AltöttingAltöttingAltöttingAltöttingAltöttingAltötting

Het achtkant van de kapel is van hoge ouderdom. Duitse bronnen plaatsen de bouw in de Karolingische tijd, tussen de achtste en de tiende eeuw; het heiligdom zelf houdt het erop dat het er ten minste sinds 877 staat. Als voorbeeld wordt wel San Vitale in Ravenna genoemd.

In 1489 vond de gebeurtenis plaats die de bedevaart op gang bracht. Een driejarig jongetje viel in de Mörnbach en verdronk. Zijn moeder droeg het kind naar de Mariakapel en legde het op het altaar, waarna het weer bij bewustzijn kwam; volgens de overlevering werd hij later priester. In hetzelfde jaar werd een tweede geval opgetekend, van een jongen die onder een wagen was geraakt.

De toeloop van pelgrims maakte uitbreiding nodig. Aan het achtkant werd een lang schip met klokkentoren gebouwd, dat omstreeks 1494 tot 1497 gereedkwam; in 1517 volgde de omgang. Vanaf 1518 draagt het genadebeeld geborduurde gewaden.

Het genadealtaar dateert van 1670, met zilverwerk van Balthasar Ableithner. Keurvorst Maximiliaan I schonk de kroon van het beeld en liet in het altaar een wijdingsoorkonde verbergen die hij met zijn eigen bloed had geschreven. Keurvorst Ferdinand Maria, die van 1651 tot 1679 regeerde, wilde er nog een koepel op zetten, maar zag daarvan af wegens geldgebrek.

Op het Kapellplatz verrees tussen 1499 en 1511 de gotische stiftskerk van de heiligen Filippus en Jacobus. In 1910 tot 1912 kwam de basiliek van de heilige Anna erbij. Pausen Pius VI, Johannes Paulus II en Benedictus XVI bezochten de plaats; in 2006 kwam Benedictus XVI zelf naar Altötting.

Oktogon kaplicy jest bardzo stary. Źródła niemieckie umieszczają jego budowę w czasach karolińskich, między VIII a X wiekiem; samo sanktuarium podaje, że stoi tu co najmniej od 877 roku. Jako wzór wymienia się niekiedy San Vitale w Rawennie.

W 1489 roku doszło do wydarzenia, które zapoczątkowało pielgrzymowanie. Trzyletni chłopiec wpadł do rzeki Mörnbach i utonął. Matka zaniosła dziecko do kaplicy maryjnej i położyła je na ołtarzu, po czym odzyskało ono przytomność; według tradycji został on później kapłanem. W tym samym roku odnotowano drugi przypadek, chłopca, który dostał się pod wóz.

Napływ pielgrzymów wymusił rozbudowę. Do oktogonu dobudowano długą nawę z dzwonnicą, ukończoną około 1494-1497 roku; w 1517 roku doszło obejście. Od 1518 roku łaskami słynąca figura nosi haftowane szaty.

Ołtarz łaski pochodzi z 1670 roku, ze srebrami Balthasara Ableithnera. Elektor Maksymilian I ofiarował koronę dla figury i kazał ukryć w ołtarzu akt poświęcenia spisany własną krwią. Elektor Ferdynand Maria, panujący w latach 1651-1679, chciał dodać jeszcze kopułę, ale zrezygnował z tego z braku pieniędzy.

Na placu Kapellplatz wzniesiono w latach 1499-1511 gotycką kolegiatę świętych Filipa i Jakuba. W latach 1910-1912 doszła bazylika świętej Anny. Miejscowość odwiedzili papieże Pius VI, Jan Paweł II i Benedykt XVI; w 2006 roku do Altötting przybył osobiście Benedykt XVI.

Das Oktogon der Kapelle ist von hohem Alter. Deutsche Quellen setzen den Bau in karolingische Zeit, zwischen das achte und das zehnte Jahrhundert; das Heiligtum selbst hält fest, dass es mindestens seit 877 dort steht. Als Vorbild wird bisweilen San Vitale in Ravenna genannt.

1489 ereignete sich das Geschehen, das die Wallfahrt in Gang brachte. Ein dreijähriger Junge fiel in den Mörnbach und ertrank. Seine Mutter trug das Kind zur Marienkapelle und legte es auf den Altar, woraufhin es wieder zu sich kam; der Überlieferung nach wurde er später Priester. Im selben Jahr wurde ein zweiter Fall aufgezeichnet, der eines Jungen, der unter einen Wagen geraten war.

