CasciaCasciaCasciaCasciaCasciaCasia

Cascia was in de middeleeuwen een zelfstandige republiek die meer dan veertig burchten beheerste, tot zij zich in 1213 aan de familie Trinci onderwierp en in 1260 onder bescherming van de Kerkelijke Staat kwam. Paus Clemens VIII verleende haar in 1596 de status van stad. Aardbevingen troffen het gebied herhaaldelijk, vooral in 1599 en 1703.

Rita werd in 1381 geboren in Roccaporena bij Cascia, als Margherita Lotti. Haar ouders, Antonio Lotti en Amata Ferri, stonden bekend als vredestichters van Christus. Zij trouwde met Paolo di Ferdinando Mancino, een opvliegend man uit de Ghibellijnse partij, en kreeg twee zonen, Giangiacomo Antonio en Paolo Maria.

Paolo werd vermoord toen hij op een avond naar huis terugkeerde, vermoedelijk door vroegere metgezellen; Rita vergaf de daders. Haar beide zonen stierven kort daarna aan ziekte. Volgens de overlevering had zij gebeden dat zij eerder zouden sterven dan bloedwraak nemen.

Omstreeks 1407 werd zij na drie afwijzingen toegelaten tot het augustijner monasterium van Santa Maria Maddalena in Cascia. Dat zij geen maagd was en dat haar man gewelddadig was gestorven, stond de toelating in de weg; pas na een verzoening tussen de familie Mancini en de moordenaars werd zij aangenomen. Zij leefde er ruim veertig jaar.

Volgens de overlevering maakte zich op Goede Vrijdag, tijdens haar gebed voor het kruisbeeld, een doorn uit de doornenkroon los die zich in haar voorhoofd boorde; die wond zou nooit meer genezen zijn.

Rita stierf op 22 mei 1457 in Cascia. In 1626 verklaarde paus Urbanus VIII haar zalig; haar zaak werd bepleit door kardinaal Fausto Poli. Op 24 mei 1900 verklaarde paus Leo XIII haar heilig in de Sint-Pietersbasiliek. Bij die gelegenheid ontving zij de titel van patrones van de onmogelijke zaken.

W średniowieczu Cascia była samodzielną republiką panującą nad ponad czterdziestoma zamkami, dopóki w 1213 roku nie poddała się rodowi Trinci, a w 1260 roku nie przeszła pod opiekę Państwa Kościelnego. Papież Klemens VIII nadał jej w 1596 roku prawa miejskie. Trzęsienia ziemi wielokrotnie nawiedzały tę okolicę, zwłaszcza w 1599 i 1703 roku.

Rita urodziła się w 1381 roku w Roccaporenie koło Cascii jako Margherita Lotti. Jej rodzice, Antonio Lotti i Amata Ferri, znani byli jako rozjemcy Chrystusa. Wyszła za mąż za Paola di Ferdinando Mancina, porywczego człowieka ze stronnictwa gibelinów, i urodziła dwóch synów, Giangiacoma Antonia i Paola Marię.

Paolo został zamordowany, gdy pewnego wieczoru wracał do domu, prawdopodobnie przez dawnych towarzyszy; Rita przebaczyła sprawcom. Obaj jej synowie zmarli wkrótce potem wskutek choroby. Według tradycji modliła się, by umarli, zanim dokonają krwawej zemsty.

Około 1407 roku, po trzech odmowach, została przyjęta do augustiańskiego klasztoru Santa Maria Maddalena w Cascii. Przeszkodą było to, że nie była dziewicą i że jej mąż zginął gwałtowną śmiercią; przyjęto ją dopiero po pojednaniu rodziny Mancinich z zabójcami. Przeżyła tam ponad czterdzieści lat.

Według tradycji w Wielki Piątek, podczas jej modlitwy przed krucyfiksem, z korony cierniowej oderwał się cierń, który wbił się w jej czoło; rana ta miała się już nigdy nie zagoić.

Rita zmarła 22 maja 1457 roku w Cascii. W 1626 roku papież Urban VIII beatyfikował ją; jej sprawę popierał kardynał Fausto Poli. 24 maja 1900 roku papież Leon XIII kanonizował ją w bazylice św. Piotra. Przy tej okazji otrzymała tytuł patronki spraw beznadziejnych.

Cascia war im Mittelalter eine selbständige Republik, die mehr als vierzig Burgen beherrschte, bis sie sich 1213 der Familie Trinci unterwarf und 1260 unter den Schutz des Kirchenstaates kam. Papst Clemens VIII. verlieh ihr 1596 den Status einer Stadt. Erdbeben suchten das Gebiet wiederholt heim, vor allem 1599 und 1703.

Rita wurde 1381 in Roccaporena bei Cascia als Margherita Lotti geboren. Ihre Eltern, Antonio Lotti und Amata Ferri, waren als Friedensstifter Christi bekannt. Sie heiratete Paolo di Ferdinando Mancino, einen jähzornigen Mann aus der ghibellinischen Partei, und bekam zwei Söhne, Giangiacomo Antonio und Paolo Maria.

