ŠiluvaŠiluvaŠiluvaŠiluvaŠiluvaŠiluva

Šiluva wordt voor het eerst vermeld in 1457, toen er een kerk werd gebouwd die aan Maria Geboorte werd gewijd. Volgens de overlevering kwam het vereerde schilderij in datzelfde jaar als geschenk uit Rome naar de edelman Petras Gedgaudas. Rond 1532 werd de streek overwegend calvinistisch.

De katholieke kerken werden in de loop van de zestiende eeuw in beslag genomen en gesloten; omstreeks 1569 werd de kerk van Šiluva ontwijd en verdween de oude bedevaart. Vlak daarvoor had priester John Holubka de kostbaarheden en de oorkonden van de kerk in een met ijzer beslagen kist op het kerkterrein begraven.

In de zomer van 1608 zagen kinderen die schapen hoedden bij de puinhopen van de kerk een mooie vrouw met een kind op de arm, die weende. De volgende dag zouden dorpelingen de verschijning hebben gezien, onder wie een calvinistische predikant.

Een oude, blind geworden man die Holubka destijds had geholpen, herinnerde zich waar de kist lag. Zo kwamen de stichtingsoorkonden weer boven water, en die bewijsstukken waren doorslaggevend in het proces waarmee de katholieken de kerk in 1622 terugkregen.

Paus Pius VI bevestigde de echtheid van de verschijning bij decreet van 17 augustus 1775 en verleende op 8 september 1786 de canonieke kroning van het schilderij. De huidige barokke basiliek werd in diezelfde tijd gewijd; de bronnen noemen zowel 1775 als 1786.

Onder het Russische keizerrijk en tijdens de Sovjetbezetting werd de bedevaart onderdrukt, maar zij hield stand. Na het herstel van de Litouwse onafhankelijkheid in 1990 bloeide zij weer op. Paus Johannes Paulus II verhief de kerk op 6 mei 1988 met het decreet Constat Intra Fines tot basilica minor.

Šiluva pojawia się po raz pierwszy w źródłach w 1457 roku, gdy zbudowano tu kościół poświęcony Narodzeniu Najświętszej Maryi Panny. Według tradycji czczony obraz trafił w tym samym roku jako dar z Rzymu do szlachcica Petrasa Gedgaudasa. Około 1532 roku okolica stała się w przeważającej części kalwińska.

Kościoły katolickie w ciągu XVI wieku przejmowano i zamykano; około 1569 roku kościół w Šiluvie zdesakralizowano, a dawna pielgrzymka zanikła. Tuż wcześniej ksiądz John Holubka zakopał na terenie kościelnym kosztowności i dokumenty kościoła w okutej żelazem skrzyni.

Latem 1608 roku dzieci pasące owce przy ruinach kościoła zobaczyły piękną kobietę z dzieckiem na ręku, która płakała. Następnego dnia objawienie mieli ujrzeć mieszkańcy wsi, a wśród nich kalwiński kaznodzieja.

Stary, już niewidomy człowiek, który niegdyś pomagał Holubce, przypomniał sobie, gdzie leży skrzynia. W ten sposób odnalazły się dokumenty fundacyjne, a te dowody okazały się rozstrzygające w procesie, dzięki któremu katolicy odzyskali kościół w 1622 roku.

Papież Pius VI potwierdził prawdziwość objawienia dekretem z 17 sierpnia 1775 roku, a 8 września 1786 roku zezwolił na koronację kanoniczną obrazu. W tym samym czasie konsekrowano dzisiejszą barokową bazylikę; źródła podają zarówno rok 1775, jak i 1786.

Pod panowaniem rosyjskim i w czasie okupacji sowieckiej pielgrzymkę tłumiono, lecz przetrwała. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w 1990 roku znów rozkwitła. Papież Jan Paweł II podniósł kościół 6 maja 1988 roku dekretem Constat Intra Fines do rangi bazyliki mniejszej.

Šiluva wird erstmals 1457 erwähnt, als dort eine Kirche gebaut wurde, die Mariä Geburt geweiht war. Der Überlieferung nach kam das verehrte Gemälde im selben Jahr als Geschenk aus Rom zu dem Edelmann Petras Gedgaudas. Um 1532 wurde die Gegend überwiegend calvinistisch.

Die katholischen Kirchen wurden im Lauf des sechzehnten Jahrhunderts beschlagnahmt und geschlossen; um 1569 wurde die Kirche von Šiluva entweiht, und die alte Wallfahrt verschwand. Kurz zuvor hatte der Priester John Holubka die Kostbarkeiten und die Urkunden der Kirche in einer eisenbeschlagenen Truhe auf dem Kirchengrundstück vergraben.

