MedjugorjeMedziugorjeMedjugorjeMedjugorjeMedjugorjeMedjugorje

Bisschop Paškal Buconjić van Mostar richtte de parochie Sveti Jakov in 1892 op. Zij omvat naast Međugorje zelf de dorpen Bijakovići, Vionica, Miletina en Šurmanci. De zielzorg berust bij franciscanen, onder het gezag van de bisschop van Mostar-Duvno.

De eerste kerk kwam in 1897 gereed. Zij gold voor die tijd als weelderig, maar de ondergrond bleek onvoldoende draagkrachtig en er ontstonden scheuren. Na de Eerste Wereldoorlog besloten de parochianen tot nieuwbouw. De Zagrebse architect Stjepan Podhorsky maakte het ontwerp; de bouw begon in 1934 en de kerk werd op 19 januari 1969 gewijd. De inrichting was in 1980 voltooid.

Op 24 juni 1981 meldden twee meisjes uit de parochie, Ivanka Ivanković en Mirjana Dragičević, dat zij bij de heuvel Podbrdo een vrouwenfiguur hadden gezien. Diezelfde avond keerden zij terug met Vicka Ivanković. Op 25 juni beklommen zes jongeren de heuvel. Naast de genoemde drie waren dat Marija Pavlović, Ivan Dragičević en Jakov Čolo.

Bisschop Pavao Žanić van Mostar stond van het begin af sceptisch tegenover de meldingen; een diocesane commissie kwam in 1984 tot een negatief oordeel. Zijn opvolger Ratko Perić hield diezelfde lijn aan.

Op 10 april 1991 verklaarde de Joegoslavische bisschoppenconferentie in Zadar dat op grond van het tot dan verrichte onderzoek niet kan worden gesteld dat het om bovennatuurlijke verschijningen en verschijnselen gaat. Die formule, in het Latijn aangeduid als non constat de supernaturalitate, bleef lange tijd de enige officiële uitspraak.

Onder paus Benedictus XVI onderzocht een internationale commissie onder leiding van kardinaal Camillo Ruini de zaak. Zij rondde haar werk in 2014 af; het rapport werd niet openbaar gemaakt.

Biskup Mostaru Paškal Buconjić erygował parafię Sveti Jakov w 1892 roku. Obejmuje ona poza samym Međugorjem wsie Bijakovići, Vionica, Miletina i Šurmanci. Duszpasterstwo spoczywa w rękach franciszkanów, pod zwierzchnictwem biskupa Mostar-Duvno.

Pierwszy kościół ukończono w 1897 roku. Jak na owe czasy uchodził za okazały, ale podłoże okazało się niedostatecznie nośne i pojawiły się pęknięcia. Po pierwszej wojnie światowej parafianie postanowili wznieść nową świątynię. Projekt sporządził zagrzebski architekt Stjepan Podhorsky; budowę rozpoczęto w 1934 roku, a kościół konsekrowano 19 stycznia 1969 roku. Wyposażenie ukończono w 1980 roku.

24 czerwca 1981 roku dwie dziewczyny z parafii, Ivanka Ivanković i Mirjana Dragičević, oznajmiły, że przy wzgórzu Podbrdo zobaczyły postać kobiety. Tego samego wieczoru wróciły tam z Vicką Ivanković. 25 czerwca na wzgórze weszło sześcioro młodych ludzi. Poza wymienioną trójką byli to Marija Pavlović, Ivan Dragičević i Jakov Čolo.

Biskup Mostaru Pavao Žanić od początku odnosił się do tych doniesień sceptycznie; komisja diecezjalna wydała w 1984 roku ocenę negatywną. Jego następca Ratko Perić utrzymał tę samą linię.

10 kwietnia 1991 roku jugosłowiańska konferencja biskupów oświadczyła w Zadarze, że na podstawie przeprowadzonych dotąd badań nie można stwierdzić, iż chodzi o objawienia i zjawiska nadprzyrodzone. Ta formuła, po łacinie non constat de supernaturalitate, przez długi czas pozostawała jedyną oficjalną wypowiedzią.

Za pontyfikatu papieża Benedykta XVI sprawę badała komisja międzynarodowa pod kierunkiem kardynała Camilla Ruiniego. Zakończyła pracę w 2014 roku; raportu nie opublikowano.

Bischof Paškal Buconjić von Mostar errichtete die Pfarrei Sveti Jakov im Jahr 1892. Sie umfasst neben Međugorje selbst die Dörfer Bijakovići, Vionica, Miletina und Šurmanci. Die Seelsorge liegt bei Franziskanern, unter der Autorität des Bischofs von Mostar-Duvno.

