GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
De kapucijnen vestigden zich hier lang voor Padre Pio. De bouw van kerk en klooster van Santa Maria delle Grazie begon in 1538 op initiatief van de bevolking van San Giovanni Rotondo, met goedkeuring van kardinaal Giovanni Maria del Monte, de latere paus Julius III. De eigenlijke werkzaamheden startten in 1540 en werden op 5 juli 1676 voltooid.
Francesco Forgione werd op 25 mei 1887 geboren in Pietrelcina, in de provincie Benevento. Op 6 januari 1903 trad hij op vijftienjarige leeftijd in bij de kapucijnen; op 22 januari van dat jaar ontving hij het habijt en de naam Fra Pio. Op 10 augustus 1910 werd hij in de kathedraal van Benevento tot priester gewijd door aartsbisschop Paolo Schinosi. In 1916 kwam hij naar San Giovanni Rotondo.
Volgens de overlevering ontving hij op 20 september 1918, terwijl hij biecht hoorde, de vijf wonden van Christus; naar verluidt droeg hij deze stigmata vijftig jaar lang, en zouden ze kort voor zijn dood in 1968 zijn verdwenen. Het koor van de oude kerk wordt aangewezen als de plaats waar dit gebeurd zou zijn.
De kerkelijke reactie is goed gedocumenteerd. In de jaren twintig werd het hem verboden publiek de mis te vieren, biecht te horen, te zegenen en brieven te beantwoorden. Tussen 1923 en 1931 gaf de Heilige Stoel verklaringen uit die een bovennatuurlijke oorsprong ontkenden. In 1933 hief paus Pius XI het verbod op de publieke mis op; vanaf 1934 mocht hij opnieuw biecht horen.
In de jaren daarna nam zijn werk vaste vorm aan: de statuten van zijn gebedsgroepen werden in 1951 vastgelegd, en op 5 mei 1956 werd het ziekenhuis Casa Sollievo della Sofferenza ingehuldigd. Paus Johannes Paulus II verklaarde hem op 2 mei 1999 zalig en op 16 juni 2002 heilig, beide keren op het Sint-Pietersplein.
Kapucyni osiedlili się tutaj na długo przed Ojcem Pio. Budowę kościoła i klasztoru Santa Maria delle Grazie rozpoczęto w 1538 roku z inicjatywy mieszkańców San Giovanni Rotondo, za zgodą kardynała Giovanniego Marii del Monte, późniejszego papieża Juliusza III. Właściwe prace ruszyły w 1540 roku i zakończyły się 5 lipca 1676 roku.
Francesco Forgione urodził się 25 maja 1887 roku w Pietrelcinie, w prowincji Benewent. 6 stycznia 1903 roku, mając piętnaście lat, wstąpił do kapucynów; 22 stycznia tego roku przyjął habit i imię Fra Pio. 10 sierpnia 1910 roku w katedrze w Benewencie otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Paola Schinosiego. W 1916 roku przybył do San Giovanni Rotondo.
Według przekazu 20 września 1918 roku, gdy spowiadał, otrzymał pięć ran Chrystusa; miał nosić te stygmaty przez pięćdziesiąt lat, a zaniknąć miały krótko przed jego śmiercią w 1968 roku. Za miejsce tego wydarzenia uważa się chór starego kościoła.
Reakcja Kościoła jest dobrze udokumentowana. W latach dwudziestych zakazano mu publicznego odprawiania mszy, spowiadania, błogosławienia i odpowiadania na listy. W latach 1923-1931 Stolica Apostolska wydawała oświadczenia zaprzeczające nadprzyrodzonemu pochodzeniu tych zjawisk. W 1933 roku papież Pius XI zniósł zakaz publicznej mszy; od 1934 roku Ojciec Pio mógł znów spowiadać.
W następnych latach jego dzieło nabrało trwałego kształtu: statuty grup modlitewnych zatwierdzono w 1951 roku, a 5 maja 1956 roku otwarto szpital Casa Sollievo della Sofferenza. Papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 2 maja 1999 roku, a świętym 16 czerwca 2002 roku, za każdym razem na placu św. Piotra.
Die Kapuziner ließen sich hier lange vor Padre Pio nieder. Der Bau von Kirche und Kloster Santa Maria delle Grazie begann 1538 auf Betreiben der Bevölkerung von San Giovanni Rotondo und mit Zustimmung von Kardinal Giovanni Maria del Monte, dem späteren Papst Julius III. Die eigentlichen Arbeiten setzten 1540 ein und wurden am 5. Juli 1676 abgeschlossen.
