Croagh PatrickCroagh PatrickCroagh PatrickCroagh PatrickCroagh PatrickCroagh Patrick

De berg werd lang voor de christelijke tijd bezocht. Archeologisch onderzoek bracht op de top de resten aan het licht van een omheining die de bergtop omsloot, met tientallen ronde hutten ertegenaan. Deze sporen dateren uit de bronstijd.

Op de top zijn ook vroegchristelijke resten gevonden. Een klein bedehuis, een oratorium, wordt gedateerd tussen ongeveer 400 en 900 na Christus. De berg was dus al in de vroege middeleeuwen een plaats van christelijke verering.

De verbinding met Sint-Patrick gaat terug op de zevende eeuw. De schrijver Tírechán vertelt dat Patrick veertig dagen op de berg doorbracht, zoals Mozes op de Sinaï. Een deel van de latere overlevering plaatst dat verblijf in het jaar 441 en verbindt het met de veertig dagen van de vasten.

In de eeuwen daarna groeide de beklimming uit tot een vaste bedevaart. De pelgrims volgden een pad vanaf Murrisk aan de noordzijde en legden onderweg een reeks staties af, waarbij zij rond steenhopen liepen en gebeden opzegden.

Negentiende-eeuwse reizigers beschreven de tocht als zwaar. De schrijver William Makepeace Thackeray zag pelgrims die de voorgeschreven staties met pijn en bloedende voeten aflegden, terwijl zij een vastgesteld aantal malen het Weesgegroet, het Onzevader en de geloofsbelijdenis baden. De bedevaart hield vast aan de laatste zondag van juli, een datum die samenvalt met het oude oogstfeest Lúnasa.

In 1905 bouwden twaalf mannen uit de omgeving een kerkje op de top. Zij gebruikten steen uit de streek; de cement werd door ezels de berg op gedragen. Het kerkje werd op 20 juli 1905 ingewijd.

Sindsdien wordt op de top de eucharistie gevierd. De aartsbisschop van het bisdom en de apostolisch nuntius zijn op Reek Sunday doorgaans aanwezig. Aan de voet van de berg, in Murrisk, staat het nationale monument voor de slachtoffers van de hongersnood, tegenover het informatiecentrum.

Górę odwiedzano na długo przed czasami chrześcijańskimi. Badania archeologiczne odsłoniły na szczycie pozostałości wału otaczającego wierzchołek, a przy nim kilkadziesiąt okrągłych chat. Ślady te pochodzą z epoki brązu.

Na szczycie znaleziono również pozostałości wczesnochrześcijańskie. Niewielką świątynię, oratorium, datuje się na okres między około 400 a 900 rokiem po Chrystusie. Góra była więc miejscem kultu chrześcijańskiego już we wczesnym średniowieczu.

Związek ze świętym Patrykiem sięga VII wieku. Pisarz Tírechán opowiada, że Patryk spędził na górze czterdzieści dni, jak Mojżesz na Synaju. Część późniejszej tradycji umieszcza ten pobyt w roku 441 i łączy go z czterdziestoma dniami Wielkiego Postu.

W następnych stuleciach wejście na szczyt przerodziło się w stałą pielgrzymkę. Pielgrzymi szli ścieżką z Murrisk od strony północnej i po drodze odprawiali szereg stacji, okrążając kopce kamieni i odmawiając modlitwy.

Dziewiętnastowieczni podróżnicy opisywali tę wędrówkę jako bardzo ciężką. Pisarz William Makepeace Thackeray widział pielgrzymów, którzy odprawiali przepisane stacje w bólu i z krwawiącymi stopami, odmawiając ustaloną liczbę razy Zdrowaś Maryjo, Ojcze nasz i wyznanie wiary. Pielgrzymka pozostała przy ostatniej niedzieli lipca, dacie zbiegającej się ze starym świętem plonów Lúnasa.

W 1905 roku dwunastu mężczyzn z okolicy zbudowało na szczycie kościółek. Użyli miejscowego kamienia, a cement wnosiły na górę osły. Kościółek poświęcono 20 lipca 1905 roku.

Od tego czasu na szczycie sprawuje się Eucharystię. Arcybiskup diecezji i nuncjusz apostolski są w Reek Sunday zwykle obecni. U stóp góry, w Murrisk, naprzeciw centrum informacyjnego stoi narodowy pomnik ofiar wielkiego głodu.