Die erste Kirche war 1897 fertig. Sie galt für ihre Zeit als aufwendig, doch der Untergrund erwies sich als nicht tragfähig genug, und es entstanden Risse. Nach dem Ersten Weltkrieg entschlossen sich die Pfarrangehörigen zu einem Neubau. Der Zagreber Architekt Stjepan Podhorsky lieferte den Entwurf; der Bau begann 1934, und die Kirche wurde am 19. Januar 1969 geweiht. Die Ausstattung war 1980 abgeschlossen.

Am 24. Juni 1981 berichteten zwei Mädchen aus der Pfarrei, Ivanka Ivanković und Mirjana Dragičević, sie hätten am Hügel Podbrdo eine Frauengestalt gesehen. Am selben Abend kehrten sie mit Vicka Ivanković zurück. Am 25. Juni stiegen sechs Jugendliche auf den Hügel. Neben den genannten drei waren das Marija Pavlović, Ivan Dragičević und Jakov Čolo.

Bischof Pavao Žanić von Mostar stand den Berichten von Anfang an skeptisch gegenüber; eine Diözesankommission kam 1984 zu einem negativen Urteil. Sein Nachfolger Ratko Perić hielt an derselben Linie fest.

Am 10. April 1991 erklärte die jugoslawische Bischofskonferenz in Zadar, aufgrund der bis dahin durchgeführten Untersuchungen könne nicht festgestellt werden, dass es sich um übernatürliche Erscheinungen und Phänomene handle. Diese Formel, lateinisch als non constat de supernaturalitate bezeichnet, blieb lange die einzige offizielle Äußerung.

Unter Papst Benedikt XVI. untersuchte eine internationale Kommission unter der Leitung von Kardinal Camillo Ruini den Fall. Sie schloss ihre Arbeit 2014 ab; der Bericht wurde nicht veröffentlicht.

L'évêque Paškal Buconjić de Mostar érigea la paroisse Sveti Jakov en 1892. Outre Međugorje même, elle englobe les villages de Bijakovići, Vionica, Miletina et Šurmanci. La pastorale est confiée à des franciscains, sous l'autorité de l'évêque de Mostar-Duvno.

La première église fut achevée en 1897. On la tenait pour fastueuse à l'époque, mais le sol se révéla insuffisamment porteur et des fissures apparurent. Après la Première Guerre mondiale, les paroissiens décidèrent de construire à neuf. L'architecte zagrébois Stjepan Podhorsky en dressa les plans ; le chantier commença en 1934 et l'église fut consacrée le 19 janvier 1969. L'aménagement fut achevé en 1980.

Le 24 juin 1981, deux jeunes filles de la paroisse, Ivanka Ivanković et Mirjana Dragičević, rapportèrent avoir vu une figure de femme près de la colline du Podbrdo. Le même soir, elles y revinrent avec Vicka Ivanković. Le 25 juin, six jeunes gravirent la colline. Aux trois déjà nommées s'ajoutaient Marija Pavlović, Ivan Dragičević et Jakov Čolo.

L'évêque Pavao Žanić de Mostar se montra sceptique dès le début à l'égard de ces récits ; une commission diocésaine rendit un avis négatif en 1984. Son successeur Ratko Perić s'en tint à la même ligne.

Le 10 avril 1991, la conférence épiscopale yougoslave déclara à Zadar que, sur la base des recherches menées jusque-là, on ne peut affirmer qu'il s'agit d'apparitions et de phénomènes surnaturels. Cette formule, désignée en latin par non constat de supernaturalitate, demeura longtemps la seule prise de position officielle.

Sous le pape Benoît XVI, une commission internationale présidée par le cardinal Camillo Ruini examina l'affaire. Elle acheva ses travaux en 2014 ; le rapport n'a pas été rendu public.

Il vescovo Paškal Buconjić di Mostar eresse la parrocchia di Sveti Jakov nel 1892. Essa comprende, oltre a Međugorje stessa, i villaggi di Bijakovići, Vionica, Miletina e Šurmanci. La cura d'anime spetta ai francescani, sotto l'autorità del vescovo di Mostar-Duvno.

La prima chiesa fu terminata nel 1897. Per l'epoca era considerata sontuosa, ma il terreno si rivelò poco portante e comparvero delle crepe. Dopo la prima guerra mondiale i parrocchiani decisero di costruirne una nuova. L'architetto di Zagabria Stjepan Podhorsky ne firmò il progetto; i lavori iniziarono nel 1934 e la chiesa fu consacrata il 19 gennaio 1969. L'arredo fu completato nel 1980.

Il 24 giugno 1981 due ragazze della parrocchia, Ivanka Ivanković e Mirjana Dragičević, riferirono di avere visto presso la collina del Podbrdo una figura femminile. La sera stessa vi tornarono con Vicka Ivanković. Il 25 giugno sei giovani salirono sulla collina. Oltre alle tre già nominate vi erano Marija Pavlović, Ivan Dragičević e Jakov Čolo.

