GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
De bedevaart ontstond rond een oude eik waaraan een kruisbeeld hing. Op 14 januari 1633 zou Thomas Pachmann, die brandhout verzamelde, tweemaal met zijn bijl zijn uitgeschoten zonder de boom te raken; hij verwondde daarbij zijn benen en genas na gebed tot Maria. De bronnen noemen hem afwisselend houthakker en koeherder.
Negen jaar later, in 1642, bracht Alexander Schinagel een gesneden piëta naar de plek. Ook hij was volgens de overlevering van een ernstige kwaal hersteld. Daarmee verschoof de verering van het kruisbeeld naar Maria. De eik zelf bleef tot 1755 staan; in dat jaar werd hij door brand verwoest en raakte ook het genadebeeld beschadigd.
Op 25 april 1660 werd met de bouw van de kerk begonnen, onder leiding van de keizerlijke bouwmeester Georg Gerstenbrand. De tweeverdiepingssacristie uit 1661 is het oudste onderdeel van het gebouw. Van 1671 tot 1673 leidde de uit Italië afkomstige Carlo Lurago het werk. De oostelijke toren verrees in 1687, de westelijke in 1697.
Jakob Prandtauer, die ook het huidige aanzien van de abdij van Melk bepaalde, voltooide de kerk. Tussen 1707 en 1711 verving hij het houten gewelf boven de viering door een stenen koepel. De plechtige wijding vond plaats op 29 juni 1724.
Daarna volgde de afwerking van het interieur. Antonio Beduzzi beschilderde van 1713 tot 1718 de gewelven. De preekstoel dateert van 1726, het hoogaltaar van 1734 en het genadealtaar van 1735. Het orgel werd in 1759 en 1760 gebouwd, de grote zijaltaren tussen 1779 en 1781.
Na het bezoek van keizer Frans I in 1810 werd het zilver van het genadealtaar gevorderd; in 1811 kwam er vereenvoudigd zilverwerk voor terug. Paus Pius XII verhief de kerk in 1947 tot basilica minor. Sinds 1969 wordt het heiligdom bediend door de oblaten van de Onbevlekte Maria.
Pielgrzymka narodziła się wokół starego dębu, na którym wisiał krucyfiks. 14 stycznia 1633 roku Thomas Pachmann, zbierający drewno na opał, miał dwukrotnie chybić siekierą, nie trafiając w drzewo; zranił przy tym nogi i wyzdrowiał po modlitwie do Maryi. Źródła nazywają go na przemian drwalem i pasterzem krów.
Dziewięć lat później, w 1642 roku, Alexander Schinagel przyniósł w to miejsce rzeźbioną pietę. On również, jak głosi tradycja, wyzdrowiał z ciężkiej choroby. Kult przesunął się tym samym z krucyfiksu na Maryję. Sam dąb stał do 1755 roku; w tamtym roku zniszczył go pożar, w którym uszkodzona została także figura łaskami słynąca.
25 kwietnia 1660 roku rozpoczęto budowę kościoła pod kierunkiem cesarskiego budowniczego Georga Gerstenbranda. Dwukondygnacyjna zakrystia z 1661 roku jest najstarszą częścią budowli. Od 1671 do 1673 roku pracami kierował pochodzący z Włoch Carlo Lurago. Wieża wschodnia stanęła w 1687 roku, zachodnia w 1697.
Kościół dokończył Jakob Prandtauer, ten sam, który nadał dzisiejszy kształt opactwu w Melku. W latach od 1707 do 1711 zastąpił drewniane sklepienie nad skrzyżowaniem naw kamienną kopułą. Uroczysta konsekracja odbyła się 29 czerwca 1724 roku.
Potem przyszła kolej na wykończenie wnętrza. Antonio Beduzzi w latach od 1713 do 1718 pokrył sklepienia malowidłami. Ambona pochodzi z 1726 roku, ołtarz główny z 1734, a ołtarz łaski z 1735. Organy zbudowano w 1759 i 1760 roku, wielkie ołtarze boczne w latach od 1779 do 1781.
Po wizycie cesarza Franciszka I w 1810 roku zarekwirowano srebro z ołtarza łaski; w 1811 roku zastąpiono je uproszczonymi wyrobami srebrnymi. Papież Pius XII podniósł kościół w 1947 roku do godności bazyliki mniejszej. Od 1969 roku sanktuarium prowadzą oblaci Maryi Niepokalanej.
Die Wallfahrt entstand um eine alte Eiche, an der ein Kruzifix hing. Am 14. Januar 1633 soll Thomas Pachmann, der Brennholz sammelte, zweimal mit seiner Axt abgerutscht sein, ohne den Baum zu treffen; er verletzte sich dabei an den Beinen und genas nach einem Gebet zu Maria. Die Quellen nennen ihn abwechselnd Holzfäller und Kuhhirten.