Der Berg wurde lange vor christlicher Zeit aufgesucht. Archäologische Untersuchungen legten auf dem Gipfel die Reste einer Umfriedung frei, die die Bergkuppe umschloss, mit Dutzenden von Rundhütten daran. Diese Spuren stammen aus der Bronzezeit.

Auf dem Gipfel wurden auch frühchristliche Reste gefunden. Ein kleines Gotteshaus, ein Oratorium, wird zwischen etwa 400 und 900 nach Christus datiert. Der Berg war also schon im frühen Mittelalter ein Ort christlicher Verehrung.

Die Verbindung mit dem heiligen Patrick geht auf das siebte Jahrhundert zurück. Der Schriftsteller Tírechán berichtet, Patrick habe vierzig Tage auf dem Berg verbracht, wie Mose auf dem Sinai. Ein Teil der späteren Überlieferung datiert diesen Aufenthalt auf das Jahr 441 und verbindet ihn mit den vierzig Tagen der Fastenzeit.

In den folgenden Jahrhunderten wuchs der Aufstieg zu einer festen Wallfahrt heran. Die Pilger folgten einem Weg, der in Murrisk an der Nordseite begann, und legten unterwegs eine Reihe von Stationen ab, wobei sie um Steinhaufen herumgingen und Gebete sprachen.

Reisende des neunzehnten Jahrhunderts beschrieben den Weg als beschwerlich. Der Schriftsteller William Makepeace Thackeray sah Pilger, die die vorgeschriebenen Stationen unter Schmerzen und mit blutenden Füßen absolvierten, während sie eine festgelegte Zahl von Ave Maria, Vaterunser und Glaubensbekenntnissen beteten. Die Wallfahrt hielt am letzten Sonntag im Juli fest, einem Datum, das mit dem alten Erntefest Lúnasa zusammenfällt.

1905 errichteten zwölf Männer aus der Umgebung eine kleine Kirche auf dem Gipfel. Sie verwendeten Stein aus der Gegend; den Zement trugen Esel den Berg hinauf. Am 20. Juli 1905 wurde die Kirche eingeweiht.

Seither wird auf dem Gipfel die Eucharistie gefeiert. Der Erzbischof der Diözese und der Apostolische Nuntius sind am Reek Sunday in der Regel anwesend. Am Fuß des Berges, in Murrisk, steht gegenüber dem Informationszentrum das nationale Denkmal für die Opfer der Hungersnot.

La montagne était fréquentée bien avant l'époque chrétienne. Les fouilles archéologiques ont mis au jour au sommet les vestiges d'une enceinte qui en faisait le tour, flanquée de dizaines de huttes circulaires. Ces traces remontent à l'âge du bronze.

Des vestiges paléochrétiens ont également été découverts au sommet. Un petit édifice de prière, un oratoire, est daté d'entre 400 et 900 environ après Jésus-Christ. La montagne était donc déjà, au haut Moyen Âge, un lieu de culte chrétien.

Le lien avec saint Patrick remonte au septième siècle. L'auteur Tírechán raconte que Patrick passa quarante jours sur la montagne, à l'exemple de Moïse au Sinaï. Une partie de la tradition postérieure situe ce séjour en l'an 441 et le rattache aux quarante jours du carême.

Au fil des siècles suivants, l'ascension devint un pèlerinage régulier. Les pèlerins suivaient un sentier partant de Murrisk, sur le versant nord, et accomplissaient en chemin une série de stations, tournant autour de cairns et récitant des prières.

Les voyageurs du dix-neuvième siècle décrivirent la montée comme éprouvante. L'écrivain William Makepeace Thackeray vit des pèlerins accomplir les stations prescrites dans la douleur, les pieds en sang, tout en récitant un nombre déterminé de fois l'Ave Maria, le Notre Père et le Credo. Le pèlerinage resta fixé au dernier dimanche de juillet, une date qui coïncide avec l'antique fête des moissons, Lúnasa.

En 1905, douze hommes de la région bâtirent une petite église au sommet. Ils employèrent la pierre du pays ; le ciment fut monté à dos d'âne. L'église fut consacrée le 20 juillet 1905.

Depuis lors, l'eucharistie est célébrée au sommet. L'archevêque du diocèse et le nonce apostolique y sont généralement présents le Reek Sunday. Au pied de la montagne, à Murrisk, s'élève le monument national aux victimes de la Grande Famine, face au centre d'accueil.

La montagna era frequentata molto prima dell'era cristiana. Le ricerche archeologiche hanno portato alla luce sulla cima i resti di una cinta che racchiudeva la sommità, con decine di capanne circolari addossate. Queste tracce risalgono all'età del bronzo.

