Ta' Pinu (Gozo)Ta' Pinu (Gozo)Ta' Pinu (Gozo)Ta' Pinu (Gozo)Ta' Pinu (Gozo)Ta' Pinu (Gozo)

De oorsprong van de kapel is onbekend. Zij heette Tal-Ġentili, naar de adellijke familie Gentile die haar in bezit had, en was gewijd aan de Tenhemelopneming van Maria. De eerste vermelding staat in het archief van de curie van Gozo, toen bisschop Domenico Cubelles bij een visitatie vaststelde dat zij juist herbouwd was.

In 1575 gaf de apostolische visitator Pietro Dusina opdracht de vervallen kapel af te breken. Toen een werkman bij de eerste slag zijn arm brak, zag men daarin een ingrijpen van hogerhand; de kapel bleef als enige gespaard. In 1598 werd Pinu Gauci procurator en kreeg zij de naam Ta' Pinu, dat wil zeggen van Filippus.

Gauci bekostigde in 1611 het herstel en gaf in 1619 aan Amadeo Perugino de opdracht voor een schilderij van de Tenhemelopneming voor het hoofdaltaar. Dat werk is tot vandaag het middelpunt van de verering gebleven.

Op 22 juni 1883 hoorde Karmni Grima uit Għarb bij de kapel een vrouwenstem. Die vroeg haar drie weesgegroeten te bidden ter ere van de drie dagen dat haar lichaam in het graf had gerust. Grima hield het twee jaar voor zich en vertrouwde het toen toe aan Portelli, die eveneens een stem had gehoord, met een boodschap over het lijden van Christus.

Kort daarna volgde een genezing die aan de voorspraak van Maria werd toegeschreven; de bronnen verschillen over de vraag of het de moeder van Portelli of die van Grima betrof. Ook de plaatselijke gelovige Frenċ tal-Għarb wordt met genezingen in verband gebracht.

De toeloop nam zo toe dat een grotere kerk nodig werd. Op 30 mei 1920 werd de eerste steen gezegend. De neoromaanse kerk van Andrea Vassallo verrees vóór de oude kapel, die achter het hoofdaltaar bewaard bleef. Over de wijding lopen de opgaven uiteen: genoemd worden 1931 en 31 augustus 1932. In 1932 verleende paus Pius XI de titel basilica minor.

Początki kaplicy nie są znane. Nosiła nazwę Tal-Ġentili, od szlacheckiej rodziny Gentile, która ją posiadała, i była poświęcona Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Pierwsza wzmianka zachowała się w archiwum kurii Gozo, gdy biskup Domenico Cubelles podczas wizytacji stwierdził, że została właśnie odbudowana.

W 1575 roku wizytator apostolski Pietro Dusina polecił rozebrać podupadłą kaplicę. Gdy robotnik przy pierwszym uderzeniu złamał rękę, dopatrzono się w tym interwencji z góry i kaplica jako jedyna ocalała. W 1598 roku prokuratorem został Pinu Gauci i wtedy przyjęła się nazwa Ta' Pinu, czyli Filipowa.

Gauci sfinansował w 1611 roku remont, a w 1619 roku zamówił u Amadea Perugina obraz Wniebowzięcia do ołtarza głównego. Dzieło to pozostało do dziś ośrodkiem kultu.

22 czerwca 1883 roku Karmni Grima z Għarb usłyszała przy kaplicy kobiecy głos. Prosił ją o odmówienie trzech Zdrowaś Maryjo ku czci trzech dni, które jej ciało spoczywało w grobie. Grima zachowała to przez dwa lata dla siebie, a potem zwierzyła się Portellemu, który również usłyszał głos, z przesłaniem o męce Chrystusa.

Wkrótce potem nastąpiło uzdrowienie przypisane wstawiennictwu Maryi; źródła różnią się co do tego, czy chodziło o matkę Portellego, czy o matkę Grimy. Z uzdrowieniami wiąże się także miejscowy pobożny wierny Frenċ tal-Għarb.

Napływ pielgrzymów urósł tak bardzo, że potrzebny stał się większy kościół. 30 maja 1920 roku pobłogosławiono kamień węgielny. Neoromański kościół Andrei Vassalla stanął przed starą kaplicą, którą zachowano za ołtarzem głównym. Co do konsekracji dane są rozbieżne: wymienia się rok 1931 i 31 sierpnia 1932 roku. W 1932 roku papież Pius XI nadał tytuł bazyliki mniejszej.