Francesco Forgione wurde am 25. Mai 1887 in Pietrelcina in der Provinz Benevent geboren. Am 6. Januar 1903 trat er mit fünfzehn Jahren bei den Kapuzinern ein; am 22. Januar desselben Jahres erhielt er das Ordenskleid und den Namen Fra Pio. Am 10. August 1910 wurde er in der Kathedrale von Benevent von Erzbischof Paolo Schinosi zum Priester geweiht. 1916 kam er nach San Giovanni Rotondo.
Der Überlieferung nach empfing er am 20. September 1918, während er die Beichte hörte, die fünf Wunden Christi; diese Stigmata soll er fünfzig Jahre lang getragen haben, und kurz vor seinem Tod 1968 sollen sie verschwunden sein. Der Chor der alten Kirche gilt als der Ort, an dem dies geschehen sein soll.
Die kirchliche Reaktion ist gut dokumentiert. In den zwanziger Jahren wurde ihm untersagt, öffentlich die Messe zu feiern, die Beichte zu hören, zu segnen und Briefe zu beantworten. Zwischen 1923 und 1931 gab der Heilige Stuhl Erklärungen heraus, die einen übernatürlichen Ursprung bestritten. 1933 hob Papst Pius XI. das Verbot der öffentlichen Messe auf; ab 1934 durfte er wieder die Beichte hören.
In den Jahren danach nahm sein Werk feste Gestalt an: Die Statuten seiner Gebetsgruppen wurden 1951 festgelegt, und am 5. Mai 1956 wurde das Krankenhaus Casa Sollievo della Sofferenza eingeweiht. Papst Johannes Paul II. sprach ihn am 2. Mai 1999 selig und am 16. Juni 2002 heilig, beide Male auf dem Petersplatz.
Les capucins s'établirent ici bien avant Padre Pio. La construction de l'église et du couvent de Santa Maria delle Grazie débuta en 1538 à l'initiative des habitants de San Giovanni Rotondo, avec l'accord du cardinal Giovanni Maria del Monte, futur pape Jules III. Les travaux proprement dits commencèrent en 1540 et s'achevèrent le 5 juillet 1676.
Francesco Forgione naquit le 25 mai 1887 à Pietrelcina, dans la province de Bénévent. Le 6 janvier 1903, à quinze ans, il entra chez les capucins ; le 22 janvier de la même année, il reçut l'habit et le nom de Fra Pio. Le 10 août 1910, il fut ordonné prêtre dans la cathédrale de Bénévent par l'archevêque Paolo Schinosi. En 1916, il arriva à San Giovanni Rotondo.
Selon la tradition, il reçut le 20 septembre 1918, alors qu'il confessait, les cinq plaies du Christ ; il aurait porté ces stigmates cinquante années durant, et celles-ci auraient disparu peu avant sa mort, en 1968. Le chœur de l'ancienne église est désigné comme le lieu où cela se serait produit.
La réaction de l'Église est bien documentée. Dans les années vingt, il lui fut interdit de célébrer publiquement la messe, de confesser, de bénir et de répondre au courrier. Entre 1923 et 1931, le Saint-Siège publia des déclarations niant toute origine surnaturelle. En 1933, le pape Pie XI leva l'interdiction de la messe publique ; à partir de 1934, il put de nouveau confesser.
Les années suivantes virent son œuvre prendre forme : les statuts de ses groupes de prière furent fixés en 1951, et le 5 mai 1956 fut inauguré l'hôpital Casa Sollievo della Sofferenza. Le pape Jean-Paul II le béatifia le 2 mai 1999 et le canonisa le 16 juin 2002, les deux fois place Saint-Pierre.
I cappuccini si stabilirono qui molto prima di Padre Pio. La costruzione della chiesa e del convento di Santa Maria delle Grazie cominciò nel 1538 per iniziativa della popolazione di San Giovanni Rotondo, con l'approvazione del cardinale Giovanni Maria del Monte, il futuro papa Giulio III. I lavori veri e propri presero avvio nel 1540 e furono portati a termine il 5 luglio 1676.
Francesco Forgione nacque il 25 maggio 1887 a Pietrelcina, in provincia di Benevento. Il 6 gennaio 1903, a quindici anni, entrò fra i cappuccini; il 22 gennaio dello stesso anno ricevette l'abito e il nome di fra Pio. Il 10 agosto 1910 fu ordinato sacerdote nella cattedrale di Benevento dall'arcivescovo Paolo Schinosi. Nel 1916 giunse a San Giovanni Rotondo.
