Van Pietrelcina naar de kapucijnenZ Pietrelciny do kapucynówVon Pietrelcina zu den KapuzinernDe Pietrelcina aux capucinsDa Pietrelcina ai cappucciniDe Pietrelcina a los capuchinos
Francesco Forgione werd op 25 mei 1887 geboren in Pietrelcina, een dorp bij Benevento in Zuid-Italië. Zijn ouders, Grazio en Giuseppa, waren eenvoudige landbouwers.
In 1903 trad hij in bij de kapucijnen in Morcone en nam hij de kloosternaam Pio aan. Op 10 augustus 1910 werd hij in Benevento tot priester gewijd. Vanwege zijn zwakke gezondheid verbleef hij de eerste jaren als priester vaak bij zijn familie in Pietrelcina.
Op 28 juli 1916 vestigde hij zich in het klooster van San Giovanni Rotondo, hoog op het Gargano-schiereiland. Hij bleef er de rest van zijn leven.
Francesco Forgione przyszedł na świat 25 maja 1887 roku w Pietrelcinie, wsi koło Benewentu w południowych Włoszech. Jego rodzice, Grazio i Giuseppa, byli prostymi rolnikami.
W 1903 roku wstąpił do kapucynów w Morcone i przyjął imię zakonne Pio. Święcenia kapłańskie otrzymał 10 sierpnia 1910 roku w Benewencie. Z powodu słabego zdrowia przez pierwsze lata kapłaństwa często przebywał u rodziny w Pietrelcinie.
Dnia 28 lipca 1916 roku zamieszkał w klasztorze w San Giovanni Rotondo, wysoko na półwyspie Gargano. Pozostał tam do końca życia.
Francesco Forgione wurde am 25. Mai 1887 in Pietrelcina geboren, einem Dorf bei Benevent in Süditalien. Seine Eltern Grazio und Giuseppa waren einfache Bauern.
1903 trat er bei den Kapuzinern in Morcone ein und erhielt den Ordensnamen Pio. Am 10. August 1910 wurde er in Benevent zum Priester geweiht. Wegen seiner schwachen Gesundheit lebte er in den ersten Priesterjahren oft bei seiner Familie in Pietrelcina.
Am 28. Juli 1916 zog er in das Kloster von San Giovanni Rotondo, hoch oben auf der Halbinsel Gargano. Dort blieb er bis zu seinem Tod.
Francesco Forgione naît le 25 mai 1887 à Pietrelcina, un village près de Bénévent, dans le sud de l'Italie. Ses parents, Grazio et Giuseppa, sont de simples paysans.
En 1903, il entre chez les capucins à Morcone et reçoit le nom de religion de Pio. Le 10 août 1910, il est ordonné prêtre à Bénévent. En raison de sa santé fragile, il passe souvent les premières années de son sacerdoce auprès de sa famille, à Pietrelcina.
Le 28 juillet 1916, il s'installe au couvent de San Giovanni Rotondo, perché sur le promontoire du Gargano. Il y restera jusqu'à sa mort.
Francesco Forgione nacque il 25 maggio 1887 a Pietrelcina, un paese vicino a Benevento, nel Sud Italia. I suoi genitori, Grazio e Giuseppa, erano semplici contadini.
Nel 1903 entrò tra i cappuccini a Morcone e prese il nome religioso di Pio. Il 10 agosto 1910 fu ordinato sacerdote a Benevento. A causa della salute fragile, nei primi anni di sacerdozio rimase spesso presso la famiglia a Pietrelcina.
Il 28 luglio 1916 si stabilì nel convento di San Giovanni Rotondo, in alto sul Gargano. Vi rimase fino alla morte.
Francesco Forgione nació el 25 de mayo de 1887 en Pietrelcina, un pueblo cercano a Benevento, en el sur de Italia. Sus padres, Grazio y Giuseppa, eran sencillos campesinos.
En 1903 ingresó con los capuchinos en Morcone y tomó el nombre religioso de Pío. El 10 de agosto de 1910 fue ordenado sacerdote en Benevento. Por su frágil salud, durante los primeros años de sacerdocio vivió a menudo con su familia en Pietrelcina.
El 28 de julio de 1916 se instaló en el convento de San Giovanni Rotondo, en lo alto del Gargano. Allí permaneció hasta su muerte.