Paolo wurde ermordet, als er eines Abends nach Hause zurückkehrte, vermutlich von früheren Gefährten; Rita vergab den Tätern. Ihre beiden Söhne starben kurz darauf an einer Krankheit. Der Überlieferung nach hatte sie gebetet, dass sie eher sterben möchten, als Blutrache zu nehmen.

Um 1407 wurde sie nach drei Ablehnungen in das Augustinerinnenkloster Santa Maria Maddalena in Cascia aufgenommen. Dass sie keine Jungfrau war und dass ihr Mann eines gewaltsamen Todes gestorben war, stand der Aufnahme im Weg; erst nach einer Versöhnung zwischen der Familie Mancini und den Mördern wurde sie angenommen. Sie lebte dort mehr als vierzig Jahre.

Der Überlieferung nach löste sich am Karfreitag, während ihres Gebets vor dem Kruzifix, ein Dorn aus der Dornenkrone und bohrte sich in ihre Stirn; diese Wunde soll nie mehr verheilt sein.

Rita starb am 22. Mai 1457 in Cascia. 1626 sprach Papst Urban VIII. sie selig; ihre Sache vertrat Kardinal Fausto Poli. Am 24. Mai 1900 sprach Papst Leo XIII. sie in der Petersbasilika heilig. Bei dieser Gelegenheit erhielt sie den Titel einer Patronin der unmöglichen Fälle.

Au Moyen Âge, Cascia était une république indépendante qui dominait plus de quarante châteaux, jusqu'à ce qu'elle se soumette en 1213 à la famille Trinci et passe en 1260 sous la protection des États pontificaux. Le pape Clément VIII lui accorda en 1596 le statut de ville. Des tremblements de terre frappèrent la région à plusieurs reprises, surtout en 1599 et en 1703.

Rita naquit en 1381 à Roccaporena, près de Cascia, sous le nom de Margherita Lotti. Ses parents, Antonio Lotti et Amata Ferri, étaient connus comme artisans de paix du Christ. Elle épousa Paolo di Ferdinando Mancino, un homme emporté du parti gibelin, et eut deux fils, Giangiacomo Antonio et Paolo Maria.

Paolo fut assassiné un soir alors qu'il rentrait chez lui, vraisemblablement par d'anciens compagnons ; Rita pardonna aux coupables. Ses deux fils moururent peu après de maladie. Selon la tradition, elle avait prié pour qu'ils meurent plutôt que de tirer vengeance du sang.

Vers 1407, après trois refus, elle fut admise au monastère augustinien de Santa Maria Maddalena, à Cascia. Le fait qu'elle ne fût pas vierge et que son mari fût mort de mort violente faisait obstacle à son admission ; elle ne fut reçue qu'après une réconciliation entre la famille Mancini et les meurtriers. Elle y vécut plus de quarante ans.

Selon la tradition, un Vendredi saint, pendant sa prière devant le crucifix, une épine se détacha de la couronne d'épines et se ficha dans son front ; cette plaie ne se serait jamais refermée.

Rita mourut le 22 mai 1457 à Cascia. En 1626, le pape Urbain VIII la béatifia ; sa cause fut plaidée par le cardinal Fausto Poli. Le 24 mai 1900, le pape Léon XIII la canonisa dans la basilique Saint-Pierre. À cette occasion, elle reçut le titre de patronne des causes impossibles.

Nel medioevo Cascia fu una repubblica autonoma che dominava oltre quaranta castelli, finché nel 1213 si sottomise alla famiglia Trinci e nel 1260 passò sotto la protezione dello Stato della Chiesa. Papa Clemente VIII le concesse nel 1596 il titolo di città. I terremoti colpirono ripetutamente la zona, soprattutto nel 1599 e nel 1703.

Rita nacque nel 1381 a Roccaporena, presso Cascia, con il nome di Margherita Lotti. I suoi genitori, Antonio Lotti e Amata Ferri, erano noti come pacieri di Cristo. Sposò Paolo di Ferdinando Mancino, uomo collerico di parte ghibellina, ed ebbe due figli, Giangiacomo Antonio e Paolo Maria.

Paolo fu ucciso una sera mentre tornava a casa, probabilmente da antichi compagni; Rita perdonò gli assassini. I due figli morirono poco dopo di malattia. Secondo la tradizione ella aveva pregato che morissero prima di compiere vendetta di sangue.

Intorno al 1407, dopo tre rifiuti, fu ammessa nel monastero agostiniano di Santa Maria Maddalena a Cascia. Il fatto che non fosse vergine e che il marito fosse morto di morte violenta ostacolava l'ammissione; solo dopo una riconciliazione tra la famiglia Mancini e gli assassini fu accolta. Vi visse oltre quarant'anni.