Il vescovo Pavao Žanić di Mostar si mostrò fin dall'inizio scettico verso quelle segnalazioni; una commissione diocesana giunse nel 1984 a un giudizio negativo. Il suo successore Ratko Perić mantenne la stessa linea.

Il 10 aprile 1991 la conferenza episcopale jugoslava dichiarò a Zara che, sulla base delle indagini svolte fino a quel momento, non si può affermare che si tratti di apparizioni e fenomeni soprannaturali. Quella formula, indicata in latino come non constat de supernaturalitate, rimase a lungo l'unica pronuncia ufficiale.

Sotto papa Benedetto XVI una commissione internazionale guidata dal cardinale Camillo Ruini esaminò la questione. Concluse i suoi lavori nel 2014; la relazione non fu resa pubblica.

El obispo Paškal Buconjić, de Mostar, erigió en 1892 la parroquia de Sveti Jakov. Comprende, además de la propia Međugorje, las aldeas de Bijakovići, Vionica, Miletina y Šurmanci. La atención pastoral corresponde a los franciscanos, bajo la autoridad del obispo de Mostar-Duvno.

La primera iglesia quedó terminada en 1897. Para su tiempo se tuvo por suntuosa, pero el terreno resultó poco firme y aparecieron grietas. Tras la Primera Guerra Mundial los feligreses decidieron construir de nuevo. El arquitecto de Zagreb Stjepan Podhorsky hizo el proyecto; las obras comenzaron en 1934 y la iglesia se consagró el 19 de enero de 1969. La decoración quedó concluida en 1980.

El 24 de junio de 1981 dos muchachas de la parroquia, Ivanka Ivanković y Mirjana Dragičević, dijeron haber visto junto a la colina de Podbrdo una figura femenina. Esa misma tarde volvieron con Vicka Ivanković. El 25 de junio subieron a la colina seis jóvenes. Junto a las tres citadas estaban Marija Pavlović, Ivan Dragičević y Jakov Čolo.

El obispo Pavao Žanić, de Mostar, se mostró escéptico desde el principio ante los relatos; una comisión diocesana llegó en 1984 a un dictamen negativo. Su sucesor, Ratko Perić, mantuvo esa misma línea.

El 10 de abril de 1991 la conferencia episcopal yugoslava declaró en Zadar que, a la vista de las investigaciones realizadas hasta entonces, no cabe afirmar que se trate de apariciones y fenómenos sobrenaturales. Esa fórmula, designada en latín como non constat de supernaturalitate, fue durante mucho tiempo el único pronunciamiento oficial.

Bajo el papa Benedicto XVI una comisión internacional presidida por el cardenal Camillo Ruini estudió el asunto. Concluyó su trabajo en 2014; el informe no se hizo público.

Anders dan in de meeste oude bedevaartsoorden staat in Međugorje geen eeuwenoud genadebeeld en geen reliek centraal. Wat pelgrims er zoeken, hangt samen met de gebeurtenissen die sinds 1981 worden gemeld en die de Kerk niet als bovennatuurlijk heeft erkend.

Maria wordt er aangeroepen onder de titel Koningin van de Vrede. Het document waarmee het Dicasterie voor de Geloofsleer in 2024 de devotie beoordeelde, draagt naar die titel de naam La Regina della Pace.

De parochiekerk zelf is gewijd aan de heilige Jacobus de Meerdere, de apostel die ook aan Santiago de Compostela zijn naam gaf. Boven de middelste ingangsdeur is hij in een reliëf in het timpaan afgebeeld.

Op de heuvel Podbrdo staan een Mariabeeld en een blauw kruis. Op de berg Križevac staat een betonnen kruis van twaalf meter, voltooid in 1934, dat als laatste statie van de kruisweg van de parochie geldt. Deze plekken zijn de vaste punten van de devotie ter plaatse.

Inaczej niż w większości dawnych sanktuariów, w Međugorju nie ma w centrum ani wiekowej figury łaskami słynącej, ani relikwii. To, czego szukają tu pielgrzymi, wiąże się z wydarzeniami zgłaszanymi od 1981 roku, których Kościół nie uznał za nadprzyrodzone.

Maryja jest tu wzywana pod tytułem Królowej Pokoju. Dokument, którym Dykasteria Nauki Wiary oceniła w 2024 roku to nabożeństwo, nosi od tego tytułu nazwę La Regina della Pace.

Sam kościół parafialny jest poświęcony świętemu Jakubowi Większemu, apostołowi, od którego wzięło nazwę także Santiago de Compostela. Nad środkowymi drzwiami wejściowymi przedstawiono go w płaskorzeźbie w tympanonie.

