EinsiedelnEinsiedelnEinsiedelnEinsiedelnEinsiedelnEinsiedeln

Meinrad werd omstreeks 797 geboren in het geslacht van de graven van Hohenzollern. Hij kreeg zijn opleiding aan de kloosterschool van Reichenau, onder de abten Hatto en Erlebald, en werd daar monnik en priester. Omstreeks 829 vestigde hij zich als kluizenaar bij de Etzelpas; in 835 trok hij dieper het bos in, naar de plek van het latere Einsiedeln.

Op 21 januari 861 werd hij door twee rovers gedood, die schatten vermoedden bij zijn kluis. Hij wordt daarom de martelaar van de gastvrijheid genoemd; twee raven behoren tot zijn attributen. Zijn relieken kwamen in 1029 naar Einsiedeln terug.

Na hem bleven kluizenaars op de plek wonen. In 934 bracht Eberhard uit Straatsburg hen samen in een benedictijnse gemeenschap onder de regel van Benedictus. Koning Otto I bevestigde de stichting op 27 oktober 947. In 1018 schonk keizer Hendrik II het uitgestrekte woud Finstern Wald aan het klooster.

De nieuwe kloosterkerk werd in 948 gewijd. Aan die wijding verbond zich de legende van de Engelweihe: bisschop Konrad zou hebben gezien hoe Christus zelf de kapel inwijdde, waarna een engel hem belette de plechtigheid alsnog te verrichten. In 1065 stichtten twaalf monniken uit Einsiedeln de abdij Hirsau.

De barokke herbouw van het klooster verliep tussen 1674 en 1735 in drie fasen, naar plannen van broeder Caspar Moosbrugger. De kerk zelf kwam onder abt Thomas Schenklin tot stand en werd in 1735 gewijd; de abt was een jaar eerder overleden. Het koor werd van 1746 tot 1750 nog eens barok verbouwd.

Van 26 tot 31 mei 1798 verwoestten Franse revolutionaire troepen de genadekapel. De kostbare marmeren reliëfs werden in veiligheid gebracht. Van 1815 tot 1817 verrees de kapel opnieuw, in classicistische vorm; op 14 september 1817 kon er weer worden gevierd.

Meinrad urodził się około 797 roku w rodzie hrabiów Hohenzollern. Kształcił się w szkole klasztornej na Reichenau, pod opatami Hattonem i Erlebaldem, i tam też został mnichem i kapłanem. Około 829 roku osiadł jako pustelnik przy przełęczy Etzel; w 835 roku zaszedł głębiej w las, na miejsce późniejszego Einsiedeln.

21 stycznia 861 roku zabili go dwaj zbójcy, którzy spodziewali się skarbów w jego pustelni. Dlatego nazywa się go męczennikiem gościnności; do jego atrybutów należą dwa kruki. Jego relikwie wróciły do Einsiedeln w 1029 roku.

Po nim w tym miejscu nadal mieszkali pustelnicy. W 934 roku Eberhard ze Strasburga zebrał ich we wspólnotę benedyktyńską pod regułą świętego Benedykta. Król Otton I potwierdził fundację 27 października 947 roku. W 1018 roku cesarz Henryk II podarował klasztorowi rozległą puszczę Finstern Wald.

Nowy kościół klasztorny konsekrowano w 948 roku. Z tą konsekracją związała się legenda o Engelweihe: biskup Konrad miał ujrzeć, jak sam Chrystus poświęca kaplicę, po czym anioł powstrzymał go przed dopełnieniem obrzędu. W 1065 roku dwunastu mnichów z Einsiedeln założyło opactwo Hirsau.

Barokowa odbudowa klasztoru przebiegała w latach od 1674 do 1735 w trzech fazach, według planów brata Caspara Moosbruggera. Sam kościół powstał za opata Thomasa Schenklina i został konsekrowany w 1735 roku; opat zmarł rok wcześniej. Prezbiterium przebudowano po barokowemu jeszcze raz, od 1746 do 1750 roku.

Od 26 do 31 maja 1798 roku francuskie wojska rewolucyjne zniszczyły kaplicę łaski. Cenne marmurowe płaskorzeźby zdołano ukryć. W latach od 1815 do 1817 kaplica powstała na nowo, w formie klasycystycznej; 14 września 1817 roku można w niej było znów sprawować liturgię.

Meinrad wurde um 797 im Geschlecht der Grafen von Hohenzollern geboren. Seine Ausbildung erhielt er an der Klosterschule von Reichenau, unter den Äbten Hatto und Erlebald, und wurde dort Mönch und Priester. Um 829 ließ er sich als Einsiedler beim Etzelpass nieder; 835 zog er tiefer in den Wald, an die Stelle des späteren Einsiedeln.