Der Zustrom der Pilger machte eine Erweiterung nötig. An das Oktogon wurde ein langes Schiff mit Glockenturm gebaut, das um 1494 bis 1497 fertig war; 1517 folgte der Umgang. Seit 1518 trägt das Gnadenbild bestickte Gewänder.

Der Gnadenaltar stammt von 1670, mit Silberarbeiten von Balthasar Ableithner. Kurfürst Maximilian I. stiftete die Krone der Figur und ließ im Altar eine Weiheurkunde verbergen, die er mit seinem eigenen Blut geschrieben hatte. Kurfürst Ferdinand Maria, der von 1651 bis 1679 regierte, wollte noch eine Kuppel daraufsetzen, verzichtete darauf aber aus Geldmangel.

Auf dem Kapellplatz entstand zwischen 1499 und 1511 die gotische Stiftskirche der heiligen Philippus und Jakobus. 1910 bis 1912 kam die Basilika St. Anna hinzu. Die Päpste Pius VI., Johannes Paul II. und Benedikt XVI. besuchten den Ort; 2006 kam Benedikt XVI. selbst nach Altötting.

L'octogone de la chapelle est d'une grande ancienneté. Les sources allemandes situent sa construction à l'époque carolingienne, entre le VIIIe et le Xe siècle ; le sanctuaire lui-même retient qu'il se dresse là depuis 877 au moins. On cite parfois San Vitale de Ravenne comme modèle.

C'est en 1489 que survint l'événement qui lança le pèlerinage. Un garçonnet de trois ans tomba dans la Mörnbach et se noya. Sa mère porta l'enfant à la chapelle de la Vierge et le déposa sur l'autel, après quoi il reprit connaissance ; la tradition rapporte qu'il devint plus tard prêtre. La même année fut consigné un second cas, celui d'un garçon passé sous une charrette.

L'afflux des pèlerins rendit un agrandissement nécessaire. On adjoignit à l'octogone une longue nef avec un clocher, achevée vers 1494-1497 ; en 1517 suivit le déambulatoire. Depuis 1518, la statue miraculeuse porte des vêtements brodés.

L'autel des grâces date de 1670, avec une orfèvrerie d'argent de Balthasar Ableithner. Le prince-électeur Maximilien Ier offrit la couronne de la statue et fit dissimuler dans l'autel un acte de consécration qu'il avait écrit de son propre sang. Le prince-électeur Ferdinand-Marie, qui régna de 1651 à 1679, voulut y ajouter une coupole, mais y renonça faute d'argent.

Sur la Kapellplatz s'éleva, entre 1499 et 1511, la collégiale gothique des saints Philippe et Jacques. En 1910-1912 vint s'y ajouter la basilique Sainte-Anne. Les papes Pie VI, Jean-Paul II et Benoît XVI ont visité le lieu ; en 2006, Benoît XVI vint en personne à Altötting.

L'ottagono della cappella è antichissimo. Le fonti tedesche collocano la costruzione in età carolingia, tra l'VIII e il X secolo; il santuario stesso sostiene che esista almeno dall'877. Come modello viene talvolta indicata San Vitale a Ravenna.

Nel 1489 avvenne il fatto che diede avvio al pellegrinaggio. Un bambino di tre anni cadde nel Mörnbach e annegò. La madre portò il figlio alla cappella della Madonna e lo depose sull'altare, dopo di che egli riprese conoscenza; secondo la tradizione divenne più tardi sacerdote. Nello stesso anno fu registrato un secondo caso, quello di un ragazzo finito sotto un carro.

L'afflusso dei pellegrini rese necessario un ampliamento. All'ottagono fu addossata una lunga navata con campanile, ultimata intorno al 1494-1497; nel 1517 seguì il deambulatorio. Dal 1518 l'immagine miracolosa indossa vesti ricamate.

L'altare della Madonna risale al 1670, con argenterie di Balthasar Ableithner. Il principe elettore Massimiliano I donò la corona della statua e fece nascondere nell'altare un atto di dedicazione scritto con il proprio sangue. Il principe elettore Ferdinando Maria, che regnò dal 1651 al 1679, avrebbe voluto aggiungervi una cupola, ma vi rinunciò per mancanza di denaro.