Na wzgórzu Podbrdo stoją figura Matki Bożej i niebieski krzyż. Na górze Križevac stoi dwunastometrowy betonowy krzyż, ukończony w 1934 roku, uchodzący za ostatnią stację parafialnej drogi krzyżowej. Te miejsca są stałymi punktami miejscowego nabożeństwa.

Anders als in den meisten alten Wallfahrtsorten stehen in Međugorje weder ein jahrhundertealtes Gnadenbild noch eine Reliquie im Mittelpunkt. Was Pilger hier suchen, hängt mit den Ereignissen zusammen, über die seit 1981 berichtet wird und die die Kirche nicht als übernatürlich anerkannt hat.

Maria wird hier unter dem Titel Königin des Friedens angerufen. Das Dokument, mit dem das Dikasterium für die Glaubenslehre die Frömmigkeitspraxis 2024 beurteilte, trägt nach diesem Titel den Namen La Regina della Pace.

Die Pfarrkirche selbst ist dem heiligen Jakobus dem Älteren geweiht, jenem Apostel, der auch Santiago de Compostela seinen Namen gab. Über der mittleren Eingangstür ist er in einem Relief im Tympanon dargestellt.

Auf dem Hügel Podbrdo stehen eine Marienfigur und ein blaues Kreuz. Auf dem Berg Križevac steht ein zwölf Meter hohes Betonkreuz, 1934 vollendet, das als letzte Station des Kreuzwegs der Pfarrei gilt. Diese Orte sind die festen Punkte der Frömmigkeit vor Ort.

À la différence de la plupart des anciens lieux de pèlerinage, Međugorje n'a pour centre ni statue miraculeuse séculaire ni relique. Ce que les pèlerins y cherchent tient aux événements rapportés depuis 1981, dont l'Église n'a pas reconnu le caractère surnaturel.

Marie y est invoquée sous le titre de Reine de la Paix. Le document par lequel le Dicastère pour la doctrine de la foi a évalué la dévotion en 2024 porte, d'après ce titre, le nom de La Regina della Pace.

L'église paroissiale elle-même est dédiée à saint Jacques le Majeur, l'apôtre qui a également donné son nom à Saint-Jacques-de-Compostelle. Au-dessus de la porte d'entrée centrale, il est figuré dans un relief du tympan.

Sur la colline du Podbrdo se dressent une statue de la Vierge et une croix bleue. Sur le mont Križevac se dresse une croix de béton de douze mètres, achevée en 1934, qui fait office de dernière station du chemin de croix de la paroisse. Ces lieux sont les points fixes de la dévotion locale.

A differenza della maggior parte degli antichi luoghi di pellegrinaggio, a Međugorje non vi è al centro né un'immagine miracolosa secolare né una reliquia. Ciò che i pellegrini vi cercano è legato agli avvenimenti riferiti dal 1981 e che la Chiesa non ha riconosciuto come soprannaturali.

Maria vi è invocata con il titolo di Regina della Pace. Il documento con cui il Dicastero per la Dottrina della Fede ha valutato la devozione nel 2024 porta, da quel titolo, il nome La Regina della Pace.

La chiesa parrocchiale stessa è dedicata a san Giacomo il Maggiore, l'apostolo che ha dato il nome anche a Santiago de Compostela. Sopra la porta d'ingresso centrale è raffigurato in un rilievo nel timpano.

Sulla collina del Podbrdo si trovano una statua della Vergine e una croce azzurra. Sul monte Križevac si erge una croce di cemento alta dodici metri, terminata nel 1934, considerata l'ultima stazione della via crucis della parrocchia. Questi luoghi sono i punti fissi della devozione locale.

A diferencia de lo que ocurre en la mayoría de los santuarios antiguos, en Međugorje no hay en el centro ninguna imagen milagrosa secular ni reliquia alguna. Lo que los peregrinos buscan allí guarda relación con los hechos relatados desde 1981, que la Iglesia no ha reconocido como sobrenaturales.

A María se la invoca allí bajo el título de Reina de la Paz. El documento con el que el Dicasterio para la Doctrina de la Fe valoró la devoción en 2024 lleva por ese título el nombre de La Regina della Pace.

La propia iglesia parroquial está dedicada a Santiago el Mayor, el apóstol que da también su nombre a Santiago de Compostela. Sobre la puerta central de entrada aparece representado en un relieve del tímpano.

En la colina de Podbrdo hay una imagen de María y una cruz azul. En el monte Križevac se alza una cruz de hormigón de doce metros, terminada en 1934, que se considera la última estación del via crucis de la parroquia. Estos lugares son los puntos fijos de la devoción local.

De parochiekerk van de heilige Jacobus is een basilicaal gebouw met een driedelige ingangspartij. Twee torens op vierkante grondslag sluiten aan op het middendeel; beide dragen een tentvormig dak. Boven de middelste deur bevindt zich het reliëf van de apostel Jacobus de Meerdere.

