Dochter van een wolverver in SienaCórka farbiarza z SienyTochter eines Wollfärbers in SienaFille d'un teinturier à SienneFiglia di un tintore a SienaHija de un tintorero en Siena
Catharina Benincasa werd in 1347 geboren in Siena, als dochter van de wolverver Giacomo Benincasa en Lapa. Ze groeide op in een groot gezin en zocht al jong stilte en gebed. Volgens haar biograaf Raymond van Capua had zij als kind van zes haar eerste visioen.
Ze weigerde te trouwen en sloot zich rond 1363 aan bij de Mantellate, de lekenzusters van de dominicanen in Siena. Jarenlang leefde ze vrijwel teruggetrokken in een kamer van het ouderlijk huis. Daarna ging ze naar buiten om zieken en armen te verzorgen, ook in tijden van pest.
Katarzyna Benincasa przyszła na świat w 1347 roku w Sienie jako córka farbiarza wełny Giacoma Benincasy i Lapy. Wychowywała się w licznej rodzinie i już w dzieciństwie szukała ciszy i modlitwy. Według jej biografa, Rajmunda z Kapui, pierwszą wizję miała jako sześciolatka.
Odmówiła małżeństwa i około 1363 roku wstąpiła do Mantellate, wspólnoty świeckich sióstr dominikańskich w Sienie. Przez kilka lat żyła niemal w odosobnieniu w pokoju rodzinnego domu. Potem wyszła do ludzi i opiekowała się chorymi i ubogimi, także w czasach dżumy.
Katharina Benincasa kam 1347 in Siena als Tochter des Wollfärbers Giacomo Benincasa und seiner Frau Lapa zur Welt. Sie wuchs in einer großen Familie auf und suchte schon als Kind Stille und Gebet. Nach ihrem Biografen Raimund von Capua hatte sie mit sechs Jahren ihre erste Vision.
Sie lehnte eine Heirat ab und schloss sich um 1363 den Mantellaten an, den Laienschwestern der Dominikaner in Siena. Einige Jahre lebte sie fast zurückgezogen in einer Kammer des Elternhauses. Danach ging sie zu den Menschen und pflegte Kranke und Arme, auch in Zeiten der Pest.
Catherine Benincasa naît en 1347 à Sienne, fille du teinturier Giacomo Benincasa et de Lapa. Elle grandit dans une famille nombreuse et cherche très tôt le silence et la prière. Selon son biographe Raymond de Capoue, elle a sa première vision à l'âge de six ans.
Elle refuse le mariage et rejoint vers 1363 les Mantellate, les sœurs laïques dominicaines de Sienne. Pendant plusieurs années, elle vit presque recluse dans une chambre de la maison familiale. Puis elle sort pour soigner les malades et les pauvres, y compris en temps de peste.
Caterina Benincasa nacque nel 1347 a Siena, figlia del tintore di lana Giacomo Benincasa e di Lapa. Crebbe in una famiglia numerosa e cercò fin da piccola il silenzio e la preghiera. Secondo il suo biografo Raimondo da Capua, ebbe la prima visione a sei anni.
Rifiutò il matrimonio e verso il 1363 entrò tra le Mantellate, le suore laiche domenicane di Siena. Per alcuni anni visse quasi reclusa in una stanza della casa paterna. Poi uscì per assistere i malati e i poveri, anche nei tempi di peste.
Catalina Benincasa nació en 1347 en Siena, hija del tintorero de lana Giacomo Benincasa y de Lapa. Creció en una familia numerosa y buscó desde niña el silencio y la oración. Según su biógrafo Raimundo de Capua, tuvo su primera visión a los seis años.
Rechazó el matrimonio y hacia 1363 ingresó en las Mantelladas, las hermanas laicas dominicas de Siena. Durante varios años vivió casi recluida en una habitación de la casa paterna. Después salió a cuidar a enfermos y pobres, también en tiempos de peste.