Neun Jahre später, 1642, brachte Alexander Schinagel eine geschnitzte Pietà an den Ort. Auch er war der Überlieferung nach von einem schweren Leiden genesen. Damit verlagerte sich die Verehrung vom Kruzifix auf Maria. Die Eiche selbst stand bis 1755; in diesem Jahr wurde sie durch Feuer zerstört, wobei auch das Gnadenbild Schaden nahm.
Am 25. April 1660 begann der Bau der Kirche unter der Leitung des kaiserlichen Baumeisters Georg Gerstenbrand. Die zweigeschossige Sakristei von 1661 ist der älteste Teil des Gebäudes. Von 1671 bis 1673 leitete der aus Italien stammende Carlo Lurago die Arbeiten. Der Ostturm entstand 1687, der Westturm 1697.
Jakob Prandtauer, der auch das heutige Aussehen des Stiftes Melk prägte, vollendete die Kirche. Zwischen 1707 und 1711 ersetzte er das hölzerne Gewölbe über der Vierung durch eine steinerne Kuppel. Die feierliche Weihe fand am 29. Juni 1724 statt.
Danach folgte die Ausstattung des Innenraums. Antonio Beduzzi bemalte von 1713 bis 1718 die Gewölbe. Die Kanzel stammt von 1726, der Hochaltar von 1734 und der Gnadenaltar von 1735. Die Orgel wurde 1759 und 1760 gebaut, die großen Seitenaltäre zwischen 1779 und 1781.
Nach dem Besuch von Kaiser Franz I. im Jahr 1810 wurde das Silber des Gnadenaltars eingezogen; 1811 kam vereinfachtes Silberwerk an seine Stelle. Papst Pius XII. erhob die Kirche 1947 zur Basilica minor. Seit 1969 wird das Heiligtum von den Oblaten der Unbefleckten Jungfrau Maria betreut.
Le pèlerinage est né autour d'un vieux chêne auquel était suspendu un crucifix. Le 14 janvier 1633, Thomas Pachmann, occupé à ramasser du bois de chauffage, aurait manqué l'arbre par deux fois d'un coup de hache ; il se blessa les jambes et guérit après avoir prié la Vierge. Les sources le désignent tantôt comme bûcheron, tantôt comme vacher.
Neuf ans plus tard, en 1642, Alexander Schinagel apporta sur les lieux une piétà sculptée. Lui aussi, selon la tradition, s'était relevé d'un mal grave. La vénération se déplaça ainsi du crucifix vers la Vierge. Le chêne lui-même subsista jusqu'en 1755 ; cette année-là, un incendie le détruisit et endommagea également la statue miraculeuse.
Le 25 avril 1660 commencèrent les travaux de l'église, sous la direction de l'architecte impérial Georg Gerstenbrand. La sacristie à deux niveaux, de 1661, est la partie la plus ancienne de l'édifice. De 1671 à 1673, le chantier fut dirigé par Carlo Lurago, originaire d'Italie. La tour orientale s'éleva en 1687, l'occidentale en 1697.
Jakob Prandtauer, qui donna aussi son visage actuel à l'abbaye de Melk, acheva l'église. Entre 1707 et 1711, il remplaça la voûte de bois de la croisée par une coupole de pierre. La consécration solennelle eut lieu le 29 juin 1724.
Vint ensuite l'aménagement intérieur. Antonio Beduzzi peignit les voûtes de 1713 à 1718. La chaire date de 1726, le maître-autel de 1734 et l'autel de la statue miraculeuse de 1735. L'orgue fut construit en 1759 et 1760, les grands autels latéraux entre 1779 et 1781.
Après la visite de l'empereur François Ier en 1810, l'argent de l'autel miraculeux fut réquisitionné ; en 1811, une orfèvrerie simplifiée vint le remplacer. Le pape Pie XII éleva l'église au rang de basilique mineure en 1947. Depuis 1969, le sanctuaire est desservi par les Oblats de Marie Immaculée.
Il pellegrinaggio nacque attorno a una vecchia quercia a cui era appeso un crocifisso. Il 14 gennaio 1633 Thomas Pachmann, che raccoglieva legna da ardere, avrebbe mancato due volte l'albero con la scure; si ferì alle gambe e guarì dopo aver pregato la Madonna. Le fonti lo dicono ora boscaiolo, ora mandriano.
Nove anni più tardi, nel 1642, Alexander Schinagel portò sul posto una pietà intagliata. Anche lui, secondo la tradizione, era guarito da un grave male. Così la venerazione si spostò dal crocifisso a Maria. La quercia stessa rimase in piedi fino al 1755; in quell'anno fu distrutta da un incendio e anche l'immagine miracolosa ne uscì danneggiata.