Sulla Kapellplatz sorse tra il 1499 e il 1511 la collegiata gotica dei santi Filippo e Giacomo. Nel 1910-1912 vi si aggiunse la basilica di Sant'Anna. Visitarono il luogo i papi Pio VI, Giovanni Paolo II e Benedetto XVI; nel 2006 Benedetto XVI venne di persona ad Altötting.

El octógono de la capilla es de gran antigüedad. Las fuentes alemanas sitúan su construcción en época carolingia, entre los siglos VIII y X; el propio santuario sostiene que existe al menos desde el año 877. Como modelo se ha señalado alguna vez San Vital de Rávena.

En 1489 ocurrió el suceso que puso en marcha la peregrinación. Un niño de tres años cayó al Mörnbach y se ahogó. Su madre llevó al pequeño hasta la capilla de la Virgen y lo depositó sobre el altar, tras lo cual recobró el conocimiento; según la tradición, llegó más tarde a ser sacerdote. Ese mismo año se registró un segundo caso, el de un muchacho que había quedado bajo un carro.

La afluencia de peregrinos obligó a ampliar el recinto. Al octógono se le añadió una larga nave con campanario, terminada hacia 1494-1497; en 1517 llegó el deambulatorio. Desde 1518 la imagen milagrosa viste ropajes bordados.

El altar de la Virgen data de 1670, con obra de plata de Balthasar Ableithner. El príncipe elector Maximiliano I donó la corona de la imagen e hizo ocultar en el altar un documento de consagración que había escrito con su propia sangre. El príncipe elector Fernando María, que gobernó de 1651 a 1679, quiso coronarlo aún con una cúpula, pero desistió por falta de fondos.

En la Kapellplatz se levantó entre 1499 y 1511 la colegiata gótica de los santos Felipe y Santiago. Entre 1910 y 1912 se le sumó la basílica de Santa Ana. Visitaron el lugar los papas Pío VI, Juan Pablo II y Benedicto XVI; en 2006 Benedicto XVI acudió en persona a Altötting.

In het midden van de verering staat het genadebeeld: een Mariafiguur van lindehout, 64 centimeter hoog, met het Kind. Over de datering lopen de opgaven uiteen: het einde van de dertiende eeuw, het begin van de veertiende, of omstreeks 1330. Stilistisch wordt het tot de vroege gotiek gerekend.

Het beeld komt vermoedelijk uit Bourgondië of van de Boven-Rijn en kwam via de nabijgelegen cisterciënzerabdij Raitenhaslach naar Altötting.

De donkere kleur, waaraan het beeld de naam Zwarte Madonna dankt, wordt op twee manieren verklaard: door eeuwenlange blootstelling aan kaarsroet, en door chemische oxidatie van het ingelegde zilver. Sinds 1518 is de figuur gekleed in rijk geborduurde gewaden. De kroon is een schenking van keurvorst Maximiliaan I.

Naast het beeld worden in de kapel de harten van Beierse vorsten bewaard, waaronder dat van koning Lodewijk II van Beieren, die van 1845 tot 1886 leefde.

W centrum kultu stoi łaskami słynąca figura: postać Maryi z Dzieciątkiem, wykonana z drewna lipowego, wysoka na 64 centymetry. Co do datowania dane się rozchodzą: koniec XIII wieku, początek XIV albo około 1330 roku. Stylistycznie zalicza się ją do wczesnego gotyku.

Figura pochodzi prawdopodobnie z Burgundii albo znad górnego Renu i trafiła do Altötting za pośrednictwem pobliskiego opactwa cystersów w Raitenhaslach.

Ciemną barwę, której figura zawdzięcza miano Czarnej Madonny, tłumaczy się na dwa sposoby: wielowiekowym działaniem sadzy ze świec oraz chemicznym utlenieniem wprawionego srebra. Od 1518 roku postać przyodziana jest w bogato haftowane szaty. Korona jest darem elektora Maksymiliana I.

Obok figury przechowuje się w kaplicy serca władców bawarskich, wśród nich serce króla Ludwika II Bawarskiego, który żył w latach 1845-1886.

Im Mittelpunkt der Verehrung steht das Gnadenbild: eine Marienfigur aus Lindenholz, 64 Zentimeter hoch, mit dem Kind. Über die Datierung gehen die Angaben auseinander: das Ende des dreizehnten Jahrhunderts, der Anfang des vierzehnten oder die Zeit um 1330. Stilistisch wird sie der frühen Gotik zugerechnet.

Die Figur stammt vermutlich aus Burgund oder vom Oberrhein und gelangte über die nahe gelegene Zisterzienserabtei Raitenhaslach nach Altötting.