Sulla cima sono stati rinvenuti anche resti paleocristiani. Un piccolo luogo di culto, un oratorio, è datato tra il 400 e il 900 circa dopo Cristo. La montagna era dunque già nell'alto medioevo un luogo di venerazione cristiana.

Il legame con san Patrizio risale al VII secolo. Lo scrittore Tírechán racconta che Patrizio trascorse quaranta giorni sulla montagna, come Mosè sul Sinai. Una parte della tradizione successiva colloca quel soggiorno nell'anno 441 e lo collega ai quaranta giorni della quaresima.

Nei secoli seguenti la salita divenne un pellegrinaggio stabile. I pellegrini seguivano un sentiero che parte da Murrisk sul versante settentrionale e lungo il percorso compivano una serie di stazioni, girando attorno a cumuli di pietre e recitando preghiere.

I viaggiatori dell'Ottocento descrissero la salita come faticosa. Lo scrittore William Makepeace Thackeray vide pellegrini che compivano le stazioni prescritte con dolore e con i piedi sanguinanti, recitando un numero stabilito di Ave Maria, di Padre nostro e del credo. Il pellegrinaggio rimase fedele all'ultima domenica di luglio, una data che coincide con l'antica festa del raccolto Lúnasa.

Nel 1905 dodici uomini della zona costruirono una chiesetta sulla cima. Usarono pietra del luogo; il cemento fu portato su dagli asini. La chiesetta fu benedetta il 20 luglio 1905.

Da allora sulla cima si celebra l'eucaristia. L'arcivescovo della diocesi e il nunzio apostolico sono di norma presenti la domenica della Reek Sunday. Ai piedi della montagna, a Murrisk, sorge il monumento nazionale alle vittime della carestia, di fronte al centro visitatori.

La montaña se frecuentaba mucho antes de la era cristiana. Las excavaciones arqueológicas sacaron a la luz en la cima los restos de un recinto que rodeaba la cumbre, con decenas de cabañas circulares adosadas. Estos vestigios datan de la Edad del Bronce.

En la cima se han hallado también restos paleocristianos. Un pequeño oratorio se fecha entre los años 400 y 900 aproximadamente. La montaña era, por tanto, ya en la alta Edad Media un lugar de culto cristiano.

La vinculación con san Patricio se remonta al siglo VII. El escritor Tírechán cuenta que Patricio pasó cuarenta días en la montaña, como Moisés en el Sinaí. Parte de la tradición posterior sitúa esa estancia en el año 441 y la relaciona con los cuarenta días de la Cuaresma.

En los siglos siguientes el ascenso se convirtió en una peregrinación consolidada. Los peregrinos seguían un sendero que partía de Murrisk, por la vertiente norte, y recorrían por el camino una serie de estaciones, dando vueltas en torno a montones de piedras y recitando oraciones.

Los viajeros del siglo XIX describieron la subida como durísima. El escritor William Makepeace Thackeray vio a peregrinos que cumplían las estaciones prescritas con dolor y con los pies ensangrentados, mientras rezaban un número fijo de veces el Avemaría, el Padrenuestro y el credo. La peregrinación se mantuvo fiel al último domingo de julio, fecha que coincide con la antigua fiesta de la cosecha, Lúnasa.

En 1905 doce hombres de la comarca construyeron una pequeña iglesia en la cima. Emplearon piedra de la zona; el cemento lo subieron a lomos de burros. El templo se bendijo el 20 de julio de 1905.

Desde entonces se celebra la eucaristía en la cumbre. El arzobispo de la diócesis y el nuncio apostólico suelen estar presentes el Reek Sunday. Al pie de la montaña, en Murrisk, se alza el monumento nacional a las víctimas de la Gran Hambruna, frente al centro de visitantes.

In Croagh Patrick wordt geen beeld of reliek vereerd. Het voorwerp van de devotie is de berg zelf, en daarmee de herinnering aan Sint-Patrick, de patroonheilige van Ierland.

De overlevering vertelt dat Patrick hier veertig dagen vastte en bad, naar het voorbeeld van Mozes op de Sinaï. Die zevende-eeuwse tekst van Tírechán vormt de oudste schriftelijke getuigenis en verbindt de berg blijvend met zijn naam.

De beklimming zelf is de vorm die de verering heeft aangenomen. Zij geldt als een boetetocht. Pelgrims lopen vaak in stilte omhoog en leggen onderweg de staties af; negentiende-eeuwse waarnemers beschreven hoe zwaar die oefeningen konden zijn.