Secondo la tradizione, il 20 settembre 1918, mentre confessava, ricevette le cinque piaghe di Cristo; si racconta che abbia portato queste stimmate per cinquant'anni e che siano scomparse poco prima della sua morte, nel 1968. Il coro della chiesa antica viene indicato come il luogo in cui ciò sarebbe avvenuto.
La reazione della Chiesa è ben documentata. Negli anni Venti gli fu proibito di celebrare pubblicamente la messa, di confessare, di benedire e di rispondere alle lettere. Tra il 1923 e il 1931 la Santa Sede pubblicò dichiarazioni che negavano un'origine soprannaturale dei fenomeni. Nel 1933 papa Pio XI revocò il divieto della messa pubblica; dal 1934 gli fu di nuovo consentito di confessare.
Negli anni successivi la sua opera prese forma stabile: gli statuti dei suoi gruppi di preghiera furono fissati nel 1951 e il 5 maggio 1956 fu inaugurato l'ospedale Casa Sollievo della Sofferenza. Papa Giovanni Paolo II lo proclamò beato il 2 maggio 1999 e santo il 16 giugno 2002, entrambe le volte in piazza San Pietro.
Los capuchinos se establecieron aquí mucho antes que el padre Pío. La construcción de la iglesia y el convento de Santa Maria delle Grazie comenzó en 1538 por iniciativa de los vecinos de San Giovanni Rotondo, con la aprobación del cardenal Giovanni Maria del Monte, el futuro papa Julio III. Las obras propiamente dichas arrancaron en 1540 y concluyeron el 5 de julio de 1676.
Francesco Forgione nació el 25 de mayo de 1887 en Pietrelcina, en la provincia de Benevento. El 6 de enero de 1903, a los quince años, ingresó en los capuchinos; el 22 de enero de ese año recibió el hábito y el nombre de fray Pío. El 10 de agosto de 1910 fue ordenado sacerdote en la catedral de Benevento por el arzobispo Paolo Schinosi. En 1916 llegó a San Giovanni Rotondo.
Según la tradición, el 20 de septiembre de 1918, mientras confesaba, recibió las cinco llagas de Cristo; se dice que llevó esos estigmas durante cincuenta años y que habrían desaparecido poco antes de su muerte, en 1968. El coro de la iglesia antigua se señala como el lugar donde esto habría ocurrido.
La reacción eclesiástica está bien documentada. En los años veinte se le prohibió celebrar misa en público, confesar, bendecir y responder cartas. Entre 1923 y 1931 la Santa Sede publicó declaraciones que negaban un origen sobrenatural. En 1933 el papa Pío XI levantó la prohibición de la misa pública; a partir de 1934 pudo volver a confesar.
En los años siguientes su obra tomó forma definitiva: los estatutos de sus grupos de oración se fijaron en 1951 y el 5 de mayo de 1956 se inauguró el hospital Casa Sollievo della Sofferenza. El papa Juan Pablo II lo beatificó el 2 de mayo de 1999 y lo canonizó el 16 de junio de 2002, las dos veces en la plaza de San Pedro.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Wat hier vereerd wordt is in de eerste plaats de heilige Pio van Pietrelcina zelf. Zijn stoffelijk overschot werd op 3 maart 2008 opgegraven, veertig jaar na zijn dood. Van april 2008 tot september 2009 lag het opgebaard in een kristallen sarcofaag; op 19 april 2010 werd het overgebracht naar de crypte van de nieuwe heiligdomskerk, waar het achter glas te zien is.
De verering reikt verder dan San Giovanni Rotondo. Op verzoek van paus Franciscus werden relieken van de heilige van 8 tot 14 februari 2016 in de Sint-Pietersbasiliek tentoongesteld. Daarnaast draagt het oude heiligdom de titel Santa Maria delle Grazie, Onze-Lieve-Vrouw van Genade, waarmee ook de Mariaverering hier haar plaats behield.
Czczony jest tu przede wszystkim sam święty Pio z Pietrelciny. Jego szczątki ekshumowano 3 marca 2008 roku, czterdzieści lat po śmierci. Od kwietnia 2008 do września 2009 roku spoczywały wystawione w kryształowym sarkofagu; 19 kwietnia 2010 roku przeniesiono je do krypty nowego kościoła sanktuarium, gdzie widoczne są za szybą.