Het gebouw kwam tot stand naar ontwerp van Stjepan Podhorsky uit Zagreb. De bouw duurde van 1934 tot de wijding op 19 januari 1969; de decoratie van het interieur werd pas in 1980 afgerond.

Achter de kerk ligt een buitenaltaar, in 1989 aangelegd, met ongeveer vijfduizend zitplaatsen. Het is bedoeld voor vieringen in de open lucht, die vooral in de zomermaanden plaatsvinden. In de omgeving van de kerk ligt een omheind park dat de plaats van de oude kerk van 1897 markeert.

Ten noorden van het dorp verheft zich de Podbrdo, de heuvel waar de gebeurtenissen van 1981 zijn gemeld. Een pad met keien voert naar boven, langs een blauw kruis, naar een beeld van Maria. Het is een stenige, onverharde klim.

Aan de andere zijde ligt de Križevac, de Kruisberg. Op de top staat het betonnen kruis van twaalf meter uit 1934. Langs het pad naar boven zijn de staties van de kruisweg aangebracht; het kruis vormt de afsluiting daarvan.

De parochie omvat vier omliggende dorpen: Bijakovići, Vionica, Miletina en Šurmanci. Zij liggen tussen de kerk en de beide heuvels in, zodat het bedevaartsterrein zich over enkele kilometers uitstrekt.

Het geheel is daarmee jong van datum. Op de kerk na, die uit de twintigste eeuw stamt, en het kruis van 1934 zijn de plekken die pelgrims aandoen pas na 1981 als zodanig ingericht.

Kościół parafialny świętego Jakuba jest budowlą bazylikową o trójdzielnym wejściu. Dwie wieże na rzucie kwadratu przylegają do części środkowej; obie noszą dach namiotowy. Nad środkowymi drzwiami znajduje się płaskorzeźba apostoła Jakuba Większego.

Budowla powstała według projektu Stjepana Podhorskiego z Zagrzebia. Budowa trwała od 1934 roku do konsekracji 19 stycznia 1969 roku; wystrój wnętrza ukończono dopiero w 1980 roku.

Za kościołem leży ołtarz polowy, urządzony w 1989 roku, z około pięcioma tysiącami miejsc siedzących. Służy nabożeństwom pod gołym niebem, które odbywają się zwłaszcza w miesiącach letnich. W otoczeniu kościoła leży ogrodzony park wyznaczający miejsce dawnego kościoła z 1897 roku.

Na północ od wsi wznosi się Podbrdo, wzgórze, przy którym zgłoszono wydarzenia 1981 roku. Kamienista ścieżka prowadzi na górę, mijając niebieski krzyż, do figury Matki Bożej. To kamieniste podejście po nieutwardzonym szlaku.

Po drugiej stronie leży Križevac, Góra Krzyża. Na szczycie stoi dwunastometrowy betonowy krzyż z 1934 roku. Wzdłuż ścieżki na górę rozmieszczono stacje drogi krzyżowej; krzyż stanowi jej zwieńczenie.

Parafia obejmuje cztery okoliczne wsie: Bijakovići, Vionicę, Miletinę i Šurmanci. Leżą one między kościołem a obydwoma wzgórzami, tak że teren pielgrzymkowy rozciąga się na kilka kilometrów.

Całość jest zatem młoda. Poza kościołem, który pochodzi z XX wieku, i krzyżem z 1934 roku, miejsca odwiedzane przez pielgrzymów urządzono jako takie dopiero po 1981 roku.

Die Pfarrkirche des heiligen Jakobus ist ein basilikaler Bau mit dreiteiliger Eingangsfront. Zwei Türme auf quadratischem Grundriss schließen an den Mittelteil an; beide tragen ein Zeltdach. Über der mittleren Tür befindet sich das Relief des Apostels Jakobus des Älteren.

Das Gebäude entstand nach einem Entwurf von Stjepan Podhorsky aus Zagreb. Der Bau dauerte von 1934 bis zur Weihe am 19. Januar 1969; die Ausgestaltung des Innenraums wurde erst 1980 abgeschlossen.

Hinter der Kirche liegt ein 1989 angelegter Außenaltar mit etwa fünftausend Sitzplätzen. Er ist für Gottesdienste unter freiem Himmel gedacht, die vor allem in den Sommermonaten stattfinden. In der Umgebung der Kirche liegt ein umzäunter Park, der den Platz der alten Kirche von 1897 markiert.

Nördlich des Dorfes erhebt sich der Podbrdo, jener Hügel, an dem die Ereignisse von 1981 berichtet wurden. Ein Weg über Geröll führt hinauf, an einem blauen Kreuz vorbei, zu einer Marienfigur. Es ist ein steiniger, unbefestigter Anstieg.