Op de top horen de biecht en de eucharistie bij de bedevaart. Daarmee is de tocht niet alleen een weg naar een plaats, maar van begin tot eind een oefening in gebed en boete. De berg zelf is het heiligdom.

W Croagh Patrick nie czci się żadnej figury ani relikwii. Przedmiotem pobożności jest sama góra, a wraz z nią pamięć o świętym Patryku, patronie Irlandii.

Tradycja mówi, że Patryk pościł tu i modlił się przez czterdzieści dni, na wzór Mojżesza na Synaju. Ten pochodzący z VII wieku tekst Tírechána stanowi najstarsze świadectwo pisane i trwale wiąże górę z jego imieniem.

Formą, jaką przybrał kult, jest samo wejście na szczyt. Uchodzi ono za wędrówkę pokutną. Pielgrzymi często wspinają się w milczeniu i po drodze odprawiają stacje; dziewiętnastowieczni obserwatorzy opisywali, jak ciężkie potrafiły być te praktyki.

Na szczycie do pielgrzymki należą spowiedź i Eucharystia. Wędrówka nie jest więc jedynie drogą do pewnego miejsca, lecz od początku do końca ćwiczeniem w modlitwie i pokucie. Sanktuarium jest tu sama góra.

In Croagh Patrick wird weder ein Bild noch eine Reliquie verehrt. Gegenstand der Andacht ist der Berg selbst und damit die Erinnerung an den heiligen Patrick, den Schutzpatron Irlands.

Die Überlieferung erzählt, Patrick habe hier vierzig Tage gefastet und gebetet, nach dem Vorbild des Mose auf dem Sinai. Der Text Tírecháns aus dem siebten Jahrhundert ist das älteste schriftliche Zeugnis und verbindet den Berg dauerhaft mit seinem Namen.

Der Aufstieg selbst ist die Form, die die Verehrung angenommen hat. Er gilt als Bußweg. Die Pilger gehen oft schweigend hinauf und legen unterwegs die Stationen ab; Beobachter des neunzehnten Jahrhunderts beschrieben, wie hart diese Übungen sein konnten.

Auf dem Gipfel gehören Beichte und Eucharistie zur Wallfahrt. Damit ist der Weg nicht nur ein Weg zu einem Ort, sondern von Anfang bis Ende eine Übung in Gebet und Buße. Der Berg selbst ist das Heiligtum.

À Croagh Patrick, on ne vénère ni image ni relique. L'objet de la dévotion est la montagne elle-même, et avec elle la mémoire de saint Patrick, patron de l'Irlande.

La tradition rapporte que Patrick y jeûna et pria quarante jours, à l'exemple de Moïse au Sinaï. Ce texte de Tírechán, du septième siècle, constitue le plus ancien témoignage écrit et lie durablement la montagne à son nom.

L'ascension elle-même est la forme qu'a prise la vénération. Elle vaut comme un chemin de pénitence. Les pèlerins montent souvent en silence et accomplissent les stations en chemin ; les observateurs du dix-neuvième siècle ont décrit la dureté de ces exercices.

Au sommet, la confession et l'eucharistie font partie du pèlerinage. La montée n'est donc pas seulement un chemin vers un lieu, mais d'un bout à l'autre un exercice de prière et de pénitence. La montagne est elle-même le sanctuaire.

A Croagh Patrick non si venera alcuna immagine né alcuna reliquia. Oggetto della devozione è la montagna stessa e, con essa, la memoria di san Patrizio, patrono d'Irlanda.

La tradizione racconta che Patrizio digiunò e pregò qui per quaranta giorni, sull'esempio di Mosè sul Sinai. Quel testo di Tírechán, del VII secolo, costituisce la più antica testimonianza scritta e lega per sempre la montagna al suo nome.

La salita stessa è la forma che la venerazione ha assunto. Vale come cammino di penitenza. I pellegrini salgono spesso in silenzio e lungo il percorso compiono le stazioni; gli osservatori dell'Ottocento descrissero quanto potessero essere dure quelle pratiche.

Sulla cima la confessione e l'eucaristia fanno parte del pellegrinaggio. Così la salita non è soltanto un cammino verso un luogo, ma dal principio alla fine un esercizio di preghiera e di penitenza. La montagna stessa è il santuario.

En Croagh Patrick no se venera ninguna imagen ni ninguna reliquia. El objeto de la devoción es la montaña misma y, con ella, el recuerdo de san Patricio, patrono de Irlanda.