Il 25 aprile 1660 iniziò la costruzione della chiesa, sotto la guida dell'architetto imperiale Georg Gerstenbrand. La sacrestia a due piani del 1661 è la parte più antica dell'edificio. Dal 1671 al 1673 diresse i lavori Carlo Lurago, originario dell'Italia. La torre orientale sorse nel 1687, quella occidentale nel 1697.
Jakob Prandtauer, che determinò anche l'aspetto attuale dell'abbazia di Melk, portò a termine la chiesa. Tra il 1707 e il 1711 sostituì la volta lignea sopra la crociera con una cupola in muratura. La consacrazione solenne ebbe luogo il 29 giugno 1724.
Seguì poi il completamento degli interni. Antonio Beduzzi dipinse le volte dal 1713 al 1718. Il pulpito risale al 1726, l'altare maggiore al 1734 e l'altare dell'immagine miracolosa al 1735. L'organo fu costruito nel 1759 e nel 1760, i grandi altari laterali tra il 1779 e il 1781.
Dopo la visita dell'imperatore Francesco I nel 1810 l'argento dell'altare dell'immagine fu requisito; nel 1811 venne sostituito da un'argenteria semplificata. Papa Pio XII elevò la chiesa a basilica minore nel 1947. Dal 1969 il santuario è officiato dagli oblati di Maria Immacolata.
La peregrinación nació en torno a un viejo roble del que colgaba un crucifijo. El 14 de enero de 1633, Thomas Pachmann, que recogía leña, habría errado dos veces el golpe de hacha sin alcanzar el árbol; se hirió en las piernas y sanó tras rezar a María. Las fuentes lo llaman unas veces leñador y otras vaquero.
Nueve años después, en 1642, Alexander Schinagel llevó al lugar una piedad tallada. También él, según la tradición, se había repuesto de una grave dolencia. Con ello la veneración se desplazó del crucifijo a María. El roble se mantuvo en pie hasta 1755; ese año un incendio lo destruyó y dañó también la imagen milagrosa.
El 25 de abril de 1660 comenzaron las obras de la iglesia, bajo la dirección del maestro de obras imperial Georg Gerstenbrand. La sacristía de dos plantas, de 1661, es la parte más antigua del edificio. De 1671 a 1673 dirigió los trabajos el italiano Carlo Lurago. La torre oriental se levantó en 1687 y la occidental en 1697.
Jakob Prandtauer, que dio también su aspecto actual a la abadía de Melk, culminó la iglesia. Entre 1707 y 1711 sustituyó la bóveda de madera sobre el crucero por una cúpula de piedra. La consagración solemne tuvo lugar el 29 de junio de 1724.
Después llegó el acabado del interior. Antonio Beduzzi pintó las bóvedas de 1713 a 1718. El púlpito data de 1726, el altar mayor de 1734 y el altar de la imagen de 1735. El órgano se construyó en 1759 y 1760, y los grandes altares laterales entre 1779 y 1781.
Tras la visita del emperador Francisco I en 1810 se requisó la plata del altar de la imagen; en 1811 se repuso con una platería simplificada. El papa Pío XII elevó la iglesia a basílica menor en 1947. Desde 1969 el santuario está atendido por los oblatos de María Inmaculada.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Het genadebeeld is een gesneden piëta, in het Duits een Vesperbild: Maria met het lichaam van haar gestorven zoon op de schoot. Het is het beeld dat Alexander Schinagel in 1642 bij de eik liet plaatsen. Maria wordt er aangeroepen als Moeder van Smarten.
Het beeld staat in het genadealtaar dat Johann Peter Schwendter in 1735 vervaardigde uit zilver uit de schatkamer. Dat altaar is opgesteld in de centrale, driekwartronde nis van het hoogaltaar, zodat het genadebeeld vanuit het hele schip zichtbaar is.
Bij de brand van 1755, waarbij de oude eik verloren ging, liep het beeld schade op; in datzelfde jaar werd het vernieuwd. Onder het oksaal schilderde Beduzzi drie taferelen uit de ontstaansgeschiedenis: het ongeval van Pachmann bij de eik, een engelenprocessie en Schinagel die de piëta plaatst.
Op het kerkplein staat bovendien de Taferlstein, een voorchristelijke offersteen, in 1736 omgeven door een stenen balustrade.
Figurą łaskami słynącą jest rzeźbiona pieta, po niemiecku Vesperbild: Maryja z ciałem zmarłego Syna na kolanach. To właśnie ta figura, którą Alexander Schinagel kazał w 1642 roku ustawić przy dębie. Maryja jest tu wzywana jako Matka Boża Bolesna.
Figura stoi w ołtarzu łaski, który Johann Peter Schwendter wykonał w 1735 roku ze srebra ze skarbca. Ołtarz ten ustawiono w środkowej, trójćwierćkolistej niszy ołtarza głównego, tak aby figura była widoczna z całej nawy.