De stigmata en de biechtstoelStygmaty i konfesjonałDie Stigmata und der BeichtstuhlLes stigmates et le confessionnalLe stimmate e il confessionaleLos estigmas y el confesonario
Op 20 september 1918 verschenen, terwijl hij in het koor van de kloosterkerk bad, wonden aan zijn handen, voeten en zijde: de stigmata. Hij droeg ze tot aan zijn dood en bedekte zijn handen met handschoenen zonder vingertoppen.
Er kwamen bezoekers van heinde en verre, en steeds meer van hen wilden bij hem biechten. Hij zat daarvoor urenlang in de biechtstoel. De kerkelijke overheid onderzocht de zaak; het Heilig Officie legde hem in de jaren twintig en dertig beperkingen op voor zijn openbare optreden, die later weer werden opgeheven.
Hij zette zich in voor zieken. Op zijn initiatief ontstond het ziekenhuis Casa Sollievo della Sofferenza, het Huis ter Verlichting van het Lijden, dat in 1956 zijn deuren opende in San Giovanni Rotondo.
Dnia 20 września 1918 roku, gdy modlił się w chórze klasztornego kościoła, na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się rany: stygmaty. Nosił je aż do śmierci, a dłonie okrywał rękawiczkami bez palców.
Zaczęli przyjeżdżać ludzie z dalekich stron i coraz więcej z nich chciało u niego się wyspowiadać. Spędzał więc długie godziny w konfesjonale. Władze kościelne zbadały sprawę, a Święte Oficjum nałożyło na niego w latach dwudziestych i trzydziestych ograniczenia w publicznej posłudze, które później zniesiono.
Troszczył się o chorych. Z jego inicjatywy powstał szpital Casa Sollievo della Sofferenza, Dom Ulgi w Cierpieniu, otwarty w 1956 roku w San Giovanni Rotondo.
Am 20. September 1918 erschienen, während er im Chor der Klosterkirche betete, Wundmale an seinen Händen, Füßen und an der Seite: die Stigmata. Er trug sie bis zu seinem Tod und verbarg seine Hände unter fingerlosen Handschuhen.
Besucher kamen aus weiter Ferne, und immer mehr von ihnen wollten bei ihm beichten. Dafür saß er stundenlang im Beichtstuhl. Die kirchliche Obrigkeit prüfte den Fall; das Heilige Offizium erlegte ihm in den zwanziger und dreißiger Jahren Einschränkungen für sein öffentliches Wirken auf, die später wieder aufgehoben wurden.
Er setzte sich für Kranke ein. Auf seine Initiative entstand das Krankenhaus Casa Sollievo della Sofferenza, das „Haus der Linderung des Leidens“, das 1956 in San Giovanni Rotondo eröffnet wurde.
Le 20 septembre 1918, alors qu'il prie dans le chœur de l'église du couvent, des plaies apparaissent à ses mains, à ses pieds et à son côté : ce sont les stigmates. Il les porte jusqu'à sa mort et couvre ses mains de mitaines sans doigts.
Des visiteurs viennent de loin, et de plus en plus souhaitent se confesser à lui. Il passe donc de longues heures au confessionnal. Les autorités de l'Église examinent l'affaire ; le Saint-Office lui impose, dans les années vingt et trente, des restrictions dans son ministère public, levées par la suite.
Il se soucie des malades. À son initiative naît l'hôpital Casa Sollievo della Sofferenza, la Maison du soulagement de la souffrance, ouvert en 1956 à San Giovanni Rotondo.
Il 20 settembre 1918, mentre pregava nel coro della chiesa del convento, comparvero delle ferite alle mani, ai piedi e al costato: le stimmate. Le portò fino alla morte e teneva le mani coperte da guanti senza dita.
Arrivarono visitatori da lontano, e sempre più persone volevano confessarsi da lui. Per questo trascorreva ore intere in confessionale. Le autorità ecclesiastiche esaminarono il caso; il Sant'Uffizio gli impose, negli anni Venti e Trenta, limitazioni al ministero pubblico, poi revocate.
Si prese cura dei malati. Per sua iniziativa nacque l'ospedale Casa Sollievo della Sofferenza, inaugurato nel 1956 a San Giovanni Rotondo.
El 20 de septiembre de 1918, mientras rezaba en el coro de la iglesia del convento, aparecieron heridas en sus manos, sus pies y su costado: los estigmas. Los llevó hasta su muerte y se cubría las manos con mitones sin dedos.