Der Ursprung der Kapelle ist unbekannt. Sie hieß Tal-Ġentili, nach der adligen Familie Gentile, die sie besaß, und war Mariä Himmelfahrt geweiht. Die erste Erwähnung steht im Archiv der Kurie von Gozo, als Bischof Domenico Cubelles bei einer Visitation feststellte, dass sie gerade wiederaufgebaut worden war.

1575 ordnete der Apostolische Visitator Pietro Dusina an, die verfallene Kapelle abzubrechen. Als ein Arbeiter beim ersten Schlag den Arm brach, sah man darin ein Eingreifen von höherer Hand; die Kapelle blieb als einzige verschont. 1598 wurde Pinu Gauci Prokurator, und sie erhielt den Namen Ta' Pinu, das heißt des Philippus.

Gauci bezahlte 1611 die Instandsetzung und gab 1619 bei Amadeo Perugino ein Gemälde der Aufnahme Mariens in den Himmel für den Hochaltar in Auftrag. Dieses Werk ist bis heute der Mittelpunkt der Verehrung geblieben.

Am 22. Juni 1883 hörte Karmni Grima aus Għarb bei der Kapelle eine Frauenstimme. Diese bat sie, drei Ave Maria zu Ehren der drei Tage zu beten, die ihr Leib im Grab geruht hatte. Grima behielt es zwei Jahre für sich und vertraute es dann Portelli an, der ebenfalls eine Stimme gehört hatte, mit einer Botschaft über das Leiden Christi.

Kurz darauf folgte eine Heilung, die der Fürsprache Mariens zugeschrieben wurde; die Quellen gehen in der Frage auseinander, ob es die Mutter Portellis oder die Grimas betraf. Auch der ortsansässige Gläubige Frenċ tal-Għarb wird mit Heilungen in Verbindung gebracht.

Der Andrang nahm so zu, dass eine größere Kirche nötig wurde. Am 30. Mai 1920 wurde der Grundstein gesegnet. Die neuromanische Kirche von Andrea Vassallo entstand vor der alten Kapelle, die hinter dem Hochaltar erhalten blieb. Über die Weihe gehen die Angaben auseinander: genannt werden 1931 und der 31. August 1932. 1932 verlieh Papst Pius XI. den Titel Basilica minor.

L'origine de la chapelle est inconnue. Elle s'appelait Tal-Ġentili, du nom de la famille noble Gentile qui la possédait, et était dédiée à l'Assomption de Marie. La première mention figure dans les archives de la curie de Gozo, lorsque l'évêque Domenico Cubelles constata lors d'une visite qu'elle venait d'être reconstruite.

En 1575, le visiteur apostolique Pietro Dusina ordonna la démolition de la chapelle en ruine. Quand un ouvrier se brisa le bras au premier coup, on y vit une intervention d'en haut ; la chapelle fut la seule à être épargnée. En 1598, Pinu Gauci devint procurateur et elle reçut le nom de Ta' Pinu, c'est-à-dire de Philippe.

Gauci finança en 1611 sa remise en état et commanda en 1619 à Amadeo Perugino un tableau de l'Assomption pour le maître-autel. Cette œuvre est restée jusqu'à aujourd'hui le centre de la vénération.

Le 22 juin 1883, Karmni Grima, de Għarb, entendit près de la chapelle une voix de femme. Celle-ci lui demanda de réciter trois Ave Maria en l'honneur des trois jours pendant lesquels son corps avait reposé au tombeau. Grima garda la chose pour elle pendant deux ans, puis la confia à Portelli, qui avait lui aussi entendu une voix, porteuse d'un message sur la Passion du Christ.

Peu après survint une guérison attribuée à l'intercession de Marie ; les sources divergent sur la question de savoir s'il s'agissait de la mère de Portelli ou de celle de Grima. Le fidèle du lieu Frenċ tal-Għarb est lui aussi associé à des guérisons.

L'affluence crût au point qu'une église plus vaste devint nécessaire. La première pierre fut bénite le 30 mai 1920. L'église néoromane d'Andrea Vassallo s'éleva devant l'ancienne chapelle, conservée derrière le maître-autel. Les indications divergent quant à la consécration : on cite 1931 et le 31 août 1932. En 1932, le pape Pie XI lui conféra le titre de basilique mineure.

