Van Tongeren naar Sint-TruidenZ Tongeren do Sint-TruidenVon Tongern nach Sint-TruidenDe Tongres à Saint-TrondDa Tongeren a Sint-TruidenDe Tongeren a Sint-Truiden
Lutgardis werd in 1182 geboren in Tongeren, in het prinsbisdom Luik. Rond haar twaalfde kwam zij in het benedictinessenklooster Sint-Catharina bij Sint-Truiden. Volgens haar biograaf gebeurde dat niet uit roeping, maar omdat haar bruidsschat verloren was gegaan.
Haar levensverhaal vertelt dat dit veranderde door een visioen waarin Christus haar zijn wonden toonde. Lutgardis legde haar geloften af en wijdde zich voortaan aan het gebed.
Wat wij van haar weten, komt vooral uit de Vita Lutgardis van de dominicaan Thomas van Cantimpré, die haar kende en dit verhaal kort na haar dood schreef. Nog in de dertiende eeuw ontstond een berijming in het Middelnederlands, het Leven van Lutgart.
Lutgarda urodziła się w 1182 roku w Tongeren, w księstwie biskupim Liège. Około dwunastego roku życia trafiła do klasztoru benedyktynek świętej Katarzyny koło Sint-Truiden. Według jej biografa nie stało się to z powołania, lecz dlatego, że jej posag przepadł.
Jej żywot opowiada, że zmieniła to wizja, w której Chrystus pokazał jej swoje rany. Lutgarda złożyła śluby i odtąd poświęciła się modlitwie.
To, co o niej wiemy, pochodzi głównie z Vita Lutgardis dominikanina Tomasza z Cantimpré, który ją znał i spisał ten żywot wkrótce po jej śmierci. Jeszcze w XIII wieku powstała wersja rymowana w języku średnioniderlandzkim, Leven van Lutgart.
Lutgard wurde 1182 in Tongern im Fürstbistum Lüttich geboren. Mit etwa zwölf Jahren kam sie in das Benediktinerinnenkloster Sankt Katharina bei Sint-Truiden. Nach ihrem Biographen geschah das nicht aus Berufung, sondern weil ihre Mitgift verloren gegangen war.
Ihre Lebensbeschreibung erzählt, dass sich dies durch eine Vision änderte, in der Christus ihr seine Wunden zeigte. Lutgard legte ihre Gelübde ab und widmete sich fortan dem Gebet.
Was wir von ihr wissen, stammt vor allem aus der Vita Lutgardis des Dominikaners Thomas von Cantimpré, der sie kannte und diese Vita kurz nach ihrem Tod schrieb. Noch im 13. Jahrhundert entstand eine mittelniederländische Versfassung, das Leven van Lutgart.
Lutgarde naquit en 1182 à Tongres, dans la principauté de Liège. Vers douze ans, elle entra au monastère bénédictin Sainte-Catherine, près de Saint-Trond. Selon son biographe, ce ne fut pas par vocation, mais parce que sa dot avait été perdue.
Sa Vie raconte que tout changea avec une vision où le Christ lui montra ses plaies. Lutgarde prononça ses vœux et se consacra dès lors à la prière.
Ce que nous savons d'elle vient surtout de la Vita Lutgardis du dominicain Thomas de Cantimpré, qui la connaissait et l'écrivit peu après sa mort. Dès le XIIIe siècle, une version rimée parut en moyen néerlandais, le Leven van Lutgart.
Lutgarda nacque nel 1182 a Tongeren, nel principato vescovile di Liegi. Verso i dodici anni entrò nel monastero benedettino di Santa Caterina presso Sint-Truiden. Secondo il suo biografo non fu per vocazione, ma perché la sua dote era andata perduta.
La sua biografia racconta che tutto cambiò con una visione in cui Cristo le mostrò le sue piaghe. Lutgarda pronunciò i voti e da allora si dedicò alla preghiera.
Ciò che sappiamo di lei proviene soprattutto dalla Vita Lutgardis del domenicano Tommaso di Cantimpré, che la conobbe e la scrisse poco dopo la sua morte. Già nel Duecento nacque una versione in rima in medio neerlandese, il Leven van Lutgart.
Lutgarda nació en 1182 en Tongeren, en el principado episcopal de Lieja. Hacia los doce años entró en el monasterio benedictino de Santa Catalina, cerca de Sint-Truiden. Según su biógrafo no fue por vocación, sino porque se había perdido su dote.
Su biografía cuenta que todo cambió con una visión en la que Cristo le mostró sus llagas. Lutgarda hizo sus votos y desde entonces se dedicó a la oración.