Auf der anderen Seite liegt der Križevac, der Kreuzberg. Auf dem Gipfel steht das zwölf Meter hohe Betonkreuz von 1934. Am Weg nach oben sind die Stationen des Kreuzwegs angebracht; das Kreuz bildet deren Abschluss.

Die Pfarrei umfasst vier umliegende Dörfer: Bijakovići, Vionica, Miletina und Šurmanci. Sie liegen zwischen der Kirche und den beiden Hügeln, sodass sich das Wallfahrtsgelände über mehrere Kilometer erstreckt.

Das Ganze ist damit jungen Datums. Abgesehen von der Kirche, die aus dem zwanzigsten Jahrhundert stammt, und dem Kreuz von 1934 wurden die Orte, die Pilger aufsuchen, erst nach 1981 als solche hergerichtet.

L'église paroissiale Saint-Jacques est un édifice de type basilical à triple entrée. Deux tours de plan carré encadrent la partie centrale ; l'une et l'autre portent un toit en pavillon. Au-dessus de la porte du milieu se trouve le relief de l'apôtre Jacques le Majeur.

L'édifice fut réalisé sur des plans de Stjepan Podhorsky, de Zagreb. La construction s'étendit de 1934 à la consécration du 19 janvier 1969 ; la décoration intérieure ne fut achevée qu'en 1980.

Derrière l'église s'étend un autel de plein air, aménagé en 1989, doté d'environ cinq mille places assises. Il est destiné aux célébrations en extérieur, qui ont lieu surtout durant les mois d'été. Aux abords de l'église, un parc clos marque l'emplacement de l'ancienne église de 1897.

Au nord du village s'élève le Podbrdo, la colline où furent rapportés les événements de 1981. Un sentier caillouteux conduit au sommet, longeant une croix bleue, jusqu'à une statue de la Vierge. C'est une montée pierreuse et non aménagée.

De l'autre côté se trouve le Križevac, le mont de la Croix. Au sommet se dresse la croix de béton de douze mètres, datant de 1934. Le long du sentier qui y mène sont disposées les stations du chemin de croix, dont la croix forme l'aboutissement.

La paroisse comprend quatre villages alentour : Bijakovići, Vionica, Miletina et Šurmanci. Ils se situent entre l'église et les deux collines, de sorte que le site de pèlerinage s'étend sur quelques kilomètres.

L'ensemble est donc de date récente. Hormis l'église, qui remonte au vingtième siècle, et la croix de 1934, les lieux où se rendent les pèlerins n'ont été aménagés comme tels qu'après 1981.

La chiesa parrocchiale di San Giacomo è un edificio basilicale con un fronte d'ingresso tripartito. Due torri a base quadrata si innestano sul corpo centrale; entrambe portano un tetto a padiglione. Sopra la porta centrale si trova il rilievo dell'apostolo Giacomo il Maggiore.

L'edificio fu realizzato su progetto di Stjepan Podhorsky di Zagabria. I lavori durarono dal 1934 fino alla consacrazione del 19 gennaio 1969; la decorazione degli interni fu conclusa solo nel 1980.

Dietro la chiesa si trova un altare all'aperto, allestito nel 1989, con circa cinquemila posti a sedere. È destinato alle celebrazioni all'aria aperta, che si tengono soprattutto nei mesi estivi. Nei pressi della chiesa si estende un'area recintata che segna il luogo della vecchia chiesa del 1897.

A nord del paese si innalza il Podbrdo, la collina dove furono riferiti gli avvenimenti del 1981. Un sentiero sassoso porta verso l'alto, oltre una croce azzurra, fino a una statua della Vergine. È una salita pietrosa e non asfaltata.

Dall'altro lato sorge il Križevac, il monte della Croce. Sulla cima si trova la croce di cemento di dodici metri del 1934. Lungo il sentiero che sale sono collocate le stazioni della via crucis, di cui la croce costituisce la conclusione.

La parrocchia comprende quattro villaggi circostanti: Bijakovići, Vionica, Miletina e Šurmanci. Si trovano tra la chiesa e le due colline, cosicché l'area del pellegrinaggio si estende per alcuni chilometri.

L'insieme è dunque recente. A parte la chiesa, che è del Novecento, e la croce del 1934, i luoghi che i pellegrini visitano sono stati allestiti come tali solo dopo il 1981.

La iglesia parroquial de Santiago es un edificio basilical con una portada de tres cuerpos. Dos torres de planta cuadrada flanquean el cuerpo central; ambas llevan una cubierta piramidal. Sobre la puerta central se encuentra el relieve del apóstol Santiago el Mayor.