Im Sommer 1608 sahen Kinder, die Schafe hüteten, bei den Trümmern der Kirche eine schöne Frau mit einem Kind auf dem Arm, die weinte. Am nächsten Tag sollen Dorfbewohner die Erscheinung gesehen haben, unter ihnen ein calvinistischer Prediger.

Ein alter, inzwischen erblindeter Mann, der Holubka seinerzeit geholfen hatte, erinnerte sich, wo die Truhe lag. So kamen die Gründungsurkunden wieder ans Licht, und diese Beweisstücke gaben in dem Prozess den Ausschlag, mit dem die Katholiken die Kirche 1622 zurückerhielten.

Papst Pius VI. bestätigte die Echtheit der Erscheinung mit Dekret vom 17. August 1775 und gewährte am 8. September 1786 die kanonische Krönung des Gemäldes. Die heutige barocke Basilika wurde in derselben Zeit geweiht; die Quellen nennen sowohl 1775 als auch 1786.

Unter dem Russischen Kaiserreich und während der sowjetischen Besatzung wurde die Wallfahrt unterdrückt, doch sie hielt stand. Nach der Wiederherstellung der litauischen Unabhängigkeit 1990 blühte sie erneut auf. Papst Johannes Paul II. erhob die Kirche am 6. Mai 1988 mit dem Dekret Constat Intra Fines zur Basilica minor.

Šiluva est mentionnée pour la première fois en 1457, lorsqu'y fut bâtie une église dédiée à la Nativité de Marie. Selon la tradition, le tableau vénéré arriva cette même année de Rome, en cadeau au noble Petras Gedgaudas. Vers 1532, la région devint majoritairement calviniste.

Les églises catholiques furent confisquées et fermées au cours du seizième siècle ; vers 1569, l'église de Šiluva fut désacralisée et l'ancien pèlerinage disparut. Peu avant, le prêtre John Holubka avait enterré dans l'enclos de l'église les objets précieux et les chartes, dans un coffre cerclé de fer.

Durant l'été 1608, des enfants qui gardaient des moutons près des ruines de l'église virent une belle femme portant un enfant dans ses bras et versant des larmes. Le lendemain, des villageois auraient vu l'apparition à leur tour, parmi eux un pasteur calviniste.

Un vieil homme devenu aveugle, qui avait jadis aidé Holubka, se souvint de l'endroit où se trouvait le coffre. Les chartes de fondation refirent ainsi surface, et ces pièces furent déterminantes dans le procès par lequel les catholiques récupérèrent l'église en 1622.

Le pape Pie VI confirma l'authenticité de l'apparition par un décret du 17 août 1775 et accorda le 8 septembre 1786 le couronnement canonique du tableau. L'actuelle basilique baroque fut consacrée à la même époque ; les sources citent aussi bien 1775 que 1786.

Sous l'Empire russe et pendant l'occupation soviétique, le pèlerinage fut réprimé, mais il se maintint. Après le rétablissement de l'indépendance lituanienne en 1990, il connut un nouvel essor. Le pape Jean-Paul II éleva l'église au rang de basilique mineure le 6 mai 1988 par le décret Constat Intra Fines.

Šiluva è menzionata per la prima volta nel 1457, quando vi fu costruita una chiesa dedicata alla Natività di Maria. Secondo la tradizione il dipinto venerato giunse in quello stesso anno da Roma come dono al nobile Petras Gedgaudas. Intorno al 1532 la regione divenne in prevalenza calvinista.

Nel corso del Cinquecento le chiese cattoliche furono confiscate e chiuse; intorno al 1569 la chiesa di Šiluva fu sconsacrata e l'antico pellegrinaggio si spense. Poco prima il sacerdote John Holubka aveva sepolto nel terreno della chiesa i preziosi e i documenti in una cassa cerchiata di ferro.

Nell'estate del 1608 alcuni bambini che pascolavano le pecore presso le rovine della chiesa videro una bella donna con un bambino in braccio, che piangeva. Il giorno seguente anche gli abitanti del villaggio avrebbero visto l'apparizione, tra loro un predicatore calvinista.

Un uomo anziano e ormai cieco, che allora aveva aiutato Holubka, ricordava dove giacesse la cassa. Così tornarono alla luce i documenti di fondazione, e quelle prove furono decisive nel processo con cui i cattolici riottennero la chiesa nel 1622.

Papa Pio VI confermò l'autenticità dell'apparizione con decreto del 17 agosto 1775 e concesse l'8 settembre 1786 l'incoronazione canonica del dipinto. L'attuale basilica barocca fu consacrata in quello stesso periodo; le fonti indicano tanto il 1775 quanto il 1786.