Secondo la tradizione, il Venerdì Santo, mentre pregava davanti al crocifisso, una spina si staccò dalla corona di spine e le si conficcò nella fronte; quella ferita non sarebbe mai più guarita.

Rita morì il 22 maggio 1457 a Cascia. Nel 1626 papa Urbano VIII la proclamò beata; la sua causa fu sostenuta dal cardinale Fausto Poli. Il 24 maggio 1900 papa Leone XIII la proclamò santa nella basilica di San Pietro. In quell'occasione ricevette il titolo di patrona dei casi impossibili.

En la Edad Media, Cascia fue una república independiente que dominaba más de cuarenta castillos, hasta que en 1213 se sometió a la familia Trinci y en 1260 pasó a la protección de los Estados Pontificios. El papa Clemente VIII le concedió en 1596 el rango de ciudad. Los terremotos golpearon la zona repetidamente, sobre todo en 1599 y 1703.

Rita nació en 1381 en Roccaporena, cerca de Cascia, con el nombre de Margherita Lotti. Sus padres, Antonio Lotti y Amata Ferri, eran conocidos como pacificadores de Cristo. Se casó con Paolo di Ferdinando Mancino, un hombre iracundo del partido gibelino, y tuvo dos hijos, Giangiacomo Antonio y Paolo Maria.

Paolo fue asesinado una tarde, cuando regresaba a casa, probablemente por antiguos compañeros; Rita perdonó a los autores. Sus dos hijos murieron poco después a causa de una enfermedad. Según la tradición, ella había pedido en oración que murieran antes que tomar venganza de sangre.

Hacia 1407, tras tres negativas, fue admitida en el monasterio agustino de Santa Maria Maddalena de Cascia. Que no fuera virgen y que su marido hubiera muerto de forma violenta dificultaban su admisión; solo tras una reconciliación entre la familia Mancini y los asesinos fue aceptada. Vivió allí más de cuarenta años.

Según la tradición, un Viernes Santo, mientras oraba ante el crucifijo, se desprendió de la corona de espinas una espina que se le clavó en la frente; aquella herida no habría de cerrarse nunca.

Rita murió el 22 de mayo de 1457 en Cascia. En 1626 el papa Urbano VIII la beatificó; su causa fue defendida por el cardenal Fausto Poli. El 24 de mayo de 1900 el papa León XIII la canonizó en la basílica de San Pedro. En esa ocasión recibió el título de patrona de los imposibles.

Wat in Cascia vereerd wordt, is in de eerste plaats het lichaam van Rita zelf. Het werd nooit begraven: de volksdevotie kwam meteen op gang. Nadat een brand in 1457 de eenvoudige kist had beschadigd, maakte Cesco Barbari nog datzelfde jaar de plechtige kist, door Antonio da Norcia beschilderd met taferelen uit haar leven.

In 1745 werd het lichaam overgebracht naar een barokke urn. Sinds 18 mei 1947 rust het in een glazen schrijn in de basiliek, in een marmeren sarcofaag uit 1930 met vier engelen van de kardinale deugden, gebeeldhouwd door Eros Pellini.

Het gezicht, de handen en de voeten zijn gemummificeerd; de rest is skeletachtig onder het augustijner habijt. Onderzoeken in 1972 en 1997 stelden sporen vast van een open botlaesie op het linker voorhoofdsbeen, mogelijk door osteomyelitis, en van ischias in haar laatste jaren.

Ook Roccaporena is een plaats van verering: in de kapel op haar geboorteplek hangt een schilderij toegeschreven aan Luca Giordano.

Przedmiotem czci w Cascii jest przede wszystkim samo ciało Rity. Nigdy go nie pogrzebano: kult ludowy rozwinął się natychmiast. Gdy pożar w 1457 roku uszkodził prostą trumnę, Cesco Barbari wykonał jeszcze w tym samym roku uroczystą trumnę, ozdobioną przez Antonia da Norcię scenami z jej życia.

W 1745 roku ciało przeniesiono do barokowej urny. Od 18 maja 1947 roku spoczywa ono w szklanym relikwiarzu w bazylice, w marmurowym sarkofagu z 1930 roku z czterema aniołami cnót kardynalnych, wyrzeźbionymi przez Erosa Pelliniego.

Twarz, dłonie i stopy są zmumifikowane; reszta pozostaje szkieletem pod augustiańskim habitem. Badania z 1972 i 1997 roku stwierdziły ślady otwartej zmiany kostnej na lewej kości czołowej, być może wskutek zapalenia szpiku, oraz rwy kulszowej w ostatnich latach jej życia.

Miejscem czci jest także Roccaporena: w kaplicy stojącej na miejscu jej urodzenia wisi obraz przypisywany Luce Giordano.