Kult sięga dalej niż San Giovanni Rotondo. Na prośbę papieża Franciszka relikwie świętego wystawiono od 8 do 14 lutego 2016 roku w bazylice św. Piotra. Ponadto dawne sanktuarium nosi tytuł Santa Maria delle Grazie, Matki Bożej Łaskawej, dzięki czemu zachowała tu swoje miejsce także cześć maryjna.
Verehrt wird hier in erster Linie der heilige Pio von Pietrelcina selbst. Sein Leichnam wurde am 3. März 2008 exhumiert, vierzig Jahre nach seinem Tod. Von April 2008 bis September 2009 lag er in einem Kristallsarg aufgebahrt; am 19. April 2010 wurde er in die Krypta der neuen Wallfahrtskirche überführt, wo er hinter Glas zu sehen ist.
Die Verehrung reicht über San Giovanni Rotondo hinaus. Auf Wunsch von Papst Franziskus wurden Reliquien des Heiligen vom 8. bis 14. Februar 2016 im Petersdom ausgestellt. Daneben trägt das alte Heiligtum den Titel Santa Maria delle Grazie, Unsere Liebe Frau von der Gnade, womit auch die Marienverehrung hier ihren Platz behielt.
Ce que l'on vénère ici, c'est avant tout saint Pio de Pietrelcina lui-même. Sa dépouille fut exhumée le 3 mars 2008, quarante ans après sa mort. D'avril 2008 à septembre 2009, elle fut exposée dans un sarcophage de cristal ; le 19 avril 2010, elle fut transférée dans la crypte de la nouvelle église-sanctuaire, où elle est visible derrière une vitre.
La vénération dépasse largement San Giovanni Rotondo. À la demande du pape François, des reliques du saint furent exposées du 8 au 14 février 2016 dans la basilique Saint-Pierre. Par ailleurs, l'ancien sanctuaire porte le titre de Santa Maria delle Grazie, Notre-Dame des Grâces, de sorte que le culte marial a lui aussi gardé sa place ici.
Ciò che qui si venera è in primo luogo san Pio da Pietrelcina stesso. Le sue spoglie furono riesumate il 3 marzo 2008, quarant'anni dopo la morte. Dall'aprile 2008 al settembre 2009 rimasero esposte in un sarcofago di cristallo; il 19 aprile 2010 furono trasferite nella cripta della nuova chiesa santuario, dove si possono vedere dietro un vetro.
La venerazione va oltre San Giovanni Rotondo. Su richiesta di papa Francesco le reliquie del santo furono esposte nella basilica di San Pietro dall'8 al 14 febbraio 2016. L'antico santuario porta inoltre il titolo di Santa Maria delle Grazie, Nostra Signora delle Grazie, con cui anche la devozione mariana ha conservato qui il suo posto.
Lo que aquí se venera es, ante todo, el propio san Pío de Pietrelcina. Sus restos fueron exhumados el 3 de marzo de 2008, cuarenta años después de su muerte. De abril de 2008 a septiembre de 2009 estuvieron expuestos en un sarcófago de cristal; el 19 de abril de 2010 fueron trasladados a la cripta de la nueva iglesia santuario, donde pueden verse tras un cristal.
La veneración va más allá de San Giovanni Rotondo. A petición del papa Francisco, las reliquias del santo se expusieron del 8 al 14 de febrero de 2016 en la basílica de San Pedro. Además, el antiguo santuario lleva el título de Santa Maria delle Grazie, Nuestra Señora de las Gracias, con lo que también la devoción mariana conservó aquí su lugar.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De site bestaat uit meerdere kerken naast elkaar. De kleine oude kapucijnenkerk met het aangrenzende klooster is de plek waar Padre Pio leefde. Bij een tweede ingang van het klooster ligt zijn cel, die voor bezoek is opengesteld; ook het koor van de oude kerk kan worden bezocht.
Toen de toeloop groeide, verrees ernaast een ruimere kerk. De werkzaamheden begonnen op 2 juli 1956 naar een ontwerp van architect Giuseppe Gentile uit Boiano; de wijding vond plaats op 1 juli 1959.
De grootste kerk is die van Renzo Piano. In februari 1998 werd de centrale fundering gestort; op 1 juli 2004 werd het gebouw geconsacreerd door mgr. Domenico Umberto D'Ambrosio en gewijd aan de heilige Pio.