Sotto l'impero russo e durante l'occupazione sovietica il pellegrinaggio fu represso, ma resistette. Dopo il ritorno dell'indipendenza lituana nel 1990 rifiorì. Papa Giovanni Paolo II elevò la chiesa a basilica minore il 6 maggio 1988 con il decreto Constat Intra Fines.

Šiluva se menciona por primera vez en 1457, cuando se construyó allí una iglesia dedicada a la Natividad de María. Según la tradición, el cuadro venerado llegó ese mismo año desde Roma como regalo al noble Petras Gedgaudas. Hacia 1532 la comarca se hizo mayoritariamente calvinista.

Las iglesias católicas fueron confiscadas y cerradas a lo largo del siglo XVI; hacia 1569 la iglesia de Šiluva fue profanada y la antigua peregrinación desapareció. Poco antes, el sacerdote John Holubka había enterrado en el recinto de la iglesia los objetos de valor y los documentos del templo dentro de un arca guarnecida de hierro.

En el verano de 1608 unos niños que apacentaban ovejas junto a las ruinas de la iglesia vieron a una hermosa mujer con un niño en brazos que lloraba. Al día siguiente los vecinos habrían visto la aparición, entre ellos un predicador calvinista.

Un anciano que se había quedado ciego y que en su día había ayudado a Holubka recordaba dónde estaba el arca. Así reaparecieron los documentos fundacionales, y esas pruebas resultaron decisivas en el pleito con el que los católicos recuperaron la iglesia en 1622.

El papa Pío VI confirmó la autenticidad de la aparición por decreto del 17 de agosto de 1775 y concedió el 8 de septiembre de 1786 la coronación canónica del cuadro. La actual basílica barroca se consagró por esas mismas fechas; las fuentes mencionan tanto 1775 como 1786.

Bajo el Imperio ruso y durante la ocupación soviética la peregrinación fue reprimida, pero resistió. Tras la recuperación de la independencia de Lituania en 1990 volvió a florecer. El papa Juan Pablo II elevó la iglesia a basílica menor el 6 de mayo de 1988 mediante el decreto Constat Intra Fines.

In de basiliek wordt een schilderij van Onze-Lieve-Vrouw van Šiluva vereerd, opgesteld op het hoofdaltaar. Het volgt het type van de Hodegetria, waarbij Maria met haar hand naar het Kind wijst, en vertoont verwantschap met de Romeinse icoon Salus Populi Romani.

Volgens de overlevering kwam het werk in 1457 uit Rome als geschenk aan Petras Gedgaudas. Op 8 september 1786 ontving het de canonieke kroning die paus Pius VI had toegestaan; Maria en het Kind dragen sindsdien pauselijke kronen.

Daarnaast geldt de steen van de verschijning als voorwerp van verering. Het is de grote steen waarop de vrouw met het kind in 1608 zou hebben gestaan; de plek was volgens de overlevering al voordien een heilige plaats. De Verschijningskapel is er in de twintigste eeuw overheen gebouwd, met het altaar recht boven de steen. Maria wordt in Šiluva onder meer aangeroepen als Heil der Zieken.

W bazylice czczony jest obraz Matki Bożej Šiluvskiej, umieszczony w ołtarzu głównym. Odpowiada on typowi Hodegetrii, w którym Maryja wskazuje dłonią na Dzieciątko, i wykazuje pokrewieństwo z rzymską ikoną Salus Populi Romani.

Według tradycji dzieło przybyło w 1457 roku z Rzymu jako dar dla Petrasa Gedgaudasa. 8 września 1786 roku otrzymało koronację kanoniczną, na którą zezwolił papież Pius VI; Maryja i Dzieciątko noszą od tego czasu papieskie korony.

Przedmiotem czci jest ponadto kamień objawienia. To wielki głaz, na którym w 1608 roku miała stać kobieta z dzieckiem; według tradycji miejsce to było święte już wcześniej. W XX wieku wzniesiono nad nim Kaplicę Objawienia, z ołtarzem dokładnie nad kamieniem. Maryja jest w Šiluvie wzywana między innymi jako Uzdrowienie Chorych.

In der Basilika wird ein Gemälde Unserer Lieben Frau von Šiluva verehrt, aufgestellt auf dem Hochaltar. Es folgt dem Typus der Hodegetria, bei dem Maria mit der Hand auf das Kind weist, und ist mit der römischen Ikone Salus Populi Romani verwandt.

Der Überlieferung nach kam das Werk 1457 aus Rom als Geschenk an Petras Gedgaudas. Am 8. September 1786 erhielt es die kanonische Krönung, die Papst Pius VI. gestattet hatte; Maria und das Kind tragen seither päpstliche Kronen.