Lo que sabemos de ella procede sobre todo de la Vita Lutgardis del dominico Tomás de Cantimpré, que la conoció y la escribió poco después de su muerte. Ya en el siglo XIII apareció una versión rimada en neerlandés medio, el Leven van Lutgart.
De stap naar AywièresDroga do AywièresDer Schritt nach AywièresLe choix d'AywièresIl passo verso AywièresEl paso a Aywières
In Sint-Truiden zagen haar medezusters in Lutgardis een overste, maar zij zocht een stiller leven. Rond 1208 ging zij over naar de cisterciënzerinnen van Aywières, in de streek van Luik, die strenger leefden.
In Aywières werd Frans gesproken. Volgens de overlevering leerde Lutgardis die taal niet, wat haar leven in het klooster nog stiller maakte.
Enkele jaren na haar komst vestigde de gemeenschap zich in Couture-Saint-Germain, in het huidige Waals-Brabant, en nam de naam Aywières mee. De abdij werd in 1796 opgeheven; een deel van de gebouwen staat er nog.
W Sint-Truiden współsiostry widziały w Lutgardzie przełożoną, lecz ona szukała cichszego życia. Około 1208 roku przeszła do surowszych cysterek w Aywières, w okolicach Liège.
W Aywières mówiono po francusku. Według tradycji Lutgarda nie nauczyła się tego języka, co uczyniło jej życie w klasztorze jeszcze cichszym.
Kilka lat po jej przybyciu wspólnota osiedliła się w Couture-Saint-Germain, w dzisiejszej Brabancji Walońskiej, zachowując nazwę Aywières. Opactwo zlikwidowano w 1796 roku; część budynków stoi do dziś.
In Sint-Truiden sahen ihre Mitschwestern in Lutgard eine Oberin, doch sie suchte ein stilleres Leben. Um 1208 wechselte sie zu den Zisterzienserinnen von Aywières in der Gegend von Lüttich, die strenger lebten.
In Aywières wurde Französisch gesprochen. Der Überlieferung nach lernte Lutgard diese Sprache nicht, was ihr Leben im Kloster noch stiller machte.
Einige Jahre nach ihrer Ankunft ließ sich die Gemeinschaft in Couture-Saint-Germain im heutigen Wallonisch-Brabant nieder und nahm den Namen Aywières mit. Die Abtei wurde 1796 aufgehoben; ein Teil der Gebäude steht noch.
À Saint-Trond, ses compagnes voyaient en Lutgarde une supérieure, mais elle cherchait une vie plus silencieuse. Vers 1208, elle rejoignit les cisterciennes d'Aywières, dans la région de Liège, dont la règle était plus stricte.
À Aywières, on parlait français. Selon la tradition, Lutgarde n'apprit pas cette langue, ce qui rendit sa vie au monastère plus silencieuse encore.
Quelques années après son arrivée, la communauté s'établit à Couture-Saint-Germain, dans l'actuel Brabant wallon, en gardant le nom d'Aywières. L'abbaye fut supprimée en 1796 ; une partie des bâtiments existe toujours.
A Sint-Truiden le consorelle vedevano in Lutgarda una superiora, ma lei cercava una vita più silenziosa. Intorno al 1208 passò alle cistercensi di Aywières, nella zona di Liegi, che vivevano con maggiore rigore.
Ad Aywières si parlava francese. Secondo la tradizione Lutgarda non imparò questa lingua, e ciò rese ancora più silenziosa la sua vita in monastero.
Alcuni anni dopo il suo arrivo la comunità si stabilì a Couture-Saint-Germain, nell'attuale Brabante Vallone, conservando il nome di Aywières. L'abbazia fu soppressa nel 1796; una parte degli edifici esiste ancora.
En Sint-Truiden sus compañeras veían en Lutgarda a una superiora, pero ella buscaba una vida más silenciosa. Hacia 1208 pasó a las cistercienses de Aywières, en la región de Lieja, que vivían con mayor rigor.
En Aywières se hablaba francés. Según la tradición, Lutgarda no aprendió esa lengua, lo que hizo aún más silenciosa su vida en el monasterio.
Unos años después de su llegada, la comunidad se estableció en Couture-Saint-Germain, en el actual Brabante Valón, y conservó el nombre de Aywières. La abadía fue suprimida en 1796; una parte de los edificios sigue en pie.