L'origine della cappella è sconosciuta. Si chiamava Tal-Ġentili, dalla famiglia nobile Gentile che la possedeva, ed era dedicata all'Assunzione di Maria. La prima menzione si trova nell'archivio della curia di Gozo, quando il vescovo Domenico Cubelles constatò in una visita che era appena stata ricostruita.

Nel 1575 il visitatore apostolico Pietro Dusina ordinò di demolire la cappella ormai fatiscente. Quando un operaio si ruppe un braccio al primo colpo, vi si vide un intervento dall'alto; la cappella fu l'unica a essere risparmiata. Nel 1598 Pinu Gauci divenne procuratore ed essa prese il nome di Ta' Pinu, cioè di Filippo.

Gauci finanziò nel 1611 il restauro e nel 1619 commissionò ad Amadeo Perugino un dipinto dell'Assunzione per l'altare maggiore. Quell'opera è rimasta fino a oggi il centro della venerazione.

Il 22 giugno 1883 Karmni Grima di Għarb udì presso la cappella una voce di donna. Questa le chiese di recitare tre Ave Maria in onore dei tre giorni in cui il suo corpo era rimasto nel sepolcro. Grima tenne per sé la cosa per due anni e la confidò poi a Portelli, che a sua volta aveva udito una voce, con un messaggio sulla passione di Cristo.

Poco dopo seguì una guarigione attribuita all'intercessione di Maria; le fonti divergono sul fatto che riguardasse la madre di Portelli o quella di Grima. Anche il fedele del luogo Frenċ tal-Għarb è messo in relazione con guarigioni.

L'affluenza crebbe al punto da rendere necessaria una chiesa più grande. Il 30 maggio 1920 fu benedetta la prima pietra. La chiesa neoromanica di Andrea Vassallo sorse davanti alla vecchia cappella, che fu conservata dietro l'altare maggiore. Sulla consacrazione le indicazioni divergono: si citano il 1931 e il 31 agosto 1932. Nel 1932 papa Pio XI concesse il titolo di basilica minore.

El origen de la capilla se desconoce. Se llamaba Tal-Ġentili, por la familia noble Gentile que la poseía, y estaba dedicada a la Asunción de María. La primera mención figura en el archivo de la curia de Gozo, cuando el obispo Domenico Cubelles comprobó en una visita que acababa de ser reconstruida.

En 1575 el visitador apostólico Pietro Dusina ordenó derribar la capilla, que estaba en ruinas. Cuando un operario se rompió el brazo al primer golpe, se vio en ello una intervención sobrenatural; la capilla fue la única que se salvó. En 1598 Pinu Gauci fue nombrado procurador y el lugar recibió el nombre de Ta' Pinu, es decir, de Felipe.

Gauci costeó en 1611 la restauración y encargó en 1619 a Amadeo Perugino un cuadro de la Asunción para el altar mayor. Esa obra ha seguido siendo hasta hoy el centro de la veneración.

El 22 de junio de 1883 Karmni Grima, de Għarb, oyó junto a la capilla una voz de mujer. Esta le pidió que rezara tres avemarías en honor de los tres días que su cuerpo había reposado en el sepulcro. Grima lo guardó para sí durante dos años y se lo confió después a Portelli, que también había oído una voz, con un mensaje sobre la pasión de Cristo.

Poco después se produjo una curación que se atribuyó a la intercesión de María; las fuentes discrepan sobre si se trataba de la madre de Portelli o de la de Grima. También se relaciona con curaciones al devoto local Frenċ tal-Għarb.

La afluencia creció tanto que se hizo necesaria una iglesia mayor. El 30 de mayo de 1920 se bendijo la primera piedra. La iglesia neorrománica de Andrea Vassallo se levantó delante de la vieja capilla, que se conservó detrás del altar mayor. Sobre la consagración los datos difieren: se mencionan 1931 y el 31 de agosto de 1932. En 1932 el papa Pío XI le concedió el título de basílica menor.

Vereerd wordt het schilderij van de Tenhemelopneming van Maria dat Pinu Gauci in 1619 bij Amadeo Perugino bestelde. Het hangt op het altaar van de oude kapel, die achter het hoofdaltaar van de basiliek bewaard is gebleven.

Maria wordt hier aangeroepen als de Allerheiligste Maagd van Ta' Pinu. Paus Pius XI stond bij het decreet Marianum exstat Sanctuarium van 24 mei 1935 de canonieke kroning toe; kardinaal Alexis Lépicier bekrachtigde het stuk. De plechtigheid volgde op 20 juni 1935.