Daneben gilt der Stein der Erscheinung als Gegenstand der Verehrung. Es ist der große Stein, auf dem die Frau mit dem Kind 1608 gestanden haben soll; der Ort war der Überlieferung nach schon zuvor eine heilige Stätte. Die Erscheinungskapelle wurde im zwanzigsten Jahrhundert darüber errichtet, mit dem Altar genau über dem Stein. Maria wird in Šiluva unter anderem als Heil der Kranken angerufen.

On vénère dans la basilique un tableau de Notre-Dame de Šiluva, placé sur le maître-autel. Il suit le type de l'Hodigitria, où Marie désigne l'Enfant de la main, et présente une parenté avec l'icône romaine Salus Populi Romani.

Selon la tradition, l'œuvre arriva de Rome en 1457 comme cadeau à Petras Gedgaudas. Le 8 septembre 1786, elle reçut le couronnement canonique accordé par le pape Pie VI ; Marie et l'Enfant portent depuis lors des couronnes pontificales.

La pierre de l'apparition est elle aussi objet de vénération. C'est la grosse pierre sur laquelle la femme à l'enfant se serait tenue en 1608 ; l'endroit, selon la tradition, était déjà auparavant un lieu sacré. La chapelle de l'Apparition a été bâtie par-dessus au vingtième siècle, l'autel se trouvant exactement au-dessus de la pierre. À Šiluva, Marie est notamment invoquée comme Salut des malades.

Nella basilica si venera un dipinto di Nostra Signora di Šiluva, collocato sull'altare maggiore. Segue il tipo dell'Odigitria, in cui Maria indica con la mano il Bambino, e mostra affinità con l'icona romana Salus Populi Romani.

Secondo la tradizione l'opera giunse nel 1457 da Roma come dono a Petras Gedgaudas. L'8 settembre 1786 ricevette l'incoronazione canonica autorizzata da papa Pio VI; da allora Maria e il Bambino portano corone pontificie.

Oggetto di venerazione è inoltre la pietra dell'apparizione. È il grande masso sul quale nel 1608 sarebbe apparsa la donna con il bambino; secondo la tradizione il luogo era già prima un luogo sacro. La Cappella dell'Apparizione vi fu costruita sopra nel Novecento, con l'altare esattamente sopra la pietra. A Šiluva Maria è invocata tra l'altro come Salute dei malati.

En la basílica se venera un cuadro de Nuestra Señora de Šiluva, colocado en el altar mayor. Sigue el tipo de la Hodigitria, en el que María señala al Niño con la mano, y guarda parentesco con el icono romano de la Salus Populi Romani.

Según la tradición, la obra llegó en 1457 desde Roma como regalo a Petras Gedgaudas. El 8 de septiembre de 1786 recibió la coronación canónica que había autorizado el papa Pío VI; María y el Niño llevan desde entonces coronas pontificias.

Además, la piedra de la aparición es objeto de veneración. Es la gran piedra sobre la que, según se cuenta, estuvo en 1608 la mujer con el niño; el lugar era ya antes, según la tradición, un sitio sagrado. La Capilla de la Aparición se construyó encima en el siglo XX, con el altar justo sobre la piedra. En Šiluva se invoca a María, entre otros títulos, como Salud de los Enfermos.

Het dorpsbeeld wordt beheerst door een lang, rechthoekig plein waaraan de beide kerken liggen. Op dat plein staan beelden van Maria en van paus Johannes Paulus II, die Šiluva in 1993 bezocht, en verder stenen kruisen en houten figuren van het type dat in Litouwen gebruikelijk is.

Het heiligdom bestaat dus uit twee gebouwen die door dat plein met elkaar zijn verbonden. De basiliek van Maria Geboorte is opgetrokken in barokke vormen, in gepleisterd metselwerk, en werd in de late achttiende eeuw voltooid. Het interieur is in hoofdzaak bewaard gebleven.

Binnen ziet u een hoofdaltaar met het vereerde Mariaschilderij, omringd door zijaltaren. De kerk heeft glas-in-loodramen en een orgel waarvan onderdelen uit de achttiende eeuw stammen. De gekroonde afbeelding staat in de as van het gebouw en vormt het brandpunt van de ruimte.

Op enige afstand staat de Verschijningskapel, ontworpen door de architect en beeldhouwer Antanas Vivulskis, ook bekend als Antoni Wiwulski. Zij verving in 1912 een houten kapel en werd in 1924 gewijd. De vormgeving combineert Egyptisch aandoende motieven met gotische elementen. Het bouwwerk is smal en zeer hoog, waardoor het eerder op een obelisk dan op een kerk lijkt; een van de bronnen noemt die vorm ongebruikelijk in de christelijke bouwkunst.

