Van ridder tot pelgrimOd rycerza do pielgrzymaVom Ritter zum PilgerDu chevalier au pèlerinDa cavaliere a pellegrinoDe caballero a peregrino
Gerlachus, ook Gerlach genoemd, leefde in de twaalfde eeuw. Wat wij van hem weten, komt vooral uit zijn Vita, die rond 1225-1230 werd geschreven door een kanunnik van het klooster bij zijn graf.
Hij kwam uit een adellijke familie uit de omgeving van Maastricht en was voorbestemd voor het krijgsleven. Volgens de Vita leidde hij als jonge man een losbandig leven.
Rond 1150 stierf zijn vrouw, en dat werd een keerpunt. Hij begon aan verre pelgrimstochten, naar Rome en Jeruzalem, en deed boete voor zijn vroegere leven.
Gerlach żył w XII wieku. To, co o nim wiemy, pochodzi głównie z jego żywotu, spisanego około 1225-1230 roku przez kanonika z klasztoru przy jego grobie.
Pochodził z rodziny szlacheckiej z okolic Maastricht i był przeznaczony do kariery wojskowej. Według żywotu w młodości prowadził swawolne życie.
Około 1150 roku zmarła jego żona, co stało się punktem zwrotnym. Wyruszył na dalekie pielgrzymki, do Rzymu i Jerozolimy, i czynił pokutę za dawne życie.
Gerlach, auch Gerlachus genannt, lebte im 12. Jahrhundert. Was wir über ihn wissen, stammt vor allem aus seiner Vita, die um 1225-1230 von einem Kanoniker des Klosters an seinem Grab verfasst wurde.
Er stammte aus einer Adelsfamilie aus der Umgebung von Maastricht und war für das Kriegshandwerk bestimmt. Nach der Vita führte er als junger Mann ein zügelloses Leben.
Um 1150 starb seine Frau, und das wurde zum Wendepunkt. Er begab sich auf weite Pilgerfahrten nach Rom und Jerusalem und tat Buße für sein früheres Leben.
Gerlac, appelé aussi Gerlach, vécut au XIIe siècle. Ce que nous savons de lui vient surtout de sa Vie, écrite vers 1225-1230 par un chanoine du monastère établi près de son tombeau.
Il était issu d'une famille noble des environs de Maastricht et destiné au métier des armes. Selon sa Vie, il mena dans sa jeunesse une existence dissolue.
Vers 1150, sa femme mourut, et ce fut un tournant. Il entreprit de lointains pèlerinages, à Rome et à Jérusalem, et fit pénitence pour sa vie passée.
Gerlaco, chiamato anche Gerlach, visse nel XII secolo. Ciò che sappiamo di lui proviene soprattutto dalla sua Vita, scritta intorno al 1225-1230 da un canonico del monastero sorto presso la sua tomba.
Proveniva da una famiglia nobile dei dintorni di Maastricht ed era destinato alla carriera delle armi. Secondo la Vita, da giovane condusse un'esistenza dissoluta.
Intorno al 1150 morì sua moglie, e fu una svolta. Intraprese lunghi pellegrinaggi, a Roma e a Gerusalemme, e fece penitenza per la sua vita passata.
Gerlaco, llamado también Gerlach, vivió en el siglo XII. Lo que sabemos de él procede sobre todo de su Vita, escrita hacia 1225-1230 por un canónigo del monasterio surgido junto a su tumba.
Procedía de una familia noble de los alrededores de Maastricht y estaba destinado a la carrera de las armas. Según la Vita, de joven llevó una vida disoluta.
Hacia 1150 murió su esposa, y aquello fue un punto de inflexión. Emprendió largas peregrinaciones, a Roma y a Jerusalén, e hizo penitencia por su vida pasada.
De kluizenaar in de eikPustelnik w dębieDer Einsiedler in der EicheL'ermite dans le chêneL'eremita nella querciaEl ermitaño del roble
Terug in zijn geboortestreek gaf hij zijn bezit weg en vestigde hij zich bij Houthem in een holle eik. Volgens zijn biograaf gaf paus Adrianus IV hem toestemming als kluizenaar te leven. Later liet hij er een cel en een kapel bouwen.
De Vita vertelt dat hij dagelijks ongeveer negen kilometer naar de Sint-Servaaskerk in Maastricht liep, as door zijn brood mengde en de armen hielp. Zo kreeg hij al tijdens zijn leven de naam van een heilig man. Volgens de Vita stuurde ook Hildegard van Bingen hem een kransje.
