Een bisschop aan de MaasBiskup nad MoząEin Bischof an der MaasUn évêque sur la MeuseUn vescovo sulla MosaUn obispo junto al Mosa
Over de jeugd van Servatius is weinig bekend, want de oudste levensbeschrijvingen zijn eeuwen na zijn dood opgetekend. Volgens de overlevering was hij van Armeense afkomst. Vaststaat dat hij in de vierde eeuw bisschop van Tongeren was, in een streek waar het christendom nog jong was.
Tongeren was de hoofdplaats van de Romeinse civitas van de Tungri en Maastricht lag als brugplaats aan de Maas op de heerbaan van Keulen naar Bavay. Zijn bisdom lag dus langs een van de drukste verbindingswegen van het noorden van het Romeinse rijk.
O młodości Serwacego wiadomo niewiele, bo najstarsze żywoty spisano całe wieki po jego śmierci. Według tradycji pochodził z Armenii. Pewne jest, że w IV wieku był biskupem Tongeren, w okolicy, w której chrześcijaństwo było jeszcze młode.
Tongeren było głównym miastem rzymskiej civitas Tungrów, a Maastricht leżało przy moście na Mozie, na drodze z Kolonii do Bavay. Jego diecezja biegła więc wzdłuż jednego z najruchliwszych szlaków północnej części imperium.
Über die Jugend des Servatius ist wenig bekannt, denn die ältesten Lebensbeschreibungen entstanden Jahrhunderte nach seinem Tod. Der Überlieferung nach stammte er aus Armenien. Gesichert ist, dass er im vierten Jahrhundert Bischof von Tongern war, in einer Gegend, in der das Christentum noch jung war.
Tongern war der Hauptort der römischen Civitas der Tungrer, und Maastricht lag als Brückenort an der Maas an der Heerstraße von Köln nach Bavay. Sein Bistum erstreckte sich damit entlang einer der wichtigsten Verkehrsadern im Norden des Römischen Reiches.
On sait peu de chose de la jeunesse de Servais, car les plus anciennes vies ont été rédigées des siècles après sa mort. Selon la tradition, il était d'origine arménienne. Ce qui est établi, c'est qu'il fut évêque de Tongres au IVe siècle, dans une région où le christianisme était encore récent.
Tongres était le chef-lieu de la cité romaine des Tongres, et Maastricht, place de pont sur la Meuse, se trouvait sur la chaussée qui menait de Cologne à Bavay. Son diocèse s'étendait donc le long de l'une des routes les plus fréquentées du nord de l'Empire romain.
Della giovinezza di Servazio si sa poco, perché le più antiche biografie furono scritte secoli dopo la sua morte. Secondo la tradizione era di origine armena. È certo che nel IV secolo fu vescovo di Tongeren, in una regione dove il cristianesimo era ancora giovane.
Tongeren era il capoluogo della civitas romana dei Tungri, e Maastricht, città del ponte sulla Mosa, sorgeva sulla strada da Colonia a Bavay. La sua diocesi correva dunque lungo una delle vie più trafficate del nord dell'impero romano.
De la juventud de Servacio se sabe poco, porque las biografías más antiguas se escribieron siglos después de su muerte. Según la tradición, era de origen armenio. Lo cierto es que en el siglo IV fue obispo de Tongeren, en una región donde el cristianismo aún era joven.
Tongeren era la capital de la civitas romana de los tungros, y Maastricht, ciudad del puente sobre el Mosa, estaba en la calzada que unía Colonia con Bavay. Su diócesis discurría así a lo largo de una de las vías más transitadas del norte del Imperio romano.
Overleden in Maastricht, begraven aan de MaasZmarł w Maastricht, pochowany nad MoząIn Maastricht gestorben und begrabenMort et enterré à MaastrichtMorto e sepolto a MaastrichtMuerto y sepultado en Maastricht
Servatius overleed in 384 in Maastricht en werd daar begraven. Volgens de overlevering was het 13 mei, de dag waarop hij nog altijd wordt herdacht.