Het bouwwerk gebruikt pietra di Apricena: 1.320 blokken steen, waarvan 22 volledig stenen bogen zijn gemetseld. De grootste boog overspant ongeveer vijftig meter bij ruim vijftien meter hoogte. Het dak is bekleed met vooraf geoxideerd koper.
Binnen en buiten werkten verschillende kunstenaars mee. Het altaar is van Arnaldo Pomodoro, het tabernakel van Floriano Bodini, gehouwen uit een blok lavasteen van de Etna. Giuliano Vangi maakte beeldhouwwerk en de ambo, Mimmo Paladino de bronzen deur, Cesarino Vincenzi de decoratieve fresco's. Op het voorplein staan acht stenen adelaars van Mario Rossello.
Aan de buitenzijde vallen twee dingen op: een stenen kruis van ruim veertig meter, samengesteld uit zeventig blokken en ontworpen door Renzo Piano, en acht klokken gegoten door de Pontificia Fonderia Marinelli in Agnone, geschonken door gelovigen. De crypte eronder is halfrond van vorm, overdekt met kegelvormige gewelven en versierd met verguld mozaïekwerk.
Op het hoogste punt van de stad staat ten slotte Casa Sollievo della Sofferenza, het door de heilige gestichte ziekenhuis, letterlijk het Huis voor de verlichting van het lijden. Het functioneert als particulier wetenschappelijk onderzoeksziekenhuis en kreeg in 1991 bij decreet van het Italiaanse ministerie van Volksgezondheid de status van instituut van nationaal belang.
Na miejsce składa się kilka sąsiadujących ze sobą kościołów. Mały dawny kościół kapucynów wraz z przylegającym klasztorem to przestrzeń, w której żył Ojciec Pio. Przy drugim wejściu do klasztoru znajduje się jego cela, udostępniona do zwiedzania; obejrzeć można także chór starego kościoła.
Gdy napływ pielgrzymów wzrósł, obok stanął obszerniejszy kościół. Prace rozpoczęto 2 lipca 1956 roku według projektu architekta Giuseppe Gentilego z Boiano; konsekracja odbyła się 1 lipca 1959 roku.
Największą świątynią jest kościół Renza Piana. W lutym 1998 roku wylano centralne fundamenty; 1 lipca 2004 roku budowlę konsekrował abp Domenico Umberto D'Ambrosio i dedykował ją świętemu Pio.
W budowli wykorzystano pietra di Apricena: 1320 bloków kamienia, z których wymurowano 22 łuki w całości kamienne. Największy łuk ma rozpiętość około pięćdziesięciu metrów przy ponad piętnastu metrach wysokości. Dach pokryto wstępnie utlenioną miedzią.
Wewnątrz i na zewnątrz pracowali różni artyści. Ołtarz jest dziełem Arnalda Pomodoro, tabernakulum wykuł Floriano Bodini z bloku lawy z Etny. Giuliano Vangi wykonał rzeźby i ambonę, Mimmo Paladino spiżowe drzwi, a Cesarino Vincenzi freski dekoracyjne. Na dziedzińcu przed kościołem stoi osiem kamiennych orłów Maria Rossella.
Na zewnątrz zwracają uwagę dwie rzeczy: kamienny krzyż o wysokości ponad czterdziestu metrów, złożony z siedemdziesięciu bloków i zaprojektowany przez Renza Piana, oraz osiem dzwonów odlanych w Pontificia Fonderia Marinelli w Agnone, ufundowanych przez wiernych. Krypta poniżej ma kształt półkolisty, przykrywają ją sklepienia stożkowe, a zdobi złocona mozaika.
Na najwyższym punkcie miasta stoi wreszcie Casa Sollievo della Sofferenza, szpital założony przez świętego, dosłownie Dom Ulgi w Cierpieniu. Działa jako prywatny szpital naukowo-badawczy i w 1991 roku dekretem włoskiego ministerstwa zdrowia otrzymał status instytutu o znaczeniu ogólnokrajowym.
Die Anlage besteht aus mehreren Kirchen nebeneinander. Die kleine alte Kapuzinerkirche mit dem angrenzenden Kloster ist der Ort, an dem Padre Pio lebte. An einem zweiten Eingang des Klosters liegt seine Zelle, die für Besucher geöffnet ist; auch der Chor der alten Kirche kann besichtigt werden.
Als der Zustrom wuchs, entstand daneben eine geräumigere Kirche. Die Arbeiten begannen am 2. Juli 1956 nach einem Entwurf des Architekten Giuseppe Gentile aus Boiano; die Weihe fand am 1. Juli 1959 statt.