Am 21. Januar 861 wurde er von zwei Räubern erschlagen, die bei seiner Klause Schätze vermuteten. Er wird deshalb der Märtyrer der Gastfreundschaft genannt; zwei Raben gehören zu seinen Attributen. Seine Reliquien kamen 1029 nach Einsiedeln zurück.

Nach ihm blieben Einsiedler an dem Ort wohnen. 934 führte Eberhard aus Straßburg sie in einer benediktinischen Gemeinschaft unter der Regel des Benedikt zusammen. König Otto I. bestätigte die Gründung am 27. Oktober 947. 1018 schenkte Kaiser Heinrich II. dem Kloster den ausgedehnten Finstern Wald.

Die neue Klosterkirche wurde 948 geweiht. An diese Weihe knüpft sich die Legende der Engelweihe: Bischof Konrad soll gesehen haben, wie Christus selbst die Kapelle weihte, worauf ihn ein Engel daran hinderte, die Feier dennoch zu vollziehen. 1065 gründeten zwölf Mönche aus Einsiedeln die Abtei Hirsau.

Der barocke Neubau des Klosters verlief zwischen 1674 und 1735 in drei Phasen, nach Plänen von Bruder Caspar Moosbrugger. Die Kirche selbst entstand unter Abt Thomas Schenklin und wurde 1735 geweiht; der Abt war ein Jahr zuvor gestorben. Der Chor wurde von 1746 bis 1750 noch einmal barock umgestaltet.

Vom 26. bis 31. Mai 1798 zerstörten französische Revolutionstruppen die Gnadenkapelle. Die kostbaren Marmorreliefs konnten in Sicherheit gebracht werden. Von 1815 bis 1817 entstand die Kapelle neu, in klassizistischer Gestalt; am 14. September 1817 konnte dort wieder Gottesdienst gefeiert werden.

Meinrad naquit vers 797 dans la lignée des comtes de Hohenzollern. Il fit ses études à l'école monastique de Reichenau, sous les abbés Hatto et Erlebald, et y devint moine et prêtre. Vers 829, il s'établit en ermite près du col de l'Etzel ; en 835, il s'enfonça plus avant dans la forêt, à l'emplacement du futur Einsiedeln.

Le 21 janvier 861, il fut tué par deux brigands qui soupçonnaient des trésors dans son ermitage. On l'appelle pour cette raison le martyr de l'hospitalité ; deux corbeaux comptent parmi ses attributs. Ses reliques revinrent à Einsiedeln en 1029.

Après lui, des ermites continuèrent d'habiter les lieux. En 934, Eberhard de Strasbourg les réunit en une communauté bénédictine suivant la règle de saint Benoît. Le roi Otton Ier confirma la fondation le 27 octobre 947. En 1018, l'empereur Henri II fit don au monastère de la vaste forêt dite Finstern Wald.

La nouvelle église abbatiale fut consacrée en 948. À cette dédicace se rattache la légende de l'Engelweihe : l'évêque Konrad aurait vu le Christ lui-même consacrer la chapelle, après quoi un ange l'empêcha d'accomplir malgré tout la cérémonie. En 1065, douze moines d'Einsiedeln fondèrent l'abbaye de Hirsau.

La reconstruction baroque du monastère se déroula entre 1674 et 1735 en trois phases, sur les plans du frère Caspar Moosbrugger. L'église elle-même fut menée à bien sous l'abbé Thomas Schenklin et consacrée en 1735 ; l'abbé était mort un an plus tôt. Le chœur connut de 1746 à 1750 un nouveau remaniement baroque.

Du 26 au 31 mai 1798, les troupes révolutionnaires françaises détruisirent la chapelle des grâces. Les précieux reliefs de marbre furent mis à l'abri. De 1815 à 1817, la chapelle fut relevée sous une forme néoclassique ; le 14 septembre 1817, on put y célébrer de nouveau.

Meinrado nacque intorno al 797 nella stirpe dei conti di Hohenzollern. Si formò alla scuola monastica di Reichenau, sotto gli abati Attone ed Erlebaldo, e vi divenne monaco e sacerdote. Intorno all'829 si stabilì come eremita presso il passo dell'Etzel; nell'835 si addentrò più nel bosco, nel luogo della futura Einsiedeln.

Il 21 gennaio 861 fu ucciso da due predoni che sospettavano la presenza di tesori nel suo eremo. Per questo è chiamato il martire dell'ospitalità; due corvi figurano tra i suoi attributi. Le sue reliquie tornarono a Einsiedeln nel 1029.