Volgens de overlevering beschuldigden monniken uit de omgeving hem ervan dat hij goud in zijn eik verborg, waarop de bisschop van Luik de boom liet omhakken. Er werd niets gevonden, en van het hout werd een kleine cel voor hem gemaakt.
Po powrocie w rodzinne strony rozdał swój majątek i zamieszkał koło Houthem w wydrążonym dębie. Według biografa papież Hadrian IV pozwolił mu żyć jako pustelnik. Później kazał tam zbudować celę i kaplicę.
Żywot opowiada, że codziennie chodził około dziewięciu kilometrów do kościoła świętego Serwacego w Maastricht, dodawał popiół do chleba i pomagał ubogim. Już za życia zyskał opinię świętego człowieka. Według żywotu także Hildegarda z Bingen przysłała mu wianek.
Według tradycji okoliczni mnisi oskarżyli go o ukrywanie złota w dębie, a biskup Liège kazał ściąć drzewo. Niczego nie znaleziono, a z drewna zbudowano dla niego małą celę.
Zurück in seiner Heimat gab er seinen Besitz weg und ließ sich bei Houthem in einer hohlen Eiche nieder. Nach seinem Biografen erlaubte ihm Papst Hadrian IV., als Einsiedler zu leben. Später ließ er dort eine Zelle und eine Kapelle bauen.
Die Vita erzählt, er sei täglich etwa neun Kilometer zur Servatiuskirche in Maastricht gegangen, habe Asche in sein Brot gemischt und den Armen geholfen. So galt er schon zu Lebzeiten als heiliger Mann. Nach der Vita schickte ihm auch Hildegard von Bingen ein Kränzchen.
Der Überlieferung nach beschuldigten ihn Mönche aus der Umgebung, Gold in seiner Eiche zu verstecken, worauf der Bischof von Lüttich den Baum fällen ließ. Es wurde nichts gefunden, und aus dem Holz entstand eine kleine Zelle für ihn.
De retour dans sa région natale, il donna ses biens et s'installa près de Houthem dans un chêne creux. Selon son biographe, le pape Adrien IV l'autorisa à vivre en ermite. Il y fit construire plus tard une cellule et une chapelle.
La Vie raconte qu'il marchait chaque jour environ neuf kilomètres jusqu'à l'église Saint-Servais de Maastricht, mêlait de la cendre à son pain et aidait les pauvres. Il eut ainsi de son vivant la réputation d'un saint homme. Selon la Vie, Hildegarde de Bingen lui envoya aussi une petite couronne.
Selon la tradition, des moines des environs l'accusèrent de cacher de l'or dans son chêne, et l'évêque de Liège fit abattre l'arbre. On ne trouva rien, et le bois servit à lui faire une petite cellule.
Tornato nella sua terra, donò i propri beni e si stabilì presso Houthem in una quercia cava. Secondo il suo biografo, papa Adriano IV gli permise di vivere da eremita. Più tardi vi fece costruire una cella e una cappella.
La Vita racconta che ogni giorno percorreva a piedi circa nove chilometri fino alla chiesa di San Servazio a Maastricht, mescolava cenere al pane e aiutava i poveri. Così già in vita ebbe fama di uomo santo. Secondo la Vita anche Ildegarda di Bingen gli inviò una piccola corona.
Secondo la tradizione, alcuni monaci dei dintorni lo accusarono di nascondere oro nella quercia e il vescovo di Liegi fece abbattere l'albero. Non si trovò nulla e con il legno gli fu costruita una piccola cella.
De vuelta en su tierra, entregó sus bienes y se instaló cerca de Houthem en un roble hueco. Según su biógrafo, el papa Adriano IV le permitió vivir como ermitaño. Más tarde hizo construir allí una celda y una capilla.
La Vita cuenta que cada día caminaba unos nueve kilómetros hasta la iglesia de San Servacio de Maastricht, mezclaba ceniza con el pan y ayudaba a los pobres. Así adquirió en vida fama de hombre santo. Según la Vita, también Hildegarda de Bingen le envió una pequeña corona.
Según la tradición, unos monjes de los alrededores lo acusaron de esconder oro en su roble y el obispo de Lieja mandó talar el árbol. No se encontró nada y con la madera se le hizo una pequeña celda.
Zijn graf en het kloosterGrób i klasztorSein Grab und das KlosterSon tombeau et le monastèreLa tomba e il monasteroSu tumba y el monasterio
Gerlachus stierf omstreeks 1165; de bronnen noemen niet allemaal hetzelfde jaar. Zijn graf werd een bedevaartsplaats, en in 1201 werd daar een premonstratenzer klooster gesticht, dat vanaf 1225 een adellijk vrouwenstift was.