Was in Cascia verehrt wird, ist in erster Linie der Leib Ritas selbst. Er wurde nie begraben: Die Volksfrömmigkeit setzte sogleich ein. Nachdem ein Brand 1457 den schlichten Sarg beschädigt hatte, fertigte Cesco Barbari noch im selben Jahr den feierlichen Sarg, den Antonio da Norcia mit Szenen aus ihrem Leben bemalte.

1745 wurde der Leib in eine barocke Urne überführt. Seit dem 18. Mai 1947 ruht er in einem gläsernen Schrein in der Basilika, in einem Marmorsarkophag von 1930 mit vier Engeln der Kardinaltugenden, von Eros Pellini gemeißelt.

Gesicht, Hände und Füße sind mumifiziert; der Rest ist unter dem Augustinerhabit skelettiert. Untersuchungen in den Jahren 1972 und 1997 stellten Spuren einer offenen Knochenläsion am linken Stirnbein fest, möglicherweise durch Osteomyelitis, sowie einer Ischialgie in ihren letzten Jahren.

Auch Roccaporena ist ein Ort der Verehrung: In der Kapelle an ihrem Geburtsort hängt ein Gemälde, das Luca Giordano zugeschrieben wird.

Ce que l'on vénère à Cascia, c'est en premier lieu le corps de Rita elle-même. Il ne fut jamais enterré : la dévotion populaire s'éveilla aussitôt. Après qu'un incendie eut endommagé en 1457 le cercueil ordinaire, Cesco Barbari réalisa la même année le cercueil solennel, qu'Antonio da Norcia peignit de scènes de sa vie.

En 1745, le corps fut transféré dans une urne baroque. Depuis le 18 mai 1947, il repose dans une châsse de verre, à l'intérieur de la basilique, dans un sarcophage de marbre de 1930 orné de quatre anges figurant les vertus cardinales, sculptés par Eros Pellini.

Le visage, les mains et les pieds sont momifiés ; le reste est à l'état de squelette sous l'habit augustinien. Des examens menés en 1972 et en 1997 ont mis en évidence les traces d'une lésion osseuse ouverte sur l'os frontal gauche, peut-être due à une ostéomyélite, ainsi que d'une sciatique dans ses dernières années.

Roccaporena est également un lieu de vénération : dans la chapelle élevée sur sa maison natale est accroché un tableau attribué à Luca Giordano.

Ciò che a Cascia si venera è in primo luogo il corpo stesso di Rita. Esso non fu mai sepolto: la devozione popolare si mise subito in moto. Dopo che un incendio, nel 1457, ebbe danneggiato la semplice cassa, Cesco Barbari realizzò quello stesso anno la cassa solenne, dipinta da Antonio da Norcia con scene della sua vita.

Nel 1745 il corpo fu trasferito in un'urna barocca. Dal 18 maggio 1947 riposa in una teca di vetro nella basilica, entro un sarcofago marmoreo del 1930 con quattro angeli delle virtù cardinali, scolpiti da Eros Pellini.

Il volto, le mani e i piedi sono mummificati; il resto è scheletrico sotto l'abito agostiniano. Le ricognizioni del 1972 e del 1997 hanno accertato tracce di una lesione ossea aperta sull'osso frontale sinistro, forse dovuta a osteomielite, e di sciatica negli ultimi anni di vita.

Anche Roccaporena è luogo di venerazione: nella cappella sorta sul luogo della sua nascita è appeso un dipinto attribuito a Luca Giordano.

Lo que se venera en Cascia es, en primer lugar, el cuerpo mismo de Rita. Nunca fue enterrado: la devoción popular se puso en marcha de inmediato. Después de que un incendio dañara en 1457 el sencillo ataúd, Cesco Barbari realizó ese mismo año el ataúd solemne, que Antonio da Norcia pintó con escenas de su vida.

En 1745 el cuerpo fue trasladado a una urna barroca. Desde el 18 de mayo de 1947 reposa en una urna de cristal en la basílica, dentro de un sarcófago de mármol de 1930 con cuatro ángeles de las virtudes cardinales, esculpidos por Eros Pellini.

El rostro, las manos y los pies están momificados; el resto es esquelético bajo el hábito agustino. Los estudios de 1972 y 1997 constataron indicios de una lesión ósea abierta en el hueso frontal izquierdo, posiblemente por osteomielitis, y de ciática en sus últimos años.

También Roccaporena es lugar de veneración: en la capilla levantada en su casa natal cuelga un cuadro atribuido a Luca Giordano.

De basiliek beheerst het stadsbeeld. De eerste steen werd gelegd op 20 juni 1937; in 1947 was zij voltooid. Een eerste, zeer ambitieus ontwerp was van Armando Brasini; na budgettaire beperkingen kwam in 1931 een herzien plan van Maria Spirito Chiapetta, aangepast door Giuseppe Calori en Giuseppe Martinenghi, die de bouw leidden.

Het gebouw heeft de plattegrond van een Grieks kruis met vier absiden, omgeven door een zuilengang met een rondlopende vrouwengalerij. De consecratie vond plaats op 18 mei 1947; op 1 augustus 1955 verhief paus Pius XII de kerk tot basilica minor.