De kapel heet in het Litouws Sveikata ligonių, Heil der Zieken. Onder het altaar bevindt zich de steen van de verschijning, die voor de bezoeker zichtbaar is. Voor de hoogte worden veertig en vierenveertig meter opgegeven. De binnenruimte is bewust leeg gehouden rond een Mariabeeld, zodat de gelovigen er tijdens de mis van alle kanten omheen kunnen staan.

Rond de twee kerken ligt het kleine stadje, dat nauwelijks meer dan zeshonderd inwoners telt. Er staat een opvanghuis voor pelgrims dat naar Johannes Paulus II is genoemd en dat ook seminariekandidaten herbergt.

Obraz miasteczka określa długi, prostokątny plac, przy którym stoją oba kościoły. Na placu wznoszą się figury Maryi i papieża Jana Pawła II, który odwiedził Šiluvę w 1993 roku, a dalej kamienne krzyże i drewniane rzeźby typu spotykanego w całej Litwie.

Sanktuarium tworzą zatem dwie budowle połączone owym placem. Bazylikę Narodzenia Najświętszej Maryi Panny wzniesiono w formach barokowych, z tynkowanej cegły, i ukończono pod koniec XVIII wieku. Wnętrze zachowało się w zasadniczej części.

W środku zobaczą Państwo ołtarz główny z czczonym obrazem maryjnym, otoczony ołtarzami bocznymi. Kościół ma witraże i organy, których części pochodzą z XVIII wieku. Ukoronowany wizerunek stoi w osi budowli i stanowi ognisko całej przestrzeni.

Nieco dalej wznosi się Kaplica Objawienia, zaprojektowana przez architekta i rzeźbiarza Antanasa Vivulskisa, znanego również jako Antoni Wiwulski. W 1912 roku zastąpiła drewnianą kaplicę, a poświęcono ją w 1924 roku. Forma łączy motywy o egipskim wyglądzie z elementami gotyckimi. Budowla jest wąska i bardzo wysoka, przez co przypomina raczej obelisk niż kościół; jedno ze źródeł nazywa tę formę niezwykłą w architekturze chrześcijańskiej.

Kaplica nosi po litewsku nazwę Sveikata ligonių, Uzdrowienie Chorych. Pod ołtarzem znajduje się kamień objawienia, widoczny dla odwiedzających. Wysokość podaje się na czterdzieści albo czterdzieści cztery metry. Wnętrze celowo pozostawiono puste wokół figury Maryi, aby wierni mogli podczas mszy stać wokół niej ze wszystkich stron.

Wokół obu kościołów rozciąga się małe miasteczko, liczące niewiele ponad sześciuset mieszkańców. Stoi tu dom pielgrzyma nazwany imieniem Jana Pawła II, w którym mieszkają także kandydaci do seminarium.

Das Ortsbild wird von einem langen, rechteckigen Platz bestimmt, an dem die beiden Kirchen liegen. Auf diesem Platz stehen Standbilder Mariens und Papst Johannes Pauls II., der Šiluva 1993 besuchte, dazu steinerne Kreuze und hölzerne Figuren der in Litauen üblichen Art.

Das Heiligtum besteht also aus zwei Gebäuden, die dieser Platz miteinander verbindet. Die Basilika Mariä Geburt ist in barocken Formen aufgeführt, in verputztem Mauerwerk, und wurde im späten achtzehnten Jahrhundert vollendet. Die Ausstattung ist im Wesentlichen erhalten.

Im Inneren sehen Sie einen Hochaltar mit dem verehrten Marienbild, umgeben von Seitenaltären. Die Kirche hat Glasfenster und eine Orgel, deren Teile aus dem achtzehnten Jahrhundert stammen. Das gekrönte Bild steht in der Achse des Gebäudes und bildet den Brennpunkt des Raumes.

In einiger Entfernung steht die Erscheinungskapelle, entworfen von dem Architekten und Bildhauer Antanas Vivulskis, auch bekannt als Antoni Wiwulski. Sie ersetzte 1912 eine hölzerne Kapelle und wurde 1924 geweiht. Die Gestaltung verbindet ägyptisch anmutende Motive mit gotischen Elementen. Der Bau ist schmal und sehr hoch, sodass er eher an einen Obelisken als an eine Kirche erinnert; eine der Quellen nennt diese Form in der christlichen Baukunst ungewöhnlich.