Die dunkle Farbe, der die Figur den Namen Schwarze Madonna verdankt, wird auf zweierlei Weise erklärt: durch jahrhundertelange Einwirkung von Kerzenruß und durch chemische Oxidation des eingelegten Silbers. Seit 1518 ist die Figur in reich bestickte Gewänder gekleidet. Die Krone ist eine Stiftung des Kurfürsten Maximilian I.

Neben der Figur werden in der Kapelle die Herzen bayerischer Fürsten aufbewahrt, darunter das von König Ludwig II. von Bayern, der von 1845 bis 1886 lebte.

Au centre de la dévotion se tient la statue miraculeuse : une Vierge de bois de tilleul, haute de 64 centimètres, portant l'Enfant. Les datations divergent : fin du XIIIe siècle, début du XIVe, ou vers 1330. Sur le plan stylistique, on la rattache au gothique primitif.

La statue vient probablement de Bourgogne ou du Rhin supérieur et parvint à Altötting par l'abbaye cistercienne voisine de Raitenhaslach.

La teinte sombre, à laquelle la statue doit son nom de Vierge noire, s'explique de deux manières : par des siècles d'exposition à la suie des cierges et par l'oxydation chimique de l'argent incrusté. Depuis 1518, la figure est vêtue d'habits richement brodés. La couronne est un don du prince-électeur Maximilien Ier.

Outre la statue, la chapelle conserve les cœurs de princes bavarois, dont celui du roi Louis II de Bavière, qui vécut de 1845 à 1886.

Al centro della venerazione sta l'immagine miracolosa: una figura della Madonna in legno di tiglio, alta 64 centimetri, con il Bambino. Sulla datazione le indicazioni divergono: fine del XIII secolo, inizio del XIV oppure intorno al 1330. Stilisticamente è ascritta al gotico antico.

La statua proviene probabilmente dalla Borgogna o dall'Alto Reno e giunse ad Altötting attraverso la vicina abbazia cistercense di Raitenhaslach.

Il colore scuro, al quale la statua deve il nome di Madonna Nera, si spiega in due modi: con l'esposizione secolare alla fuliggine delle candele e con l'ossidazione chimica dell'argento intarsiato. Dal 1518 la figura è vestita di abiti riccamente ricamati. La corona è dono del principe elettore Massimiliano I.

Accanto alla statua si conservano nella cappella i cuori di sovrani bavaresi, tra i quali quello del re Ludovico II di Baviera, vissuto dal 1845 al 1886.

En el centro de la devoción está la imagen milagrosa: una figura de la Virgen con el Niño, de madera de tilo y 64 centímetros de altura. Sobre su datación las opiniones difieren: finales del siglo XIII, comienzos del XIV o en torno a 1330. Estilísticamente se la adscribe al gótico temprano.

La talla procede probablemente de Borgoña o del Alto Rin y llegó a Altötting a través de la cercana abadía cisterciense de Raitenhaslach.

El color oscuro, al que la imagen debe el nombre de Virgen Negra, se explica de dos maneras: por la exposición secular al hollín de las velas y por la oxidación química de la plata embutida. Desde 1518 la figura viste ropajes ricamente bordados. La corona es donación del príncipe elector Maximiliano I.

Junto a la imagen se conservan en la capilla los corazones de príncipes bávaros, entre ellos el del rey Luis II de Baviera, que vivió de 1845 a 1886.

U betreedt de kapel door een laatromaans portaal, waarboven een beschermende Mariafiguur is aangebracht. Binnen valt meteen het vergulde genadealtaar op: het beeld staat daar boven een zilveren tabernakel, omgeven door een groot aantal zilveren figuren. In het altaar is een wijdingsoorkonde verborgen die keurvorst Maximiliaan I met zijn eigen bloed schreef.

Rondom het gebouw loopt een overdekte omgang met arcaden. Daar hangen meer dan vijftig grote mirakelschilderijen en ongeveer tweeduizend votiefplaatjes. Het oudste dateert van 1501. Op veel plaatjes staat de vaste formule Maria hat geholfen, Maria heeft geholpen.

Tussen de votiefgaven bevinden zich ook krukken, prothesen en andere voorwerpen, achtergelaten door mensen die meenden verhoord te zijn. De omgang werd in 1517 aan het gebouw toegevoegd en biedt de pelgrim de gelegenheid biddend om de kapel heen te lopen.