La tradición cuenta que Patricio ayunó y oró aquí durante cuarenta días, a imitación de Moisés en el Sinaí. Aquel texto de Tírechán, del siglo VII, constituye el testimonio escrito más antiguo y liga la montaña de forma duradera a su nombre.

El propio ascenso es la forma que ha adoptado la veneración. Se considera un camino de penitencia. Los peregrinos suben a menudo en silencio y cumplen por el camino las estaciones; los observadores del siglo XIX describieron lo duros que podían resultar esos ejercicios.

En la cima, la confesión y la eucaristía forman parte de la peregrinación. Así, el camino no es solo una vía hacia un lugar, sino, de principio a fin, un ejercicio de oración y penitencia. La montaña misma es el santuario.

De berg heeft een opvallende kegelvorm en is vanaf de kust van Clew Bay van verre te herkennen. De tocht begint doorgaans in het dorp Murrisk, waar het pad aan de noordzijde omhoog voert.

Onderweg passeert u drie staties. De eerste ligt op de helling bij een beeld van Sint-Patrick, dat de overgang markeert naar het ruwere bergpad. Hier begint voor veel pelgrims het eigenlijke gebed.

De tweede statie is de top zelf, met de plek die Leaba Phádraig of het bed van Patrick heet. De derde ligt op de westelijke schouder van de berg en draagt de naam Reilig Mhuire, het kerkhof van Maria; het zijn drie oude steenhopen.

Bij de staties lopen de pelgrims volgens oud gebruik rondjes om de steenhopen terwijl zij het Onzevader en het Weesgegroet een vastgesteld aantal malen bidden.

Op de top staat het witte stenen kerkje uit 1905. Het is een klein rechthoekig gebouw met spitsboogvensters en met de gevel naar het westen, uitkijkend over de baai. Rondom ligt een vlak plateau waar de pelgrims zich verzamelen.

Volksverhalen vertellen dat de geestelijkheid het kerkje eerst beneden in Murrisk wilde bouwen, omdat dat eenvoudiger was. Toen men met de fundering begon, zou echter iedere avond een klok op de top hebben geluid, waarop de bouw alsnog naar boven werd verplaatst.

Het uitzicht reikt over Clew Bay met haar vele eilandjes en over de bergen van Mayo. Op de hellingen ziet u bovendien namen die pelgrims met losse stenen hebben gelegd, ter herinnering aan henzelf of aan hun dierbaren.

Góra ma wyrazisty stożkowaty kształt i z wybrzeża Clew Bay rozpoznaje się ją z daleka. Wędrówka zaczyna się zwykle we wsi Murrisk, gdzie ścieżka prowadzi w górę od strony północnej.

Po drodze miną Państwo trzy stacje. Pierwsza leży na zboczu przy figurze świętego Patryka, która wyznacza przejście na surowszą górską ścieżkę. Tu dla wielu pielgrzymów zaczyna się właściwa modlitwa.

Drugą stacją jest sam szczyt, z miejscem zwanym Leaba Phádraig, czyli łoże Patryka. Trzecia leży na zachodnim ramieniu góry i nosi nazwę Reilig Mhuire, cmentarz Maryi; tworzą ją trzy stare kopce kamieni.

Przy stacjach pielgrzymi zgodnie ze starym zwyczajem okrążają kopce, odmawiając ustaloną liczbę razy Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo.

Na szczycie stoi biały kamienny kościółek z 1905 roku. To mały prostokątny budynek z ostrołukowymi oknami, zwrócony fasadą na zachód, ku zatoce. Wokół rozciąga się płaski plac, na którym gromadzą się pielgrzymi.

Podania ludowe głoszą, że duchowieństwo chciało najpierw postawić kościółek na dole, w Murrisk, bo tak było prościej. Gdy jednak zaczęto kłaść fundamenty, co wieczór miał rozbrzmiewać dzwon na szczycie, wobec czego budowę przeniesiono ostatecznie na górę.

Widok sięga nad Clew Bay z jej licznymi wysepkami i nad góry hrabstwa Mayo. Na zboczach zobaczą Państwo ponadto imiona ułożone przez pielgrzymów z luźnych kamieni, na pamiątkę ich samych albo ich bliskich.

Der Berg hat eine auffallende Kegelform und ist von der Küste der Clew Bay aus schon von weitem zu erkennen. Der Weg beginnt gewöhnlich im Dorf Murrisk, wo der Pfad an der Nordseite hinaufführt.