Binnen valt eerst de koepel op, over ongeveer driehonderd vierkante meter beschilderd door Luigi Montanarini in neobyzantijnse trant. Er zijn fresco's van Silvio Consadori, Gisberto Ceracchini en Ferruccio Ferrazzi, glasramen van Armando Marrocco, en zeven doeken van Giovan Battista Galizi over het leven van Rita.

De kruisweg is uitgevoerd in wit marmer door Eros Pellini. Het altaar draagt een kristallen blad op bronzen wijnranken; het tabernakel is van Giacomo Manzù. De polychrome marmeren vloer toont het wapen van Pius XII, en de oorspronkelijke crypte werd later tot onderkerk omgevormd.

Naast de basiliek staat het monasterium van Santa Rita, waar zij ruim veertig jaar leefde. Abdis Maria Teresa Fasce was de drijvende kracht achter de nieuwbouw.

Van de oudere kerk van de Zalige Rita, waar haar lichaam van 1577 tot 1947 bewaard werd, resteert een deel. Zij raakte beschadigd bij de aardbeving van 1703 en werd voor de nieuwbouw gedeeltelijk gesloopt; portaal en altaren zijn gerestaureerd.

Cascia biedt meer dan de basiliek alleen: de kerk van San Francesco uit 1247 bewaart werk toegeschreven aan Guido Reni, Sant'Antonio Abate fresco's toegeschreven aan Nicola da Siena.

Bazylika dominuje w panoramie miasta. Kamień węgielny położono 20 czerwca 1937 roku; w 1947 roku była gotowa. Pierwszy, bardzo ambitny projekt wyszedł spod ręki Armanda Brasiniego; po ograniczeniach budżetowych powstał w 1931 roku zmieniony plan Marii Spirito Chiapetty, dostosowany przez Giuseppe Caloriego i Giuseppe Martinenghiego, którzy kierowali budową.

Budowla ma plan krzyża greckiego z czterema apsydami, otoczony kolumnadą z obiegającą całość emporą dla kobiet. Konsekracja odbyła się 18 maja 1947 roku; 1 sierpnia 1955 roku papież Pius XII podniósł kościół do rangi bazyliki mniejszej.

We wnętrzu uwagę zwraca najpierw kopuła, pokryta na powierzchni około trzystu metrów kwadratowych malowidłami Luigiego Montanariniego w duchu neobizantyjskim. Są tu freski Silvia Consadoriego, Gisberta Ceracchiniego i Ferruccia Ferrazziego, witraże Armanda Marrocca oraz siedem płócien Giovana Battisty Galiziego o życiu Rity.

Drogę krzyżową wykonał w białym marmurze Eros Pellini. Ołtarz nosi kryształową płytę wspartą na brązowych winoroślach; tabernakulum jest dziełem Giacoma Manzù. Polichromowana marmurowa posadzka ukazuje herb Piusa XII, a pierwotną kryptę przekształcono później w kościół dolny.

Obok bazyliki stoi klasztor Santa Rita, w którym przeżyła ona ponad czterdzieści lat. Siłą napędową nowej budowy była ksieni Maria Teresa Fasce.

Ze starszego kościoła Błogosławionej Rity, gdzie jej ciało przechowywano od 1577 do 1947 roku, zachowała się część. Ucierpiał on w trzęsieniu ziemi w 1703 roku i został częściowo rozebrany pod nową budowę; portal i ołtarze zostały odrestaurowane.

Cascia to jednak więcej niż sama bazylika: kościół San Francesco z 1247 roku przechowuje dzieło przypisywane Guidowi Reniemu, a kościół Sant’Antonio Abate freski przypisywane Nicoli da Siena.

Die Basilika beherrscht das Stadtbild. Der Grundstein wurde am 20. Juni 1937 gelegt; 1947 war sie vollendet. Ein erster, sehr ehrgeiziger Entwurf stammte von Armando Brasini; nach Kürzungen des Budgets kam 1931 ein überarbeiteter Plan von Maria Spirito Chiapetta zustande, angepasst von Giuseppe Calori und Giuseppe Martinenghi, die den Bau leiteten.

Das Gebäude hat den Grundriss eines griechischen Kreuzes mit vier Apsiden, umgeben von einem Säulengang mit einer umlaufenden Frauenempore. Die Konsekration fand am 18. Mai 1947 statt; am 1. August 1955 erhob Papst Pius XII. die Kirche zur Basilica minor.

Im Inneren fällt zuerst die Kuppel auf, auf etwa dreihundert Quadratmetern von Luigi Montanarini in neubyzantinischer Manier bemalt. Es gibt Fresken von Silvio Consadori, Gisberto Ceracchini und Ferruccio Ferrazzi, Glasfenster von Armando Marrocco und sieben Gemälde von Giovan Battista Galizi über das Leben Ritas.