Dopo di lui altri eremiti continuarono a vivere in quel luogo. Nel 934 Eberardo di Strasburgo li riunì in una comunità benedettina sotto la regola di san Benedetto. Il re Ottone I confermò la fondazione il 27 ottobre 947. Nel 1018 l'imperatore Enrico II donò al monastero l'ampia foresta detta Finstern Wald.

La nuova chiesa abbaziale fu consacrata nel 948. A quella consacrazione si legò la leggenda dell'Engelweihe: il vescovo Corrado avrebbe visto Cristo stesso consacrare la cappella, dopo di che un angelo gli impedì di compiere comunque la cerimonia. Nel 1065 dodici monaci di Einsiedeln fondarono l'abbazia di Hirsau.

La ricostruzione barocca del monastero si svolse tra il 1674 e il 1735 in tre fasi, su progetto del fratello Caspar Moosbrugger. La chiesa stessa sorse sotto l'abate Thomas Schenklin e fu consacrata nel 1735; l'abate era morto un anno prima. Il coro fu ancora una volta trasformato in forme barocche tra il 1746 e il 1750.

Dal 26 al 31 maggio 1798 le truppe rivoluzionarie francesi distrussero la cappella delle grazie. I preziosi rilievi marmorei furono messi in salvo. Tra il 1815 e il 1817 la cappella fu ricostruita in forme neoclassiche; il 14 settembre 1817 vi si poté celebrare di nuovo.

Meinrado nació hacia 797 en el linaje de los condes de Hohenzollern. Se formó en la escuela monástica de Reichenau, bajo los abades Hatto y Erlebald, y allí fue monje y sacerdote. Hacia 829 se estableció como ermitaño junto al paso del Etzel; en 835 se internó más en el bosque, hasta el lugar del futuro Einsiedeln.

El 21 de enero de 861 lo mataron dos salteadores que sospechaban tesoros en su ermita. Por eso se le llama el mártir de la hospitalidad; dos cuervos figuran entre sus atributos. Sus reliquias regresaron a Einsiedeln en 1029.

Después de él siguieron viviendo ermitaños en el lugar. En 934 Eberardo, procedente de Estrasburgo, los reunió en una comunidad benedictina bajo la regla de san Benito. El rey Otón I confirmó la fundación el 27 de octubre de 947. En 1018 el emperador Enrique II donó al monasterio el extenso bosque llamado Finstern Wald.

La nueva iglesia monástica se consagró en 948. A esa consagración se asoció la leyenda de la Engelweihe: el obispo Conrado habría visto cómo Cristo en persona consagraba la capilla, tras lo cual un ángel le impidió llevar a cabo la ceremonia. En 1065 doce monjes de Einsiedeln fundaron la abadía de Hirsau.

La reconstrucción barroca del monasterio se desarrolló entre 1674 y 1735 en tres fases, según los planos del hermano Caspar Moosbrugger. La iglesia se levantó bajo el abad Thomas Schenklin y se consagró en 1735; el abad había muerto un año antes. El coro se reformó de nuevo en clave barroca entre 1746 y 1750.

Del 26 al 31 de mayo de 1798 las tropas revolucionarias francesas destruyeron la capilla de la imagen. Los valiosos relieves de mármol se pusieron a salvo. Entre 1815 y 1817 la capilla se levantó de nuevo, en formas clasicistas; el 14 de septiembre de 1817 pudo volver a celebrarse en ella.

Vereerd wordt de Zwarte Madonna van Einsiedeln, een laatgotisch beeld uit het midden van de vijftiende eeuw. Het is honderdzeventien centimeter hoog en werd gesneden uit lindehout, vermoedelijk in het Duitse Bodenmeergebied. Het kwam omstreeks 1466 naar de kapel en verving een ouder romaans beeld.

Maria houdt een scepter in haar rechterhand en draagt het Christuskind op haar linkerarm; het kind heeft een vogel in de hand. Onder de kleding gaat een donker roodbruin, tot op de grond reikend gewaad met gouden randen schuil.

Het beeld bezit een uitgebreide garderobe: ruim dertig jurken, verschillende kronen en veel sieraden, samen de Behang genoemd. De kleur wisselt met de liturgische tijd van het kerkelijk jaar.

Over de zwarte kleur bestaan twee lezingen. De ene wijst op eeuwenlange roetaanslag van kaarsen en lampen. De andere houdt het erop dat de restaurateur Adam Fuetscher gezicht en handen in 1799 zwart schilderde, hoewel hij onder het roet de oorspronkelijke lichte huidskleur aantrof. Op 29 september 1803 keerde het beeld plechtig terug.