El edificio se levantó según el proyecto de Stjepan Podhorsky, de Zagreb. Las obras se prolongaron desde 1934 hasta la consagración del 19 de enero de 1969; la decoración del interior no se terminó hasta 1980.

Detrás de la iglesia hay un altar exterior, dispuesto en 1989, con unos cinco mil asientos. Está pensado para las celebraciones al aire libre, que tienen lugar sobre todo en los meses de verano. En el entorno de la iglesia se extiende un recinto vallado que señala el emplazamiento de la vieja iglesia de 1897.

Al norte del pueblo se alza el Podbrdo, la colina donde se situaron los hechos de 1981. Un sendero pedregoso lleva hasta arriba, pasando por una cruz azul, hasta una imagen de María. Es una subida pedregosa y sin firme.

Al otro lado está el Križevac, el monte de la Cruz. En la cima se alza la cruz de hormigón de doce metros, de 1934. A lo largo del camino de subida se han colocado las estaciones del via crucis; la cruz es su remate.

La parroquia comprende cuatro aldeas del entorno: Bijakovići, Vionica, Miletina y Šurmanci. Se sitúan entre la iglesia y las dos colinas, de modo que el recinto de peregrinación se extiende a lo largo de varios kilómetros.

El conjunto es, por tanto, de fecha reciente. Salvo la iglesia, que es del siglo XX, y la cruz de 1934, los lugares que visitan los peregrinos no se habilitaron como tales hasta después de 1981.

De parochie viert het feest van de heilige Jacobus op 25 juli en het feest van Maria-Tenhemelopneming op 15 augustus. Daarnaast wordt op 25 juni de verjaardag herdacht van de gebeurtenissen van 1981. In de zomer vindt bovendien een internationaal jongerenfestival plaats.

De kerkelijke beoordeling verliep in stappen. Paus Franciscus zond in februari 2017 aartsbisschop Henryk Hoser als bijzonder gezant; na diens overlijden werd aartsbisschop Aldo Cavalli in 2021 apostolisch visitator. In mei 2019 stond de paus officieel door bisdommen en parochies georganiseerde bedevaarten toe, met de uitdrukkelijke aantekening dat dit geen bevestiging van de gebeurtenissen inhield.

Op 19 september 2024 publiceerde het Dicasterie voor de Geloofsleer de nota La Regina della Pace, die paus Franciscus op 28 augustus had goedgekeurd. Daarin wordt een nihil obstat voor de devotie gegeven: gelovigen mogen er met verstand van zaken bij aansluiten en er mag pastoraal gebruik van worden gemaakt.

De nota wijst op geestelijke vruchten, maar verklaart de gemelde verschijnselen niet bovennatuurlijk. Gelovigen en leden van de kerkelijke hiërarchie zijn niet verplicht in de verschijningen te geloven. De positie van de Kerk blijft daarmee die van het non constat de supernaturalitate.

Parafia obchodzi święto świętego Jakuba 25 lipca oraz uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny 15 sierpnia. Poza tym 25 czerwca wspomina się rocznicę wydarzeń 1981 roku. Latem odbywa się ponadto międzynarodowy festiwal młodzieży.

Ocena kościelna przebiegała etapami. Papież Franciszek wysłał w lutym 2017 roku arcybiskupa Henryka Hosera jako specjalnego wysłannika; po jego śmierci wizytatorem apostolskim został w 2021 roku arcybiskup Aldo Cavalli. W maju 2019 roku papież zezwolił na pielgrzymki organizowane oficjalnie przez diecezje i parafie, z wyraźnym zastrzeżeniem, że nie oznacza to potwierdzenia owych wydarzeń.

19 września 2024 roku Dykasteria Nauki Wiary ogłosiła notę La Regina della Pace, zatwierdzoną przez papieża Franciszka 28 sierpnia. Udziela ona nabożeństwu nihil obstat: wierni mogą się do niego przyłączać z rozeznaniem, a duszpasterze mogą z niego korzystać.

Nota wskazuje na owoce duchowe, ale nie ogłasza zgłaszanych zjawisk nadprzyrodzonymi. Ani wierni, ani członkowie hierarchii kościelnej nie są zobowiązani wierzyć w te objawienia. Stanowisko Kościoła pozostaje więc stanowiskiem non constat de supernaturalitate.

Die Pfarrei feiert das Fest des heiligen Jakobus am 25. Juli und das Fest Mariä Himmelfahrt am 15. August. Daneben wird am 25. Juni des Jahrestags der Ereignisse von 1981 gedacht. Im Sommer findet außerdem ein internationales Jugendfestival statt.

Die kirchliche Beurteilung verlief in Schritten. Papst Franziskus entsandte im Februar 2017 Erzbischof Henryk Hoser als Sondergesandten; nach dessen Tod wurde Erzbischof Aldo Cavalli 2021 Apostolischer Visitator. Im Mai 2019 erlaubte der Papst von Diözesen und Pfarreien offiziell organisierte Wallfahrten, mit dem ausdrücklichen Hinweis, dass dies keine Bestätigung der Ereignisse bedeute.