Die größte Kirche ist die von Renzo Piano. Im Februar 1998 wurde das zentrale Fundament gegossen; am 1. Juli 2004 wurde der Bau von Mgr. Domenico Umberto D'Ambrosio konsekriert und dem heiligen Pio geweiht.
Der Bau verwendet pietra di Apricena: 1.320 Steinblöcke, aus denen 22 vollständig steinerne Bögen gemauert wurden. Der größte Bogen überspannt rund fünfzig Meter bei gut fünfzehn Metern Höhe. Das Dach ist mit vorbewittertem Kupfer gedeckt.
Innen und außen wirkten verschiedene Künstler mit. Der Altar stammt von Arnaldo Pomodoro, der Tabernakel von Floriano Bodini, gehauen aus einem Block Lavastein vom Ätna. Giuliano Vangi schuf Bildwerke und den Ambo, Mimmo Paladino die Bronzetür, Cesarino Vincenzi die dekorativen Fresken. Auf dem Vorplatz stehen acht steinerne Adler von Mario Rossello.
An der Außenseite fallen zwei Dinge auf: ein steinernes Kreuz von gut vierzig Metern, aus siebzig Blöcken zusammengesetzt und von Renzo Piano entworfen, und acht Glocken, gegossen von der Pontificia Fonderia Marinelli in Agnone und von Gläubigen gestiftet. Die Krypta darunter ist halbrund angelegt, von kegelförmigen Gewölben überdeckt und mit vergoldetem Mosaikwerk geschmückt.
Am höchsten Punkt der Stadt steht schließlich die Casa Sollievo della Sofferenza, das vom Heiligen gegründete Krankenhaus, wörtlich das Haus zur Linderung des Leidens. Es arbeitet als privates wissenschaftliches Forschungskrankenhaus und erhielt 1991 durch Dekret des italienischen Gesundheitsministeriums den Status eines Instituts von nationalem Rang.
Le site réunit plusieurs églises côte à côte. La petite église capucine ancienne et le couvent attenant sont les lieux où Padre Pio a vécu. Près d'une seconde entrée du couvent se trouve sa cellule, ouverte à la visite ; le chœur de l'ancienne église se visite lui aussi.
Lorsque l'affluence grandit, une église plus vaste s'éleva à côté. Les travaux commencèrent le 2 juillet 1956 sur un projet de l'architecte Giuseppe Gentile, de Boiano ; la consécration eut lieu le 1er juillet 1959.
La plus grande église est celle de Renzo Piano. En février 1998, les fondations centrales furent coulées ; le 1er juillet 2004, l'édifice fut consacré par Mgr Domenico Umberto D'Ambrosio et dédié à saint Pio.
La construction fait appel à la pietra di Apricena : 1 320 blocs de pierre, dont 22 arcs entièrement maçonnés en pierre. Le plus grand arc franchit une portée d'environ cinquante mètres pour un peu plus de quinze mètres de hauteur. La toiture est revêtue de cuivre préoxydé.
À l'intérieur comme à l'extérieur, plusieurs artistes ont collaboré. L'autel est d'Arnaldo Pomodoro, le tabernacle de Floriano Bodini, taillé dans un bloc de lave de l'Etna. Giuliano Vangi a réalisé des sculptures et l'ambon, Mimmo Paladino la porte de bronze, Cesarino Vincenzi les fresques décoratives. Sur le parvis se dressent huit aigles de pierre de Mario Rossello.
À l'extérieur, deux éléments retiennent le regard : une croix de pierre de plus de quarante mètres, composée de soixante-dix blocs et dessinée par Renzo Piano, et huit cloches fondues par la Pontificia Fonderia Marinelli d'Agnone, offertes par les fidèles. La crypte, en dessous, est de plan semi-circulaire, couverte de voûtes coniques et ornée de mosaïques dorées.
Au point le plus élevé de la ville se dresse enfin la Casa Sollievo della Sofferenza, l'hôpital fondé par le saint, littéralement la Maison du soulagement de la souffrance. Elle fonctionne comme hôpital privé de recherche scientifique et a reçu en 1991, par décret du ministère italien de la Santé, le statut d'institut d'intérêt national.
Il complesso è formato da più chiese affiancate. La piccola chiesa antica dei cappuccini, con il convento attiguo, è il luogo in cui visse Padre Pio. Presso un secondo ingresso del convento si trova la sua cella, aperta alle visite; si può visitare anche il coro della chiesa antica.