De huidige kerk werd tussen 1720 en 1727 gebouwd in Duitse barokstijl. Rond het midden van de achttiende eeuw beschilderde Johann Adam Schöpf het interieur, onder meer met taferelen uit het leven van Gerlachus. Sinds 1808 is het de parochiekerk van Houthem.
Zijn graftombe staat midden in de kerk. Zijn botten rusten sinds 2009 in een bronzen reliekschrijn naast de tombe. Zijn schedel wordt bewaard in een zilveren borstbeeld uit 1704-1706 van de Maastrichtse zilversmid Fredericus Wery.
Gerlach zmarł około 1165 roku; źródła nie podają zgodnie tego samego roku. Jego grób stał się miejscem pielgrzymek, a w 1201 roku założono tam klasztor norbertański, który od 1225 roku był szlacheckim klasztorem żeńskim.
Obecny kościół zbudowano w latach 1720-1727 w stylu niemieckiego baroku. Około połowy XVIII wieku Johann Adam Schöpf ozdobił wnętrze malowidłami, między innymi ze scenami z życia Gerlacha. Od 1808 roku jest to kościół parafialny Houthem.
Jego grobowiec stoi pośrodku kościoła. Kości spoczywają od 2009 roku w brązowym relikwiarzu obok grobowca. Czaszkę przechowuje się w srebrnym popiersiu relikwiarzowym z lat 1704-1706, dziele złotnika Fredericusa Wery z Maastricht.
Gerlach starb um 1165; die Quellen nennen nicht alle dasselbe Jahr. Sein Grab wurde zum Wallfahrtsort, und 1201 wurde dort ein Prämonstratenserkloster gegründet, das ab 1225 ein adeliges Damenstift war.
Die heutige Kirche wurde zwischen 1720 und 1727 im deutschen Barockstil erbaut. Um die Mitte des 18. Jahrhunderts bemalte Johann Adam Schöpf das Innere, unter anderem mit Szenen aus dem Leben Gerlachs. Seit 1808 ist sie die Pfarrkirche von Houthem.
Sein Grabmal steht mitten in der Kirche. Seine Gebeine ruhen seit 2009 in einem Bronzeschrein neben dem Grabmal. Sein Schädel wird in einer silbernen Reliquienbüste von 1704-1706 aufbewahrt, einem Werk des Maastrichter Silberschmieds Fredericus Wery.
Gerlac mourut vers 1165 ; les sources n'indiquent pas toutes la même année. Son tombeau devint un lieu de pèlerinage, et un monastère de prémontrés y fut fondé en 1201, qui fut à partir de 1225 un chapitre de dames nobles.
L'église actuelle fut bâtie entre 1720 et 1727 dans le style baroque allemand. Vers le milieu du XVIIIe siècle, Johann Adam Schöpf en peignit l'intérieur, notamment avec des scènes de la vie de Gerlac. Depuis 1808, c'est l'église paroissiale de Houthem.
Son tombeau se trouve au milieu de l'église. Ses ossements reposent depuis 2009 dans une châsse de bronze près du tombeau. Son crâne est conservé dans un buste-reliquaire en argent de 1704-1706, œuvre de l'orfèvre maastrichtois Fredericus Wery.
Gerlaco morì intorno al 1165; le fonti non indicano tutte lo stesso anno. La sua tomba divenne meta di pellegrinaggio e nel 1201 vi fu fondato un monastero premostratense, che dal 1225 fu un capitolo di dame nobili.
L'attuale chiesa fu costruita tra il 1720 e il 1727 in stile barocco tedesco. Verso la metà del Settecento Johann Adam Schöpf ne dipinse l'interno, tra l'altro con scene della vita di Gerlaco. Dal 1808 è la chiesa parrocchiale di Houthem.
La sua tomba si trova al centro della chiesa. Le ossa riposano dal 2009 in un reliquiario di bronzo accanto alla tomba. Il cranio è custodito in un busto reliquiario d'argento del 1704-1706, opera dell'argentiere di Maastricht Fredericus Wery.
Gerlaco murió hacia 1165; las fuentes no coinciden todas en el mismo año. Su tumba se convirtió en lugar de peregrinación y en 1201 se fundó allí un monasterio premonstratense, que desde 1225 fue un capítulo de damas nobles.
La iglesia actual se construyó entre 1720 y 1727 en estilo barroco alemán. Hacia mediados del siglo XVIII, Johann Adam Schöpf pintó su interior, entre otras cosas con escenas de la vida de Gerlaco. Desde 1808 es la iglesia parroquial de Houthem.