Boven zijn graf verrees eerst een kleine kerk en later de Sint-Servaasbasiliek, een van de oudste kerken van Nederland. Gregorius van Tours schreef in de zesde eeuw al over het graf van Servatius als een vereerde plek.
De verering groeide mee met de stad. Maastricht ontwikkelde zich rond zijn graf tot een kerkelijk centrum, en zijn naam bleef verbonden aan de kerk, de brug en de bron die naar hem heten.
Serwacy zmarł w 384 roku w Maastricht i tam został pochowany. Według tradycji był to 13 maja, dzień, w którym wspomina się go do dziś.
Nad jego grobem stanęła najpierw niewielka świątynia, a potem bazylika św. Serwacego, jeden z najstarszych kościołów Holandii. Już w VI wieku Grzegorz z Tours pisał o grobie Serwacego jako o miejscu otaczanym czcią.
Kult rósł razem z miastem. Maastricht rozwinęło się wokół grobu w ważny ośrodek kościelny, a imię Serwacego nosi do dziś tamtejszy kościół, most i źródło.
Servatius starb 384 in Maastricht und wurde dort beigesetzt. Der Überlieferung nach war es der 13. Mai, der Tag, an dem man seiner bis heute gedenkt.
Über seinem Grab erhob sich zunächst eine kleine Kirche, später die Servatiusbasilika, eine der ältesten Kirchen der Niederlande. Schon im sechsten Jahrhundert schrieb Gregor von Tours über das Grab des Servatius als verehrte Stätte.
Die Verehrung wuchs mit der Stadt. Maastricht entwickelte sich um sein Grab zu einem kirchlichen Zentrum, und sein Name blieb mit der Kirche, der Brücke und der Quelle verbunden, die nach ihm benannt sind.
Servais mourut en 384 à Maastricht et y fut enterré. Selon la tradition, c'était le 13 mai, jour où on le fête encore aujourd'hui.
Une petite église s'éleva d'abord sur sa tombe, puis la basilique Saint-Servais, l'une des plus anciennes églises des Pays-Bas. Dès le VIe siècle, Grégoire de Tours parle du tombeau de Servais comme d'un lieu vénéré.
Le culte grandit avec la ville. Maastricht devint autour de son tombeau un centre religieux, et son nom resta attaché à l'église, au pont et à la fontaine qui le portent.
Servazio morì nel 384 a Maastricht e vi fu sepolto. Secondo la tradizione era il 13 maggio, il giorno in cui ancora oggi lo si ricorda.
Sulla sua tomba sorse dapprima una piccola chiesa, poi la basilica di San Servazio, una delle chiese più antiche dei Paesi Bassi. Già nel VI secolo Gregorio di Tours parla della tomba di Servazio come di un luogo venerato.
Il culto crebbe insieme alla città. Maastricht divenne attorno alla sua tomba un centro ecclesiastico, e il suo nome restò legato alla chiesa, al ponte e alla fonte che lo portano.
Servacio murió en 384 en Maastricht y allí fue sepultado. Según la tradición, era el 13 de mayo, el día en que todavía hoy se le recuerda.
Sobre su tumba se levantó primero una pequeña iglesia y más tarde la basílica de San Servacio, una de las iglesias más antiguas de los Países Bajos. Ya en el siglo VI, Gregorio de Tours habla de la tumba de Servacio como de un lugar venerado.
La devoción creció con la ciudad. Maastricht se convirtió en torno a su tumba en un centro eclesiástico, y su nombre quedó unido a la iglesia, al puente y a la fuente que lo llevan.
Patroon van Maastricht en drager van de sleutelPatron Maastricht i nosiciel kluczaStadtpatron und SchlüsselträgerPatron de Maastricht et porteur de la cléPatrono di Maastricht e portatore della chiavePatrono de Maastricht y portador de la llave
Servatius is de patroon van Maastricht. Zijn bekendste attribuut is de grote sleutel; volgens de overlevering kreeg hij die van Petrus zelf, en daarom is hij ook de patroon van slotenmakers. In de volksdevotie riep men hem aan bij voetkwalen en reuma.