Quando l'afflusso crebbe, accanto ad essa sorse una chiesa più ampia. I lavori cominciarono il 2 luglio 1956 su progetto dell'architetto Giuseppe Gentile di Boiano; la consacrazione ebbe luogo il 1º luglio 1959.
La chiesa più grande è quella di Renzo Piano. Nel febbraio 1998 fu gettata la fondazione centrale; il 1º luglio 2004 l'edificio fu consacrato da monsignor Domenico Umberto D'Ambrosio e dedicato a san Pio.
La costruzione impiega la pietra di Apricena: 1.320 blocchi di pietra, con i quali sono stati murati 22 archi interamente lapidei. L'arco maggiore ha una luce di circa cinquanta metri per oltre quindici metri di altezza. La copertura è rivestita di rame preossidato.
All'interno e all'esterno hanno collaborato diversi artisti. L'altare è di Arnaldo Pomodoro, il tabernacolo di Floriano Bodini, scolpito in un blocco di pietra lavica dell'Etna. Giuliano Vangi ha realizzato sculture e l'ambone, Mimmo Paladino la porta di bronzo, Cesarino Vincenzi gli affreschi decorativi. Sul sagrato si trovano otto aquile di pietra di Mario Rossello.
All'esterno colpiscono due elementi: una croce di pietra di oltre quaranta metri, composta da settanta blocchi e disegnata da Renzo Piano, e otto campane fuse dalla Pontificia Fonderia Marinelli di Agnone, dono dei fedeli. La cripta sottostante ha pianta semicircolare, è coperta da volte coniche ed è decorata con mosaici dorati.
Nel punto più alto della città sorge infine Casa Sollievo della Sofferenza, l'ospedale fondato dal santo, letteralmente la Casa per il sollievo della sofferenza. Funziona come ospedale privato di ricerca scientifica e nel 1991, con decreto del ministero della Sanità italiano, ha ottenuto lo status di istituto di rilievo nazionale.
El recinto está formado por varias iglesias contiguas. La pequeña iglesia capuchina antigua, con el convento adyacente, es el lugar donde vivió el padre Pío. Junto a una segunda entrada del convento está su celda, abierta a las visitas; también puede visitarse el coro de la iglesia antigua.
Cuando la afluencia creció, se levantó al lado una iglesia más amplia. Las obras comenzaron el 2 de julio de 1956 según el proyecto del arquitecto Giuseppe Gentile, de Boiano; la consagración tuvo lugar el 1 de julio de 1959.
La iglesia mayor es la de Renzo Piano. En febrero de 1998 se hormigonó la cimentación central; el 1 de julio de 2004 el edificio fue consagrado por monseñor Domenico Umberto D'Ambrosio y dedicado a san Pío.
La construcción emplea pietra di Apricena: 1.320 bloques de piedra, con los que se levantaron 22 arcos enteramente de piedra. El mayor salva unos cincuenta metros por algo más de quince metros de altura. La cubierta está revestida de cobre preoxidado.
Dentro y fuera colaboraron distintos artistas. El altar es de Arnaldo Pomodoro y el tabernáculo de Floriano Bodini, tallado en un bloque de piedra volcánica del Etna. Giuliano Vangi hizo las esculturas y el ambón, Mimmo Paladino la puerta de bronce y Cesarino Vincenzi los frescos decorativos. En el atrio se alzan ocho águilas de piedra de Mario Rossello.
En el exterior llaman la atención dos cosas: una cruz de piedra de más de cuarenta metros, compuesta por setenta bloques y diseñada por Renzo Piano, y ocho campanas fundidas por la Pontificia Fonderia Marinelli de Agnone, donadas por los fieles. La cripta que hay debajo es de planta semicircular, cubierta con bóvedas cónicas y decorada con mosaicos dorados.
En el punto más alto de la ciudad se alza, por último, Casa Sollievo della Sofferenza, el hospital fundado por el santo, literalmente la Casa para el alivio del sufrimiento. Funciona como hospital privado de investigación científica y en 1991 recibió, por decreto del ministerio italiano de Sanidad, la condición de instituto de relevancia nacional.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De feestdag van de heilige Pio van Pietrelcina valt op 23 september, de dag van zijn sterven. De kerken van San Giovanni Rotondo behoren tot het aartsbisdom Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo.
Kenmerkend voor de devotie zijn de gebedsgroepen die in de jaren vijftig ontstonden en waarvan de statuten in 1951 werden vastgelegd. Zij verspreidden zich buiten Italië en vormen tot vandaag de georganiseerde kern van de verering.