Podczas pożaru w 1755 roku, w którym przepadł stary dąb, figura uległa uszkodzeniu; w tym samym roku ją odnowiono. Pod chórem muzycznym Beduzzi namalował trzy sceny z dziejów początków sanktuarium: wypadek Pachmanna przy dębie, procesję aniołów oraz Schinagela ustawiającego pietę.
Na placu kościelnym stoi ponadto Taferlstein, przedchrześcijański kamień ofiarny, w 1736 roku otoczony kamienną balustradą.
Das Gnadenbild ist eine geschnitzte Pietà, im Deutschen ein Vesperbild: Maria mit dem Leichnam ihres gestorbenen Sohnes im Schoß. Es ist jene Figur, die Alexander Schinagel 1642 bei der Eiche aufstellen ließ. Maria wird hier als Schmerzhafte Mutter angerufen.
Das Bild steht in dem Gnadenaltar, den Johann Peter Schwendter 1735 aus Silber der Schatzkammer anfertigte. Dieser Altar ist in der zentralen, dreiviertelrunden Nische des Hochaltars aufgestellt, sodass das Gnadenbild aus dem ganzen Kirchenschiff sichtbar ist.
Beim Brand von 1755, bei dem die alte Eiche verloren ging, wurde das Bild beschädigt; im selben Jahr wurde es erneuert. Unter der Empore malte Beduzzi drei Szenen aus der Entstehungsgeschichte: den Unfall Pachmanns bei der Eiche, eine Engelsprozession und Schinagel, der die Pietà aufstellt.
Auf dem Kirchplatz steht überdies der Taferlstein, ein vorchristlicher Opferstein, der 1736 von einer steinernen Balustrade umgeben wurde.
La statue miraculeuse est une piétà sculptée, en allemand une Vesperbild : la Vierge tenant sur ses genoux le corps de son fils mort. C'est l'image qu'Alexander Schinagel fit placer près du chêne en 1642. Marie y est invoquée comme Notre-Dame des Douleurs.
La statue est installée dans l'autel miraculeux que Johann Peter Schwendter réalisa en 1735 avec l'argent du trésor. Cet autel occupe la niche centrale, aux trois quarts circulaire, du maître-autel, de sorte que la statue est visible depuis toute la nef.
Lors de l'incendie de 1755, qui emporta le vieux chêne, la statue fut endommagée ; elle fut restaurée la même année. Sous la tribune, Beduzzi a peint trois scènes des origines du sanctuaire : l'accident de Pachmann près du chêne, une procession d'anges et Schinagel installant la piétà.
Sur le parvis se dresse par ailleurs la Taferlstein, une pierre sacrificielle préchrétienne, entourée en 1736 d'une balustrade de pierre.
L'immagine venerata è una pietà intagliata, in tedesco Vesperbild: Maria con in grembo il corpo del figlio morto. È la statua che Alexander Schinagel fece collocare presso la quercia nel 1642. Qui Maria è invocata come Madre Addolorata.
La statua si trova nell'altare dell'immagine che Johann Peter Schwendter realizzò nel 1735 con l'argento del tesoro. Quell'altare è collocato nella nicchia centrale, a tre quarti di cerchio, dell'altare maggiore, così che l'immagine miracolosa sia visibile da tutta la navata.
Nell'incendio del 1755, in cui andò perduta la vecchia quercia, la statua subì danni; nello stesso anno fu rinnovata. Sotto la cantoria Beduzzi dipinse tre scene delle origini: l'incidente di Pachmann presso la quercia, una processione di angeli e Schinagel che colloca la pietà.
Sul sagrato si trova inoltre la Taferlstein, una pietra sacrificale precristiana, circondata nel 1736 da una balaustra in pietra.
La imagen milagrosa es una piedad tallada, en alemán un Vesperbild: María con el cuerpo de su hijo muerto en el regazo. Es la imagen que Alexander Schinagel hizo colocar junto al roble en 1642. Allí se invoca a María como Virgen de los Dolores.
La imagen se halla en el altar que Johann Peter Schwendter labró en 1735 con plata del tesoro del santuario. Ese altar se dispuso en la hornacina central, de tres cuartos de círculo, del altar mayor, de modo que la imagen se ve desde toda la nave.
En el incendio de 1755, que acabó con el viejo roble, la talla sufrió daños; ese mismo año fue renovada. Bajo el coro alto pintó Beduzzi tres escenas de los orígenes del santuario: el accidente de Pachmann junto al roble, una procesión de ángeles y Schinagel colocando la piedad.
En la explanada de la iglesia se encuentra además la Taferlstein, una piedra de sacrificios precristiana, rodeada en 1736 por una balaustrada de piedra.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De kerk is een vroegbarok gebouw met een kruisvormige plattegrond en een tweetorenfront. De zuidelijke portaalgevel is geleed door dubbele pilasters en draagt boven de kroonlijst een geschulpte blindgevel met een uurwerk. Bij de ingang staan de jaartallen 1694 en 1947. Beide torens eindigen in uivormige helmen.
