GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Volgens de overlevering werd Petrus begraven op de Vaticaanse heuvel, bij de Via Cornelia, waar onder de basiliek een necropolis ligt met graven uit de eerste tot de vierde eeuw. Constantijn liet een deel ervan met puin vullen; alleen het graf van Petrus bleef bewaard. De opgravingen liepen van 1940 tot 1949 onder Pius XII.
De eerste basiliek werd tussen 319 en 333 door Constantijn begonnen. In 1505 besloot Julius II haar af te breken; op 18 april 1506 werd de eerste steen gelegd voor het ontwerp van Donato Bramante. Op 1 augustus 1514 volgde Rafaël hem op, daarna Baldassare Peruzzi en Antonio da Sangallo de Jongere.
Op 1 januari 1547 nam Michelangelo het werk over en herontwierp hij de koepel, die Giacomo della Porta en Domenico Fontana in 1590 voltooiden. Carlo Maderno, aangesteld in 1602, ontwierp schip en gevel; op 18 november 1626 was het bouwwerk voltooid. Bernini werkte er vanaf 1626 vijftig jaar; het plein met de zuilengalerij ontstond tussen 1656 en 1667.
De Sint-Jan van Lateranen, gesticht door Constantijn en in 324 gewijd door paus Silvester I, is de zetel van de bisschop van Rome. Na branden in 1308 en 1360-1362 werd zij herbouwd; Alessandro Galilei voltooide de gevel in 1735. De Sint-Paulus buiten de Muren staat volgens de overlevering op de begraafplaats van Paulus langs de Via Ostiense; de kerk van Constantijn werd in 324 door Silvester I gewijd; in 386 begon Theodosius I een veel groter gebouw, rond 402 gewijd door Innocentius I.
Na de brand van 15 juli 1823 herwijdde Pius IX de basiliek in 1854. De Santa Maria Maggiore werd op 5 augustus 434 door Sixtus III aan Maria gewijd, na het concilie van Efeze van 431.
Op 22 februari 1300 riep Bonifatius VIII met de bul Antiquorum habet fida relatio het eerste heilig jaar uit: wie biechtte en de basilieken van Petrus en Paulus bezocht, ontving volledige vergeving. Clemens VI bracht het interval in 1343 op vijftig jaar terug, Paulus II in 1470 op vijfentwintig.
Według tradycji Piotr został pochowany na Wzgórzu Watykańskim, przy Via Cornelia, gdzie pod bazyliką rozciąga się nekropolia z grobami od I do IV wieku. Konstantyn kazał część jej zasypać gruzem; nienaruszony pozostał jedynie grób Piotra. Prace wykopaliskowe trwały od 1940 do 1949 roku, za pontyfikatu Piusa XII.
Pierwszą bazylikę rozpoczął Konstantyn w latach 319-333. W 1505 roku Juliusz II postanowił ją rozebrać; 18 kwietnia 1506 roku położono kamień węgielny pod projekt Donata Bramantego. 1 sierpnia 1514 roku jego następcą został Rafael, po nim Baldassare Peruzzi i Antonio da Sangallo Młodszy. 1 stycznia 1547 roku kierownictwo prac objął Michał Anioł i na nowo zaprojektował kopułę, którą Giacomo della Porta i Domenico Fontana ukończyli w 1590 roku.
Carlo Maderno, powołany w 1602 roku, zaprojektował nawę i fasadę; 18 listopada 1626 roku budowla była gotowa. Bernini pracował tu od 1626 roku przez pięćdziesiąt lat; plac z kolumnadą powstał w latach 1656-1667.
Bazylika św. Jana na Lateranie, ufundowana przez Konstantyna i poświęcona w 324 roku przez papieża Sylwestra I, jest katedrą biskupa Rzymu. Po pożarach w 1308 i w latach 1360-1362 została odbudowana; Alessandro Galilei ukończył fasadę w 1735 roku. Bazylika św. Pawła za Murami stoi według tradycji na miejscu pochówku Pawła przy Via Ostiense; kościół Konstantyna poświęcił w 324 roku Sylwester I; w 386 roku Teodozjusz I rozpoczął budowę znacznie większej świątyni, konsekrowanej około 402 roku przez Innocentego I.
Po pożarze z 15 lipca 1823 roku Pius IX ponownie poświęcił bazylikę w 1854 roku. Bazylikę Matki Bożej Większej Sykstus III poświęcił Maryi 5 sierpnia 434 roku, po soborze efeskim z 431 roku.
22 lutego 1300 roku Bonifacy VIII bullą Antiquorum habet fida relatio ogłosił pierwszy rok święty: kto się wyspowiadał i nawiedził bazyliki Piotra i Pawła, otrzymywał zupełne odpuszczenie win. Klemens VI skrócił w 1343 roku odstęp do pięćdziesięciu lat, a Paweł II w 1470 roku do dwudziestu pięciu.