Unterwegs kommen Sie an drei Stationen vorbei. Die erste liegt am Hang bei einer Statue des heiligen Patrick, die den Übergang zum raueren Bergpfad markiert. Hier beginnt für viele Pilger das eigentliche Gebet.

Die zweite Station ist der Gipfel selbst, mit der Stelle, die Leaba Phádraig oder Bett des Patrick heißt. Die dritte liegt an der westlichen Schulter des Berges und trägt den Namen Reilig Mhuire, Friedhof Mariens; es sind drei alte Steinhaufen.

An den Stationen umrunden die Pilger nach altem Brauch die Steinhaufen, während sie das Vaterunser und das Ave Maria eine festgelegte Zahl von Malen beten.

Auf dem Gipfel steht die weiße Steinkirche von 1905. Sie ist ein kleiner rechteckiger Bau mit Spitzbogenfenstern, dessen Fassade nach Westen über die Bucht blickt. Ringsum liegt ein flaches Plateau, auf dem sich die Pilger versammeln.

Volkserzählungen berichten, die Geistlichkeit habe die Kirche zunächst unten in Murrisk bauen wollen, weil das einfacher gewesen wäre. Als man mit dem Fundament begann, soll jedoch jeden Abend auf dem Gipfel eine Glocke geläutet haben, woraufhin der Bau doch nach oben verlegt wurde.

Der Blick reicht über die Clew Bay mit ihren vielen kleinen Inseln und über die Berge von Mayo. An den Hängen sehen Sie außerdem Namen, die Pilger mit losen Steinen gelegt haben, zur Erinnerung an sich selbst oder an ihre Angehörigen.

La montagne présente une frappante silhouette conique et se reconnaît de loin depuis la côte de Clew Bay. L'ascension commence en général au village de Murrisk, d'où le sentier s'élève sur le versant nord.

En chemin, vous passez trois stations. La première se trouve sur la pente, près d'une statue de saint Patrick, qui marque le passage au sentier de montagne plus rude. C'est là que commence, pour beaucoup de pèlerins, la prière proprement dite.

La deuxième station est le sommet lui-même, avec l'emplacement appelé Leaba Phádraig, le lit de Patrick. La troisième se trouve sur l'épaulement occidental de la montagne et porte le nom de Reilig Mhuire, le cimetière de Marie ; ce sont trois anciens cairns.

Aux stations, les pèlerins tournent selon l'usage ancien autour des cairns en récitant un nombre déterminé de fois le Notre Père et l'Ave Maria.

Au sommet se dresse la petite église de pierre blanche de 1905. C'est un modeste bâtiment rectangulaire aux fenêtres en arc brisé, dont la façade regarde vers l'ouest, au-dessus de la baie. Tout autour s'étend un plateau plat où les pèlerins se rassemblent.

Les récits populaires racontent que le clergé voulut d'abord bâtir l'église en contrebas, à Murrisk, parce que c'était plus simple. Mais lorsqu'on entreprit les fondations, une cloche aurait sonné chaque soir au sommet, si bien que la construction fut finalement transportée là-haut.

La vue s'étend sur Clew Bay et ses innombrables îlots ainsi que sur les montagnes du Mayo. Sur les pentes, vous apercevrez en outre des noms que des pèlerins ont tracés avec des pierres, en souvenir d'eux-mêmes ou de leurs proches.

La montagna ha una notevole forma conica ed è riconoscibile da lontano lungo la costa della Clew Bay. Il cammino comincia di norma nel villaggio di Murrisk, dove il sentiero sale sul versante settentrionale.

Lungo la via incontrerà tre stazioni. La prima si trova sul pendio presso una statua di san Patrizio, che segna il passaggio al sentiero di montagna più aspro. Qui comincia per molti pellegrini la preghiera vera e propria.

La seconda stazione è la cima stessa, con il luogo chiamato Leaba Phádraig, il letto di Patrizio. La terza si trova sulla spalla occidentale della montagna e porta il nome di Reilig Mhuire, il cimitero di Maria; si tratta di tre antichi cumuli di pietre.

Presso le stazioni i pellegrini, secondo un uso antico, girano attorno ai cumuli recitando un numero stabilito di Padre nostro e di Ave Maria.

Sulla cima sorge la chiesetta bianca di pietra del 1905. È un piccolo edificio rettangolare con finestre a sesto acuto e con la facciata rivolta a ovest, verso la baia. Tutt'intorno si apre un pianoro dove i pellegrini si raccolgono.