Brieven, Avignon en RomeListy, Awinion i RzymBriefe, Avignon und RomLettres, Avignon et RomeLettere, Avignone e RomaCartas, Aviñón y Roma
Uit haar bezoeken aan zieken en gevangenen groeide een kring van leerlingen rond haar, mannen en vrouwen, geestelijken en leken. Er zijn ruim driehonderd brieven van haar bewaard, gericht aan vorsten, stadsbesturen, kardinalen en pausen. Ze dicteerde ze, en op dezelfde manier ontstond haar hoofdwerk, de Dialoog over de goddelijke voorzienigheid.
In 1375 ontving zij in Pisa volgens haar biograaf de stigmata, die alleen voor haarzelf zichtbaar waren. In 1376 reisde ze naar Avignon, waar de pausen sinds 1309 resideerden, en drong ze bij Gregorius XI aan op terugkeer naar Rome. In januari 1377 keerde de paus daadwerkelijk terug.
Na de dood van Gregorius in 1378 brak het Westers Schisma uit. Catharina koos de zijde van Urbanus VI en woonde vanaf eind 1378 in Rome. Daar stierf zij op 29 april 1380.
Z jej wizyt u chorych i więźniów wyrósł krąg uczniów, mężczyzn i kobiet, duchownych i świeckich. Zachowało się ponad trzysta jej listów do książąt, rad miejskich, kardynałów i papieży. Dyktowała je, podobnie jak swoje główne dzieło, Dialog o Bożej Opatrzności.
W 1375 roku w Pizie otrzymała według swego biografa stygmaty, widoczne tylko dla niej samej. W 1376 roku wyjechała do Awinionu, gdzie papieże rezydowali od 1309 roku, i nalegała, by Grzegorz XI wrócił do Rzymu. W styczniu 1377 roku papież rzeczywiście wrócił.
Po śmierci Grzegorza w 1378 roku wybuchła wielka schizma zachodnia. Katarzyna stanęła po stronie Urbana VI i od końca 1378 roku mieszkała w Rzymie. Tam zmarła 29 kwietnia 1380 roku.
Aus ihren Besuchen bei Kranken und Gefangenen wuchs ein Kreis von Schülern, Männern und Frauen, Geistlichen und Laien. Über dreihundert ihrer Briefe an Fürsten, Stadträte, Kardinäle und Päpste sind erhalten. Sie diktierte sie, ebenso ihr Hauptwerk, den Dialog von der göttlichen Vorsehung.
1375 empfing sie in Pisa nach dem Zeugnis ihres Biografen die Stigmata, die nur für sie selbst sichtbar waren. 1376 reiste sie nach Avignon, wo die Päpste seit 1309 residierten, und drängte Gregor XI. zur Rückkehr nach Rom. Im Januar 1377 kehrte der Papst tatsächlich zurück.
Nach Gregors Tod 1378 brach das Abendländische Schisma aus. Katharina stellte sich auf die Seite Urbans VI. und lebte seit Ende 1378 in Rom. Dort starb sie am 29. April 1380.
De ses visites aux malades et aux prisonniers naît un cercle de disciples, hommes et femmes, clercs et laïcs. On conserve plus de trois cents de ses lettres, adressées à des princes, des conseils de ville, des cardinaux et des papes. Elle les dicte, comme son œuvre majeure, le Dialogue de la divine Providence.
En 1375, à Pise, elle reçoit selon son biographe les stigmates, visibles d'elle seule. En 1376, elle se rend à Avignon, où les papes résident depuis 1309, et presse Grégoire XI de rentrer à Rome. En janvier 1377, le pape y revient effectivement.
À la mort de Grégoire en 1378 éclate le Grand Schisme d'Occident. Catherine prend le parti d'Urbain VI et vit à Rome à partir de la fin de 1378. Elle y meurt le 29 avril 1380.
Dalle sue visite ai malati e ai prigionieri nacque una cerchia di discepoli, uomini e donne, chierici e laici. Di lei si conservano oltre trecento lettere a principi, governi cittadini, cardinali e papi. Le dettava, come la sua opera maggiore, il Dialogo della divina Provvidenza.
Nel 1375 a Pisa ricevette, secondo il suo biografo, le stimmate, visibili solo a lei. Nel 1376 si recò ad Avignone, dove i papi risiedevano dal 1309, e sollecitò Gregorio XI a tornare a Roma. Nel gennaio 1377 il papa vi fece davvero ritorno.