Am 19. September 2024 veröffentlichte das Dikasterium für die Glaubenslehre die Note La Regina della Pace, die Papst Franziskus am 28. August gebilligt hatte. Darin wird ein Nihil obstat für die Frömmigkeitspraxis erteilt: Gläubige dürfen sich ihr in Kenntnis der Sachlage anschließen, und sie darf pastoral genutzt werden.

Die Note verweist auf geistliche Früchte, erklärt die berichteten Erscheinungen aber nicht für übernatürlich. Gläubige und Mitglieder der kirchlichen Hierarchie sind nicht verpflichtet, an die Erscheinungen zu glauben. Die Position der Kirche bleibt damit die des non constat de supernaturalitate.

La paroisse célèbre la fête de saint Jacques le 25 juillet et celle de l'Assomption de Marie le 15 août. Le 25 juin, on commémore en outre l'anniversaire des événements de 1981. L'été voit par ailleurs se tenir un festival international de la jeunesse.

L'appréciation de l'Église s'est faite par étapes. En février 2017, le pape François envoya l'archevêque Henryk Hoser comme envoyé spécial ; après sa mort, l'archevêque Aldo Cavalli devint en 2021 visiteur apostolique. En mai 2019, le pape autorisa les pèlerinages organisés officiellement par les diocèses et les paroisses, en précisant expressément que cela ne valait pas confirmation des événements.

Le 19 septembre 2024, le Dicastère pour la doctrine de la foi publia la note La Regina della Pace, que le pape François avait approuvée le 28 août. Elle accorde un nihil obstat à la dévotion : les fidèles peuvent y adhérer en connaissance de cause et un usage pastoral peut en être fait.

La note relève des fruits spirituels, mais ne déclare pas surnaturels les phénomènes rapportés. Ni les fidèles ni les membres de la hiérarchie ecclésiastique ne sont tenus de croire aux apparitions. La position de l'Église demeure ainsi celle du non constat de supernaturalitate.

La parrocchia celebra la festa di san Giacomo il 25 luglio e la festa dell'Assunzione di Maria il 15 agosto. Il 25 giugno si ricorda inoltre l'anniversario degli avvenimenti del 1981. In estate si tiene poi un festival internazionale dei giovani.

La valutazione ecclesiastica è avvenuta per gradi. Nel febbraio del 2017 papa Francesco inviò l'arcivescovo Henryk Hoser come inviato speciale; dopo la sua morte l'arcivescovo Aldo Cavalli divenne nel 2021 visitatore apostolico. Nel maggio del 2019 il papa autorizzò i pellegrinaggi organizzati ufficialmente da diocesi e parrocchie, con l'espressa precisazione che ciò non comportava una conferma degli avvenimenti.

Il 19 settembre 2024 il Dicastero per la Dottrina della Fede pubblicò la nota La Regina della Pace, approvata da papa Francesco il 28 agosto. Vi si concede un nihil obstat alla devozione: i fedeli possono aderirvi con cognizione di causa e se ne può fare un uso pastorale.

La nota indica frutti spirituali, ma non dichiara soprannaturali i fenomeni riferiti. I fedeli e i membri della gerarchia ecclesiastica non sono tenuti a credere alle apparizioni. La posizione della Chiesa resta perciò quella del non constat de supernaturalitate.

La parroquia celebra la fiesta de Santiago el 25 de julio y la de la Asunción de María el 15 de agosto. Además, el 25 de junio se conmemora el aniversario de los hechos de 1981. En verano se celebra también un festival internacional de la juventud.

La valoración eclesiástica se produjo por etapas. El papa Francisco envió en febrero de 2017 al arzobispo Henryk Hoser como enviado especial; tras su muerte, el arzobispo Aldo Cavalli fue nombrado visitador apostólico en 2021. En mayo de 2019 el papa autorizó las peregrinaciones organizadas oficialmente por diócesis y parroquias, con la advertencia expresa de que ello no suponía una confirmación de los hechos.

El 19 de septiembre de 2024 el Dicasterio para la Doctrina de la Fe publicó la nota La Regina della Pace, que el papa Francisco había aprobado el 28 de agosto. En ella se concede un nihil obstat a la devoción: los fieles pueden adherirse a ella con conocimiento de causa y cabe hacer de ella un uso pastoral.

La nota señala frutos espirituales, pero no declara sobrenaturales los fenómenos relatados. Ni los fieles ni los miembros de la jerarquía eclesiástica están obligados a creer en las apariciones. La posición de la Iglesia sigue siendo, por tanto, la del non constat de supernaturalitate.