In de kapel staan achtentwintig zilveren harturnen met de harten van Beierse heersers: van een keizer, zes koningen en drie keurvorsten. Veertien van die urnen zijn zichtbaar opgesteld. Daaronder bevindt zich het hart van koning Lodewijk II van Beieren. Aan de buitenkant is de kapel te herkennen aan het achtkant met het laatgotische schip en de spitse toren die daar na 1489 aan werden gebouwd.

Buiten strekt zich het Kapellplatz uit, met de kapel als achthoekig middelpunt. Aan het plein staan de stiftsparochiekerk van de heiligen Filippus en Jacobus, een gotische hallenkerk uit 1499 tot 1511 met vijf bronzen klokken in de twee torens, en verderop de basiliek van de heilige Anna uit 1910 tot 1912.

Do kaplicy wchodzi się przez późnoromański portal, nad którym umieszczono figurę Matki Bożej Opiekunki. Wewnątrz od razu przyciąga wzrok złocony ołtarz łaski: figura stoi na nim ponad srebrnym tabernakulum, otoczona licznymi srebrnymi postaciami. W ołtarzu ukryto akt poświęcenia, który elektor Maksymilian I spisał własną krwią.

Wokół budowli biegnie kryte obejście z arkadami. Wiszą tam ponad pięćdziesiąt wielkich obrazów wotywnych i około dwóch tysięcy tabliczek wotywnych. Najstarsza pochodzi z 1501 roku. Na wielu tabliczkach widnieje stała formuła Maria hat geholfen, Maryja pomogła.

Wśród darów wotywnych znajdują się także kule, protezy i inne przedmioty, zostawione przez ludzi przekonanych, że zostali wysłuchani. Obejście dobudowano w 1517 roku i daje ono pielgrzymowi sposobność, by obejść kaplicę na modlitwie.

W kaplicy stoi dwadzieścia osiem srebrnych urn sercowych z sercami władców bawarskich: jednego cesarza, sześciu królów i trzech elektorów. Czternaście z tych urn wystawiono na widok. Wśród nich jest serce króla Ludwika II Bawarskiego. Z zewnątrz kaplicę rozpoznaje się po oktogonie z późnogotycką nawą i strzelistą wieżą, dobudowanymi po 1489 roku.

Na zewnątrz rozciąga się Kapellplatz, z kaplicą jako ośmiobocznym środkiem. Przy placu stoją kolegiacki kościół parafialny świętych Filipa i Jakuba, gotycki kościół halowy z lat 1499-1511 z pięcioma spiżowymi dzwonami w dwóch wieżach, a nieco dalej bazylika świętej Anny z lat 1910-1912.

Sie betreten die Kapelle durch ein spätromanisches Portal, über dem eine schützende Marienfigur angebracht ist. Drinnen fällt sogleich der vergoldete Gnadenaltar auf: Die Figur steht dort über einem silbernen Tabernakel, umgeben von einer großen Zahl silberner Figuren. Im Altar ist eine Weiheurkunde verborgen, die Kurfürst Maximilian I. mit seinem eigenen Blut schrieb.

Rings um das Gebäude läuft ein überdachter Umgang mit Arkaden. Dort hängen mehr als fünfzig große Mirakelbilder und rund zweitausend Votivtafeln. Die älteste stammt von 1501. Auf vielen Tafeln steht die feststehende Formel Maria hat geholfen.

Unter den Votivgaben finden sich auch Krücken, Prothesen und andere Gegenstände, zurückgelassen von Menschen, die sich erhört glaubten. Der Umgang wurde dem Gebäude 1517 hinzugefügt und gibt dem Pilger Gelegenheit, betend um die Kapelle herumzugehen.

In der Kapelle stehen achtundzwanzig silberne Herzurnen mit den Herzen bayerischer Herrscher: eines Kaisers, sechs Könige und drei Kurfürsten. Vierzehn dieser Urnen sind sichtbar aufgestellt. Darunter befindet sich das Herz König Ludwigs II. von Bayern. Von außen ist die Kapelle am Oktogon mit dem spätgotischen Schiff und dem spitzen Turm zu erkennen, die nach 1489 angebaut wurden.

Draußen erstreckt sich der Kapellplatz, mit der Kapelle als achteckigem Mittelpunkt. Am Platz stehen die Stiftspfarrkirche der heiligen Philippus und Jakobus, eine gotische Hallenkirche von 1499 bis 1511 mit fünf Bronzeglocken in den beiden Türmen, und ein Stück weiter die Basilika St. Anna von 1910 bis 1912.