Die Kapelle heißt auf Litauisch Sveikata ligonių, Heil der Kranken. Unter dem Altar liegt der Stein der Erscheinung, der für die Besucher sichtbar ist. Für die Höhe werden vierzig und vierundvierzig Meter angegeben. Der Innenraum ist um eine Marienfigur herum bewusst leer gehalten, damit die Gläubigen während der Messe von allen Seiten darum herumstehen können.

Um die beiden Kirchen liegt das kleine Städtchen, das kaum mehr als sechshundert Einwohner zählt. Es gibt ein Pilgerhaus, das nach Johannes Paul II. benannt ist und auch Seminaristen beherbergt.

Le bourg est dominé par une longue place rectangulaire que bordent les deux églises. Sur cette place se dressent des statues de Marie et du pape Jean-Paul II, qui visita Šiluva en 1993, ainsi que des croix de pierre et des figures de bois du type habituel en Lituanie.

Le sanctuaire se compose donc de deux édifices reliés par cette place. La basilique de la Nativité de Marie est construite dans des formes baroques, en maçonnerie enduite, et fut achevée à la fin du dix-huitième siècle. L'intérieur est pour l'essentiel conservé.

À l'intérieur, vous verrez un maître-autel portant le tableau marial vénéré, entouré d'autels latéraux. L'église possède des vitraux et un orgue dont certaines parties remontent au dix-huitième siècle. L'image couronnée se trouve dans l'axe du bâtiment et constitue le foyer de l'espace.

À quelque distance s'élève la chapelle de l'Apparition, conçue par l'architecte et sculpteur Antanas Vivulskis, connu aussi sous le nom d'Antoni Wiwulski. Elle remplaça en 1912 une chapelle de bois et fut consacrée en 1924. Le parti architectural mêle des motifs d'allure égyptienne à des éléments gothiques. L'édifice est étroit et très élancé, si bien qu'il évoque davantage un obélisque qu'une église ; l'une des sources qualifie cette forme d'inhabituelle dans l'architecture chrétienne.

La chapelle porte en lituanien le nom de Sveikata ligonių, Salut des malades. Sous l'autel se trouve la pierre de l'apparition, visible pour le visiteur. La hauteur est donnée tantôt à quarante, tantôt à quarante-quatre mètres. L'espace intérieur a été volontairement laissé vide autour d'une statue de Marie, afin que les fidèles puissent se tenir tout autour pendant la messe.

Autour des deux églises s'étend la petite ville, qui compte à peine plus de six cents habitants. On y trouve une maison d'accueil pour les pèlerins, portant le nom de Jean-Paul II, qui héberge aussi des candidats au séminaire.

L'immagine del borgo è dominata da una lunga piazza rettangolare sulla quale si affacciano le due chiese. Su quella piazza si trovano statue di Maria e di papa Giovanni Paolo II, che visitò Šiluva nel 1993, e inoltre croci di pietra e figure lignee del tipo consueto in Lituania.

Il santuario è dunque formato da due edifici che la piazza collega tra loro. La basilica della Natività di Maria è costruita in forme barocche, in muratura intonacata, e fu completata alla fine del Settecento. L'interno si è conservato in gran parte.

All'interno vedrà un altare maggiore con il dipinto mariano venerato, circondato da altari laterali. La chiesa ha vetrate e un organo di cui alcune parti risalgono al Settecento. L'immagine incoronata si trova sull'asse dell'edificio e costituisce il fuoco dell'intero spazio.

A una certa distanza sorge la Cappella dell'Apparizione, progettata dall'architetto e scultore Antanas Vivulskis, noto anche come Antoni Wiwulski. Nel 1912 sostituì una cappella lignea e fu consacrata nel 1924. Le forme combinano motivi di sapore egizio con elementi gotici. La costruzione è stretta e altissima, tanto da somigliare più a un obelisco che a una chiesa; una delle fonti definisce quella forma insolita nell'architettura cristiana.

La cappella si chiama in lituano Sveikata ligonių, Salute dei malati. Sotto l'altare si trova la pietra dell'apparizione, visibile al visitatore. Per l'altezza si indicano quaranta e quarantaquattro metri. Lo spazio interno è stato lasciato volutamente vuoto attorno a una statua di Maria, così che durante la messa i fedeli possano disporsi intorno da ogni lato.

Attorno alle due chiese si stende la cittadina, che conta poco più di seicento abitanti. Vi si trova una casa di accoglienza per pellegrini intitolata a Giovanni Paolo II, che ospita anche candidati al seminario.

La fisonomía del pueblo está dominada por una plaza larga y rectangular a la que dan las dos iglesias. En ella se alzan estatuas de María y del papa Juan Pablo II, que visitó Šiluva en 1993, y además cruces de piedra y figuras de madera del tipo habitual en Lituania.