Der Überlieferung nach wurde Petrus auf dem Vatikanischen Hügel an der Via Cornelia bestattet; unter der Basilika liegt eine Nekropole mit Gräbern aus dem ersten bis vierten Jahrhundert. Konstantin ließ einen Teil davon mit Schutt auffüllen, allein das Grab des Petrus blieb erhalten. Die Ausgrabungen dauerten von 1940 bis 1949 unter Pius XII.
Die erste Basilika wurde zwischen 319 und 333 von Konstantin begonnen. 1505 beschloss Julius II. ihren Abriss; am 18. April 1506 wurde der Grundstein für den Entwurf von Donato Bramante gelegt. Am 1. August 1514 folgte ihm Raffael nach, danach Baldassare Peruzzi und Antonio da Sangallo der Jüngere.
Am 1. Januar 1547 übernahm Michelangelo die Bauleitung und entwarf die Kuppel neu, die Giacomo della Porta und Domenico Fontana 1590 vollendeten. Carlo Maderno, 1602 berufen, entwarf Langhaus und Fassade; am 18. November 1626 war der Bau vollendet. Bernini arbeitete hier ab 1626 fünfzig Jahre lang; der Platz mit den Kolonnaden entstand zwischen 1656 und 1667.
St. Johannes im Lateran, von Konstantin gestiftet und 324 von Papst Silvester I. geweiht, ist die Kirche des Bischofs von Rom. Nach Bränden 1308 und 1360-1362 wurde sie wieder aufgebaut; Alessandro Galilei vollendete die Fassade 1735. St. Paul vor den Mauern steht der Überlieferung nach über der Grabstätte des Paulus an der Via Ostiense; die konstantinische Kirche wurde 324 von Silvester I.
geweiht, 386 begann Theodosius I. einen weit größeren Bau, den Innozenz I. um 402 weihte. Nach dem Brand vom 15. Juli 1823 weihte Pius IX. die Basilika 1854 erneut. Santa Maria Maggiore wurde am 5. August 434 von Sixtus III. der Gottesmutter geweiht, nach dem Konzil von Ephesus im Jahr 431.
Am 22. Februar 1300 rief Bonifatius VIII. mit der Bulle Antiquorum habet fida relatio das erste Heilige Jahr aus: Wer beichtete und die Basiliken von Petrus und Paulus besuchte, erhielt vollkommenen Ablass. Clemens VI. verkürzte den Abstand 1343 auf fünfzig Jahre, Paul II. 1470 auf fünfundzwanzig.
Selon la tradition, Pierre fut enseveli sur la colline vaticane, près de la Via Cornelia, là où s'étend sous la basilique une nécropole abritant des tombes du Ier au IVe siècle. Constantin en fit combler une partie de gravats ; seul le tombeau de Pierre fut préservé. Les fouilles se déroulèrent de 1940 à 1949 sous Pie XII.
La première basilique fut commencée par Constantin entre 319 et 333. En 1505, Jules II décida de la démolir ; le 18 avril 1506 fut posée la première pierre du projet de Donato Bramante. Le 1er août 1514, Raphaël lui succéda, puis vinrent Baldassare Peruzzi et Antonio da Sangallo le Jeune.
Le 1er janvier 1547, Michel-Ange reprit le chantier et redessina la coupole, que Giacomo della Porta et Domenico Fontana achevèrent en 1590. Carlo Maderno, nommé en 1602, dessina la nef et la façade ; le 18 novembre 1626, l'édifice était achevé. Le Bernin y travailla cinquante ans à partir de 1626 ; la place et sa colonnade virent le jour entre 1656 et 1667.
Saint-Jean-de-Latran, fondée par Constantin et consacrée en 324 par le pape Sylvestre Ier, est le siège de l'évêque de Rome. Après les incendies de 1308 et de 1360-1362, elle fut reconstruite ; Alessandro Galilei en acheva la façade en 1735. Saint-Paul-hors-les-Murs s'élève, selon la tradition, sur le lieu de sépulture de Paul, le long de la Via Ostiense ; l'église de Constantin fut consacrée en 324 par Sylvestre Ier ; en 386, Théodose Ier entreprit un édifice bien plus vaste, consacré vers 402 par Innocent Ier.
Après l'incendie du 15 juillet 1823, Pie IX reconsacra la basilique en 1854. Sainte-Marie-Majeure fut dédiée à Marie le 5 août 434 par Sixte III, au lendemain du concile d'Éphèse de 431.
Le 22 février 1300, Boniface VIII proclama par la bulle Antiquorum habet fida relatio la première année sainte : quiconque se confessait et visitait les basiliques de Pierre et de Paul recevait le pardon plénier. Clément VI ramena l'intervalle à cinquante ans en 1343, Paul II à vingt-cinq en 1470.
Secondo la tradizione Pietro fu sepolto sul colle Vaticano, presso la Via Cornelia, dove al di sotto della basilica si trova una necropoli con tombe dal I al IV secolo. Costantino ne fece riempire di macerie una parte; solo la tomba di Pietro fu risparmiata. Gli scavi si svolsero dal 1940 al 1949 sotto Pio XII.