De devotie is nauw verbonden met de stem die Karmni Grima op 22 juni 1883 zou hebben gehoord en met de genezingen die daarop volgden. Ta' Pinu draagt daarom de bijnaam kerk van de wonderen en geldt sinds 1932 als het nationale heiligdom van Malta en Gozo. Paus Benedictus XVI riep in 2010 op Maria hier aan te roepen onder de titel koningin van het gezin.

Czczony jest obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, który Pinu Gauci zamówił w 1619 roku u Amadea Perugina. Wisi on w ołtarzu starej kaplicy, zachowanej za ołtarzem głównym bazyliki.

Maryja jest tu wzywana jako Najświętsza Dziewica z Ta' Pinu. Papież Pius XI zezwolił na koronację kanoniczną dekretem Marianum exstat Sanctuarium z 24 maja 1935 roku; dokument potwierdził kardynał Alexis Lépicier. Sama uroczystość odbyła się 20 czerwca 1935 roku.

Kult jest ściśle związany z głosem, który Karmni Grima miała usłyszeć 22 czerwca 1883 roku, oraz z uzdrowieniami, jakie po tym nastąpiły. Ta' Pinu nosi dlatego przydomek kościoła cudów, a od 1932 roku uchodzi za sanktuarium narodowe Malty i Gozo. Papież Benedykt XVI wezwał w 2010 roku, by wzywać tu Maryję pod tytułem Królowej Rodziny.

Verehrt wird das Gemälde der Aufnahme Mariens in den Himmel, das Pinu Gauci 1619 bei Amadeo Perugino bestellte. Es hängt auf dem Altar der alten Kapelle, die hinter dem Hochaltar der Basilika erhalten geblieben ist.

Maria wird hier als Allerheiligste Jungfrau von Ta' Pinu angerufen. Papst Pius XI. gestattete mit dem Dekret Marianum exstat Sanctuarium vom 24. Mai 1935 die kanonische Krönung; Kardinal Alexis Lépicier bekräftigte das Schriftstück. Die Feier folgte am 20. Juni 1935.

Die Andacht ist eng mit der Stimme verbunden, die Karmni Grima am 22. Juni 1883 gehört haben soll, und mit den Heilungen, die darauf folgten. Ta' Pinu trägt deshalb den Beinamen Kirche der Wunder und gilt seit 1932 als das Nationalheiligtum von Malta und Gozo. Papst Benedikt XVI. rief 2010 dazu auf, Maria hier unter dem Titel Königin der Familie anzurufen.

L'objet de la vénération est le tableau de l'Assomption de Marie que Pinu Gauci commanda en 1619 à Amadeo Perugino. Il est placé sur l'autel de l'ancienne chapelle, conservée derrière le maître-autel de la basilique.

Marie y est invoquée comme la Très Sainte Vierge de Ta' Pinu. Le pape Pie XI autorisa le couronnement canonique par le décret Marianum exstat Sanctuarium du 24 mai 1935 ; le cardinal Alexis Lépicier contresigna l'acte. La cérémonie suivit le 20 juin 1935.

La dévotion est étroitement liée à la voix que Karmni Grima aurait entendue le 22 juin 1883 et aux guérisons qui s'ensuivirent. Ta' Pinu porte pour cette raison le surnom d'église des miracles et est, depuis 1932, le sanctuaire national de Malte et de Gozo. En 2010, le pape Benoît XVI invita à y invoquer Marie sous le titre de reine de la famille.

Si venera il dipinto dell'Assunzione di Maria che Pinu Gauci commissionò nel 1619 ad Amadeo Perugino. È collocato sull'altare della vecchia cappella, conservata dietro l'altare maggiore della basilica.

Qui Maria è invocata come Beatissima Vergine di Ta' Pinu. Papa Pio XI autorizzò l'incoronazione canonica con il decreto Marianum exstat Sanctuarium del 24 maggio 1935; il cardinale Alexis Lépicier ne convalidò il testo. La solennità seguì il 20 giugno 1935.

La devozione è strettamente legata alla voce che Karmni Grima avrebbe udito il 22 giugno 1883 e alle guarigioni che ne seguirono. Ta' Pinu porta perciò il soprannome di chiesa dei miracoli e dal 1932 è considerata il santuario nazionale di Malta e Gozo. Papa Benedetto XVI invitò nel 2010 a invocare qui Maria con il titolo di regina della famiglia.