El santuario se compone, pues, de dos edificios unidos por esa plaza. La basílica de la Natividad de María está levantada en formas barrocas, en fábrica revocada, y se terminó a finales del siglo XVIII. El interior se ha conservado en lo esencial.

Dentro verá usted un altar mayor con el cuadro mariano venerado, rodeado de altares laterales. La iglesia tiene vidrieras y un órgano cuyas piezas se remontan en parte al siglo XVIII. La imagen coronada se sitúa en el eje del edificio y constituye el foco del espacio.

A cierta distancia se alza la Capilla de la Aparición, proyectada por el arquitecto y escultor Antanas Vivulskis, conocido también como Antoni Wiwulski. Sustituyó en 1912 a una capilla de madera y fue consagrada en 1924. El diseño combina motivos de aire egipcio con elementos góticos. La construcción es estrecha y muy alta, por lo que recuerda más a un obelisco que a una iglesia; una de las fuentes califica esa forma de insólita en la arquitectura cristiana.

La capilla se llama en lituano Sveikata ligonių, Salud de los Enfermos. Bajo el altar se halla la piedra de la aparición, visible para el visitante. Para la altura se indican cuarenta y cuarenta y cuatro metros. El espacio interior se ha dejado deliberadamente despejado en torno a una imagen de María, de modo que los fieles puedan situarse alrededor de ella por todos los lados durante la misa.

En torno a las dos iglesias se extiende la pequeña ciudad, que apenas supera los seiscientos habitantes. Hay una casa de acogida para peregrinos que lleva el nombre de Juan Pablo II y que aloja también a candidatos al seminario.

Het grote feest van Šiluva heet Šilinės en valt rond 8 september, het feest van Maria Geboorte. De viering strekt zich uit van 7 tot en met 15 september en trekt pelgrims uit heel Litouwen en daarbuiten. De traditie van aflaatvieringen op deze plaats gaat terug tot de vijftiende eeuw.

Tijdens die dagen verandert het plein tussen de basiliek en de Verschijningskapel in een openluchtkerk. Op 8 september valt ook de herdenking van de kroning van het genadebeeld, die in 1786 op die dag plaatsvond. Een van de bronnen geeft de duur van het feest op als 8 tot en met 16 september.

Šiluva wordt wel het Litouwse Fátima genoemd. De verschijning van 1608 geldt als een van de oudste in Europa waarvan de kerkelijke goedkeuring is vastgelegd; paus Pius VI deed dat bij decreet van 17 augustus 1775.

Paus Johannes Paulus II bezocht het nationale heiligdom in 1993. Ter gelegenheid daarvan werden de wegen verbeterd en werd in het nabijgelegen Tytuvėnai een landingsplaats voor helikopters aangelegd. In de Sovjettijd probeerden de autoriteiten de grote processies uit de Litouwse steden te verhinderen met vervolging en wegversperringen.

Wielkie święto Šiluvy nosi nazwę Šilinės i przypada w okolicach 8 września, w uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Obchody trwają od 7 do 15 września i przyciągają pielgrzymów z całej Litwy i spoza niej. Tradycja odpustów w tym miejscu sięga XV wieku.

W tych dniach plac między bazyliką a Kaplicą Objawienia zamienia się w kościół pod gołym niebem. Na 8 września przypada także rocznica koronacji cudownego obrazu, która odbyła się tego dnia w 1786 roku. Jedno ze źródeł podaje czas trwania święta jako 8 do 16 września.

Šiluvę nazywa się czasem litewską Fatimą. Objawienie z 1608 roku uchodzi za jedno z najstarszych w Europie, których kościelne uznanie zostało udokumentowane; papież Pius VI uczynił to dekretem z 17 sierpnia 1775 roku.

Papież Jan Paweł II odwiedził to narodowe sanktuarium w 1993 roku. Z tej okazji poprawiono drogi, a w pobliskich Tytuvėnai urządzono lądowisko dla śmigłowców. W czasach sowieckich władze próbowały udaremniać wielkie procesje z litewskich miast, uciekając się do prześladowań i blokad dróg.

Das große Fest von Šiluva heißt Šilinės und fällt um den 8. September, das Fest Mariä Geburt. Die Feier erstreckt sich vom 7. bis zum 15. September und zieht Pilger aus ganz Litauen und darüber hinaus an. Die Tradition der Ablassfeiern an diesem Ort reicht bis ins fünfzehnte Jahrhundert zurück.