La prima basilica fu iniziata da Costantino tra il 319 e il 333. Nel 1505 Giulio II decise di demolirla; il 18 aprile 1506 fu posta la prima pietra del progetto di Donato Bramante. Il 1º agosto 1514 gli succedette Raffaello, poi Baldassarre Peruzzi e Antonio da Sangallo il Giovane.
Il 1º gennaio 1547 Michelangelo assunse la direzione dei lavori e ridisegnò la cupola, che Giacomo della Porta e Domenico Fontana portarono a termine nel 1590. Carlo Maderno, nominato nel 1602, progettò la navata e la facciata; il 18 novembre 1626 l'edificio era compiuto. Bernini vi lavorò cinquant'anni a partire dal 1626; la piazza con il colonnato nacque tra il 1656 e il 1667.
San Giovanni in Laterano, fondata da Costantino e consacrata nel 324 da papa Silvestro I, è la sede del vescovo di Roma. Dopo gli incendi del 1308 e del 1360-1362 fu ricostruita; Alessandro Galilei ne completò la facciata nel 1735. San Paolo fuori le Mura sorge, secondo la tradizione, sul luogo di sepoltura di Paolo lungo la Via Ostiense; la chiesa costantiniana fu consacrata nel 324 da Silvestro I; nel 386 Teodosio I avviò un edificio assai più ampio, consacrato intorno al 402 da Innocenzo I.
Dopo l'incendio del 15 luglio 1823 Pio IX riconsacrò la basilica nel 1854. Santa Maria Maggiore fu dedicata a Maria il 5 agosto 434 da Sisto III, dopo il concilio di Efeso del 431.
Il 22 febbraio 1300 Bonifacio VIII proclamò con la bolla Antiquorum habet fida relatio il primo anno santo: chi si confessava e visitava le basiliche di Pietro e Paolo otteneva il perdono pieno. Clemente VI ridusse l'intervallo a cinquant'anni nel 1343, Paolo II a venticinque nel 1470.
Según la tradición, Pedro fue sepultado en la colina vaticana, junto a la Via Cornelia, donde bajo la basílica se encuentra una necrópolis con tumbas del siglo I al IV. Constantino hizo rellenar con escombros una parte de ella; solo la tumba de Pedro se conservó. Las excavaciones se prolongaron de 1940 a 1949 bajo Pío XII.
La primera basílica fue iniciada por Constantino entre 319 y 333. En 1505 Julio II decidió derribarla; el 18 de abril de 1506 se colocó la primera piedra del proyecto de Donato Bramante. El 1 de agosto de 1514 le sucedió Rafael, después Baldassare Peruzzi y Antonio da Sangallo el Joven.
El 1 de enero de 1547 Miguel Ángel se hizo cargo de la obra y rediseñó la cúpula, que Giacomo della Porta y Domenico Fontana terminaron en 1590. Carlo Maderno, nombrado en 1602, proyectó la nave y la fachada; el 18 de noviembre de 1626 el edificio quedó concluido. Bernini trabajó allí cincuenta años a partir de 1626; la plaza con la columnata surgió entre 1656 y 1667.
San Juan de Letrán, fundada por Constantino y consagrada en 324 por el papa Silvestre I, es la sede del obispo de Roma. Tras los incendios de 1308 y de 1360-1362 fue reconstruida; Alessandro Galilei terminó la fachada en 1735. San Pablo Extramuros se alza, según la tradición, sobre la sepultura de Pablo junto a la Via Ostiense; la iglesia de Constantino fue consagrada en 324 por Silvestre I; en 386 Teodosio I emprendió un edificio mucho mayor, consagrado hacia 402 por Inocencio I.
Tras el incendio del 15 de julio de 1823, Pío IX volvió a consagrar la basílica en 1854. Santa María la Mayor fue dedicada a María el 5 de agosto de 434 por Sixto III, después del concilio de Éfeso de 431.
El 22 de febrero de 1300 Bonifacio VIII proclamó con la bula Antiquorum habet fida relatio el primer año santo: quien se confesara y visitara las basílicas de Pedro y Pablo obtenía el perdón pleno. Clemente VI redujo el intervalo a cincuenta años en 1343, y Pablo II a veinticinco en 1470.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Volgens de katholieke traditie is de Sint-Pietersbasiliek de begraafplaats van Petrus; het graf ligt recht onder het hoofdaltaar, ook Altaar van de Belijdenis genoemd. De opgravingen legden heiligdommen uit verschillende perioden bloot, en botfragmenten in kostbare gewaden. In december 1950 verklaarde Pius XII dat die niet met absolute zekerheid aan Petrus konden worden toegeschreven; op 26 juni 1968 verklaarde Paulus VI dat de relieken op overtuigend geachte wijze waren geïdentificeerd, en op 24 november 2013 toonde paus Franciscus ze voor het eerst in het openbaar.