Czczona jest Czarna Madonna z Einsiedeln, późnogotycka figura z połowy XV wieku. Ma sto siedemnaście centymetrów wysokości i została wyrzeźbiona w drewnie lipowym, prawdopodobnie w niemieckim rejonie Jeziora Bodeńskiego. Trafiła do kaplicy około 1466 roku i zastąpiła starszą figurę romańską.

Maryja trzyma berło w prawej dłoni, a Dzieciątko na lewym ramieniu; Dzieciątko ma w ręce ptaka. Pod sukienką kryje się ciemna, czerwonobrązowa, sięgająca ziemi szata ze złotymi obrzeżami.

Figura ma obszerną garderobę: z górą trzydzieści sukien, kilka koron i wiele klejnotów, zwanych razem Behang. Barwa zmienia się wraz z okresem liturgicznym roku kościelnego.

Co do czarnej barwy istnieją dwie wersje. Jedna wskazuje na wielowiekowy osad sadzy ze świec i lamp. Druga utrzymuje, że konserwator Adam Fuetscher pomalował twarz i dłonie na czarno w 1799 roku, choć pod sadzą zastał pierwotną jasną karnację. 29 września 1803 roku figura uroczyście powróciła na miejsce.

Verehrt wird die Schwarze Madonna von Einsiedeln, eine spätgotische Figur aus der Mitte des fünfzehnten Jahrhunderts. Sie ist hundertsiebzehn Zentimeter hoch und wurde aus Lindenholz geschnitzt, vermutlich im deutschen Bodenseeraum. Um 1466 kam sie in die Kapelle und ersetzte eine ältere romanische Figur.

Maria hält ein Zepter in der rechten Hand und trägt das Christuskind auf dem linken Arm; das Kind hat einen Vogel in der Hand. Unter der Kleidung verbirgt sich ein dunkel rotbraunes, bis zum Boden reichendes Gewand mit goldenen Rändern.

Die Figur besitzt eine umfangreiche Garderobe: über dreißig Kleider, verschiedene Kronen und viel Schmuck, zusammen der Behang genannt. Die Farbe wechselt mit der liturgischen Zeit des Kirchenjahres.

Über die schwarze Farbe gibt es zwei Lesarten. Die eine verweist auf jahrhundertelangen Rußniederschlag von Kerzen und Lampen. Die andere geht davon aus, dass der Restaurator Adam Fuetscher Gesicht und Hände 1799 schwarz fasste, obwohl er unter dem Ruß die ursprünglich helle Hautfarbe vorfand. Am 29. September 1803 kehrte die Figur feierlich zurück.

On vénère ici la Vierge noire d'Einsiedeln, une statue du gothique tardif du milieu du quinzième siècle. Haute de cent dix-sept centimètres, elle a été sculptée dans du tilleul, vraisemblablement dans la région allemande du lac de Constance. Elle arriva dans la chapelle vers 1466 et remplaça une statue romane plus ancienne.

Marie tient un sceptre dans la main droite et porte l'Enfant Jésus sur le bras gauche ; l'Enfant tient un oiseau. Sous les vêtements se cache une robe d'un brun rouge sombre, descendant jusqu'au sol et bordée d'or.

La statue dispose d'une garde-robe considérable : plus de trente robes, plusieurs couronnes et de nombreux bijoux, que l'on désigne ensemble sous le nom de Behang. La couleur change selon le temps liturgique de l'année.

Deux explications circulent quant à la couleur noire. L'une invoque des siècles de suie déposée par les cierges et les lampes. L'autre veut que le restaurateur Adam Fuetscher ait peint le visage et les mains en noir en 1799, alors même qu'il avait trouvé sous la suie la carnation claire d'origine. Le 29 septembre 1803, la statue fit un retour solennel.

Si venera la Madonna Nera di Einsiedeln, una statua tardogotica della metà del Quattrocento. È alta centodiciassette centimetri e fu intagliata nel legno di tiglio, probabilmente nella regione tedesca del lago di Costanza. Giunse nella cappella intorno al 1466 e sostituì una più antica statua romanica.

Maria tiene uno scettro nella mano destra e porta il Bambino Gesù sul braccio sinistro; il Bambino ha in mano un uccellino. Sotto le vesti si cela un abito rosso bruno scuro, lungo fino a terra e bordato d'oro.

La statua possiede un guardaroba ricchissimo: oltre trenta abiti, diverse corone e molti gioielli, nell'insieme chiamati il Behang. Il colore cambia secondo il tempo liturgico dell'anno ecclesiastico.

Sul colore nero esistono due letture. La prima rimanda a secoli di fuliggine di candele e lampade. La seconda sostiene che il restauratore Adam Fuetscher dipinse di nero volto e mani nel 1799, benché sotto la fuliggine avesse trovato l'incarnato chiaro originario. Il 29 settembre 1803 la statua fece solenne ritorno.