Mystiek, vasten en blindheidMistyka, post i ślepotaMystik, Fasten und BlindheitMystique, jeûne et cécitéMistica, digiuno e cecitàMística, ayuno y ceguera
Thomas van Cantimpré beschrijft visioenen waarin Lutgardis met Christus sprak en waarin zijn hart een grote plaats had. Daarom wordt zij gezien als een vroege getuige van de devotie tot het Heilig Hart. Paus Franciscus noemde haar in 2024 in zijn encycliek Dilexit nos.
Volgens haar levensverhaal vastte zij jarenlang als gebed voor anderen. Zij steunde met haar gebed ook de dominicanen en franciscanen, die toen nog jonge orden waren.
De laatste elf jaar van haar leven was zij blind. Zij stierf op 16 juni 1246 in Aywières. Haar relieken werden in 1796 in veiligheid gebracht in Ittre, waar de kerk Saint-Rémy het zilveren schrijn uit 1624 bewaart.
Tomasz z Cantimpré opisuje wizje, w których Lutgarda rozmawiała z Chrystusem i w których ważne miejsce zajmowało Jego serce. Dlatego uważa się ją za wczesną świadkinię kultu Serca Jezusa. Papież Franciszek wymienił ją w 2024 roku w encyklice Dilexit nos.
Według jej żywotu pościła przez wiele lat, ofiarując to w intencji innych. Modlitwą wspierała też dominikanów i franciszkanów, wówczas jeszcze młode zakony.
Przez ostatnie jedenaście lat życia była niewidoma. Zmarła 16 czerwca 1246 roku w Aywières. Jej relikwie przeniesiono w 1796 roku w bezpieczne miejsce do Ittre, gdzie kościół Saint-Rémy przechowuje srebrny relikwiarz z 1624 roku.
Thomas von Cantimpré beschreibt Visionen, in denen Lutgard mit Christus sprach und in denen sein Herz einen großen Platz einnahm. Deshalb gilt sie als frühe Zeugin der Herz-Jesu-Verehrung. Papst Franziskus nannte sie 2024 in seiner Enzyklika Dilexit nos.
Nach ihrer Lebensbeschreibung fastete sie jahrelang als Gebet für andere. Mit ihrem Gebet unterstützte sie auch die Dominikaner und Franziskaner, damals noch junge Orden.
Die letzten elf Jahre ihres Lebens war sie blind. Sie starb am 16. Juni 1246 in Aywières. Ihre Reliquien wurden 1796 nach Ittre in Sicherheit gebracht, wo die Kirche Saint-Rémy den silbernen Schrein von 1624 bewahrt.
Thomas de Cantimpré décrit des visions où Lutgarde s'entretenait avec le Christ et où son cœur tenait une grande place. C'est pourquoi on la considère comme un témoin précoce de la dévotion au Sacré-Cœur. Le pape François l'a citée en 2024 dans son encyclique Dilexit nos.
Selon sa Vie, elle jeûna pendant des années comme une prière pour les autres. Elle soutint aussi par sa prière les dominicains et les franciscains, ordres encore jeunes à l'époque.
Elle fut aveugle pendant les onze dernières années de sa vie. Elle mourut le 16 juin 1246 à Aywières. Ses reliques furent mises à l'abri en 1796 à Ittre, où l'église Saint-Rémy conserve la châsse d'argent de 1624.
Tommaso di Cantimpré descrive visioni in cui Lutgarda parlava con Cristo e in cui il suo cuore aveva un grande posto. Per questo è considerata una testimone precoce della devozione al Sacro Cuore. Papa Francesco l'ha citata nel 2024 nell'enciclica Dilexit nos.
Secondo la sua biografia digiunò per anni come preghiera per gli altri. Con la preghiera sostenne anche i domenicani e i francescani, ordini allora ancora giovani.
Negli ultimi undici anni di vita fu cieca. Morì il 16 giugno 1246 ad Aywières. Le sue reliquie furono messe al sicuro nel 1796 a Ittre, dove la chiesa di Saint-Rémy custodisce il reliquiario d'argento del 1624.
Tomás de Cantimpré describe visiones en las que Lutgarda hablaba con Cristo y en las que su corazón ocupaba un gran lugar. Por eso se la considera una testigo temprana de la devoción al Sagrado Corazón. El papa Francisco la citó en 2024 en su encíclica Dilexit nos.
Según su biografía, ayunó durante años como oración por los demás. Con su oración apoyó también a los dominicos y los franciscanos, órdenes todavía jóvenes entonces.
Los últimos once años de su vida estuvo ciega. Murió el 16 de junio de 1246 en Aywières. Sus reliquias fueron puestas a salvo en 1796 en Ittre, donde la iglesia de Saint-Rémy conserva el relicario de plata de 1624.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i kultGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag is 16 juni. In de Sint-Odulphuskerk van Borgloon staat een oude stoel die haar naam draagt. Vooral vrouwen met een kinderwens komen daar bidden om haar voorspraak, een gebruik dat waarschijnlijk teruggaat tot de zeventiende eeuw.