Alla morte di Gregorio, nel 1378, scoppiò lo Scisma d'Occidente. Caterina si schierò con Urbano VI e visse a Roma dalla fine del 1378. Vi morì il 29 aprile 1380.
De sus visitas a enfermos y presos nació un círculo de discípulos, hombres y mujeres, clérigos y laicos. Se conservan más de trescientas cartas suyas dirigidas a príncipes, gobiernos de ciudades, cardenales y papas. Las dictaba, igual que su obra principal, el Diálogo de la divina Providencia.
En 1375, en Pisa, recibió según su biógrafo los estigmas, visibles solo para ella. En 1376 viajó a Aviñón, donde los papas residían desde 1309, e instó a Gregorio XI a regresar a Roma. En enero de 1377 el papa volvió efectivamente.
Tras la muerte de Gregorio, en 1378, estalló el Cisma de Occidente. Catalina se puso del lado de Urbano VI y vivió en Roma desde finales de 1378. Allí murió el 29 de abril de 1380.
Patrones van Italië en EuropaPatronka Włoch i EuropyPatronin Italiens und EuropasPatronne de l'Italie et de l'EuropePatrona d'Italia e d'EuropaPatrona de Italia y de Europa
Paus Pius II, zelf afkomstig uit de streek van Siena, verklaarde haar in 1461 heilig. In 1939 riep Pius XII haar samen met Franciscus van Assisi uit tot patroon van Italië.
In 1970 verhief Paulus VI haar tot kerkleraar, samen met Theresia van Avila als eerste vrouwen die deze titel kregen. In 1999 benoemde Johannes Paulus II haar tot medepatrones van Europa. Ze is daarnaast patrones van Siena en van verpleegkundigen.
Haar hoofd wordt bewaard in de basiliek van San Domenico in Siena, haar lichaam in de Santa Maria sopra Minerva in Rome.
Papież Pius II, sam pochodzący z okolic Sieny, kanonizował ją w 1461 roku. W 1939 roku Pius XII ogłosił ją wraz z Franciszkiem z Asyżu patronem Włoch.
W 1970 roku Paweł VI nadał jej tytuł doktora Kościoła, razem z Teresą z Ávili jako pierwsze kobiety w tym gronie. W 1999 roku Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy. Jest też patronką Sieny i pielęgniarek.
Jej głowa spoczywa w bazylice San Domenico w Sienie, a ciało w kościele Santa Maria sopra Minerva w Rzymie.
Papst Pius II., selbst aus der Gegend von Siena, sprach sie 1461 heilig. 1939 erklärte Pius XII. sie zusammen mit Franziskus von Assisi zur Patronin Italiens.
1970 erhob Paul VI. sie zur Kirchenlehrerin, gemeinsam mit Teresa von Ávila als erste Frauen mit diesem Titel. 1999 ernannte Johannes Paul II. sie zur Mitpatronin Europas. Sie gilt außerdem als Patronin Sienas und der Krankenpflegerinnen.
Ihr Haupt ruht in der Basilika San Domenico in Siena, ihr Leib in Santa Maria sopra Minerva in Rom.
Le pape Pie II, lui-même originaire de la région de Sienne, la canonise en 1461. En 1939, Pie XII la proclame patronne de l'Italie avec François d'Assise.
En 1970, Paul VI la déclare docteur de l'Église, avec Thérèse d'Avila, premières femmes à recevoir ce titre. En 1999, Jean-Paul II la nomme copatronne de l'Europe. Elle est aussi patronne de Sienne et des infirmières.
Sa tête repose dans la basilique San Domenico à Sienne, son corps à Santa Maria sopra Minerva à Rome.
Papa Pio II, egli stesso originario del Senese, la canonizzò nel 1461. Nel 1939 Pio XII la proclamò patrona d'Italia insieme a Francesco d'Assisi.
Nel 1970 Paolo VI la dichiarò dottore della Chiesa, con Teresa d'Avila, prime donne a ricevere questo titolo. Nel 1999 Giovanni Paolo II la nominò compatrona d'Europa. È inoltre patrona di Siena e delle infermiere.