Se venera a la Virgen Negra de Einsiedeln, una talla tardogótica de mediados del siglo XV. Mide ciento diecisiete centímetros y se labró en madera de tilo, probablemente en la región alemana del lago de Constanza. Llegó a la capilla hacia 1466 y sustituyó a una imagen románica más antigua.

María sostiene un cetro en la mano derecha y lleva al Niño Jesús en el brazo izquierdo; el Niño tiene un pájaro en la mano. Bajo el vestido se oculta un manto de un rojo pardo oscuro, que llega hasta el suelo y está ribeteado de oro.

La imagen posee un vestuario considerable: más de treinta vestidos, varias coronas y numerosas joyas, que en conjunto se llaman el Behang. El color cambia según el tiempo litúrgico del año eclesiástico.

Sobre el color negro circulan dos versiones. Una apunta al hollín acumulado durante siglos por velas y lámparas. La otra sostiene que el restaurador Adam Fuetscher pintó de negro el rostro y las manos en 1799, pese a haber encontrado bajo el hollín el color de piel claro original. El 29 de septiembre de 1803 la imagen regresó solemnemente.

De abdijkerk is ongeveer honderd meter lang en wordt aan de voorzijde geflankeerd door twee torens van zestig meter. Zij is gewijd aan Maria, met als patroonsdag 15 augustus, en aan de heilige Mauritius, wiens feest op 22 september valt.

Meteen achter de ingang staat, in het westelijke deel van de kerk, het Oktogon: een achthoekige ronding die de genadekapel omsluit. Dat ontwerp kreeg omstreeks 1717 zijn vorm, naar het voorbeeld van de kloosterkerk van Weingarten. De kapel staat er als een vrij gebouw in de ruimte.

In plaats van een koepel op een tamboer koos men voor een steile koepel die in de dakconstructie is teruggelegd. Zij heet de Weihnachtskuppel, de kerstkoepel, naar het fresco van de geboorte van Christus dat zij draagt.

Cosmas Damian Asam schilderde de fresco's, zijn broer Egid Quirin Asam maakte het stucwerk. Het plafondfresco van Einsiedeln geldt als het grootste van Zwitserland. Wie door de kerk loopt, ziet de ruimte in een reeks van gewelfde velden op zich af komen, elk met een eigen voorstelling.

Het koor kreeg tussen 1746 en 1750 onder abt Nikolaus II Imfeld zijn huidige gedaante, met fresco's van de gebroeders Torricelli. Het marmeren hoogaltaar kwam in 1751 gereed.

De genadekapel zelf is de classicistische herbouw van 1815 tot 1817, met de geredde marmeren onderdelen die in het begin van de zeventiende eeuw door de prins-aartsbisschop van Salzburg waren geschonken. Tot het klooster behoort verder een bibliotheek met ongeveer tweehonderddertigduizend gedrukte boeken, twaalfhonderddertig handschriften en ruim duizend banden incunabelen en oude drukken.

Kościół opacki ma około stu metrów długości, a od frontu ujmują go dwie wieże po sześćdziesiąt metrów. Jest poświęcony Maryi, z dniem patronalnym 15 sierpnia, oraz świętemu Maurycemu, którego święto przypada 22 września.

Zaraz za wejściem, w zachodniej części kościoła, stoi Oktogon: ośmioboczna rotunda obejmująca kaplicę łaski. Ten pomysł nabrał kształtu około 1717 roku, na wzór kościoła klasztornego w Weingarten. Kaplica stoi w tej przestrzeni jako wolna budowla.

Zamiast kopuły na tamburze wybrano stromą kopułę cofniętą w konstrukcję dachu. Nosi ona nazwę Weihnachtskuppel, kopuła bożonarodzeniowa, od fresku z narodzeniem Chrystusa, który dźwiga.

Freski namalował Cosmas Damian Asam, a sztukaterie wykonał jego brat Egid Quirin Asam. Fresk sufitowy w Einsiedeln uchodzi za największy w Szwajcarii. Idąc przez kościół, widzi się przestrzeń nadciągającą szeregiem sklepionych pól, z których każde ma własne przedstawienie.

Prezbiterium otrzymało dzisiejszą postać w latach od 1746 do 1750, za opata Nikolausa II Imfelda, z freskami braci Torricelli. Marmurowy ołtarz główny ukończono w 1751 roku.

Sama kaplica łaski to klasycystyczna odbudowa z lat od 1815 do 1817, z ocalonymi elementami marmurowymi, które na początku XVII wieku ofiarował książę arcybiskup Salzburga. Do klasztoru należy ponadto biblioteka z około dwustu trzydziestoma tysiącami druków, tysiącem dwustu trzydziestoma rękopisami i z górą tysiącem woluminów inkunabułów i starych druków.