In dezelfde kerk staat de Cathedra Petri, een houten zetel die volgens de overlevering aan Petrus toebehoorde; de oudste onderdelen dateren uit de zesde eeuw. Op 16 januari 1666 werd hij plechtig geplaatst in de vergulde bronzen reliekhouder van Bernini. De Sint-Jan van Lateranen claimt sinds minstens de negende eeuw de schedels van Petrus en Paulus.
Opgravingen tussen 2002 en 2006 bevestigden onder het altaar van de Sint-Paulus een witmarmeren sarcofaag; in 2009 meldde Benedictus XVI dat koolstofdatering van botfragmenten daaruit op de eerste of tweede eeuw wees. In de Crypte van de Geboorte in de Santa Maria Maggiore staat een kristallen reliekhouder die volgens de overlevering hout van de heilige kribbe bevat. Daar wordt ook de icoon Salus Populi Romani vereerd, door de traditie toegeschreven aan de evangelist Lucas.
Zgodnie z katolicką tradycją bazylika św. Piotra jest miejscem pochówku Piotra; grób znajduje się dokładnie pod ołtarzem głównym, zwanym także Ołtarzem Konfesji. Wykopaliska odsłoniły sanktuaria z różnych epok oraz fragmenty kości owinięte w kosztowne tkaniny. W grudniu 1950 roku Pius XII oświadczył, że nie można ich z całkowitą pewnością przypisać Piotrowi; 26 czerwca 1968 roku Paweł VI ogłosił, że relikwie zidentyfikowano w sposób uznany za przekonujący, a 24 listopada 2013 roku papież Franciszek po raz pierwszy publicznie je ukazał.
W tym samym kościele znajduje się Cathedra Petri, drewniany tron, który według tradycji należał do Piotra; jego najstarsze części pochodzą z VI wieku. 16 stycznia 1666 roku uroczyście umieszczono go w pozłacanym relikwiarzu z brązu, dziele Berniniego. Bazylika św. Jana na Lateranie od co najmniej IX wieku szczyci się posiadaniem czaszek Piotra i Pawła.
Wykopaliska prowadzone w latach 2002-2006 potwierdziły, że pod ołtarzem bazyliki św. Pawła znajduje się sarkofag z białego marmuru; w 2009 roku Benedykt XVI poinformował, że datowanie węglowe pochodzących z niego fragmentów kości wskazało na I lub II wiek. W Krypcie Narodzenia w bazylice Matki Bożej Większej stoi kryształowy relikwiarz, w którym według tradycji przechowywane jest drewno ze świętego żłóbka. Czczona jest tam również ikona Salus Populi Romani, przypisywana przez tradycję ewangeliście Łukaszowi.
Nach katholischer Tradition ist der Petersdom die Grabstätte des Petrus; das Grab liegt unmittelbar unter dem Hochaltar, der auch Confessio-Altar genannt wird. Die Ausgrabungen legten Heiligtümer verschiedener Epochen frei sowie Knochenfragmente in kostbaren Gewändern. Im Dezember 1950 erklärte Pius XII., diese ließen sich nicht mit absoluter Sicherheit Petrus zuschreiben; am 26. Juni 1968 erklärte Paul VI., die Reliquien seien auf überzeugend erachtete Weise identifiziert worden, und am 24. November 2013 zeigte Papst Franziskus sie erstmals öffentlich.
In derselben Kirche steht die Cathedra Petri, ein hölzerner Stuhl, der der Überlieferung nach Petrus gehörte; die ältesten Teile stammen aus dem sechsten Jahrhundert. Am 16. Januar 1666 wurde sie feierlich in Berninis vergoldetem Bronzereliquiar aufgestellt. St. Johannes im Lateran beansprucht seit mindestens dem neunten Jahrhundert die Häupter von Petrus und Paulus.
Grabungen zwischen 2002 und 2006 bestätigten unter dem Altar von St. Paul einen Sarkophag aus weißem Marmor; 2009 teilte Benedikt XVI. mit, die Radiokarbondatierung von Knochenfragmenten daraus verweise auf das erste oder zweite Jahrhundert. In der Krippenkrypta von Santa Maria Maggiore steht ein Kristallreliquiar, das der Überlieferung nach Holz der heiligen Krippe birgt. Dort wird auch die Ikone Salus Populi Romani verehrt, die die Tradition dem Evangelisten Lukas zuschreibt.
Selon la tradition catholique, la basilique Saint-Pierre abrite la sépulture de Pierre ; le tombeau se trouve exactement sous le maître-autel, appelé aussi autel de la Confession. Les fouilles ont mis au jour des sanctuaires de différentes époques ainsi que des fragments d'ossements enveloppés d'étoffes précieuses. En décembre 1950, Pie XII déclara qu'on ne pouvait les attribuer à Pierre avec une certitude absolue ; le 26 juin 1968, Paul VI affirma que les reliques avaient été identifiées de manière jugée convaincante, et le 24 novembre 2013, le pape François les montra pour la première fois en public.