Se venera el cuadro de la Asunción de María que Pinu Gauci encargó en 1619 a Amadeo Perugino. Cuelga en el altar de la vieja capilla, conservada detrás del altar mayor de la basílica.

Aquí se invoca a María como la Santísima Virgen de Ta' Pinu. El papa Pío XI autorizó la coronación canónica mediante el decreto Marianum exstat Sanctuarium del 24 de mayo de 1935; el cardenal Alexis Lépicier refrendó el documento. La ceremonia se celebró el 20 de junio de 1935.

La devoción está estrechamente ligada a la voz que Karmni Grima habría oído el 22 de junio de 1883 y a las curaciones que siguieron. Por eso Ta' Pinu lleva el sobrenombre de iglesia de los milagros y es desde 1932 el santuario nacional de Malta y Gozo. El papa Benedicto XVI invitó en 2010 a invocar aquí a María bajo el título de reina de la familia.

De basiliek is negenenveertig meter lang en zevenendertig meter breed en heeft een klokkentoren van eenenzestig meter. Andrea Vassallo ontwierp haar in neoromaanse vormen. Het gebouw staat op ongeveer zevenhonderd meter van het dorp Għarb, in het westen van Gozo.

De basiliek staat alleen in het open land, aan de rand van een steilrand, met vrij uitzicht over de omgeving. Er is geen bebouwing omheen gegroeid, zodat de kerk van ver zichtbaar is en het landschap beheerst. De klokkentoren is daarbij het herkenningspunt.

Binnen vindt u zes mozaïeken en zesenzeventig gekleurde ramen. Het schip leidt naar het hoofdaltaar; daarachter ligt de oude kapel, die bij de nieuwbouw ongeschonden bleef. Daar hangt het schilderij van de Tenhemelopneming uit 1619. De kapel heette oorspronkelijk Tal-Ġentili en droeg dezelfde toewijding als de nieuwe kerk.

Twee ruimten bij het altaar zijn van vloer tot plafond bedekt met ex-voto's. Het zijn dankgaven van gelovigen die hun genezing toeschreven aan de voorspraak van Maria, onder meer bij kanker, kinderloosheid en ongevallen. Die wanden hebben de kerk haar bijnaam bezorgd.

In 2015 en 2017 bracht het Centro Aletti mozaïeken aan op de gevel en op het voorplein. Zij beelden de geheimen van de rozenkrans uit en gelden als het grootste buitenwerk dat het atelier aan een heiligdom heeft uitgevoerd.

De basiliek is het nationale heiligdom van Malta en Gozo. Doordat de oude kapel in het nieuwe gebouw is opgenomen, blijft de opeenvolging van bouwfasen voor de bezoeker zichtbaar: de zestiende-eeuwse kern ligt achter het twintigste-eeuwse schip.

Bazylika ma czterdzieści dziewięć metrów długości i trzydzieści siedem metrów szerokości, a jej dzwonnica liczy sześćdziesiąt jeden metrów. Andrea Vassallo zaprojektował ją w formach neoromańskich. Budowla stoi około siedmiuset metrów od wsi Għarb, na zachodzie Gozo.

Bazylika stoi samotnie w otwartym krajobrazie, na skraju urwiska, z niczym niezasłoniętym widokiem na okolicę. Wokół nie wyrosła żadna zabudowa, dzięki czemu kościół widać z daleka i góruje on nad krajobrazem. Punktem rozpoznawczym jest dzwonnica.

Wewnątrz znajdą Państwo sześć mozaik i siedemdziesiąt sześć barwnych okien. Nawa prowadzi do ołtarza głównego, a za nim leży stara kaplica, nienaruszona przy budowie nowego kościoła. Wisi tam obraz Wniebowzięcia z 1619 roku. Kaplica nosiła pierwotnie nazwę Tal-Ġentili i miała to samo wezwanie co nowa świątynia.

Dwa pomieszczenia przy ołtarzu są od podłogi po sufit pokryte wotami. To dary dziękczynne wiernych, którzy swoje uzdrowienie przypisali wstawiennictwu Maryi, między innymi w chorobie nowotworowej, bezdzietności i po wypadkach. Te ściany przyniosły kościołowi jego przydomek.

W 2015 i 2017 roku Centro Aletti wykonało mozaiki na fasadzie i na dziedzińcu przed kościołem. Przedstawiają one tajemnice różańca i uchodzą za największą zewnętrzną realizację tej pracowni w jakimkolwiek sanktuarium.

