.png?width=1600)
Het graf in de catacombe van PriscillaGrób w katakumbach PryscylliDas Grab in der Priscilla-KatakombeLa tombe de la catacombe de PriscilleLa tomba nelle catacombe di PriscillaLa tumba de la catacumba de Priscila
Op 24 mei 1802 werd in de catacombe van Priscilla aan de Via Salaria in Rome een grafnis ontdekt, die de dag daarop werd geopend. In het graf lagen de resten van een jong meisje.
De nis was afgesloten met drie terracotta tegels met de woorden LUMENA, PAX TE en CUM FI, en met tekens als een anker en een palmtak. Men nam aan dat de tegels in de verkeerde volgorde stonden en las: Pax tecum Filumena, vrede zij met u, Philomena.
Een glazen flesje bij het graf werd destijds gezien als teken van een martelares. Latere onderzoekers, onder wie Orazio Marucchi, betwijfelden dat en hielden het voor mogelijk dat de tegels waren hergebruikt, terwijl anderen die conclusie weer bestreden. Oude bronnen over Philomena zijn niet bekend.
24 maja 1802 roku w katakumbach Pryscylli przy Via Salaria w Rzymie odkryto grobową niszę, którą otwarto następnego dnia. Spoczywały w niej szczątki młodej dziewczyny.
Nisza była zamknięta trzema terakotowymi płytami z napisami LUMENA, PAX TE i CUM FI oraz znakami takimi jak kotwica i gałązka palmowa. Przyjęto, że płyty ułożono w złej kolejności, i odczytano: Pax tecum Filumena, pokój z tobą, Filomeno.
Szklane naczynko przy grobie uznano wtedy za znak męczeństwa. Późniejsi badacze, wśród nich Orazio Marucchi, wątpili w to i uważali, że płyty mogły zostać użyte ponownie, inni zaś podważali te wnioski. Nie są znane żadne starożytne źródła o Filomenie.
Am 24. Mai 1802 wurde in der Priscilla-Katakombe an der Via Salaria in Rom eine Grabnische entdeckt, die am folgenden Tag geöffnet wurde. Darin lagen die Überreste eines jungen Mädchens.
Die Nische war mit drei Terrakottaplatten verschlossen, die die Worte LUMENA, PAX TE und CUM FI sowie Zeichen wie Anker und Palmzweig trugen. Man nahm an, die Platten seien vertauscht worden, und las: Pax tecum Filumena, Friede sei mit dir, Philomena.
Ein Glasfläschchen beim Grab galt damals als Zeichen einer Märtyrin. Spätere Forscher, darunter Orazio Marucchi, bezweifelten dies und hielten eine Wiederverwendung der Platten für möglich, andere widersprachen dieser Deutung. Antike Quellen über Philomena sind nicht bekannt.
Le 24 mai 1802, on découvrit dans la catacombe de Priscille, sur la via Salaria à Rome, une niche funéraire qui fut ouverte le lendemain. Elle contenait les restes d'une jeune fille.
La niche était fermée par trois tuiles de terre cuite portant les mots LUMENA, PAX TE et CUM FI, ainsi que des signes comme une ancre et une palme. On supposa que les tuiles avaient été posées dans le mauvais ordre et on lut : Pax tecum Filumena, la paix soit avec toi, Philomène.
Une fiole de verre près de la tombe fut alors prise pour le signe d'une martyre. Des chercheurs ultérieurs, dont Orazio Marucchi, en doutèrent et jugèrent possible un remploi des tuiles, tandis que d'autres contestèrent cette conclusion. On ne connaît aucune source ancienne sur Philomène.
Il 24 maggio 1802 nelle catacombe di Priscilla, sulla via Salaria a Roma, fu scoperto un loculo, aperto il giorno seguente. Conteneva i resti di una giovane ragazza.
Il loculo era chiuso da tre tegole di terracotta con le parole LUMENA, PAX TE e CUM FI e con segni come un'ancora e una palma. Si pensò che le tegole fossero state disposte nell'ordine sbagliato e si lesse: Pax tecum Filumena, la pace sia con te, Filomena.
Un'ampolla di vetro accanto alla tomba fu allora ritenuta il segno di una martire. Studiosi successivi, tra cui Orazio Marucchi, ne dubitarono e ritennero possibile un riuso delle tegole, mentre altri contestarono questa conclusione. Non si conoscono fonti antiche su Filomena.