In diesen Tagen verwandelt sich der Platz zwischen der Basilika und der Erscheinungskapelle in eine Kirche unter freiem Himmel. Auf den 8. September fällt auch das Gedenken an die Krönung des Gnadenbildes, die 1786 an diesem Tag stattfand. Eine der Quellen gibt die Dauer des Festes mit dem 8. bis 16. September an.

Šiluva wird bisweilen das litauische Fátima genannt. Die Erscheinung von 1608 gilt als eine der ältesten in Europa, deren kirchliche Anerkennung urkundlich festgehalten ist; Papst Pius VI. sprach sie mit Dekret vom 17. August 1775 aus.

Papst Johannes Paul II. besuchte das Nationalheiligtum 1993. Aus diesem Anlass wurden die Straßen ausgebaut und im nahe gelegenen Tytuvėnai ein Landeplatz für Hubschrauber angelegt. In der Sowjetzeit versuchten die Behörden, die großen Prozessionen aus den litauischen Städten mit Verfolgung und Straßensperren zu verhindern.

La grande fête de Šiluva s'appelle Šilinės et se tient autour du 8 septembre, fête de la Nativité de Marie. Les célébrations s'étendent du 7 au 15 septembre et attirent des pèlerins de toute la Lituanie et d'ailleurs. La tradition des fêtes d'indulgences en ce lieu remonte au quinzième siècle.

Pendant ces journées, la place qui sépare la basilique de la chapelle de l'Apparition se transforme en église de plein air. Le 8 septembre tombe aussi la commémoration du couronnement de l'image miraculeuse, qui eut lieu ce jour-là en 1786. L'une des sources donne la durée de la fête du 8 au 16 septembre.

On surnomme parfois Šiluva la Fátima lituanienne. L'apparition de 1608 passe pour l'une des plus anciennes d'Europe dont l'approbation ecclésiastique soit consignée ; le pape Pie VI la donna par décret du 17 août 1775.

Le pape Jean-Paul II visita le sanctuaire national en 1993. À cette occasion, les routes furent améliorées et une aire d'atterrissage pour hélicoptères fut aménagée à Tytuvėnai, tout proche. À l'époque soviétique, les autorités tentèrent d'empêcher les grandes processions venues des villes lituaniennes par des persécutions et des barrages routiers.

La grande festa di Šiluva si chiama Šilinės e cade attorno all'8 settembre, festa della Natività di Maria. La celebrazione si estende dal 7 al 15 settembre e attira pellegrini da tutta la Lituania e da oltre confine. La tradizione delle feste indulgenziali in questo luogo risale al Quattrocento.

In quei giorni la piazza tra la basilica e la Cappella dell'Apparizione si trasforma in una chiesa all'aperto. L'8 settembre cade anche la memoria dell'incoronazione dell'immagine miracolosa, avvenuta in quel giorno nel 1786. Una delle fonti indica la durata della festa dall'8 al 16 settembre.

Šiluva è talvolta chiamata la Fátima lituana. L'apparizione del 1608 è considerata una delle più antiche d'Europa di cui sia documentata l'approvazione ecclesiastica; papa Pio VI la concesse con decreto del 17 agosto 1775.

Papa Giovanni Paolo II visitò il santuario nazionale nel 1993. Per l'occasione le strade furono migliorate e nella vicina Tytuvėnai fu allestita una piazzola per elicotteri. In epoca sovietica le autorità cercarono di impedire le grandi processioni provenienti dalle città lituane con persecuzioni e blocchi stradali.

La gran fiesta de Šiluva se llama Šilinės y cae en torno al 8 de septiembre, fiesta de la Natividad de María. La celebración se extiende del 7 al 15 de septiembre y atrae a peregrinos de toda Lituania y de fuera de ella. La tradición de las celebraciones de indulgencia en este lugar se remonta al siglo XV.

Durante esos días la plaza entre la basílica y la Capilla de la Aparición se convierte en una iglesia al aire libre. El 8 de septiembre coincide también con la conmemoración de la coronación de la imagen milagrosa, que tuvo lugar ese mismo día de 1786. Una de las fuentes fija la duración de la fiesta del 8 al 16 de septiembre.

A Šiluva se la llama a veces la Fátima lituana. La aparición de 1608 está considerada una de las más antiguas de Europa cuya aprobación eclesiástica quedó consignada por escrito; el papa Pío VI lo hizo por decreto del 17 de agosto de 1775.

El papa Juan Pablo II visitó el santuario nacional en 1993. Con ese motivo se mejoraron las carreteras y se habilitó en la vecina Tytuvėnai una zona de aterrizaje para helicópteros. En la época soviética las autoridades intentaron impedir las grandes procesiones que llegaban de las ciudades lituanas con persecuciones y cortes de carretera.