In de volkskalender staat 13 mei bekend als een van de ijsheiligendagen, samen met Mamertus en Pancratius. Wie in het voorjaar nog nachtvorst vreesde voor zijn tuin of boomgaard, keek naar deze dagen.
Eeuwen later werd ook Lambertus, bisschop van Maastricht, als heilige vereerd, en beide heiligen zijn tot op heden nauw met de stad verbonden.
Serwacy jest patronem Maastricht. Jego najbardziej znanym atrybutem jest wielki klucz, który według tradycji otrzymał od samego Piotra, dlatego czczono go także jako patrona ślusarzy. W pobożności ludowej wzywano go przy schorzeniach stóp i reumatyzmie.
W kalendarzu ludowym 13 maja należy do dni tak zwanych zimnych ogrodników, obok Pankracego i Bonifacego. Kto obawiał się wiosennych przymrozków w ogrodzie czy sadzie, wypatrywał tych dni.
Wieki później jako święty zaczął być czczony także Lambert, biskup Maastricht, i obaj święci do dziś łączą kult w tym mieście.
Servatius ist der Patron von Maastricht. Sein bekanntestes Attribut ist der große Schlüssel, den er der Überlieferung nach von Petrus selbst erhielt; deshalb gilt er auch als Patron der Schlosser. In der Volksfrömmigkeit rief man ihn bei Fußleiden und Rheuma an.
Im Bauernkalender gehört der 13. Mai zu den Eisheiligen, neben Mamertus, Pankratius und Bonifatius. Wer im Frühjahr um Garten oder Obstwiese fürchtete, richtete sich nach diesen Tagen.
Jahrhunderte später wurde auch Lambertus, Bischof von Maastricht, als Heiliger verehrt, und beide teilen sich bis heute die Verehrung in der Stadt.
Servais est le patron de Maastricht. Son attribut le plus connu est la grande clé qu'il aurait reçue de Pierre lui-même, selon la tradition, et c'est pourquoi on l'invoque aussi comme patron des serruriers. Dans la dévotion populaire, on l'invoquait contre les maux de pieds et les rhumatismes.
Dans le calendrier populaire, le 13 mai compte parmi les saints de glace, avec Mamert et Pancrace. Celui qui craignait pour son jardin ou son verger les gelées tardives du printemps guettait ces jours-là.
Des siècles plus tard, Lambert, évêque de Maastricht, fut lui aussi vénéré comme saint, et les deux partagent aujourd'hui encore la dévotion de la ville.
Servazio è il patrono di Maastricht. Il suo attributo più noto è la grande chiave che, secondo la tradizione, ricevette da Pietro in persona; per questo è invocato anche come patrono dei fabbri di serrature. Nella devozione popolare lo si invocava per i mali ai piedi e per i reumatismi.
Nel calendario popolare il 13 maggio è uno dei cosiddetti santi di ghiaccio, insieme a Mamerto e Pancrazio. Chi temeva le ultime gelate di primavera per l'orto o il frutteto guardava a questi giorni.
Secoli dopo, anche Lamberto, vescovo di Maastricht, fu venerato come santo, e i due condividono ancora oggi la devozione della città.
Servacio es el patrono de Maastricht. Su atributo más conocido es la gran llave que, según la tradición, recibió del mismo Pedro, y por eso se le invoca también como patrono de los cerrajeros. En la devoción popular se le pedía ayuda contra los males de los pies y el reumatismo.
En el calendario popular, el 13 de mayo figura entre los llamados santos de hielo, junto con Mamerto y Pancracio. Quien temía las últimas heladas de primavera para su huerto o su frutal miraba hacia esos días.