Dans la même église se trouve la Cathedra Petri, un siège de bois que la tradition attribue à Pierre ; ses éléments les plus anciens remontent au VIe siècle. Le 16 janvier 1666, il fut solennellement installé dans le reliquaire de bronze doré du Bernin. Saint-Jean-de-Latran revendique depuis le IXe siècle au moins les chefs de Pierre et de Paul.
Des fouilles menées entre 2002 et 2006 ont confirmé la présence, sous l'autel de Saint-Paul, d'un sarcophage de marbre blanc ; en 2009, Benoît XVI annonça que la datation au carbone de fragments osseux qui en provenaient renvoyait au Ier ou au IIe siècle. Dans la crypte de la Nativité, à Sainte-Marie-Majeure, un reliquaire de cristal contient, selon la tradition, du bois de la sainte crèche.
On y vénère également l'icône Salus Populi Romani, que la tradition attribue à l'évangéliste Luc.
Secondo la tradizione cattolica la basilica di San Pietro è il luogo di sepoltura di Pietro; la tomba si trova esattamente sotto l'altare maggiore, detto anche Altare della Confessione. Gli scavi hanno portato alla luce santuari di epoche diverse e frammenti ossei avvolti in vesti preziose. Nel dicembre 1950 Pio XII dichiarò che non era possibile attribuirli con assoluta certezza a Pietro; il 26 giugno 1968 Paolo VI affermò che le reliquie erano state identificate in modo ritenuto convincente, e il 24 novembre 2013 papa Francesco le mostrò per la prima volta in pubblico.
Nella stessa chiesa si trova la Cathedra Petri, un seggio ligneo che secondo la tradizione appartenne a Pietro; le parti più antiche risalgono al VI secolo. Il 16 gennaio 1666 fu collocato solennemente nel reliquiario di bronzo dorato del Bernini. San Giovanni in Laterano rivendica almeno dal IX secolo i crani di Pietro e Paolo.
Gli scavi condotti tra il 2002 e il 2006 hanno confermato sotto l'altare di San Paolo la presenza di un sarcofago di marmo bianco; nel 2009 Benedetto XVI annunciò che la datazione al radiocarbonio di alcuni frammenti ossei rinvenuti al suo interno rimandava al I o al II secolo.
Nella Cripta della Natività, in Santa Maria Maggiore, è custodito un reliquiario di cristallo che secondo la tradizione contiene il legno della santa mangiatoia. Vi si venera anche l'icona Salus Populi Romani, attribuita dalla tradizione all'evangelista Luca.
Según la tradición católica, la basílica de San Pedro es el lugar de sepultura de Pedro; la tumba se encuentra justo debajo del altar mayor, llamado también Altar de la Confesión. Las excavaciones sacaron a la luz santuarios de épocas distintas y fragmentos óseos envueltos en telas preciosas.
En diciembre de 1950 Pío XII declaró que no podían atribuirse con absoluta certeza a Pedro; el 26 de junio de 1968 Pablo VI declaró que las reliquias habían sido identificadas de un modo considerado convincente, y el 24 de noviembre de 2013 el papa Francisco las mostró por primera vez en público.
En esa misma iglesia se conserva la Cathedra Petri, una cátedra de madera que la tradición atribuye a Pedro; sus piezas más antiguas datan del siglo VI. El 16 de enero de 1666 fue colocada solemnemente en el relicario de bronce dorado de Bernini. San Juan de Letrán reclama desde al menos el siglo IX los cráneos de Pedro y de Pablo.
Las excavaciones realizadas entre 2002 y 2006 confirmaron bajo el altar de San Pablo un sarcófago de mármol blanco; en 2009 Benedicto XVI comunicó que la datación por carbono de unos fragmentos óseos hallados en él apuntaba al siglo I o II. En la Cripta del Nacimiento de Santa María la Mayor se guarda un relicario de cristal que, según la tradición, contiene madera del santo pesebre.
Allí se venera también el icono Salus Populi Romani, atribuido por la tradición al evangelista Lucas.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De koepel van de Sint-Pieter meet 136,57 meter in hoogte en 41,47 meter in inwendige doorsnede; Michelangelo bepaalde in 1547 de eivormige omtrek. Eronder staat het bronzen baldakijn dat Bernini in opdracht van Urbanus VIII tussen 1623 en 1634 maakte, 28,74 meter hoog en gedragen door vier gedraaide zuilen, boven het hoofdaltaar en het graf.
In de noordelijke zijbeuk staat de Pietà van Michelangelo; de heilige deur werd in 1950 door Vico Consorti ontworpen. Buiten strekt zich het ellipsvormige plein uit met zijn dubbele zuilenrijen, waar Domenico Fontana in 1586 de obelisk plaatste.