Vous entrez dans la chapelle par un portail de style roman tardif, surmonté d'une Vierge protectrice. À l'intérieur, l'autel des grâces doré attire aussitôt le regard : la statue s'y dresse au-dessus d'un tabernacle d'argent, entourée d'un grand nombre de figures d'argent. L'autel dissimule un acte de consécration que le prince-électeur Maximilien Ier écrivit de son propre sang.

Un déambulatoire couvert à arcades fait le tour de l'édifice. On y voit plus de cinquante grands tableaux de miracles et environ deux mille plaques votives. La plus ancienne date de 1501. Nombre d'entre elles portent la formule consacrée Maria hat geholfen, Marie a secouru.

Parmi les ex-voto se trouvent aussi des béquilles, des prothèses et d'autres objets, laissés par des gens qui se croyaient exaucés. Le déambulatoire fut ajouté au bâtiment en 1517 et offre au pèlerin la possibilité de faire le tour de la chapelle en priant.

La chapelle abrite vingt-huit urnes cordiformes d'argent contenant les cœurs de souverains bavarois : un empereur, six rois et trois princes-électeurs. Quatorze de ces urnes sont exposées à la vue. Parmi elles se trouve le cœur du roi Louis II de Bavière. De l'extérieur, la chapelle se reconnaît à son octogone flanqué de la nef de style gothique tardif et du clocher pointu qui lui furent adjoints après 1489.

Au-dehors s'étend la Kapellplatz, dont la chapelle octogonale occupe le centre. Sur la place se dressent l'église collégiale et paroissiale des saints Philippe et Jacques, une église-halle gothique de 1499-1511 dont les deux tours abritent cinq cloches de bronze, et, un peu plus loin, la basilique Sainte-Anne de 1910-1912.

Si entra nella cappella attraverso un portale tardoromanico, sopra il quale è collocata una figura della Madonna protettrice. All'interno colpisce subito l'altare dorato della Madonna: la statua vi si erge sopra un tabernacolo d'argento, circondata da un gran numero di figure argentee. Nell'altare è nascosto un atto di dedicazione che il principe elettore Massimiliano I scrisse con il proprio sangue.

Attorno all'edificio corre un deambulatorio coperto con arcate. Vi sono appesi più di cinquanta grandi quadri di miracoli e circa duemila tavolette votive. La più antica risale al 1501. Su molte tavolette ricorre la formula fissa Maria hat geholfen, Maria ha aiutato.

Tra gli ex voto si trovano anche stampelle, protesi e altri oggetti, lasciati da persone convinte di essere state esaudite. Il deambulatorio fu aggiunto all'edificio nel 1517 e offre al pellegrino la possibilità di girare in preghiera attorno alla cappella.

Nella cappella si trovano ventotto urne d'argento a forma di cuore con i cuori di sovrani bavaresi: di un imperatore, di sei re e di tre principi elettori. Quattordici di quelle urne sono esposte alla vista. Tra esse c'è il cuore del re Ludovico II di Baviera. All'esterno la cappella si riconosce dall'ottagono con la navata tardogotica e la guglia appuntita che le furono addossate dopo il 1489.

Fuori si apre la Kapellplatz, con la cappella come fulcro ottagonale. Sulla piazza sorgono la chiesa parrocchiale collegiata dei santi Filippo e Giacomo, una chiesa a sala gotica del 1499-1511 con cinque campane di bronzo nelle due torri, e più oltre la basilica di Sant'Anna del 1910-1912.

Se accede a la capilla por una portada del románico tardío, sobre la que se ha dispuesto una figura protectora de la Virgen. En el interior llama enseguida la atención el dorado altar de la Virgen: la imagen se alza allí sobre un sagrario de plata, rodeada de un gran número de figuras del mismo metal. En el altar se oculta el documento de consagración que el príncipe elector Maximiliano I escribió con su propia sangre.

En torno al edificio discurre un deambulatorio cubierto con arcadas. Allí cuelgan más de cincuenta grandes cuadros de milagros y unos dos mil exvotos. El más antiguo data de 1501. En muchas tablillas figura la fórmula fija Maria hat geholfen, María ha ayudado.