El 24 de mayo de 1802 se descubrió en la catacumba de Priscila, en la vía Salaria de Roma, un nicho funerario que se abrió al día siguiente. Contenía los restos de una muchacha joven.
El nicho estaba cerrado con tres tejas de terracota con las palabras LUMENA, PAX TE y CUM FI, y con signos como un ancla y una palma. Se supuso que las tejas estaban en orden equivocado y se leyó: Pax tecum Filumena, la paz sea contigo, Filomena.
Un frasco de vidrio junto a la tumba se tomó entonces por señal de una mártir. Investigadores posteriores, entre ellos Orazio Marucchi, lo pusieron en duda y consideraron posible que las tejas se hubieran reutilizado, mientras que otros rebatieron esa conclusión. No se conocen fuentes antiguas sobre Filomena.
De relieken in Mugnano del CardinaleRelikwie w Mugnano del CardinaleDie Reliquien in Mugnano del CardinaleLes reliques à Mugnano del CardinaleLe reliquie a Mugnano del CardinaleLas reliquias en Mugnano del Cardinale
Kanunnik Francesco De Lucia uit Mugnano del Cardinale, bij Nola in Campanië, vroeg om relieken voor zijn stad en kreeg ze in 1805. Op 10 augustus van dat jaar kwamen zij aan, en ze kregen een plaats in de kerk Madonna delle Grazie.
De kerk groeide uit tot het heiligdom van Santa Filomena. De Lucia schreef de eerste verhalen over verhoorde gebeden op. In 1806 schonk kardinaal Luigi Ruffo Scilla een houten beeld, en in 1827 gaf paus Leo XII de drie tegels aan het heiligdom.
De relieken rusten er nog altijd in een urn, en ook de tegels zijn er te zien. Het heiligdom herdenkt op 10 augustus de overbrenging en viert op 11 augustus haar feest.
Kanonik Francesco De Lucia z Mugnano del Cardinale, koło Noli w Kampanii, poprosił o relikwie dla swojego miasta i otrzymał je w 1805 roku. Dotarły tam 10 sierpnia tego roku i znalazły miejsce w kościele Madonna delle Grazie.
Kościół stał się sanktuarium Santa Filomena. De Lucia spisał pierwsze relacje o wysłuchanych modlitwach. W 1806 roku kardynał Luigi Ruffo Scilla ofiarował drewnianą figurę, a w 1827 roku papież Leon XII przekazał sanktuarium trzy płyty.
Relikwie spoczywają tam do dziś w urnie, można też zobaczyć płyty. Sanktuarium wspomina 10 sierpnia ich przeniesienie, a 11 sierpnia obchodzi jej święto.
Kanonikus Francesco De Lucia aus Mugnano del Cardinale bei Nola in Kampanien bat um Reliquien für seine Stadt und erhielt sie 1805. Am 10. August jenes Jahres trafen sie ein und fanden ihren Platz in der Kirche Madonna delle Grazie.
Die Kirche wurde zum Heiligtum Santa Filomena. De Lucia schrieb die ersten Berichte über erhörte Gebete auf. 1806 schenkte Kardinal Luigi Ruffo Scilla eine Holzfigur, und 1827 übergab Papst Leo XII. dem Heiligtum die drei Platten.
Die Reliquien ruhen dort bis heute in einer Urne, auch die Platten sind zu sehen. Das Heiligtum gedenkt am 10. August der Übertragung und feiert am 11. August ihr Fest.
Le chanoine Francesco De Lucia, de Mugnano del Cardinale, près de Nole en Campanie, demanda des reliques pour sa ville et les obtint en 1805. Elles y arrivèrent le 10 août de cette année et furent placées dans l'église Madonna delle Grazie.
L'église devint le sanctuaire de Santa Filomena. De Lucia consigna les premiers récits de prières exaucées. En 1806, le cardinal Luigi Ruffo Scilla offrit une statue de bois et, en 1827, le pape Léon XII donna les trois tuiles au sanctuaire.
Les reliques y reposent toujours dans une urne, et l'on peut aussi y voir les tuiles. Le sanctuaire commémore la translation le 10 août et célèbre sa fête le 11 août.