De Lateraanse gevel draagt de titel omnium urbis et orbis ecclesiarum mater et caput; ernaast staat de achthoekige doopkapel van Sixtus III. Bij de Sint-Paulus ligt de kloostergang van Vassalletto uit 1205-1241, met dubbele zuilen in uiteenlopende vormen, en in het schip de fries met pausenportretten. De Santa Maria Maggiore bewaart vijfde-eeuwse mozaïeken in het middenschip en op de triomfboog; het apsismozaïek met de Kroning van Maria dateert van 1295 en is gesigneerd door de franciscaan Jacopo Torriti.
De veertiende-eeuwse campanile is ongeveer 75 meter hoog. Vaticaanstad staat sinds 1984 op de UNESCO-werelderfgoedlijst; de drie andere basilieken behoren tot het in 1980 ingeschreven historische centrum van Rome.
Kopuła bazyliki św. Piotra ma 136,57 metra wysokości i 41,47 metra średnicy wewnętrznej; jej owalny zarys wyznaczył Michał Anioł w 1547 roku. Poniżej wznosi się baldachim z brązu, który Bernini wykonał na zlecenie Urbana VIII w latach 1623-1634: wysoki na 28,74 metra, wsparty na czterech skręconych kolumnach, nad ołtarzem głównym i grobem.
W nawie północnej stoi Pietà Michała Anioła; Drzwi Święte zaprojektował w 1950 roku Vico Consorti. Na zewnątrz rozciąga się eliptyczny plac z podwójnymi rzędami kolumn, na którym Domenico Fontana ustawił w 1586 roku obelisk.
Fasada laterańska nosi tytuł omnium urbis et orbis ecclesiarum mater et caput; obok stoi ośmioboczne baptysterium Sykstusa III. Przy bazylice św. Pawła znajduje się krużganek Vassalletta z lat 1205-1241, o podwójnych kolumnach w rozmaitych formach, a w nawie fryz z portretami papieży. Bazylika Matki Bożej Większej zachowała mozaiki z V wieku w nawie głównej i na łuku tęczowym; mozaika absydy z Koronacją Maryi pochodzi z 1295 roku i jest sygnowana przez franciszkanina Jacopa Torritiego.
Czternastowieczna kampanila liczy około 75 metrów. Watykan figuruje od 1984 roku na liście światowego dziedzictwa UNESCO; trzy pozostałe bazyliki należą do wpisanego w 1980 roku historycznego centrum Rzymu.
Die Kuppel von St. Peter misst 136,57 Meter in der Höhe und 41,47 Meter im inneren Durchmesser; Michelangelo legte 1547 ihren eiförmigen Umriss fest. Darunter erhebt sich der bronzene Baldachin, den Bernini im Auftrag Urbans VIII. zwischen 1623 und 1634 schuf, 28,74 Meter hoch und von vier gewundenen Säulen getragen, über dem Hochaltar und dem Grab.
Im nördlichen Seitenschiff steht die Pietà von Michelangelo; die Heilige Pforte entwarf 1950 Vico Consorti. Draußen dehnt sich der ellipsenförmige Platz mit seinen doppelten Säulenreihen, auf dem Domenico Fontana 1586 den Obelisken aufrichtete.
Die Lateranfassade trägt den Titel omnium urbis et orbis ecclesiarum mater et caput; daneben steht das achteckige Baptisterium Sixtus' III. Bei St. Paul liegt der Kreuzgang des Vassalletto von 1205-1241 mit Doppelsäulen in immer neuen Formen, im Langhaus der Fries mit den Papstporträts. Santa Maria Maggiore bewahrt Mosaiken des fünften Jahrhunderts im Mittelschiff und am Triumphbogen; das Apsismosaik mit der Marienkrönung stammt von 1295 und ist vom Franziskaner Jacopo Torriti signiert.
Der Campanile aus dem vierzehnten Jahrhundert ist rund 75 Meter hoch. Die Vatikanstadt steht seit 1984 auf der UNESCO-Welterbeliste; die drei übrigen Basiliken gehören zur 1980 eingetragenen Altstadt von Rom.
La coupole de Saint-Pierre s'élève à 136,57 mètres et mesure 41,47 mètres de diamètre intérieur ; Michel-Ange en fixa le contour ovoïde en 1547. En dessous se dresse le baldaquin de bronze que le Bernin réalisa entre 1623 et 1634 à la demande d'Urbain VIII : 28,74 mètres de hauteur, porté par quatre colonnes torses, au-dessus du maître-autel et du tombeau.
Le bas-côté nord abrite la Pietà de Michel-Ange ; la porte sainte fut dessinée en 1950 par Vico Consorti. Au-dehors s'étend la place elliptique avec sa double rangée de colonnes, où Domenico Fontana dressa l'obélisque en 1586.
La façade du Latran porte le titre omnium urbis et orbis ecclesiarum mater et caput ; à côté se dresse le baptistère octogonal de Sixte III. À Saint-Paul s'ouvre le cloître de Vassalletto, élevé de 1205 à 1241, avec ses colonnettes jumelées aux formes très variées, tandis que la nef déroule la frise des portraits de papes.