Binnen betreedt u een eenbeukig schip van tweeënhalve travee, overdekt met een tongewelf met lunetten op zware muurpijlers. Het driebogige oksaal is rijk geleed met dubbele pilasters met vergulde kapitelen. Boven de vierkante viering, waarvan de hoeken sterk zijn afgeschuind, ziet u een vlakke schijnkoepel.
De gewelfschilderingen van Antonio Beduzzi vormen een samenhangend programma. In het koor de zegepraal van het heilig Kruis, in de koepel de tenhemelopneming van Maria omringd door scènes uit haar leven, in de pendentieven de vier evangelisten en in het schipgewelf het leven en de verheerlijking van de heilige Jozef.
Het hoogaltaar van 1734 is uitgevoerd in stucmarmer naar ontwerp van Johann Michael Prunner en Joseph Matthias Götz. De twee grote zijaltaren aan de uiteinden van het dwarsschip zijn van Jakob Mössl; de altaarstukken uit 1775 zijn van Martin Johann Schmidt, bekend als Kremser Schmidt, en tonen de kruisiging en de Heilige Familie als beschermster van het genadeoord.
De vergulde preekstoel uit 1726, met beeldhouwwerk van Peter Widerin en Matthias Tempe, is gevormd naar het voorbeeld van de kansel in de dom van Passau. Op het oksaal staat het orgel dat Johann Hencke in 1759 en 1760 bouwde, in een rococokast met rocaillebogen en een klok.
Buiten, aan de noordzijde, staat een bronkapelletje met een marmeren figuur van Johann Georg Loy uit 1710. Onder de sacristie ligt de crypte. In de schatkamer worden votiefgeschenken en liturgisch vaatwerk bewaard.
Kościół jest budowlą wczesnobarokową o rzucie krzyża i dwuwieżowej fasadzie. Południowa fasada z portalem jest rozczłonkowana zdwojonymi pilastrami, a nad gzymsem koronującym dźwiga wykrojony szczyt ślepy z zegarem. Przy wejściu widnieją daty 1694 i 1947. Obie wieże wieńczą cebulaste hełmy.
W środku wchodzą Państwo do jednonawowego wnętrza o dwóch i pół przęsłach, nakrytego sklepieniem kolebkowym z lunetami wspartym na ciężkich filarach przyściennych. Trójarkadowy chór muzyczny jest bogato rozczłonkowany zdwojonymi pilastrami ze złoconymi kapitelami. Nad kwadratowym skrzyżowaniem naw, którego narożniki są mocno ścięte, widać płaską kopułę pozorną.
Malowidła sklepienne Antonia Beduzziego tworzą spójny program. W prezbiterium tryumf Krzyża Świętego, w kopule Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny w otoczeniu scen z Jej życia, w pendentywach czterej ewangeliści, a na sklepieniu nawy życie i chwała świętego Józefa.
Ołtarz główny z 1734 roku wykonano ze sztucznego marmuru według projektu Johanna Michaela Prunnera i Josepha Matthiasa Götza. Dwa wielkie ołtarze boczne na końcach transeptu są dziełem Jakoba Mössla; obrazy ołtarzowe z 1775 roku namalował Martin Johann Schmidt, znany jako Kremser Schmidt, i przedstawiają one ukrzyżowanie oraz Świętą Rodzinę jako opiekunkę sanktuarium.
Złocona ambona z 1726 roku, z rzeźbami Petera Widerina i Matthiasa Tempego, została ukształtowana na wzór kazalnicy w katedrze w Pasawie. Na chórze muzycznym stoją organy, które Johann Hencke zbudował w 1759 i 1760 roku, w rokokowej szafie z rokajowymi łukami i dzwonem.
Na zewnątrz, od strony północnej, stoi kapliczka źródlana z marmurową figurą Johanna Georga Loya z 1710 roku. Pod zakrystią znajduje się krypta. W skarbcu przechowuje się wota i naczynia liturgiczne.
Die Kirche ist ein frühbarocker Bau mit kreuzförmigem Grundriss und Zweiturmfassade. Die südliche Portalfassade ist durch Doppelpilaster gegliedert und trägt über dem Kranzgesims einen geschweiften Blendgiebel mit einer Uhr. Am Eingang stehen die Jahreszahlen 1694 und 1947. Beide Türme enden in Zwiebelhauben.
Im Inneren betreten Sie ein einschiffiges Langhaus von zweieinhalb Jochen, gedeckt von einem Tonnengewölbe mit Stichkappen auf schweren Wandpfeilern. Die dreibogige Empore ist reich gegliedert mit Doppelpilastern und vergoldeten Kapitellen. Über der quadratischen Vierung, deren Ecken stark abgeschrägt sind, sehen Sie eine flache Scheinkuppel.