Il canonico Francesco De Lucia di Mugnano del Cardinale, presso Nola in Campania, chiese delle reliquie per la sua città e le ottenne nel 1805. Vi giunsero il 10 agosto di quell'anno e trovarono posto nella chiesa della Madonna delle Grazie.
La chiesa divenne il santuario di Santa Filomena. De Lucia annotò i primi racconti di preghiere esaudite. Nel 1806 il cardinale Luigi Ruffo Scilla donò una statua di legno e nel 1827 papa Leone XII diede al santuario le tre tegole.
Le reliquie riposano ancora lì in un'urna, e si possono vedere anche le tegole. Il santuario ricorda la traslazione il 10 agosto e celebra la sua festa l'11 agosto.
El canónigo Francesco De Lucia, de Mugnano del Cardinale, cerca de Nola, en Campania, pidió reliquias para su ciudad y las obtuvo en 1805. Llegaron el 10 de agosto de ese año y se colocaron en la iglesia de la Madonna delle Grazie.
La iglesia se convirtió en el santuario de Santa Filomena. De Lucia anotó los primeros relatos de oraciones escuchadas. En 1806 el cardenal Luigi Ruffo Scilla regaló una imagen de madera y en 1827 el papa León XII entregó al santuario las tres tejas.
Las reliquias siguen allí en una urna, y también pueden verse las tejas. El santuario recuerda el traslado el 10 de agosto y celebra su fiesta el 11 de agosto.
De overlevering en de pastoor van ArsTradycja i proboszcz z ArsDie Überlieferung und der Pfarrer von ArsLa tradition et le curé d'ArsLa tradizione e il curato d'ArsLa tradición y el cura de Ars
Het bekende levensverhaal van Philomena komt niet uit de oudheid, maar uit de openbaringen die de Napolitaanse zuster Maria Luisa di Gesù in de negentiende eeuw zei te hebben ontvangen. Volgens dat verhaal was zij een Griekse prinses die als jong meisje keizer Diocletianus afwees en daarom werd gemarteld en onthoofd.
Pauline Jaricot uit Lyon bezocht Mugnano in 1835 en schreef haar herstel van een ernstige ziekte toe aan de voorspraak van Philomena. Zij gaf ook een reliek aan Johannes Maria Vianney, de pastoor van Ars.
De pastoor van Ars vereerde Philomena zeer. Hij wijdde haar een altaar in zijn kerk, noemde haar zijn lieve kleine heilige en verwees mensen die bij hem hulp zochten naar haar voorspraak. Zo droeg hij sterk bij aan de bekendheid van haar naam.
Znana historia życia Filomeny nie pochodzi ze starożytności, lecz z objawień, które w XIX wieku miała otrzymać neapolitańska siostra Maria Luisa di Gesù. Według tej opowieści była ona grecką księżniczką, która jako młoda dziewczyna odrzuciła cesarza Dioklecjana, za co była torturowana i ścięta.
Paulina Jaricot z Lyonu odwiedziła Mugnano w 1835 roku i przypisała wstawiennictwu Filomeny swój powrót do zdrowia po ciężkiej chorobie. Przekazała też relikwię Janowi Marii Vianneyowi, proboszczowi z Ars.
Proboszcz z Ars żywił wielki kult dla Filomeny. Poświęcił jej ołtarz w swoim kościele, nazywał ją swoją małą drogą świętą i kierował szukających pomocy do jej wstawiennictwa. W ten sposób bardzo przyczynił się do rozpowszechnienia jej imienia.
Die bekannte Lebensgeschichte der Philomena stammt nicht aus der Antike, sondern aus Offenbarungen, die die neapolitanische Schwester Maria Luisa di Gesù im 19. Jahrhundert empfangen haben wollte. Danach war sie eine griechische Prinzessin, die als junges Mädchen Kaiser Diokletian abwies und deshalb gefoltert und enthauptet wurde.
Pauline Jaricot aus Lyon besuchte Mugnano 1835 und schrieb ihre Genesung von einer schweren Krankheit der Fürsprache Philomenas zu. Sie schenkte auch Johannes Maria Vianney, dem Pfarrer von Ars, eine Reliquie.