Bazylika jest sanktuarium narodowym Malty i Gozo. Ponieważ starą kaplicę włączono w nową budowlę, następstwo faz budowlanych pozostaje dla odwiedzającego widoczne: szesnastowieczny rdzeń leży za dwudziestowieczną nawą.

Die Basilika ist neunundvierzig Meter lang und siebenunddreißig Meter breit und hat einen Glockenturm von einundsechzig Metern. Andrea Vassallo entwarf sie in neuromanischen Formen. Das Gebäude steht etwa siebenhundert Meter vom Dorf Għarb entfernt, im Westen von Gozo.

Die Basilika steht allein im offenen Land, am Rand einer Steilkante, mit freiem Blick über die Umgebung. Es ist keine Bebauung um sie herum gewachsen, sodass die Kirche von weitem sichtbar ist und die Landschaft beherrscht. Der Glockenturm ist dabei das Wahrzeichen.

Im Inneren finden Sie sechs Mosaiken und sechsundsiebzig farbige Fenster. Das Schiff führt zum Hochaltar; dahinter liegt die alte Kapelle, die beim Neubau unversehrt blieb. Dort hängt das Gemälde der Aufnahme Mariens in den Himmel von 1619. Die Kapelle hieß ursprünglich Tal-Ġentili und trug dasselbe Patrozinium wie die neue Kirche.

Zwei Räume beim Altar sind vom Boden bis zur Decke mit Votivgaben bedeckt. Es sind Dankgaben von Gläubigen, die ihre Heilung der Fürsprache Mariens zuschrieben, unter anderem bei Krebs, Kinderlosigkeit und Unfällen. Diese Wände haben der Kirche ihren Beinamen eingetragen.

2015 und 2017 brachte das Centro Aletti Mosaiken an der Fassade und auf dem Vorplatz an. Sie stellen die Geheimnisse des Rosenkranzes dar und gelten als die größte Außenarbeit, die das Atelier für ein Heiligtum ausgeführt hat.

Die Basilika ist das Nationalheiligtum von Malta und Gozo. Dadurch, dass die alte Kapelle in den neuen Bau einbezogen ist, bleibt die Abfolge der Bauphasen für den Besucher sichtbar: Der Kern aus dem sechzehnten Jahrhundert liegt hinter dem Schiff des zwanzigsten.

La basilique mesure quarante-neuf mètres de long et trente-sept mètres de large, et son clocher s'élève à soixante et un mètres. Andrea Vassallo la conçut dans des formes néoromanes. L'édifice se dresse à environ sept cents mètres du village de Għarb, dans l'ouest de Gozo.

La basilique est seule en pleine campagne, au bord d'un escarpement, avec une vue dégagée sur les alentours. Aucune construction ne s'est développée autour, si bien que l'église se voit de loin et domine le paysage. Le clocher en est le point de repère.

À l'intérieur, vous trouverez six mosaïques et soixante-seize verrières colorées. La nef conduit au maître-autel ; derrière celui-ci se trouve l'ancienne chapelle, restée intacte lors de la construction nouvelle. C'est là qu'est accroché le tableau de l'Assomption de 1619. La chapelle s'appelait à l'origine Tal-Ġentili et portait le même vocable que la nouvelle église.

Deux salles attenantes à l'autel sont couvertes d'ex-voto du sol au plafond. Ce sont les offrandes de fidèles qui attribuaient leur guérison à l'intercession de Marie, notamment en cas de cancer, de stérilité ou d'accident. Ces murs ont valu à l'église son surnom.

En 2015 et en 2017, le Centro Aletti a réalisé des mosaïques sur la façade et sur le parvis. Elles représentent les mystères du rosaire et passent pour le plus vaste travail extérieur que l'atelier ait exécuté pour un sanctuaire.

La basilique est le sanctuaire national de Malte et de Gozo. Comme l'ancienne chapelle a été intégrée au nouvel édifice, la succession des campagnes de construction reste lisible pour le visiteur : le noyau du seizième siècle se trouve derrière la nef du vingtième.

La basilica è lunga quarantanove metri e larga trentasette e ha un campanile di sessantuno metri. Andrea Vassallo la progettò in forme neoromaniche. L'edificio sorge a circa settecento metri dal paese di Għarb, nell'ovest di Gozo.