Der Kreuzweg ist von Eros Pellini in weißem Marmor ausgeführt. Der Altar trägt eine Kristallplatte auf bronzenen Weinranken; der Tabernakel stammt von Giacomo Manzù. Der polychrome Marmorboden zeigt das Wappen Pius' XII., und die ursprüngliche Krypta wurde später zur Unterkirche umgestaltet.

Neben der Basilika steht das Kloster Santa Rita, in dem sie mehr als vierzig Jahre lebte. Äbtissin Maria Teresa Fasce war die treibende Kraft hinter dem Neubau.

Von der älteren Kirche der seligen Rita, in der ihr Leib von 1577 bis 1947 aufbewahrt wurde, ist ein Teil erhalten. Sie wurde beim Erdbeben von 1703 beschädigt und für den Neubau teilweise abgerissen; Portal und Altäre sind restauriert.

Cascia bietet mehr als nur die Basilika: Die Kirche San Francesco von 1247 bewahrt ein Werk, das Guido Reni zugeschrieben wird, Sant'Antonio Abate Fresken, die Nicola da Siena zugeschrieben werden.

La basilique domine la physionomie de la ville. La première pierre fut posée le 20 juin 1937 ; en 1947, elle était achevée. Un premier projet, très ambitieux, était dû à Armando Brasini ; après des restrictions budgétaires, un plan révisé de Maria Spirito Chiapetta fut adopté en 1931, adapté par Giuseppe Calori et Giuseppe Martinenghi, qui dirigèrent les travaux.

L'édifice a le plan d'une croix grecque à quatre absides, entouré d'une colonnade que surmonte un matronée continu. La consécration eut lieu le 18 mai 1947 ; le 1er août 1955, le pape Pie XII éleva l'église au rang de basilique mineure.

À l'intérieur, la coupole retient d'abord le regard : environ trois cents mètres carrés peints par Luigi Montanarini dans un style néobyzantin. On y trouve des fresques de Silvio Consadori, Gisberto Ceracchini et Ferruccio Ferrazzi, des vitraux d'Armando Marrocco et sept toiles de Giovan Battista Galizi sur la vie de Rita.

Le chemin de croix est exécuté en marbre blanc par Eros Pellini. L'autel porte une table de cristal reposant sur des ceps de bronze ; le tabernacle est de Giacomo Manzù. Le pavement de marbre polychrome montre les armes de Pie XII, et la crypte d'origine fut plus tard transformée en église inférieure.

À côté de la basilique se dresse le monastère de Santa Rita, où elle vécut plus de quarante ans. L'abbesse Maria Teresa Fasce fut la cheville ouvrière de la nouvelle construction.

De l'ancienne église de la bienheureuse Rita, où son corps fut conservé de 1577 à 1947, il subsiste une partie. Elle fut endommagée par le tremblement de terre de 1703 et partiellement démolie pour la nouvelle construction ; le portail et les autels ont été restaurés.

Cascia ne se réduit pas à la basilique : l'église San Francesco, de 1247, conserve une œuvre attribuée à Guido Reni, et Sant'Antonio Abate des fresques attribuées à Nicola da Siena.

La basilica domina il profilo della cittadina. La prima pietra fu posta il 20 giugno 1937; nel 1947 l'edificio era compiuto. Un primo progetto, assai ambizioso, era di Armando Brasini; dopo le restrizioni di bilancio si giunse nel 1931 a un piano riveduto di Maria Spirito Chiapetta, adattato da Giuseppe Calori e Giuseppe Martinenghi, che diressero i lavori.

L'edificio ha pianta a croce greca con quattro absidi, circondata da un colonnato con un matroneo che corre tutt'intorno. La consacrazione avvenne il 18 maggio 1947; il 1º agosto 1955 papa Pio XII elevò la chiesa a basilica minore.

All'interno colpisce anzitutto la cupola, dipinta su circa trecento metri quadrati da Luigi Montanarini in stile neobizantino. Vi sono affreschi di Silvio Consadori, Gisberto Ceracchini e Ferruccio Ferrazzi, vetrate di Armando Marrocco e sette tele di Giovan Battista Galizi sulla vita di Rita.

La via crucis è eseguita in marmo bianco da Eros Pellini. L'altare reca un piano di cristallo su tralci di vite in bronzo; il tabernacolo è di Giacomo Manzù. Il pavimento in marmi policromi mostra lo stemma di Pio XII, e la cripta originaria fu in seguito trasformata in chiesa inferiore.

Accanto alla basilica sorge il monastero di Santa Rita, dove ella visse oltre quarant'anni. La badessa Maria Teresa Fasce fu l'anima della nuova costruzione.

Della più antica chiesa della Beata Rita, dove il suo corpo fu custodito dal 1577 al 1947, resta una parte. Essa fu danneggiata dal terremoto del 1703 e in parte demolita per la nuova costruzione; il portale e gli altari sono stati restaurati.