Su sepulcro se encuentra en el centro de la iglesia. Sus huesos descansan desde 2009 en un relicario de bronce junto al sepulcro. Su cráneo se conserva en un busto relicario de plata de 1704-1706, obra del platero de Maastricht Fredericus Wery.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i kultGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Zijn feestdag is 5 januari, en die dag heeft nog een eigen plaats op de kalender van het bisdom Roermond. Vanaf die datum wordt in Houthem een octaaf ter ere van Gerlachus gehouden.
In de tombe is een nis met gewijd zand. Volgens oud gebruik strooiden boeren dit zand in hun stallen om hun vee aan de bescherming van de heilige toe te vertrouwen. Vlakbij ligt de Gerlachusbron, waarvan het water volgens de overlevering driemaal in wijn veranderde.
Op afbeeldingen herkent u Gerlachus als kluizenaar bij zijn holle eik, soms met boerderijdieren om zich heen. In de Gerlachus-collectie vindt u een beeld van deze heilige in kunsthars.
Jego wspomnienie przypada 5 stycznia i ten dzień nadal ma swoje miejsce w kalendarzu diecezji Roermond. Od tej daty w Houthem obchodzi się oktawę ku czci Gerlacha.
W grobowcu znajduje się nisza z poświęconym piaskiem. Według dawnego zwyczaju rolnicy rozsypywali ten piasek w stajniach, by powierzyć swoje bydło opiece świętego. W pobliżu leży źródło Gerlacha, którego woda według tradycji trzykrotnie zamieniła się w wino.
Na wizerunkach poznasz Gerlacha jako pustelnika przy wydrążonym dębie, czasem otoczonego zwierzętami gospodarskimi. W kolekcji świętego Gerlacha znajdziesz figurę tego świętego z żywicy.
Sein Gedenktag ist der 5. Januar, und dieser Tag hat im Kalender des Bistums Roermond noch immer seinen eigenen Platz. Von diesem Datum an wird in Houthem eine Oktav zu Ehren Gerlachs gefeiert.
Im Grabmal befindet sich eine Nische mit geweihtem Sand. Nach altem Brauch streuten Bauern diesen Sand in ihre Ställe, um ihr Vieh dem Schutz des Heiligen anzuvertrauen. In der Nähe liegt die Gerlachsquelle, deren Wasser sich der Überlieferung nach dreimal in Wein verwandelte.
Auf Darstellungen erkennen Sie Gerlach als Einsiedler bei seiner hohlen Eiche, manchmal umgeben von Bauernhoftieren. In der Gerlach-Kollektion finden Sie eine Figur dieses Heiligen aus Kunstharz.
Sa fête est le 5 janvier, et ce jour garde sa place au calendrier du diocèse de Ruremonde. À partir de cette date, une octave en son honneur est célébrée à Houthem.
Le tombeau comporte une niche contenant du sable béni. Selon un ancien usage, les paysans répandaient ce sable dans leurs étables pour confier leur bétail à la protection du saint. Tout près se trouve la source de Gerlac, dont l'eau, selon la tradition, se changea trois fois en vin.
Sur les images, on reconnaît Gerlac en ermite près de son chêne creux, parfois entouré d'animaux de ferme. La collection de saint Gerlac propose une statue de ce saint en résine.
La sua festa è il 5 gennaio, giorno che conserva il suo posto nel calendario della diocesi di Roermond. A partire da questa data a Houthem si celebra un'ottava in suo onore.
Nella tomba c'è una nicchia con sabbia benedetta. Secondo un'antica usanza i contadini spargevano questa sabbia nelle stalle per affidare il bestiame alla protezione del santo. Lì vicino si trova la fonte di Gerlaco, la cui acqua, secondo la tradizione, si mutò tre volte in vino.
Nelle immagini riconoscete Gerlaco come eremita presso la quercia cava, talvolta circondato da animali da fattoria. Nella collezione di san Gerlaco trovate una statua di questo santo in resina.
Su fiesta es el 5 de enero, día que conserva su lugar en el calendario de la diócesis de Roermond. A partir de esa fecha se celebra en Houthem una octava en su honor.
En el sepulcro hay un nicho con arena bendita. Según una antigua costumbre, los campesinos esparcían esta arena en sus establos para confiar el ganado a la protección del santo. Muy cerca se encuentra la fuente de Gerlaco, cuya agua, según la tradición, se convirtió tres veces en vino.
En las imágenes reconocerá a Gerlaco como ermitaño junto a su roble hueco, a veces rodeado de animales de granja. En la colección de san Gerlaco encontrará una imagen de este santo en resina.