Siglos después, también Lamberto, obispo de Maastricht, fue venerado como santo, y ambos comparten todavía hoy la devoción de la ciudad.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 13 mei. Om de zeven jaar trekt de Heiligdomsvaart door Maastricht, waarbij de schatten van de Sint-Servaasbasiliek en de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek worden getoond, waaronder het zilveren reliekborstbeeld en de twaalfde-eeuwse Servaasschrijn.
Op afbeeldingen ziet u hem als bisschop met mijter en staf, bijna altijd met een grote sleutel in de hand. Soms ligt een draak aan zijn voeten, teken van het kwaad dat hij overwon.
Wie hem thuis of onderweg bij zich wil hebben, kiest een beeld, een medaille of een gebedskaart. U vindt ze bij elkaar in de Servatius-collectie.
Wspomnienie Serwacego przypada 13 maja. Co siedem lat przez Maastricht przechodzi Heiligdomsvaart, podczas której wystawia się skarby bazylik św. Serwacego i Najświętszej Maryi Panny, między innymi srebrne popiersie-relikwiarz i dwunastowieczny relikwiarz Serwacego.
Na wizerunkach widzimy go jako biskupa w infule i z pastorałem, prawie zawsze z wielkim kluczem w dłoni. Czasem u jego stóp leży smok, znak zła, które pokonał.
Kto chce mieć go przy sobie w domu lub w drodze, wybiera zwykle figurę, medalik albo obrazek. Wszystko to zebrano w kolekcji świętego Serwacego.
Sein Gedenktag ist der 13. Mai. Alle sieben Jahre zieht die Heiligtumsfahrt durch Maastricht, bei der die Schätze der Servatiusbasilika und der Liebfrauenbasilika gezeigt werden, darunter die silberne Reliquienbüste und der Servatiusschrein aus dem zwölften Jahrhundert.
Auf Bildern sieht man ihn als Bischof mit Mitra und Stab, fast immer mit einem großen Schlüssel in der Hand. Manchmal liegt ein Drache zu seinen Füßen, Zeichen des Bösen, das er überwand.
Wer ihn zu Hause oder unterwegs bei sich haben möchte, wählt meist eine Figur, eine Medaille oder ein Gebetsbild. Sie sind in der Servatius-Kollektion zusammengestellt.
Sa fête tombe le 13 mai. Tous les sept ans, le pèlerinage des reliques, le Heiligdomsvaart, traverse Maastricht : on y montre les trésors des basiliques Saint-Servais et Notre-Dame, dont le buste-reliquaire en argent et la châsse de Servais du XIIe siècle.
Sur les images, il apparaît en évêque, mitre en tête et crosse à la main, presque toujours avec une grande clé. Parfois un dragon gît à ses pieds, signe du mal qu'il a vaincu.
Pour l'avoir chez soi ou en chemin, on choisit d'ordinaire une statue, une médaille ou une image de prière. On les trouve réunies dans la collection saint Servais.
La sua festa cade il 13 maggio. Ogni sette anni per Maastricht passa l'Heiligdomsvaart, durante la quale vengono mostrati i tesori delle basiliche di San Servazio e di Nostra Signora, tra cui il busto-reliquiario d'argento e la teca di Servazio del XII secolo.
Nelle immagini appare come vescovo con mitra e pastorale, quasi sempre con una grande chiave in mano. A volte ai suoi piedi giace un drago, segno del male da lui vinto.
Chi vuole averlo con sé in casa o in viaggio sceglie di solito una statua, una medaglia o un'immaginetta. Le trovi riunite nella collezione di San Servazio.
Su fiesta es el 13 de mayo. Cada siete años recorre Maastricht la Heiligdomsvaart, en la que se muestran los tesoros de las basílicas de San Servacio y de Nuestra Señora, entre ellos el busto relicario de plata y el relicario de Servacio del siglo XII.
En las imágenes aparece como obispo con mitra y báculo, casi siempre con una gran llave en la mano. A veces a sus pies yace un dragón, signo del mal que venció.
Quien quiere tenerlo consigo en casa o de viaje suele elegir una imagen, una medalla o una estampa. Todas ellas se reúnen en la colección de San Servacio.