Die Klosterkirche ist etwa hundert Meter lang und wird an der Vorderseite von zwei sechzig Meter hohen Türmen flankiert. Sie ist Maria geweiht, mit dem Patronatstag am 15. August, und dem heiligen Mauritius, dessen Fest auf den 22. September fällt.

Gleich hinter dem Eingang steht im westlichen Teil der Kirche das Oktogon: eine achteckige Rundung, die die Gnadenkapelle umschließt. Dieser Entwurf erhielt um 1717 seine Form, nach dem Vorbild der Klosterkirche von Weingarten. Die Kapelle steht als freier Bau im Raum.

Statt einer Kuppel auf einem Tambour wählte man eine steile Kuppel, die in die Dachkonstruktion zurückgenommen ist. Sie heißt Weihnachtskuppel, nach dem Fresko der Geburt Christi, das sie trägt.

Cosmas Damian Asam malte die Fresken, sein Bruder Egid Quirin Asam schuf den Stuck. Das Deckenfresko von Einsiedeln gilt als das größte der Schweiz. Wer durch die Kirche geht, sieht den Raum in einer Folge gewölbter Felder auf sich zukommen, jedes mit einer eigenen Darstellung.

Der Chor erhielt zwischen 1746 und 1750 unter Abt Nikolaus II. Imfeld seine heutige Gestalt, mit Fresken der Gebrüder Torricelli. Der Hochaltar aus Marmor wurde 1751 fertig.

Die Gnadenkapelle selbst ist der klassizistische Neubau von 1815 bis 1817, mit den geretteten Marmorteilen, die zu Beginn des siebzehnten Jahrhunderts vom Fürsterzbischof von Salzburg gestiftet worden waren. Zum Kloster gehört ferner eine Bibliothek mit etwa zweihundertdreißigtausend gedruckten Büchern, tausendzweihundertdreißig Handschriften und über tausend Bänden mit Inkunabeln und alten Drucken.

L'église abbatiale mesure une centaine de mètres de long et sa façade est flanquée de deux tours de soixante mètres. Elle est dédiée à Marie, dont la fête patronale est le 15 août, et à saint Maurice, fêté le 22 septembre.

Aussitôt passée l'entrée, dans la partie occidentale de l'église, se trouve l'Oktogon : une rotonde octogonale qui enveloppe la chapelle des grâces. Ce parti fut arrêté vers 1717, sur le modèle de l'église abbatiale de Weingarten. La chapelle se dresse en édifice libre dans l'espace.

Au lieu d'une coupole sur tambour, on choisit une coupole raide, reculée dans la charpente. On l'appelle la Weihnachtskuppel, la coupole de Noël, d'après la fresque de la Nativité qu'elle porte.

Cosmas Damian Asam peignit les fresques, son frère Egid Quirin Asam exécuta les stucs. La fresque de plafond d'Einsiedeln passe pour la plus vaste de Suisse. Qui parcourt l'église voit venir à lui une suite de compartiments voûtés, chacun avec sa propre composition.

Le chœur prit sa forme actuelle entre 1746 et 1750 sous l'abbé Nicolas II Imfeld, avec des fresques des frères Torricelli. Le maître-autel de marbre fut achevé en 1751.

La chapelle des grâces elle-même est la reconstruction néoclassique de 1815 à 1817, où furent remployés les éléments de marbre sauvés, offerts au début du dix-septième siècle par le prince-archevêque de Salzbourg. Le monastère abrite encore une bibliothèque forte d'environ deux cent trente mille imprimés, mille deux cent trente manuscrits et plus de mille volumes d'incunables et d'éditions anciennes.

La chiesa abbaziale è lunga circa cento metri ed è affiancata sul fronte da due torri di sessanta metri. È dedicata a Maria, con festa patronale il 15 agosto, e a san Maurizio, la cui festa cade il 22 settembre.

Subito dietro l'ingresso, nella parte occidentale della chiesa, si apre l'Oktogon: un invaso ottagonale che racchiude la cappella delle grazie. Quel progetto prese forma intorno al 1717, sul modello della chiesa abbaziale di Weingarten. La cappella vi sorge come un edificio libero nello spazio.

Invece di una cupola su tamburo si scelse una cupola ripida, arretrata nella struttura del tetto. È detta Weihnachtskuppel, la cupola del Natale, dall'affresco della nascita di Cristo che porta.