Cascia offre più della sola basilica: la chiesa di San Francesco, del 1247, conserva un'opera attribuita a Guido Reni, quella di Sant'Antonio Abate affreschi attribuiti a Nicola da Siena.

La basílica domina la imagen de la ciudad. La primera piedra se colocó el 20 de junio de 1937 y en 1947 estaba terminada. Un primer proyecto, muy ambicioso, fue de Armando Brasini; tras las limitaciones presupuestarias, en 1931 se adoptó un plan revisado de Maria Spirito Chiapetta, adaptado por Giuseppe Calori y Giuseppe Martinenghi, que dirigieron las obras.

El edificio tiene planta de cruz griega con cuatro ábsides, rodeada por un pórtico columnado con una galería de mujeres perimetral. La consagración tuvo lugar el 18 de mayo de 1947; el 1 de agosto de 1955 el papa Pío XII elevó la iglesia a basílica menor.

En el interior llama primero la atención la cúpula, pintada en unos trescientos metros cuadrados por Luigi Montanarini en estilo neobizantino. Hay frescos de Silvio Consadori, Gisberto Ceracchini y Ferruccio Ferrazzi, vidrieras de Armando Marrocco y siete lienzos de Giovan Battista Galizi sobre la vida de Rita.

El vía crucis está realizado en mármol blanco por Eros Pellini. El altar sostiene una mesa de cristal sobre sarmientos de bronce; el sagrario es de Giacomo Manzù. El pavimento de mármol policromado muestra el escudo de Pío XII, y la cripta original se transformó más tarde en iglesia inferior.

Junto a la basílica se levanta el monasterio de Santa Rita, donde ella vivió más de cuarenta años. La abadesa Maria Teresa Fasce fue el motor de la nueva construcción.

De la antigua iglesia de la Beata Rita, donde su cuerpo se conservó de 1577 a 1947, queda una parte. Sufrió daños en el terremoto de 1703 y fue derribada en parte para la nueva construcción; la portada y los altares han sido restaurados.

Cascia ofrece más que la basílica: la iglesia de San Francesco, de 1247, conserva obra atribuida a Guido Reni, y la de Sant'Antonio Abate, frescos atribuidos a Nicola da Siena.

De liturgische gedachtenis van Rita valt op 22 mei, haar sterfdag. Op die dag worden in Cascia de rozen gezegend: gelovigen brengen rozen mee die de priester zegent en die zij daarna mee naar huis nemen als teken van haar voorspraak.

Die ritus gaat terug op de overlevering. In de winter voor haar dood, ziek en aan het klooster gebonden, zou Rita om een roos en om vijgen uit de tuin van haar ouderlijk huis hebben gevraagd. Haar verwante hield dat voor ijlen, maar vond in de sneeuw precies wat zij vroeg.

Die tekens werden uitgelegd als teken van het heil van de ziel van haar man en haar zonen. De roos is sindsdien haar herkenbaarste beeld.

Bij de heiligverklaring erkende de Kerk twee wonderen: de genezing van Elisabetta Bergamini, een kind dat door pokken haar gezichtsvermogen verloor, en die van de kleermaker Cosma Pellegrini in 1887.

Rita wordt vooral aangeroepen als heilige van de onmogelijke zaken. Daarnaast keren gelovigen zich tot haar bij onvruchtbaarheid en eenzaamheid, bij moeilijkheden in huwelijk en ouderschap, als weduwe of als slachtoffer van mishandeling, en bij ziekte. Ook studenten roepen haar aan voor examens.

Liturgiczne wspomnienie Rity przypada 22 maja, w dniu jej śmierci. Tego dnia w Cascii błogosławi się róże: wierni przynoszą róże, które kapłan błogosławi i które następnie zabierają do domu jako znak jej wstawiennictwa.

Obrzęd ten wywodzi się z tradycji. Zimą przed swoją śmiercią, chora i niemogąca opuścić klasztoru, Rita miała poprosić o różę i o figi z ogrodu domu rodzinnego. Jej krewna wzięła to za majaczenie, lecz znalazła w śniegu dokładnie to, o co prosiła.

Znaki te tłumaczono jako znak zbawienia duszy jej męża i synów. Róża jest od tego czasu jej najbardziej rozpoznawalnym wizerunkiem.

Przy kanonizacji Kościół uznał dwa cuda: uzdrowienie Elisabetty Bergamini, dziecka, które wskutek ospy utraciło wzrok, oraz uzdrowienie krawca Cosmy Pellegriniego w 1887 roku.

Ritę wzywa się przede wszystkim jako świętą od spraw beznadziejnych. Ponadto wierni zwracają się do niej w niepłodności i samotności, w trudnościach małżeńskich i rodzicielskich, jako wdowy lub ofiary przemocy, a także w chorobie. Wzywają ją również studenci przed egzaminami.