Op afbeeldingen draagt Lutgardis het habijt van haar orde, vaak met Christus aan het kruis die zich naar haar toe buigt. Bekend is de beeldengroep van Matthias Braun uit 1710 op de Karelsbrug in Praag. Ook Francisco de Goya schilderde haar.
Lutgardis geldt als patrones van blinden en wordt ook patrones van Vlaanderen genoemd. In de Lutgardis-collectie vindt u het stenen beeld van de heilige, in het zwart en met kruis.
Jej wspomnienie przypada 16 czerwca. W kościele świętego Odulfa w Borgloon stoi dawne krzesło nazwane jej imieniem. Przychodzą tam modlić się o jej wstawiennictwo zwłaszcza kobiety pragnące mieć dzieci; zwyczaj ten sięga zapewne XVII wieku.
Na wizerunkach Lutgarda ma habit swojego zakonu, często z Chrystusem na krzyżu, który pochyla się ku niej. Znana jest grupa rzeźbiarska Matthiasa Brauna z 1710 roku na moście Karola w Pradze. Malował ją także Francisco Goya.
Lutgarda uchodzi za patronkę niewidomych i bywa nazywana patronką Flandrii. W kolekcji świętej Lutgardy znajdziesz kamienną figurę świętej, czarną, z krzyżem.
Ihr Gedenktag ist der 16. Juni. In der Sint-Odulphuskerk in Borgloon steht ein alter Stuhl, der ihren Namen trägt. Vor allem Frauen mit Kinderwunsch kommen dorthin, um um ihre Fürsprache zu bitten; der Brauch reicht wohl bis ins 17. Jahrhundert zurück.
Auf Darstellungen trägt Lutgard das Ordensgewand, oft mit dem Gekreuzigten, der sich zu ihr neigt. Bekannt ist die Figurengruppe von Matthias Braun aus dem Jahr 1710 auf der Karlsbrücke in Prag. Auch Francisco de Goya hat sie gemalt.
Lutgard gilt als Patronin der Blinden und wird auch Patronin Flanderns genannt. In der Lutgard-Kollektion finden Sie die Steinfigur der Heiligen, in Schwarz und mit Kreuz.
Sa fête est le 16 juin. Dans l'église Saint-Odulphe de Looz (Borgloon) se trouve une ancienne chaise qui porte son nom. Des femmes désirant un enfant viennent surtout y demander son intercession, un usage qui remonte sans doute au XVIIe siècle.
Sur les images, Lutgarde porte l'habit de son ordre, souvent avec le Christ en croix qui se penche vers elle. Le groupe sculpté de Matthias Braun, de 1710, sur le pont Charles à Prague est bien connu. Francisco de Goya l'a également peinte.
Lutgarde passe pour la patronne des aveugles et on la dit aussi patronne de la Flandre. La collection de sainte Lutgarde propose la statue en pierre de la sainte, en noir et avec une croix.
La sua festa è il 16 giugno. Nella chiesa di Sant'Odulfo a Borgloon si trova un'antica sedia che porta il suo nome. Vi si recano soprattutto donne che desiderano un figlio per chiedere la sua intercessione, un'usanza che risale probabilmente al Seicento.
Nelle immagini Lutgarda porta l'abito del suo ordine, spesso con Cristo in croce che si china verso di lei. È noto il gruppo scultoreo di Matthias Braun del 1710 sul ponte Carlo a Praga. L'ha dipinta anche Francisco Goya.
Lutgarda è ritenuta patrona dei ciechi e viene chiamata anche patrona delle Fiandre. Nella collezione di santa Lutgarda trovate la statua in pietra della santa, in nero e con la croce.
Su fiesta es el 16 de junio. En la iglesia de San Odulfo de Borgloon hay una antigua silla que lleva su nombre. Acuden allí sobre todo mujeres que desean un hijo para pedir su intercesión, una costumbre que probablemente se remonta al siglo XVII.
En las imágenes Lutgarda viste el hábito de su orden, a menudo con Cristo en la cruz inclinándose hacia ella. Es conocido el grupo escultórico de Matthias Braun, de 1710, en el puente de Carlos de Praga. También la pintó Francisco de Goya.
Lutgarda se considera patrona de los ciegos y también se la llama patrona de Flandes. En la colección de santa Lutgarda encontrará la imagen de piedra de la santa, en negro y con cruz.