Die Gewölbemalereien von Antonio Beduzzi bilden ein zusammenhängendes Programm. Im Chor der Triumph des heiligen Kreuzes, in der Kuppel die Aufnahme Mariens in den Himmel, umgeben von Szenen aus ihrem Leben, in den Pendentifs die vier Evangelisten und im Langhausgewölbe das Leben und die Verherrlichung des heiligen Josef.
Der Hochaltar von 1734 ist in Stuckmarmor ausgeführt, nach einem Entwurf von Johann Michael Prunner und Joseph Matthias Götz. Die beiden großen Seitenaltäre an den Enden des Querhauses stammen von Jakob Mössl; die Altarbilder von 1775 schuf Martin Johann Schmidt, bekannt als Kremser Schmidt, und sie zeigen die Kreuzigung und die Heilige Familie als Schutzherrin des Gnadenortes.
Die vergoldete Kanzel von 1726 mit Bildhauerarbeiten von Peter Widerin und Matthias Tempe ist dem Vorbild der Kanzel im Dom von Passau nachgebildet. Auf der Empore steht die Orgel, die Johann Hencke 1759 und 1760 baute, in einem Rokokogehäuse mit Rocaillebögen und einer Uhr.
Draußen, an der Nordseite, steht eine Brunnenkapelle mit einer Marmorfigur von Johann Georg Loy aus dem Jahr 1710. Unter der Sakristei liegt die Krypta. In der Schatzkammer werden Votivgaben und liturgisches Gerät aufbewahrt.
L'église est un édifice du baroque primitif, à plan cruciforme et à façade à deux tours. La façade-portail sud est rythmée par des pilastres jumelés et porte au-dessus de la corniche un pignon aveugle festonné muni d'une horloge. À l'entrée figurent les millésimes 1694 et 1947. Les deux tours s'achèvent par des bulbes.
À l'intérieur, vous entrez dans une nef unique de deux travées et demie, couverte d'une voûte en berceau à lunettes reposant sur de puissants piliers engagés. La tribune à trois arcades est richement articulée par des pilastres jumelés à chapiteaux dorés. Au-dessus de la croisée carrée, dont les angles sont fortement abattus, s'ouvre une fausse coupole plate.
Les peintures de voûte d'Antonio Beduzzi forment un programme cohérent. Dans le chœur, le triomphe de la sainte Croix ; dans la coupole, l'Assomption de la Vierge entourée de scènes de sa vie ; dans les pendentifs, les quatre évangélistes ; et dans la voûte de la nef, la vie et la glorification de saint Joseph.
Le maître-autel de 1734 est exécuté en stuc marbré sur des dessins de Johann Michael Prunner et Joseph Matthias Götz. Les deux grands autels latéraux, aux extrémités du transept, sont de Jakob Mössl ; les tableaux d'autel de 1775 sont de Martin Johann Schmidt, dit Kremser Schmidt, et représentent la Crucifixion et la Sainte Famille protectrice du sanctuaire.
La chaire dorée de 1726, ornée de sculptures de Peter Widerin et Matthias Tempe, s'inspire de celle de la cathédrale de Passau. Sur la tribune se trouve l'orgue que Johann Hencke construisit en 1759 et 1760, dans un buffet rococo à arcs rocaille surmonté d'une cloche.
À l'extérieur, du côté nord, s'élève une petite chapelle de source abritant une figure de marbre de Johann Georg Loy datée de 1710. Sous la sacristie s'étend la crypte. Le trésor conserve des ex-voto et de la vaisselle liturgique.
La chiesa è un edificio del primo barocco a pianta cruciforme con facciata a due torri. Il prospetto meridionale del portale è scandito da doppie lesene e reca sopra il cornicione un frontone cieco sagomato con un orologio. All'ingresso compaiono le date 1694 e 1947. Entrambe le torri terminano con cupole a bulbo.
All'interno entra in una navata unica di due campate e mezza, coperta da una volta a botte con lunette su robusti pilastri addossati. La cantoria a tre arcate è riccamente articolata da doppie lesene con capitelli dorati. Sopra la crociera quadrata, dagli angoli fortemente smussati, vede una finta cupola piatta.
Le pitture delle volte di Antonio Beduzzi formano un programma coerente. Nel coro il trionfo della santa Croce, nella cupola l'assunzione di Maria circondata da scene della sua vita, nei pennacchi i quattro evangelisti e nella volta della navata la vita e la glorificazione di san Giuseppe.
L'altare maggiore del 1734 è in stucco marmorizzato, su progetto di Johann Michael Prunner e Joseph Matthias Götz. I due grandi altari laterali alle estremità del transetto sono di Jakob Mössl; le pale del 1775 sono di Martin Johann Schmidt, detto Kremser Schmidt, e raffigurano la crocifissione e la Sacra Famiglia come protettrice del santuario.