Llegaron visitantes de lejos, y cada vez más querían confesarse con él. Por eso pasaba horas enteras en el confesonario. Las autoridades de la Iglesia examinaron el caso; el Santo Oficio le impuso en los años veinte y treinta restricciones en su ministerio público, que más tarde se levantaron.
Se preocupó por los enfermos. Por iniciativa suya nació el hospital Casa Sollievo della Sofferenza, la Casa del Alivio del Sufrimiento, inaugurado en 1956 en San Giovanni Rotondo.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatVénération et patronageCulto e patronatoVeneración y patronazgo
Pater Pio overleed op 23 september 1968, eenentachtig jaar oud, in San Giovanni Rotondo. Vele duizenden mensen woonden de uitvaart bij. Johannes Paulus II verklaarde hem op 2 mei 1999 zalig en op 16 juni 2002 heilig.
Als kapucijn hoorde hij bij de grote familie van Franciscus van Assisi, wiens stigmata hij deelde. Ook de kapucijnenpij en het sobere kloosterleven op zijn beelden herinneren aan die traditie.
Hij geldt als patroon van de vrijwilligers van de civiele bescherming en van jongeren. Wereldwijd bestaan gebedsgroepen die zijn naam dragen en die hij tijdens zijn leven zelf heeft aangemoedigd.
Ojciec Pio zmarł 23 września 1968 roku w San Giovanni Rotondo, mając osiemdziesiąt jeden lat. W pogrzebie wzięły udział tysiące ludzi. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 2 maja 1999 roku, a świętym 16 czerwca 2002 roku.
Jako kapucyn należał do wielkiej rodziny świętego Franciszka z Asyżu, którego stygmaty również dzielił. Brązowy habit i surowe życie klasztorne widoczne na jego wizerunkach przypominają o tej tradycji.
Uważany jest za patrona wolontariuszy obrony cywilnej oraz młodzieży. Na całym świecie działają grupy modlitewne jego imienia, które popierał jeszcze za życia.
Pater Pio starb am 23. September 1968 im Alter von einundachtzig Jahren in San Giovanni Rotondo. Viele Tausende nahmen an der Beisetzung teil. Johannes Paul II. sprach ihn am 2. Mai 1999 selig und am 16. Juni 2002 heilig.
Als Kapuziner gehörte er zur großen Familie des heiligen Franz von Assisi, dessen Wundmale er teilte. Der braune Habit und das schlichte Klosterleben auf seinen Darstellungen erinnern an diese Tradition.
Er gilt als Patron der Zivilschutzhelfer und der Jugendlichen. Weltweit gibt es Gebetsgruppen, die seinen Namen tragen und die er schon zu Lebzeiten gefördert hat.
Padre Pio meurt le 23 septembre 1968 à San Giovanni Rotondo, à l'âge de quatre-vingt-un ans. Des milliers de personnes assistent à ses obsèques. Jean-Paul II le béatifie le 2 mai 1999 et le canonise le 16 juin 2002.
En tant que capucin, il appartient à la grande famille de saint François d'Assise, dont il partage les stigmates. L'habit brun et la vie sobre du couvent, visibles sur ses images, rappellent cette tradition.
Il est considéré comme le patron des bénévoles de la protection civile et des jeunes. Dans le monde entier existent des groupes de prière qui portent son nom et qu'il avait encouragés de son vivant.
Padre Pio morì il 23 settembre 1968 a San Giovanni Rotondo, a ottantuno anni. Ai funerali parteciparono migliaia di persone. Giovanni Paolo II lo proclamò beato il 2 maggio 1999 e santo il 16 giugno 2002.
Come cappuccino apparteneva alla grande famiglia di san Francesco d'Assisi, di cui condivise le stimmate. Il saio marrone e la vita sobria del convento, visibili nelle sue immagini, richiamano questa tradizione.
È considerato patrono dei volontari della protezione civile e dei giovani. In tutto il mondo esistono gruppi di preghiera che portano il suo nome e che egli stesso incoraggiò in vita.
El Padre Pío murió el 23 de septiembre de 1968 en San Giovanni Rotondo, a los ochenta y un años. Miles de personas asistieron al funeral. Juan Pablo II lo beatificó el 2 de mayo de 1999 y lo canonizó el 16 de junio de 2002.