Der Pfarrer von Ars verehrte Philomena sehr. Er weihte ihr einen Altar in seiner Kirche, nannte sie seine liebe kleine Heilige und verwies Hilfesuchende an ihre Fürsprache. So trug er viel dazu bei, ihren Namen bekannt zu machen.
Le récit bien connu de la vie de Philomène ne vient pas de l'Antiquité, mais des révélations que la sœur napolitaine Maria Luisa di Gesù dit avoir reçues au XIXe siècle. Selon ce récit, elle était une princesse grecque qui, toute jeune, repoussa l'empereur Dioclétien, ce qui lui valut d'être torturée et décapitée.
Pauline Jaricot, de Lyon, se rendit à Mugnano en 1835 et attribua à l'intercession de Philomène son rétablissement après une grave maladie. Elle donna aussi une relique à Jean-Marie Vianney, le curé d'Ars.
Le curé d'Ars vénérait profondément Philomène. Il lui dédia un autel dans son église, l'appelait sa chère petite sainte et renvoyait à son intercession ceux qui venaient chercher son aide. Il contribua ainsi beaucoup à faire connaître son nom.
La nota storia della vita di Filomena non viene dall'antichità, ma dalle rivelazioni che la suora napoletana Maria Luisa di Gesù disse di aver ricevuto nell'Ottocento. Secondo questo racconto era una principessa greca che da giovanissima respinse l'imperatore Diocleziano e per questo fu torturata e decapitata.
Pauline Jaricot di Lione visitò Mugnano nel 1835 e attribuì all'intercessione di Filomena la sua ripresa da una grave malattia. Donò anche una reliquia a Giovanni Maria Vianney, il curato d'Ars.
Il curato d'Ars venerava molto Filomena. Le dedicò un altare nella sua chiesa, la chiamava la sua cara piccola santa e indirizzava alla sua intercessione chi cercava aiuto da lui. Contribuì così molto a far conoscere il suo nome.
La conocida historia de la vida de Filomena no procede de la Antigüedad, sino de las revelaciones que la religiosa napolitana Maria Luisa di Gesù dijo haber recibido en el siglo XIX. Según ese relato era una princesa griega que, muy joven, rechazó al emperador Diocleciano y por ello fue torturada y decapitada.
Pauline Jaricot, de Lyon, visitó Mugnano en 1835 y atribuyó a la intercesión de Filomena su recuperación de una grave enfermedad. También regaló una reliquia a Juan María Vianney, el cura de Ars.
El cura de Ars veneraba mucho a Filomena. Le dedicó un altar en su iglesia, la llamaba su querida santita y remitía a su intercesión a quienes acudían a él en busca de ayuda. Así contribuyó mucho a dar a conocer su nombre.
Kerkelijke status, afbeelding en devotieStatus kościelny, wizerunek i kultKirchlicher Status, Darstellung und AndachtStatut ecclésial, image et dévotionStato ecclesiale, immagine e devozioneSituación eclesial, imagen y devoción
Paus Gregorius XVI stond in 1837 de openbare verering toe en keurde een feest voor plaatselijke kalenders goed. Op de algemene Romeinse kalender heeft Philomena nooit gestaan, en haar naam komt evenmin voor in het Romeins Martyrologium.
Op 14 februari 1961 bepaalde de Heilige Congregatie voor de Riten dat haar feest van alle kalenders moest verdwijnen. Dat besluit gold de liturgie: het verklaarde niet dat zij niet heeft bestaan en verbood de persoonlijke devotie niet. Die leeft voort, vooral in Mugnano, en ook pater Pio vereerde haar.
Op afbeeldingen ziet u Philomena als jong meisje met een anker, pijlen of een palmtak. In de kerk Saint-Merri in Parijs beschilderde Amaury-Duval rond 1844 een kapel die aan haar is gewijd. In de Philomena-collectie vindt u de medaille van Sint-Philomena, in een set van tien.
Papież Grzegorz XVI zezwolił w 1837 roku na publiczny kult i zatwierdził święto dla kalendarzy lokalnych. W ogólnym kalendarzu rzymskim Filomena nigdy nie figurowała, a jej imienia nie ma też w Martyrologium Rzymskim.