Il pulpito dorato del 1726, con sculture di Peter Widerin e Matthias Tempe, è modellato sull'esempio del pulpito del duomo di Passau. Sulla cantoria si trova l'organo che Johann Hencke costruì nel 1759 e nel 1760, in una cassa rococò con archi a rocaille e una campana.
All'esterno, sul lato settentrionale, sorge una cappelletta della fonte con una figura marmorea di Johann Georg Loy del 1710. Sotto la sacrestia si estende la cripta. Nel tesoro si conservano ex voto e suppellettili liturgiche.
La iglesia es un edificio del barroco temprano, de planta de cruz y fachada de dos torres. El frente meridional del pórtico se articula con pilastras dobles y lleva sobre la cornisa un hastial ciego de perfil ondulado con un reloj. Junto a la entrada figuran los años 1694 y 1947. Ambas torres rematan en chapiteles bulbosos.
Dentro entra usted en una nave única de dos tramos y medio, cubierta con bóveda de cañón con lunetos sobre recios machones. El coro alto, de tres arcos, se articula con ricas pilastras dobles de capiteles dorados. Sobre el crucero cuadrado, de esquinas fuertemente achaflanadas, verá una cúpula fingida y plana.
Las pinturas de las bóvedas de Antonio Beduzzi forman un programa unitario. En el coro, el triunfo de la Santa Cruz; en la cúpula, la Asunción de María rodeada de escenas de su vida; en las pechinas, los cuatro evangelistas, y en la bóveda de la nave, la vida y la glorificación de san José.
El altar mayor de 1734 está ejecutado en estucomármol según el proyecto de Johann Michael Prunner y Joseph Matthias Götz. Los dos grandes altares laterales, en los extremos del crucero, son de Jakob Mössl; los lienzos de 1775 son de Martin Johann Schmidt, conocido como Kremser Schmidt, y representan la crucifixión y la Sagrada Familia como protectora del santuario.
El púlpito dorado de 1726, con esculturas de Peter Widerin y Matthias Tempe, sigue el modelo del de la catedral de Passau. En el coro alto se encuentra el órgano que Johann Hencke construyó en 1759 y 1760, en una caja rococó con arcos de rocalla y una campana.
Fuera, en el lado norte, hay una capillita junto a la fuente con una figura de mármol de Johann Georg Loy, de 1710. Bajo la sacristía está la cripta. En el tesoro se conservan exvotos y vasos litúrgicos.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Het patroonsfeest van de kerk is dat van de Moeder van Smarten, op 15 september. Die titel sluit rechtstreeks aan bij het genadebeeld, want een piëta toont Maria op het moment van haar grootste verdriet.
De bedevaart had van oudsher het karakter van een processiebedevaart. Omstreeks 1760 kwamen er jaarlijks ongeveer zevenhonderd processies aan en werden er meer dan negentienduizend missen gelezen. Een stenen kruis herinnert aan pelgrims uit Freistadt die onderweg om het leven kwamen; zo'n voettocht was niet zonder risico.
De votiefgeschenken in de schatkamer laten zien waarvoor mensen hier kwamen: genezing van ziekte, redding uit ongeval en dank voor een behouden thuiskomst. Bij het bronkapelletje verwachtten pelgrims van oudsher hulp bij oogklachten.
Het klokkenspel draagt de naam Salve Regina en dateert in zijn huidige vorm uit de twintigste eeuw; ter gelegenheid van de verheffing tot basiliek goot de firma Pfundner in 1947 en 1949 nieuwe klokken. In 2004 en 2005 kreeg de kerk een kaarsenkapel, waar pelgrims hun kaars kunnen opsteken.
Odpust kościoła przypada w święto Matki Bożej Bolesnej, 15 września. Tytuł ten łączy się wprost z figurą łaskami słynącą, pieta ukazuje bowiem Maryję w chwili największego bólu.
Pielgrzymka od dawna miała charakter pielgrzymki procesyjnej. Około 1760 roku przybywało tu rocznie mniej więcej siedemset procesji i odprawiano ponad dziewiętnaście tysięcy mszy. Kamienny krzyż przypomina o pielgrzymach z Freistadt, którzy zginęli w drodze; taka piesza wędrówka nie była wolna od ryzyka.
Wota w skarbcu pokazują, po co ludzie tu przychodzili: po uzdrowienie z choroby, po ocalenie z wypadku i z podziękowaniem za szczęśliwy powrót do domu. Przy kapliczce źródlanej pielgrzymi od dawna spodziewali się pomocy w dolegliwościach oczu.
Kurant nosi nazwę Salve Regina, a w dzisiejszej postaci pochodzi z XX wieku; z okazji podniesienia kościoła do rangi bazyliki firma Pfundner odlała w 1947 i 1949 roku nowe dzwony. W 2004 i 2005 roku kościół otrzymał kaplicę świec, w której pielgrzymi mogą zapalić swoją świecę.