Cosmas Damian Asam dipinse gli affreschi, il fratello Egid Quirin Asam realizzò gli stucchi. L'affresco della volta di Einsiedeln è considerato il più grande della Svizzera. Chi percorre la chiesa vede lo spazio venirgli incontro in una sequenza di campate voltate, ciascuna con una propria scena.

Il coro assunse la forma attuale tra il 1746 e il 1750 sotto l'abate Nikolaus II Imfeld, con affreschi dei fratelli Torricelli. L'altare maggiore in marmo fu terminato nel 1751.

La cappella delle grazie è la ricostruzione neoclassica del 1815-1817, con gli elementi marmorei salvati che all'inizio del Seicento erano stati donati dal principe arcivescovo di Salisburgo. Al monastero appartiene inoltre una biblioteca con circa duecentotrentamila volumi a stampa, milleduecentotrenta manoscritti e oltre mille volumi tra incunaboli e antiche edizioni.

La iglesia abacial mide unos cien metros de largo y su frente está flanqueado por dos torres de sesenta metros. Está dedicada a María, con fiesta patronal el 15 de agosto, y a san Mauricio, cuya fiesta cae el 22 de septiembre.

Nada más pasar la entrada, en la parte occidental de la iglesia, se alza el Oktogon: un espacio ochavado que envuelve la capilla de la imagen. Ese diseño tomó forma hacia 1717, siguiendo el modelo de la iglesia abacial de Weingarten. La capilla queda allí como un edificio exento en el espacio.

En lugar de una cúpula sobre tambor se optó por una cúpula empinada, retranqueada dentro de la estructura del tejado. Se la llama Weihnachtskuppel, la cúpula de la Navidad, por el fresco del nacimiento de Cristo que lleva.

Cosmas Damian Asam pintó los frescos y su hermano Egid Quirin Asam realizó los estucos. El fresco del techo de Einsiedeln está considerado el mayor de Suiza. Quien recorre la iglesia ve venir hacia sí el espacio en una sucesión de campos abovedados, cada uno con su propia escena.

El coro adquirió su aspecto actual entre 1746 y 1750, bajo el abad Nicolás II Imfeld, con frescos de los hermanos Torricelli. El altar mayor de mármol quedó terminado en 1751.

La capilla de la imagen es la reconstrucción clasicista de 1815 a 1817, con las piezas de mármol salvadas que a comienzos del siglo XVII había donado el príncipe arzobispo de Salzburgo. Del monasterio forma parte además una biblioteca con unos doscientos treinta mil libros impresos, mil doscientos treinta manuscritos y más de mil volúmenes de incunables e impresos antiguos.

Het voornaamste feest is de Engelweihe op 14 september, de herdenking van de wijding die volgens de legende door Christus zelf werd verricht. In de streek geldt die dag als officiële feestdag. Het is geen toeval dat ook de herbouwde genadekapel op 14 september, in 1817, weer in gebruik werd genomen.

Op 21 januari wordt de heilige Meinrad gevierd, de dag waarop hij in 861 werd gedood. Zijn kluis geldt als het beginpunt van de hele plaats; de naam Einsiedeln betekent letterlijk kluizenarij. Zijn relieken keerden in 1029 naar de abdij terug.

De kerk kent daarnaast twee patroonsfeesten: Maria-Tenhemelopneming op 15 augustus en het feest van de heilige Mauritius op 22 september. De monniken komen vijfmaal per dag samen voor het koorgebed en de eucharistie.

Einsiedeln ligt aan de pelgrimsweg naar Santiago de Compostela en is voor veel wandelaars een vaste tussenstop. Tot de kostbaarheden van het klooster behoort de Codex Einsidlensis 121, een neumenhandschrift dat voor het herstel van de gregoriaanse zang van groot belang is geweest.

Najważniejszym świętem jest Engelweihe 14 września, pamiątka konsekracji, której według legendy dokonał sam Chrystus. W okolicy dzień ten uchodzi za oficjalne święto. Nie jest przypadkiem, że także odbudowaną kaplicę łaski oddano do użytku 14 września, w 1817 roku.

21 stycznia obchodzi się wspomnienie świętego Meinrada, w dniu, w którym zginął w 861 roku. Jego pustelnia uchodzi za początek całej miejscowości; nazwa Einsiedeln znaczy dosłownie pustelnia. Jego relikwie wróciły do opactwa w 1029 roku.

Kościół obchodzi poza tym dwa święta patronalne: Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny 15 sierpnia i święto świętego Maurycego 22 września. Mnisi zbierają się pięć razy dziennie na modlitwę chórową i Eucharystię.

Einsiedeln leży na drodze pielgrzymkowej do Santiago de Compostela i dla wielu wędrowców jest stałym przystankiem. Do skarbów klasztoru należy Codex Einsidlensis 121, rękopis neumatyczny, który miał wielkie znaczenie dla odnowy śpiewu gregoriańskiego.