I racconti popolari narrano che il clero volesse costruire la chiesetta più in basso, a Murrisk, perché era più semplice. Quando però si cominciò con le fondamenta, ogni sera si sarebbe udita una campana suonare sulla cima, e così la costruzione fu spostata in alto.

Il panorama si estende sulla Clew Bay con le sue numerose isolette e sulle montagne del Mayo. Sui pendii vedrà inoltre nomi che i pellegrini hanno composto con pietre sparse, in ricordo di sé stessi o dei propri cari.

La montaña tiene una llamativa forma cónica y se reconoce desde lejos a lo largo de la costa de la bahía de Clew. La subida suele comenzar en la aldea de Murrisk, donde el sendero asciende por la vertiente norte.

Por el camino pasará usted por tres estaciones. La primera se halla en la ladera, junto a una estatua de san Patricio que marca el paso al sendero de montaña más áspero. Aquí empieza, para muchos peregrinos, la oración propiamente dicha.

La segunda estación es la cima misma, con el paraje llamado Leaba Phádraig, el lecho de Patricio. La tercera se encuentra en el hombro occidental de la montaña y lleva el nombre de Reilig Mhuire, el cementerio de María; son tres antiguos montones de piedras.

En las estaciones los peregrinos dan vueltas, según la vieja costumbre, alrededor de los majanos mientras rezan un número fijo de veces el Padrenuestro y el Avemaría.

En la cumbre se alza la blanca iglesia de piedra de 1905. Es un pequeño edificio rectangular con ventanas ojivales y con la fachada orientada al oeste, asomada a la bahía. Alrededor se extiende una meseta llana donde los peregrinos se congregan.

Los relatos populares cuentan que el clero quiso construir primero la iglesia abajo, en Murrisk, porque resultaba más sencillo. Sin embargo, cuando se empezó con los cimientos, todas las noches habría sonado una campana en la cima, por lo que la obra acabó trasladándose arriba.

La vista alcanza la bahía de Clew con sus numerosos islotes y las montañas de Mayo. En las laderas verá usted además nombres que los peregrinos han compuesto con piedras sueltas, en recuerdo de sí mismos o de sus seres queridos.

De vaste dag van de bedevaart is de laatste zondag van juli, in Ierland Reek Sunday genoemd. Reek is een oud woord voor de berg. De datum valt ongeveer samen met Lúnasa, het Ierse oogstfeest.

Het bedevaartweekeinde begint op Garland Friday, de vrijdag daarvoor. Op zondag zelf beklimmen duizenden mensen de berg, vaak al voor zonsopgang.

Op de top zijn de hele dag priesters aanwezig voor de biecht, en er worden meerdere missen gevierd in het kerkje en in de open lucht. De aartsbisschop en de apostolisch nuntius nemen aan de zondagse viering deel.

De devotie is er een van boete en van gelofte. Pelgrims beklimmen de berg om te danken, om een belofte in te lossen of om voor zieken te bidden. Het afleggen van de staties met hun vaste aantal gebeden is daarvan de oudste uitdrukking.

Naast Reek Sunday wordt Sint-Patrick in heel Ierland op 17 maart gevierd, zijn feestdag. Ook buiten de vaste dagen wordt de berg het hele jaar door door pelgrims en wandelaars beklommen.

Stałym dniem pielgrzymki jest ostatnia niedziela lipca, w Irlandii nazywana Reek Sunday. Reek to dawne słowo oznaczające górę. Data ta zbiega się mniej więcej z Lúnasa, irlandzkim świętem plonów.

Pielgrzymkowy weekend zaczyna się w Garland Friday, piątek poprzedzający. W samą niedzielę na górę wchodzą tysiące ludzi, często jeszcze przed wschodem słońca.

Na szczycie przez cały dzień czekają kapłani gotowi słuchać spowiedzi, a w kościółku i pod gołym niebem odprawia się kilka mszy. W niedzielnej liturgii biorą udział arcybiskup i nuncjusz apostolski.

Pobożność ma charakter pokutny i ślubowany. Pielgrzymi wchodzą na górę, by dziękować, wypełnić obietnicę albo modlić się za chorych. Odprawianie stacji z ustaloną liczbą modlitw jest najstarszym tego wyrazem.

Poza Reek Sunday świętego Patryka czci się w całej Irlandii 17 marca, w dniu jego święta. Także poza stałymi dniami na górę wchodzą przez cały rok pielgrzymi i wędrowcy.

