn albo trzyma krzyż i księgę. Łzy przypominają jej modlitwę o nawrócenie syna.
Kto chce podziękować matce albo powierzyć dziecko, często wybiera medalik, obrazek modlitewny lub figurkę. W kolekcji świętej Moniki znajdziesz figury, medaliki, obrazki modlitewne i różańce.
Seit 1969 wird ihr Fest am 27. August gefeiert, am Tag vor dem Fest des Augustinus. So stehen Mutter und Sohn auch im Kalender nebeneinander. Augustinergemeinschaften und Pfarreien begehen den Tag mit einer Messe und einem Gebet für Mütter.
Auf Bildern trägt sie den Schleier und das dunkle Gewand einer Witwe. Oft steht Augustinus neben ihr, oder sie hält ein Kreuz und ein Buch. Tränen erinnern an ihr Gebet um die Bekehrung ihres Sohnes.
Wer einer Mutter danken oder ein Kind anvertrauen möchte, schenkt oft eine Medaille, ein Gebetsbild oder eine Figur. In der Kollektion der heiligen Monika stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Depuis 1969, sa fête est célébrée le 27 août, la veille de celle d'Augustin. Mère et fils se retrouvent ainsi côte à côte dans le calendrier. Les communautés augustiniennes et les paroisses marquent la journée par une messe et une prière pour les mères.
Sur les images, elle porte le voile et la robe sombre d'une veuve. Augustin se tient souvent à ses côtés, ou bien elle tient une croix et un livre. Les larmes rappellent sa prière pour la conversion de son fils.
Qui veut remercier une mère ou confier un enfant offre volontiers une médaille, une image pieuse ou une statuette. Dans la collection de sainte Monique, on trouve statues, médailles, images pieuses et chapelets.
Dal 1969 la sua memoria si celebra il 27 agosto, il giorno prima di quella di Agostino. Così madre e figlio stanno accanto anche nel calendario. Le comunità agostiniane e le parrocchie segnano la giornata con la messa e una preghiera per le madri.
Nelle immagini indossa il velo e la veste scura della vedova. Spesso accanto a lei c'è Agostino, oppure tiene una croce e un libro. Le lacrime ricordano la sua preghiera per la conversione del figlio.
Chi vuole ringraziare una madre o affidare un figlio regala spesso una medaglia, un'immaginetta o una statuetta. Nella collezione di Santa Monica si trovano statue, medaglie, immaginette e rosari.
Desde 1969 su fiesta se celebra el 27 de agosto, el día antes de la de Agustín. Así madre e hijo aparecen también juntos en el calendario. Las comunidades agustinas y las parroquias marcan la jornada con misa y una oración por las madres.
En las imágenes lleva el velo y el vestido oscuro de viuda. A menudo Agustín está a su lado, o ella sostiene una cruz y un libro. Las lágrimas recuerdan su oración por la conversión de su hijo.
Quien quiere agradecer a una madre o encomendar a un hijo suele regalar una medalla, una estampa o una imagen. En la colección de Santa Mónica se reúnen imágenes, medallas, estampas y rosarios.