Il suo capo riposa nella basilica di San Domenico a Siena, il corpo in Santa Maria sopra Minerva a Roma.
El papa Pío II, él mismo oriundo de la comarca de Siena, la canonizó en 1461. En 1939 Pío XII la proclamó patrona de Italia junto con Francisco de Asís.
En 1970 Pablo VI la declaró doctora de la Iglesia, con Teresa de Ávila, las primeras mujeres en recibir ese título. En 1999 Juan Pablo II la nombró copatrona de Europa. Es además patrona de Siena y de las enfermeras.
Su cabeza reposa en la basílica de San Domenico en Siena, su cuerpo en Santa Maria sopra Minerva en Roma.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Haar feestdag is 29 april, de dag van haar dood. In Siena, waar haar ouderlijk huis als heiligdom bewaard is, heeft die dag een bijzondere plaats.
Op afbeeldingen draagt zij het witte habijt met de zwarte mantel van de dominicaanse tertiarissen. Haar kenmerken zijn de lelie voor zuiverheid, de doornenkroon, een boek en soms een hart of de stigmata.
Wie haar thuis wil eren, kiest meestal een beeld, een gebedskaart of een medaille. In de Catharina-collectie staan die bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 29 kwietnia, w dniu śmierci. W Sienie, gdzie dom rodzinny zachował się jako sanktuarium, ten dzień ma szczególną oprawę.
Na wizerunkach nosi biały habit z czarnym płaszczem tercjarek dominikańskich. Jej atrybuty to lilia jako znak czystości, korona cierniowa, księga, a czasem serce lub stygmaty.
Kto chce ją czcić w domu, wybiera zwykle figurę, obrazek modlitewny albo medalik. W kolekcji świętej Katarzyny Sieneńskiej zebrane są jedne i drugie.
Ihr Gedenktag ist der 29. April, der Tag ihres Todes. In Siena, wo ihr Elternhaus als Heiligtum erhalten ist, hat dieser Tag einen besonderen Platz.
Auf Bildern trägt sie das weiße Ordenskleid mit dem schwarzen Mantel der dominikanischen Terziarinnen. Ihre Kennzeichen sind die Lilie als Zeichen der Reinheit, die Dornenkrone, ein Buch und mitunter ein Herz oder die Stigmata.
Wer sie zu Hause ehren möchte, wählt meist eine Figur, eine Gebetskarte oder eine Medaille. Die Kollektion der heiligen Katharina von Siena führt Figuren, Gebetskarten und Medaillen zusammen.
Sa fête est le 29 avril, jour de sa mort. À Sienne, où sa maison familiale est conservée comme sanctuaire, cette date occupe une place particulière.
Sur les images, elle porte l'habit blanc et le manteau noir des tertiaires dominicaines. Ses attributs sont le lys de pureté, la couronne d'épines, un livre et parfois un cœur ou les stigmates.
Pour l'honorer chez soi, on choisit le plus souvent une statue, une image de prière ou une médaille. La collection sainte Catherine de Sienne réunit statues, médailles et images de prière.
La sua festa cade il 29 aprile, giorno della morte. A Siena, dove la casa paterna è conservata come santuario, la ricorrenza ha un posto speciale.
Nelle immagini indossa l'abito bianco con il mantello nero delle terziarie domenicane. I suoi attributi sono il giglio della purezza, la corona di spine, un libro e talvolta un cuore o le stimmate.
Chi vuole onorarla in casa sceglie di solito una statua, un'immagine di preghiera o una medaglia. Nella collezione di santa Caterina da Siena si trovano statue, immaginette e medaglie.
Su fiesta es el 29 de abril, día de su muerte. En Siena, donde la casa paterna se conserva como santuario, la fecha ocupa un lugar especial.
En las imágenes viste el hábito blanco con el manto negro de las terciarias dominicas. Sus atributos son el lirio de la pureza, la corona de espinas, un libro y a veces un corazón o los estigmas.
Para honrarla en casa se elige normalmente una imagen, una estampa de oración o una medalla. La colección de santa Catalina de Siena las reúne en un mismo lugar.