Der liturgische Gedenktag Ritas fällt auf den 22. Mai, ihren Todestag. An diesem Tag werden in Cascia die Rosen gesegnet: Gläubige bringen Rosen mit, die der Priester segnet und die sie danach als Zeichen ihrer Fürsprache mit nach Hause nehmen.

Dieser Ritus geht auf die Überlieferung zurück. Im Winter vor ihrem Tod soll Rita, krank und ans Kloster gebunden, um eine Rose und um Feigen aus dem Garten ihres Elternhauses gebeten haben. Ihre Verwandte hielt das für Fieberreden, fand im Schnee aber genau das, worum sie gebeten hatte.

Diese Zeichen wurden als Zeichen des Heils der Seele ihres Mannes und ihrer Söhne gedeutet. Die Rose ist seither ihr bekanntestes Kennzeichen.

Bei der Heiligsprechung erkannte die Kirche zwei Wunder an: die Heilung von Elisabetta Bergamini, einem Kind, das durch Pocken sein Augenlicht verlor, und die des Schneiders Cosma Pellegrini im Jahr 1887.

Rita wird vor allem als Heilige der unmöglichen Fälle angerufen. Daneben wenden sich Gläubige an sie bei Unfruchtbarkeit und Einsamkeit, bei Schwierigkeiten in Ehe und Elternschaft, als Witwe oder als Opfer von Misshandlung und bei Krankheit. Auch Studenten rufen sie vor Prüfungen an.

La mémoire liturgique de Rita tombe le 22 mai, jour de sa mort. Ce jour-là, on bénit les roses à Cascia : les fidèles apportent des roses que le prêtre bénit et qu'ils remportent ensuite chez eux comme signe de son intercession.

Ce rite remonte à la tradition. L'hiver qui précéda sa mort, malade et retenue au couvent, Rita aurait demandé une rose et des figues du jardin de sa maison natale. Sa parente y vit un délire, mais trouva dans la neige exactement ce qu'elle demandait.

Ces signes furent interprétés comme le signe du salut de l'âme de son mari et de ses fils. La rose est depuis lors son image la plus reconnaissable.

Lors de la canonisation, l'Église reconnut deux miracles : la guérison d'Elisabetta Bergamini, une enfant qui avait perdu la vue à cause de la variole, et celle du tailleur Cosma Pellegrini en 1887.

Rita est surtout invoquée comme sainte des causes impossibles. Les fidèles se tournent en outre vers elle dans la stérilité et la solitude, dans les difficultés du mariage et de la vie de parents, comme veuves ou comme victimes de violences, et dans la maladie. Les étudiants l'invoquent aussi pour leurs examens.

La memoria liturgica di Rita cade il 22 maggio, giorno della sua morte. In quel giorno a Cascia si benedicono le rose: i fedeli portano rose che il sacerdote benedice e che poi riportano a casa come segno della sua intercessione.

Quel rito risale alla tradizione. Nell'inverno che precedette la sua morte, malata e costretta in monastero, Rita avrebbe chiesto una rosa e dei fichi dall'orto della casa paterna. La sua parente lo prese per delirio, ma trovò nella neve esattamente ciò che ella aveva chiesto.

Quei segni furono interpretati come segno della salvezza dell'anima del marito e dei figli. La rosa è da allora la sua immagine più riconoscibile.

Con la canonizzazione la Chiesa riconobbe due miracoli: la guarigione di Elisabetta Bergamini, una bambina che aveva perso la vista a causa del vaiolo, e quella del sarto Cosma Pellegrini nel 1887.

Rita è invocata soprattutto come santa dei casi impossibili. I fedeli si rivolgono inoltre a lei nella sterilità e nella solitudine, nelle difficoltà del matrimonio e della genitorialità, come vedove o come vittime di maltrattamenti, e nella malattia. Anche gli studenti la invocano per gli esami.

La memoria litúrgica de Rita se celebra el 22 de mayo, día de su muerte. Ese día se bendicen en Cascia las rosas: los fieles llevan rosas que el sacerdote bendice y que después se llevan a casa como signo de su intercesión.

Ese rito se remonta a la tradición. En el invierno anterior a su muerte, enferma y recluida en el monasterio, Rita habría pedido una rosa e higos del huerto de su casa paterna. Su pariente lo tomó por un delirio, pero encontró en la nieve exactamente lo que ella pedía.

Aquellos signos se interpretaron como señal de la salvación del alma de su marido y de sus hijos. Desde entonces, la rosa es su imagen más reconocible.

En la canonización, la Iglesia reconoció dos milagros: la curación de Elisabetta Bergamini, una niña que había perdido la vista a causa de la viruela, y la del sastre Cosma Pellegrini en 1887.

Rita es invocada sobre todo como santa de los imposibles. Además, los fieles acuden a ella ante la esterilidad y la soledad, ante las dificultades del matrimonio y de la crianza, como viudas o como víctimas de malos tratos, y en la enfermedad. También los estudiantes la invocan ante los exámenes.