Entre las ofrendas votivas hay también muletas, prótesis y otros objetos, dejados por quienes creyeron haber sido escuchados. El deambulatorio se añadió al edificio en 1517 y brinda al peregrino la posibilidad de rodear la capilla rezando.

En la capilla se conservan veintiocho urnas de plata en forma de corazón con los corazones de soberanos bávaros: un emperador, seis reyes y tres príncipes electores. Catorce de esas urnas están expuestas a la vista. Entre ellas se encuentra el corazón del rey Luis II de Baviera. Desde fuera, la capilla se reconoce por el octógono con la nave del gótico tardío y la torre aguda que se le añadieron después de 1489.

Fuera se extiende la Kapellplatz, con la capilla como centro octogonal. A la plaza dan la iglesia parroquial colegial de los santos Felipe y Santiago, un templo gótico de planta de salón de 1499 a 1511 con cinco campanas de bronce en sus dos torres, y algo más allá la basílica de Santa Ana, de 1910 a 1912.

Wie in Altötting aankomt, loopt volgens oud gebruik eerst drie keer om de Gnadenkapelle heen voordat hij aan de diensten deelneemt. Bij voetbedevaarten worden kruisen en vaandels meegedragen, en luiden de klokken de pelgrims binnen.

De grootste toeloop valt in mei en in het pinksterweekeinde. De voettocht vanuit Regensburg bestaat sinds 1830 en trekt ongeveer achtduizend pelgrims; zij leggen 111 kilometer af in drie dagen. De jeugdvoetbedevaart van het bisdom Passau bestaat sinds 1946.

Een vaste patroonsfeestdag wordt in de geraadpleegde bronnen niet genoemd. Wel is 15 augustus, Maria-Tenhemelopneming, er een belangrijke feestdag: op die dag werd in 2008 de Gouden Roos aan het heiligdom verleend, de hoogste pauselijke onderscheiding voor een bedevaartskerk.

Altötting kent naast Maria nog een tweede trekpleister. Konrad van Parzham, kapucijn en portier van het klooster, werd in 1930 zalig en in 1934 heilig verklaard. Zijn graf en het naar hem genoemde museum vormen een eigen bedevaartsdoel binnen de stad. Altötting geldt daarmee als een van de meest bezochte bedevaartsoorden van Duitsland en van Europa.

Kto przybywa do Altötting, ten wedle dawnego zwyczaju najpierw trzykrotnie obchodzi Gnadenkapelle, zanim weźmie udział w nabożeństwach. Podczas pielgrzymek pieszych niesie się krzyże i chorągwie, a dzwony wprowadzają pielgrzymów do miasta.

Największy napływ przypada na maj i na weekend Zesłania Ducha Świętego. Piesza pielgrzymka z Ratyzbony istnieje od 1830 roku i przyciąga około ośmiu tysięcy pielgrzymów; pokonują oni 111 kilometrów w trzy dni. Młodzieżowa pielgrzymka piesza diecezji pasawskiej istnieje od 1946 roku.

Stałego święta patronalnego wykorzystane źródła nie wymieniają. Ważnym świętem jest tu natomiast 15 sierpnia, Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny: tego dnia w 2008 roku sanktuarium otrzymało Złotą Różę, najwyższe odznaczenie papieskie dla kościoła pielgrzymkowego.

Obok Maryi Altötting ma jeszcze jeden ośrodek przyciągania. Konrad z Parzham, kapucyn i furtian klasztorny, został w 1930 roku beatyfikowany, a w 1934 kanonizowany. Jego grób i nazwane jego imieniem muzeum stanowią w mieście odrębny cel pielgrzymek. Altötting uchodzi dzięki temu za jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc pielgrzymkowych Niemiec i Europy.

Wer in Altötting ankommt, umrundet nach altem Brauch zunächst dreimal die Gnadenkapelle, bevor er an den Gottesdiensten teilnimmt. Bei Fußwallfahrten werden Kreuze und Fahnen mitgetragen, und die Glocken läuten die Pilger herein.

Der größte Zustrom fällt in den Mai und auf das Pfingstwochenende. Die Fußwallfahrt aus Regensburg besteht seit 1830 und zieht rund achttausend Pilger an; sie legen 111 Kilometer in drei Tagen zurück. Die Jugendfußwallfahrt des Bistums Passau gibt es seit 1946.

Ein fester Patroziniumstag wird in den herangezogenen Quellen nicht genannt. Ein wichtiger Festtag ist dort jedoch der 15. August, Mariä Aufnahme in den Himmel: An diesem Tag wurde dem Heiligtum 2008 die Goldene Rose verliehen, die höchste päpstliche Auszeichnung für eine Wallfahrtskirche.