Der feste Tag der Wallfahrt ist der letzte Sonntag im Juli, in Irland Reek Sunday genannt. Reek ist ein altes Wort für den Berg. Das Datum fällt ungefähr mit Lúnasa zusammen, dem irischen Erntefest.

Das Wallfahrtswochenende beginnt am Garland Friday, dem Freitag zuvor. Am Sonntag selbst besteigen Tausende Menschen den Berg, oft schon vor Sonnenaufgang.

Auf dem Gipfel stehen den ganzen Tag Priester für die Beichte bereit, und in der Kirche wie unter freiem Himmel werden mehrere Messen gefeiert. Der Erzbischof und der Apostolische Nuntius nehmen an der Sonntagsfeier teil.

Die Frömmigkeit ist eine der Buße und des Gelübdes. Pilger besteigen den Berg, um zu danken, ein Versprechen einzulösen oder für Kranke zu beten. Das Ablegen der Stationen mit ihrer festen Zahl von Gebeten ist der älteste Ausdruck dafür.

Neben dem Reek Sunday wird der heilige Patrick in ganz Irland am 17. März gefeiert, seinem Festtag. Auch außerhalb der festen Tage wird der Berg das ganze Jahr über von Pilgern und Wanderern bestiegen.

Le jour fixe du pèlerinage est le dernier dimanche de juillet, appelé en Irlande Reek Sunday. Reek est un vieux mot désignant la montagne. La date coïncide à peu près avec Lúnasa, la fête irlandaise des moissons.

Le week-end de pèlerinage s'ouvre le Garland Friday, le vendredi précédent. Le dimanche même, des milliers de personnes gravissent la montagne, souvent avant le lever du soleil.

Au sommet, des prêtres sont présents toute la journée pour les confessions, et plusieurs messes sont célébrées dans la petite église et en plein air. L'archevêque et le nonce apostolique prennent part à la célébration dominicale.

La dévotion est faite de pénitence et de vœux. Les pèlerins montent pour rendre grâce, pour accomplir une promesse ou pour prier à l'intention des malades. L'accomplissement des stations, avec leur nombre fixe de prières, en est l'expression la plus ancienne.

Outre le Reek Sunday, saint Patrick est fêté dans toute l'Irlande le 17 mars, jour de sa fête. En dehors même de ces dates, la montagne est gravie toute l'année par des pèlerins et des randonneurs.

Il giorno fisso del pellegrinaggio è l'ultima domenica di luglio, in Irlanda chiamata Reek Sunday. Reek è un'antica parola per indicare la montagna. La data coincide all'incirca con Lúnasa, la festa irlandese del raccolto.

Il fine settimana del pellegrinaggio comincia con il Garland Friday, il venerdì precedente. La domenica stessa migliaia di persone salgono sulla montagna, spesso già prima dell'alba.

Sulla cima i sacerdoti sono presenti tutto il giorno per le confessioni e si celebrano più messe, nella chiesetta e all'aperto. L'arcivescovo e il nunzio apostolico partecipano alla celebrazione domenicale.

La devozione è di penitenza e di voto. I pellegrini salgono sulla montagna per ringraziare, per sciogliere una promessa o per pregare per i malati. Il compimento delle stazioni con il loro numero fisso di preghiere ne è l'espressione più antica.

Oltre alla Reek Sunday, san Patrizio è festeggiato in tutta l'Irlanda il 17 marzo, giorno della sua festa. Anche al di fuori delle date fisse la montagna viene salita tutto l'anno da pellegrini ed escursionisti.

El día fijo de la peregrinación es el último domingo de julio, llamado en Irlanda Reek Sunday. Reek es una vieja palabra para designar la montaña. La fecha coincide aproximadamente con Lúnasa, la fiesta irlandesa de la cosecha.

El fin de semana de la peregrinación comienza el Garland Friday, el viernes anterior. El domingo, miles de personas suben a la montaña, a menudo antes del amanecer.

En la cima hay sacerdotes disponibles todo el día para la confesión, y se celebran varias misas en la iglesia y al aire libre. El arzobispo y el nuncio apostólico participan en la celebración dominical.

La devoción es de penitencia y de promesa. Los peregrinos suben a la montaña para dar gracias, para cumplir una promesa o para rezar por los enfermos. El cumplimiento de las estaciones, con su número fijo de oraciones, es la expresión más antigua de ello.

Además del Reek Sunday, san Patricio se celebra en toda Irlanda el 17 de marzo, su fiesta. También fuera de las fechas señaladas, peregrinos y excursionistas suben a la montaña durante todo el año.