Drie pausen bezochten de plaats. Johannes Paulus II kwam er in mei 1987, bij de honderdste verjaardag van Padre Pio's geboorte; bij dat bezoek ging hij ook naar het nabijgelegen heiligdom van de aartsengel Michaël. Benedictus XVI kwam op 21 juni 2009, en paus Franciscus op 17 maart 2018, vijftig jaar na de dood van de heilige.
Wspomnienie świętego Pio z Pietrelciny przypada 23 września, w dniu jego śmierci. Kościoły San Giovanni Rotondo należą do archidiecezji Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo.
Znakiem rozpoznawczym tej pobożności są grupy modlitewne, które powstały w latach pięćdziesiątych i których statuty zatwierdzono w 1951 roku. Rozprzestrzeniły się poza Włochy i do dziś stanowią zorganizowany rdzeń kultu.
Miejsce to odwiedziło trzech papieży. Jan Paweł II przybył tu w maju 1987 roku, w setną rocznicę urodzin Ojca Pio; przy tej okazji udał się także do pobliskiego sanktuarium świętego Michała Archanioła. Benedykt XVI przyjechał 21 czerwca 2009 roku, a papież Franciszek 17 marca 2018 roku, pięćdziesiąt lat po śmierci świętego.
Der Gedenktag des heiligen Pio von Pietrelcina fällt auf den 23. September, den Tag seines Todes. Die Kirchen von San Giovanni Rotondo gehören zum Erzbistum Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo.
Kennzeichnend für die Frömmigkeit sind die Gebetsgruppen, die in den fünfziger Jahren entstanden und deren Statuten 1951 festgelegt wurden. Sie verbreiteten sich über Italien hinaus und bilden bis heute den organisierten Kern der Verehrung.
Drei Päpste besuchten den Ort. Johannes Paul II. kam im Mai 1987 zum hundertsten Geburtstag von Padre Pio; bei diesem Besuch ging er auch zum nahe gelegenen Heiligtum des Erzengels Michael. Benedikt XVI. kam am 21. Juni 2009 und Papst Franziskus am 17. März 2018, fünfzig Jahre nach dem Tod des Heiligen.
La fête de saint Pio de Pietrelcina tombe le 23 septembre, jour de sa mort. Les églises de San Giovanni Rotondo relèvent de l'archidiocèse de Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo.
La dévotion se reconnaît surtout aux groupes de prière nés dans les années cinquante, dont les statuts furent fixés en 1951. Ils se sont répandus hors d'Italie et forment aujourd'hui encore le noyau organisé du culte.
Trois papes se sont rendus sur place. Jean-Paul II y vint en mai 1987, pour le centenaire de la naissance de Padre Pio ; lors de cette visite, il se rendit aussi au sanctuaire voisin de l'archange Michel. Benoît XVI vint le 21 juin 2009, et le pape François le 17 mars 2018, cinquante ans après la mort du saint.
La festa di san Pio da Pietrelcina cade il 23 settembre, giorno della sua morte. Le chiese di San Giovanni Rotondo appartengono all'arcidiocesi di Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo.
Caratteristici della devozione sono i gruppi di preghiera nati negli anni Cinquanta, i cui statuti furono fissati nel 1951. Si diffusero anche fuori d'Italia e costituiscono fino a oggi il nucleo organizzato della venerazione.
Tre papi hanno visitato il luogo. Giovanni Paolo II vi giunse nel maggio 1987, per il centenario della nascita di Padre Pio; in quell'occasione si recò anche al vicino santuario dell'arcangelo Michele. Benedetto XVI venne il 21 giugno 2009 e papa Francesco il 17 marzo 2018, cinquant'anni dopo la morte del santo.
La fiesta de san Pío de Pietrelcina es el 23 de septiembre, día de su muerte. Las iglesias de San Giovanni Rotondo pertenecen a la archidiócesis de Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo.
Característicos de esta devoción son los grupos de oración nacidos en los años cincuenta, cuyos estatutos se fijaron en 1951. Se extendieron fuera de Italia y siguen siendo hoy el núcleo organizado de la veneración.
Tres papas visitaron el lugar. Juan Pablo II acudió en mayo de 1987, en el centenario del nacimiento del padre Pío; en aquella visita se acercó también al cercano santuario del arcángel Miguel. Benedicto XVI vino el 21 de junio de 2009 y el papa Francisco el 17 de marzo de 2018, cincuenta años después de la muerte del santo.