Sainte-Marie-Majeure conserve des mosaïques du Ve siècle dans la nef centrale et sur l'arc triomphal ; la mosaïque absidale du Couronnement de la Vierge date de 1295 et porte la signature du franciscain Jacopo Torriti. Le campanile du XIVe siècle culmine à environ 75 mètres. Le Vatican est inscrit depuis 1984 au patrimoine mondial de l'UNESCO ; les trois autres basiliques appartiennent au centre historique de Rome, inscrit en 1980.
La cupola di San Pietro misura 136,57 metri di altezza e 41,47 metri di diametro interno; nel 1547 Michelangelo ne stabilì il profilo ovoidale. Al di sotto si erge il baldacchino di bronzo che Bernini realizzò tra il 1623 e il 1634 per incarico di Urbano VIII, alto 28,74 metri e sorretto da quattro colonne tortili, sopra l'altare maggiore e la tomba.
Nella navata settentrionale si trova la Pietà di Michelangelo; la porta santa fu disegnata nel 1950 da Vico Consorti. All'esterno si apre la piazza ellittica con il suo doppio colonnato, dove Domenico Fontana collocò l'obelisco nel 1586.
La facciata lateranense reca il titolo omnium urbis et orbis ecclesiarum mater et caput; accanto ad essa sorge il battistero ottagonale di Sisto III. A San Paolo si trova il chiostro dei Vassalletto del 1205-1241, con colonnine binate di forme diverse, e nella navata il fregio con i ritratti dei papi.
Santa Maria Maggiore conserva mosaici del V secolo nella navata centrale e sull'arco trionfale; il mosaico absidale con l'Incoronazione di Maria risale al 1295 ed è firmato dal francescano Jacopo Torriti. Il campanile trecentesco è alto circa 75 metri. La Città del Vaticano è iscritta dal 1984 nella lista del patrimonio mondiale dell'UNESCO; le altre tre basiliche rientrano nel centro storico di Roma, iscritto nel 1980.
La cúpula de San Pedro mide 136,57 metros de altura y 41,47 metros de diámetro interior; Miguel Ángel fijó en 1547 su perfil ovoide. Debajo se alza el baldaquino de bronce que Bernini realizó por encargo de Urbano VIII entre 1623 y 1634, de 28,74 metros de altura y sostenido por cuatro columnas salomónicas, sobre el altar mayor y la tumba.
En la nave lateral norte se encuentra la Pietà de Miguel Ángel; la puerta santa fue diseñada en 1950 por Vico Consorti. Fuera se despliega la plaza elíptica con su doble hilera de columnas, donde Domenico Fontana levantó el obelisco en 1586.
La fachada lateranense lleva el título omnium urbis et orbis ecclesiarum mater et caput; a su lado se alza el baptisterio octogonal de Sixto III. En San Pablo se encuentra el claustro de Vassalletto, de 1205-1241, con columnas dobles de formas muy variadas, y en la nave el friso con los retratos de los papas.
Santa María la Mayor conserva mosaicos del siglo V en la nave central y en el arco triunfal; el mosaico absidal con la Coronación de María data de 1295 y está firmado por el franciscano Jacopo Torriti. El campanile del siglo XIV alcanza unos 75 metros. La Ciudad del Vaticano figura desde 1984 en la lista del Patrimonio Mundial de la UNESCO; las otras tres basílicas forman parte del centro histórico de Roma, inscrito en 1980.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Op 29 juni viert de Kerk het hoogfeest van de heilige Petrus en Paulus, dat hun martelaarschap in Rome herdenkt. Op deze dag ontvangen pas benoemde metropolitane aartsbisschoppen het pallium uit handen van de paus. Op 22 februari volgt het feest van de Cathedra van Petrus, en sinds de twaalfde eeuw geldt 9 november als kerkwijdingsfeest van de Lateraanse basiliek.
Op 5 augustus wordt de wijding van de Santa Maria Maggiore herdacht; volgens de legende, pas na het jaar 1000 opgetekend, viel er omstreeks 352 midden in de zomer sneeuw op de Esquilijn en wees die de plaats van de kerk aan. Tijdens de Mis worden witte rozenblaadjes uit de koepel gestrooid.
De vaste praktijk van het heilig jaar is het bezoek aan de vier pauselijke basilieken, waaraan de aflaat verbonden is. Hun heilige deuren zijn buiten het jubeljaar dichtgemetseld; bij de opening duwt de paus die van de Sint-Pieter open, kardinalen openen de drie andere. De vroegst gedocumenteerde opening dateert van 1423.
29 czerwca Kościół obchodzi uroczystość świętych Piotra i Pawła, wspominając ich męczeństwo w Rzymie. Tego dnia nowo mianowani arcybiskupi metropolici otrzymują z rąk papieża paliusz. 22 lutego przypada święto Katedry św. Piotra, a od XII wieku 9 listopada obchodzona jest rocznica poświęcenia bazyliki laterańskiej. 5 sierpnia wspomina się poświęcenie bazyliki Matki Bożej Większej; według legendy, spisanej dopiero po roku 1000, około 352 roku w środku lata spadł na Eskwilinie śnieg i wskazał miejsce budowy kościoła.