Como capuchino pertenecía a la gran familia de san Francisco de Asís, cuyos estigmas compartió. El hábito pardo y la vida sobria del convento que muestran sus imágenes recuerdan esa tradición.
Se le considera patrono de los voluntarios de protección civil y de los jóvenes. En todo el mundo existen grupos de oración que llevan su nombre y que él mismo animó en vida.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, iconographie et dévotionFesta, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag valt op 23 september, de dag waarop hij overleed. In San Giovanni Rotondo trekt die dag pelgrims uit vele landen, en het klooster met zijn graf behoort tot de meest bezochte bedevaartsoorden van Italië.
Op afbeeldingen draagt hij de bruine pij van de kapucijnen met koord, een baard en handschoenen zonder vingertoppen die de stigmata bedekken. Vaak houdt hij een rozenkrans of een kruis vast.
Wie hem thuis een plaats wil geven, kiest meestal een beeld, een medaille of een gebedskaart met zijn portret. In de Pater Pio-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jego wspomnienie liturgiczne przypada 23 września, w dniu śmierci. W San Giovanni Rotondo zjeżdżają wtedy pielgrzymi z wielu krajów, a klasztor z jego grobem należy do najczęściej odwiedzanych miejsc pielgrzymkowych we Włoszech.
Na wizerunkach nosi brązowy habit kapucyński przepasany sznurem, ma brodę i rękawiczki bez palców, które zakrywają stygmaty. Często trzyma w rękach różaniec albo krzyż.
Kto chce mieć go w domu, wybiera zwykle figurkę, medalik albo obrazek z modlitwą. W kolekcji świętego Ojca Pio znajdują się figurki, medaliki, obrazki modlitewne i różańce.
Sein Gedenktag ist der 23. September, sein Todestag. In San Giovanni Rotondo kommen an diesem Tag Pilger aus vielen Ländern zusammen, und das Kloster mit seinem Grab gehört zu den meistbesuchten Wallfahrtsorten Italiens.
Auf Bildern trägt er den braunen Kapuzinerhabit mit Strick, einen Bart und fingerlose Handschuhe, die die Stigmata bedecken. Oft hält er einen Rosenkranz oder ein Kreuz in den Händen.
Wer ihm zu Hause einen Platz geben möchte, wählt meist eine Figur, eine Medaille oder ein Gebetsbild mit seinem Porträt. In der Kollektion des heiligen Pater Pio stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Sa fête tombe le 23 septembre, jour de sa mort. À San Giovanni Rotondo, elle rassemble des pèlerins de nombreux pays, et le couvent qui abrite sa tombe compte parmi les lieux de pèlerinage les plus fréquentés d'Italie.
Sur les images, il porte l'habit brun des capucins avec la cordelière, la barbe et des mitaines sans doigts qui cachent les stigmates. Il tient souvent un chapelet ou une croix.
Pour lui faire une place chez soi, on choisit le plus souvent une statue, une médaille ou une image de prière à son portrait. Dans la collection de saint Padre Pio, statues, médailles, images de prière et chapelets sont réunis.
La sua festa cade il 23 settembre, giorno della morte. A San Giovanni Rotondo richiama pellegrini da molti paesi, e il convento che custodisce la sua tomba è tra i luoghi di pellegrinaggio più visitati d'Italia.
Nelle immagini indossa il saio marrone dei cappuccini con il cordone, porta la barba e i guanti senza dita che coprono le stimmate. Spesso tiene tra le mani un rosario o una croce.
Chi vuole dargli un posto in casa sceglie di solito una statua, una medaglia o un santino con il suo ritratto. Nella collezione di san Padre Pio trovano posto statue, medaglie, santini e rosari.
Su fiesta cae el 23 de septiembre, día de su muerte. En San Giovanni Rotondo reúne ese día a peregrinos de muchos países, y el convento que guarda su tumba figura entre los lugares de peregrinación más visitados de Italia.
En las imágenes viste el hábito pardo de los capuchinos con cordón, lleva barba y mitones sin dedos que cubren los estigmas. Con frecuencia sostiene un rosario o una cruz.
Quien quiere darle un lugar en casa suele elegir una imagen, una medalla o una estampa con su retrato. En la colección de san Padre Pío hay imágenes, medallas, estampas y rosarios.