Das wichtigste Fest ist die Engelweihe am 14. September, das Gedächtnis jener Weihe, die der Legende nach von Christus selbst vollzogen wurde. In der Region gilt dieser Tag als offizieller Feiertag. Es ist kein Zufall, dass auch die wiederaufgebaute Gnadenkapelle an einem 14. September, im Jahr 1817, wieder in Gebrauch genommen wurde.

Am 21. Januar wird der heilige Meinrad gefeiert, der Tag, an dem er 861 erschlagen wurde. Seine Klause gilt als Ausgangspunkt des ganzen Ortes; der Name Einsiedeln bedeutet wörtlich Einsiedelei. Seine Reliquien kehrten 1029 in die Abtei zurück.

Die Kirche kennt daneben zwei Patronatsfeste: Mariä Himmelfahrt am 15. August und das Fest des heiligen Mauritius am 22. September. Die Mönche kommen fünfmal am Tag zum Chorgebet und zur Eucharistie zusammen.

Einsiedeln liegt am Pilgerweg nach Santiago de Compostela und ist für viele Wanderer eine feste Zwischenstation. Zu den Kostbarkeiten des Klosters gehört der Codex Einsidlensis 121, eine Neumenhandschrift, die für die Wiederherstellung des gregorianischen Gesangs von großer Bedeutung war.

La fête principale est l'Engelweihe, le 14 septembre, commémoration de la dédicace qu'aurait accomplie le Christ lui-même selon la légende. Dans la région, ce jour est un jour férié officiel. Ce n'est pas un hasard si la chapelle des grâces reconstruite fut elle aussi remise en service un 14 septembre, en 1817.

Le 21 janvier, on célèbre saint Meinrad, jour où il fut tué en 861. Son ermitage est tenu pour le point de départ de toute la localité ; le nom d'Einsiedeln signifie littéralement ermitage. Ses reliques revinrent à l'abbaye en 1029.

L'église connaît en outre deux fêtes patronales : l'Assomption de Marie, le 15 août, et la fête de saint Maurice, le 22 septembre. Les moines se réunissent cinq fois par jour pour l'office choral et l'eucharistie.

Einsiedeln se trouve sur le chemin de Saint-Jacques-de-Compostelle et constitue pour bien des marcheurs une étape incontournable. Parmi les trésors du monastère figure le Codex Einsidlensis 121, un manuscrit neumé qui a joué un grand rôle dans la restauration du chant grégorien.

La festa principale è l'Engelweihe, il 14 settembre, memoria della consacrazione che secondo la leggenda fu compiuta da Cristo stesso. Nella regione quel giorno è festa ufficiale. Non è un caso che anche la cappella delle grazie ricostruita sia tornata in uso un 14 settembre, nel 1817.

Il 21 gennaio si celebra san Meinrado, giorno in cui fu ucciso nell'861. Il suo eremo è considerato il punto di partenza dell'intera località; il nome Einsiedeln significa alla lettera eremo. Le sue reliquie tornarono all'abbazia nel 1029.

La chiesa conosce inoltre due feste patronali: l'Assunzione di Maria il 15 agosto e la festa di san Maurizio il 22 settembre. I monaci si riuniscono cinque volte al giorno per la preghiera corale e l'eucaristia.

Einsiedeln si trova sul cammino di pellegrinaggio verso Santiago de Compostela ed è per molti camminatori una tappa fissa. Tra i tesori del monastero figura il Codex Einsidlensis 121, un manoscritto neumatico di grande importanza per il recupero del canto gregoriano.

La fiesta principal es la Engelweihe, el 14 de septiembre, memoria de la consagración que según la leyenda realizó Cristo en persona. En la comarca ese día es festivo oficial. No es casualidad que también la capilla reconstruida volviera a abrirse al culto un 14 de septiembre, el de 1817.

El 21 de enero se celebra a san Meinrado, el día en que fue asesinado en 861. Su ermita se tiene por el origen de todo el lugar; el nombre Einsiedeln significa literalmente ermita. Sus reliquias regresaron a la abadía en 1029.

La iglesia tiene además dos fiestas patronales: la Asunción de María, el 15 de agosto, y la de san Mauricio, el 22 de septiembre. Los monjes se reúnen cinco veces al día para el oficio coral y la eucaristía.

Einsiedeln se encuentra en el camino de peregrinación a Santiago de Compostela y es para muchos caminantes una parada obligada. Entre los tesoros del monasterio figura el Codex Einsidlensis 121, un manuscrito neumático de gran importancia para la recuperación del canto gregoriano.