Podczas mszy sypią się z kopuły białe płatki róż.
Stałą praktyką roku świętego jest nawiedzenie czterech bazylik papieskich, z którym związany jest odpust. Ich Drzwi Święte poza rokiem jubileuszowym pozostają zamurowane; przy otwarciu papież pcha te w bazylice św. Piotra, a kardynałowie otwierają trzy pozostałe. Najwcześniejsze udokumentowane otwarcie pochodzi z 1423 roku.
Am 29. Juni feiert die Kirche das Hochfest der heiligen Petrus und Paulus, das ihres Martyriums in Rom gedenkt. An diesem Tag empfangen die neu ernannten Metropolitanerzbischöfe das Pallium aus der Hand des Papstes. Am 22. Februar folgt das Fest Kathedra Petri, und seit dem zwölften Jahrhundert gilt der 9.
November als Weihetag der Lateranbasilika. Am 5. August wird der Weihe von Santa Maria Maggiore gedacht; der Legende nach, die erst nach dem Jahr 1000 aufgezeichnet wurde, fiel um 352 mitten im Sommer Schnee auf den Esquilin und bezeichnete so den Bauplatz der Kirche. Während der Messe rieseln weiße Rosenblätter aus der Kuppel.
Feste Praxis des Heiligen Jahres ist der Besuch der vier Papstbasiliken, an den der Ablass geknüpft ist. Ihre Heiligen Pforten sind außerhalb des Jubeljahres zugemauert; bei der Öffnung stößt der Papst jene von St. Peter auf, Kardinäle öffnen die drei übrigen. Die früheste dokumentierte Öffnung stammt aus dem Jahr 1423.
Le 29 juin, l'Église célèbre la solennité des saints Pierre et Paul, qui commémore leur martyre à Rome. Ce jour-là, les archevêques métropolitains récemment nommés reçoivent le pallium des mains du pape. Le 22 février vient la fête de la Chaire de saint Pierre, et depuis le XIIe siècle le 9 novembre marque la dédicace de la basilique du Latran.
Le 5 août, on commémore la dédicace de Sainte-Marie-Majeure ; selon la légende, consignée seulement après l'an 1000, il neigea vers 352 en plein été sur l'Esquilin, désignant ainsi l'emplacement de l'église. Pendant la messe, des pétales de roses blanches tombent de la coupole.
La pratique constante de l'année sainte est la visite des quatre basiliques pontificales, à laquelle est attachée l'indulgence. Hors du jubilé, leurs portes saintes sont murées ; lors de l'ouverture, le pape pousse celle de Saint-Pierre, tandis que des cardinaux ouvrent les trois autres. La plus ancienne ouverture documentée remonte à 1423.
Il 29 giugno la Chiesa celebra la solennità dei santi Pietro e Paolo, che ne ricorda il martirio a Roma. In questo giorno gli arcivescovi metropoliti di recente nomina ricevono il pallio dalle mani del papa. Il 22 febbraio ricorre la festa della Cattedra di san Pietro e, dal XII secolo, il 9 novembre si celebra la dedicazione della basilica lateranense.
Il 5 agosto si commemora la dedicazione di Santa Maria Maggiore; secondo la leggenda, messa per iscritto soltanto dopo l'anno 1000, intorno al 352, in piena estate, la neve cadde sull'Esquilino e indicò il luogo della chiesa. Durante la messa dalla cupola vengono fatti scendere petali di rose bianche.
La pratica consueta dell'anno santo è la visita alle quattro basiliche papali, alla quale è legata l'indulgenza. Al di fuori del giubileo le loro porte sante restano murate; all'apertura il papa spinge quella di San Pietro, mentre tre cardinali aprono le altre. La più antica apertura documentata risale al 1423.
El 29 de junio la Iglesia celebra la solemnidad de los santos Pedro y Pablo, que recuerda su martirio en Roma. Ese día los arzobispos metropolitanos recién nombrados reciben el palio de manos del papa. El 22 de febrero sigue la fiesta de la Cátedra de Pedro, y desde el siglo XII el 9 de noviembre se celebra la dedicación de la basílica lateranense.
El 5 de agosto se conmemora la dedicación de Santa María la Mayor; según la leyenda, puesta por escrito solo después del año 1000, hacia 352 nevó en pleno verano sobre el Esquilino y la nieve señaló el emplazamiento de la iglesia. Durante la misa se dejan caer pétalos de rosa blancos desde la cúpula.
La práctica fija del año santo es la visita a las cuatro basílicas papales, a la que va unida la indulgencia. Sus puertas santas permanecen tapiadas fuera del jubileo; en la apertura el papa empuja la de San Pedro y los cardenales abren las otras tres. La apertura documentada más antigua es la de 1423.