Das Patronatsfest der Kirche ist das der Schmerzhaften Mutter am 15. September. Dieser Titel knüpft unmittelbar an das Gnadenbild an, denn eine Pietà zeigt Maria im Augenblick ihres größten Schmerzes.
Die Wallfahrt hatte von jeher den Charakter einer Prozessionswallfahrt. Um 1760 trafen jährlich etwa siebenhundert Prozessionen ein, und es wurden mehr als neunzehntausend Messen gelesen. Ein steinernes Kreuz erinnert an Pilger aus Freistadt, die unterwegs ums Leben kamen; ein solcher Fußmarsch war nicht ohne Gefahr.
Die Votivgaben in der Schatzkammer zeigen, weswegen die Menschen hierherkamen: Heilung von Krankheit, Rettung aus einem Unglück und Dank für eine glückliche Heimkehr. Bei der Brunnenkapelle erhofften sich Pilger von jeher Hilfe bei Augenleiden.
Das Glockenspiel trägt den Namen Salve Regina und stammt in seiner heutigen Gestalt aus dem zwanzigsten Jahrhundert; anlässlich der Erhebung zur Basilika goss die Firma Pfundner 1947 und 1949 neue Glocken. In den Jahren 2004 und 2005 erhielt die Kirche eine Kerzenkapelle, in der Pilger ihre Kerze entzünden können.
La fête patronale de l'église est celle de Notre-Dame des Douleurs, le 15 septembre. Ce titre découle directement de la statue miraculeuse, car une piétà montre Marie au moment de sa plus grande douleur.
Le pèlerinage a de tout temps eu le caractère d'un pèlerinage de procession. Vers 1760, quelque sept cents processions arrivaient chaque année et plus de dix-neuf mille messes y étaient célébrées. Une croix de pierre rappelle des pèlerins de Freistadt qui périrent en chemin ; un tel voyage à pied n'allait pas sans risque.
Les ex-voto du trésor disent pourquoi l'on venait ici : guérison d'une maladie, sauvetage d'un accident, action de grâces pour un retour sans encombre. Auprès de la chapelle de la source, les pèlerins attendaient depuis toujours un secours contre les maux d'yeux.
Le carillon porte le nom de Salve Regina et doit sa forme actuelle au vingtième siècle ; à l'occasion de l'élévation au rang de basilique, la maison Pfundner fondit de nouvelles cloches en 1947 et 1949. En 2004 et 2005, l'église s'est dotée d'une chapelle des cierges, où les pèlerins peuvent allumer leur bougie.
La festa patronale della chiesa è quella della Madre Addolorata, il 15 settembre. Quel titolo si collega direttamente all'immagine venerata, perché una pietà mostra Maria nel momento del suo dolore più grande.
Il pellegrinaggio ebbe da sempre il carattere di pellegrinaggio processionale. Intorno al 1760 vi giungevano ogni anno circa settecento processioni e si celebravano più di diciannovemila messe. Una croce di pietra ricorda i pellegrini di Freistadt che morirono lungo il cammino; un simile viaggio a piedi non era privo di rischi.
Gli ex voto del tesoro mostrano per che cosa la gente veniva qui: la guarigione da una malattia, lo scampato pericolo in un incidente e il ringraziamento per un ritorno sicuro a casa. Presso la cappelletta della fonte i pellegrini si attendevano da sempre aiuto per i disturbi agli occhi.
Il carillon porta il nome di Salve Regina e nella forma attuale risale al Novecento; in occasione dell'elevazione a basilica la ditta Pfundner fuse nuove campane nel 1947 e nel 1949. Nel 2004 e nel 2005 la chiesa ricevette una cappella delle candele, dove i pellegrini possono accendere il loro cero.
La fiesta patronal de la iglesia es la de la Virgen de los Dolores, el 15 de septiembre. Ese título enlaza directamente con la imagen milagrosa, pues una piedad muestra a María en el momento de su mayor aflicción.
La peregrinación tuvo desde antiguo carácter procesional. Hacia 1760 llegaban cada año unas setecientas procesiones y se celebraban más de diecinueve mil misas. Una cruz de piedra recuerda a unos peregrinos de Freistadt que murieron durante el camino; una marcha así no estaba exenta de riesgo.
Los exvotos del tesoro muestran a qué venía la gente hasta aquí: curación de una enfermedad, salvación en un accidente y agradecimiento por un regreso feliz. En la capillita de la fuente los peregrinos esperaban desde antiguo alivio para los males de la vista.
El carillón lleva el nombre de Salve Regina y en su forma actual procede del siglo XX; con motivo de la elevación a basílica, la casa Pfundner fundió campanas nuevas en 1947 y 1949. En 2004 y 2005 la iglesia recibió una capilla de las velas, donde los peregrinos pueden encender la suya.