Altötting hat neben Maria noch einen zweiten Anziehungspunkt. Konrad von Parzham, Kapuziner und Pförtner des Klosters, wurde 1930 selig- und 1934 heiliggesprochen. Sein Grab und das nach ihm benannte Museum bilden ein eigenes Wallfahrtsziel innerhalb der Stadt. Altötting gilt damit als einer der meistbesuchten Wallfahrtsorte Deutschlands und Europas.

Selon un vieil usage, celui qui arrive à Altötting fait d'abord trois fois le tour de la Gnadenkapelle avant de prendre part aux offices. Lors des pèlerinages à pied, on porte croix et bannières, et les cloches sonnent pour accueillir les pèlerins.

La plus forte affluence tombe en mai et lors du week-end de la Pentecôte. Le pèlerinage à pied au départ de Ratisbonne existe depuis 1830 et rassemble environ huit mille pèlerins ; ils parcourent 111 kilomètres en trois jours. Le pèlerinage à pied des jeunes du diocèse de Passau existe depuis 1946.

Les sources consultées ne mentionnent pas de fête patronale fixe. Le 15 août, fête de l'Assomption, y est en revanche une date importante : c'est ce jour-là qu'en 2008 la Rose d'or fut accordée au sanctuaire, la plus haute distinction pontificale pour une église de pèlerinage.

Altötting possède, à côté de la Vierge, un second pôle d'attraction. Conrad de Parzham, capucin et portier du couvent, fut béatifié en 1930 et canonisé en 1934. Son tombeau et le musée qui porte son nom forment un but de pèlerinage propre à l'intérieur de la ville. Altötting passe ainsi pour l'un des lieux de pèlerinage les plus fréquentés d'Allemagne et d'Europe.

Chi arriva ad Altötting, secondo un'antica consuetudine gira prima tre volte attorno alla Gnadenkapelle e solo dopo prende parte alle funzioni. Nei pellegrinaggi a piedi si portano croci e stendardi, e le campane accolgono i pellegrini all'ingresso.

L'afflusso maggiore si registra a maggio e nel fine settimana di Pentecoste. Il cammino a piedi da Ratisbona esiste dal 1830 e raduna circa ottomila pellegrini; percorrono 111 chilometri in tre giorni. Il pellegrinaggio giovanile a piedi della diocesi di Passavia esiste dal 1946.

Le fonti consultate non indicano una festa patronale fissa. È però una ricorrenza importante il 15 agosto, l'Assunzione di Maria: in quel giorno, nel 2008, fu concessa al santuario la Rosa d'Oro, la più alta onorificenza pontificia per una chiesa di pellegrinaggio.

Altötting ha, accanto alla Madonna, un secondo polo di attrazione. Corrado da Parzham, cappuccino e portinaio del convento, fu beatificato nel 1930 e canonizzato nel 1934. La sua tomba e il museo a lui intitolato costituiscono una meta di pellegrinaggio a sé dentro la città. Altötting è così considerato uno dei luoghi di pellegrinaggio più visitati della Germania e d'Europa.

Quien llega a Altötting, según una vieja costumbre, da primero tres vueltas alrededor de la Gnadenkapelle antes de participar en los oficios. En las peregrinaciones a pie se llevan cruces y estandartes, y las campanas acompañan la entrada de los peregrinos.

La mayor afluencia se concentra en mayo y en el fin de semana de Pentecostés. La marcha a pie desde Ratisbona existe desde 1830 y reúne a unos ocho mil peregrinos; recorren 111 kilómetros en tres días. La peregrinación juvenil a pie de la diócesis de Passau existe desde 1946.

Las fuentes consultadas no mencionan una fiesta patronal fija. Sí es una fecha importante el 15 de agosto, la Asunción de María: ese día se concedió en 2008 al santuario la Rosa de Oro, la más alta distinción pontificia para una iglesia de peregrinación.

Junto a la Virgen, Altötting cuenta con un segundo foco de atracción. Conrado de Parzham, capuchino y portero del convento, fue beatificado en 1930 y canonizado en 1934. Su sepulcro y el museo que lleva su nombre constituyen un destino de peregrinación propio dentro de la ciudad. Altötting está considerado por todo ello uno de los lugares de peregrinación más visitados de Alemania y de Europa.