14 lutego 1961 roku Święta Kongregacja Obrzędów postanowiła, że jej święto ma zniknąć ze wszystkich kalendarzy. Decyzja dotyczyła liturgii: nie stwierdzała, że Filomena nie istniała, i nie zakazywała osobistej pobożności. Ta trwa nadal, zwłaszcza w Mugnano, a czcił ją także Ojciec Pio.
Na wizerunkach zobaczysz Filomenę jako młodą dziewczynę z kotwicą, strzałami lub gałązką palmową. W paryskim kościele Saint-Merri Amaury-Duval ozdobił około 1844 roku malowidłami poświęconą jej kaplicę. W kolekcji świętej Filomeny znajdziesz medalik świętej Filomeny w zestawie po dziesięć sztuk.
Papst Gregor XVI. erlaubte 1837 die öffentliche Verehrung und genehmigte ein Fest für örtliche Kalender. Im allgemeinen römischen Kalender stand Philomena nie, und ihr Name findet sich auch nicht im Römischen Martyrologium.
Am 14. Februar 1961 bestimmte die Heilige Ritenkongregation, dass ihr Fest aus allen Kalendern zu streichen sei. Dieser Beschluss betraf die Liturgie: Er erklärte nicht, dass es sie nicht gegeben habe, und verbot die persönliche Andacht nicht. Diese lebt fort, vor allem in Mugnano, und auch Pater Pio verehrte sie.
Auf Darstellungen sehen Sie Philomena als junges Mädchen mit Anker, Pfeilen oder Palmzweig. In der Kirche Saint-Merri in Paris gestaltete Amaury-Duval um 1844 die ihr geweihte Kapelle. In der Philomena-Kollektion finden Sie die Medaille der heiligen Philomena im Set zu zehn Stück.
Le pape Grégoire XVI autorisa en 1837 le culte public et approuva une fête pour des calendriers locaux. Philomène n'a jamais figuré au calendrier romain général, et son nom n'apparaît pas non plus au Martyrologe romain.
Le 14 février 1961, la Sacrée Congrégation des rites décida que sa fête serait retirée de tous les calendriers. Cette décision portait sur la liturgie : elle ne déclarait pas que Philomène n'avait pas existé et n'interdisait pas la dévotion personnelle. Celle-ci se poursuit, surtout à Mugnano, et Padre Pio la vénérait également.
Sur les images, on voit Philomène en jeune fille avec une ancre, des flèches ou une palme. À Paris, dans l'église Saint-Merri, Amaury-Duval décora vers 1844 la chapelle qui lui est dédiée. La collection de sainte Philomène propose la médaille de sainte Philomène, en lot de dix.
Papa Gregorio XVI autorizzò nel 1837 il culto pubblico e approvò una festa per i calendari locali. Filomena non è mai stata nel calendario romano generale, e il suo nome non compare neppure nel Martirologio romano.
Il 14 febbraio 1961 la Sacra Congregazione dei Riti stabilì che la sua festa fosse tolta da tutti i calendari. La decisione riguardava la liturgia: non dichiarava che non fosse esistita e non vietava la devozione personale. Questa continua, soprattutto a Mugnano, e anche Padre Pio la venerava.
Nelle immagini vedete Filomena come giovane ragazza con un'ancora, frecce o una palma. Nella chiesa di Saint-Merri a Parigi Amaury-Duval decorò intorno al 1844 la cappella a lei dedicata. Nella collezione di santa Filomena trovate la medaglia di santa Filomena, in confezione da dieci.
El papa Gregorio XVI autorizó en 1837 el culto público y aprobó una fiesta para calendarios locales. Filomena nunca figuró en el calendario romano general, y su nombre tampoco aparece en el Martirologio romano.
El 14 de febrero de 1961 la Sagrada Congregación de Ritos dispuso que su fiesta se retirara de todos los calendarios. La decisión se refería a la liturgia: no declaraba que no hubiera existido ni prohibía la devoción personal. Esta continúa, sobre todo en Mugnano, y también el Padre Pío la veneraba.
En las imágenes verá a Filomena como una muchacha joven con un ancla, flechas o una palma. En la iglesia de Saint-Merri de París, Amaury-Duval decoró hacia 1844 la capilla que se le dedica. En la colección de santa Filomena encontrará la medalla de santa Filomena, en un lote de diez.