La basilica si erge sola in aperta campagna, sul ciglio di una scarpata, con vista libera sui dintorni. Attorno non è cresciuta alcuna costruzione, sicché la chiesa è visibile da lontano e domina il paesaggio. Il campanile ne è il punto di riferimento.

All'interno troverà sei mosaici e settantasei vetrate colorate. La navata conduce all'altare maggiore; dietro di esso si trova la vecchia cappella, rimasta intatta durante la nuova costruzione. Lì è collocato il dipinto dell'Assunzione del 1619. La cappella si chiamava in origine Tal-Ġentili e portava la stessa dedicazione della nuova chiesa.

Due ambienti presso l'altare sono coperti dal pavimento al soffitto di ex voto. Sono doni di ringraziamento di fedeli che attribuirono la propria guarigione all'intercessione di Maria, tra l'altro in casi di cancro, di sterilità e di incidenti. Quelle pareti hanno procurato alla chiesa il suo soprannome.

Nel 2015 e nel 2017 il Centro Aletti ha realizzato mosaici sulla facciata e sul sagrato. Raffigurano i misteri del rosario e sono considerati il più grande intervento esterno che l'atelier abbia eseguito per un santuario.

La basilica è il santuario nazionale di Malta e Gozo. Poiché la vecchia cappella è stata inglobata nel nuovo edificio, la successione delle fasi costruttive resta visibile al visitatore: il nucleo cinquecentesco si trova dietro la navata novecentesca.

La basílica mide cuarenta y nueve metros de largo y treinta y siete de ancho, y tiene un campanario de sesenta y un metros. Andrea Vassallo la proyectó en formas neorrománicas. El edificio se alza a unos setecientos metros del pueblo de Għarb, en el oeste de Gozo.

La basílica se levanta sola en campo abierto, al borde de un escarpe, con vistas despejadas sobre los alrededores. No ha crecido ninguna edificación a su alrededor, de modo que la iglesia se ve desde lejos y domina el paisaje. El campanario es, en ello, el punto de referencia.

Dentro encontrará usted seis mosaicos y setenta y seis vidrieras de colores. La nave conduce al altar mayor; detrás se halla la vieja capilla, que quedó intacta al construirse el nuevo templo. Allí cuelga el cuadro de la Asunción de 1619. La capilla se llamaba originalmente Tal-Ġentili y tenía la misma advocación que la iglesia nueva.

Dos salas junto al altar están cubiertas de exvotos del suelo al techo. Son ofrendas de gratitud de fieles que atribuyeron su curación a la intercesión de María, entre otros casos de cáncer, de esterilidad y de accidentes. Esas paredes le han valido a la iglesia su sobrenombre.

En 2015 y 2017 el Centro Aletti colocó mosaicos en la fachada y en la explanada delantera. Representan los misterios del rosario y están considerados la mayor obra exterior que el taller ha realizado para un santuario.

La basílica es el santuario nacional de Malta y Gozo. Al haber quedado la vieja capilla integrada en el nuevo edificio, la sucesión de las fases constructivas sigue siendo visible para el visitante: el núcleo del siglo XVI queda detrás de la nave del siglo XX.

Het feest van de Allerheiligste Maagd van Ta' Pinu valt op 22 juni, de dag waarop Karmni Grima in 1883 de stem zou hebben gehoord. De oude kapel en de basiliek zijn daarnaast gewijd aan de Tenhemelopneming van Maria, die op 15 augustus wordt gevierd.

Paus Pius XI vaardigde op 24 mei 1935 het decreet Marianum exstat Sanctuarium uit voor de kroning van het schilderij. De kroning zelf vond plaats op 20 juni 1935. Op 10 augustus 1932 had de kerk al de titel basilica minor gekregen.

Drie pausen bezochten het heiligdom. Johannes Paulus II droeg er op 26 mei 1990 de mis op. Benedictus XVI kwam op 18 april 2010 en schonk een Gouden Roos, met de aansporing Maria aan te roepen als koningin van het gezin. Paus Franciscus bezocht Ta' Pinu op 2 april 2022.

Maltese en Gozitaanse emigranten stichtten heiligdommen van Ta' Pinu in de Verenigde Staten en in Australië, onder meer in de staat Victoria, om de devotie in hun nieuwe woonplaats voort te zetten.

Święto Najświętszej Dziewicy z Ta' Pinu przypada 22 czerwca, w dniu, w którym Karmni Grima miała w 1883 roku usłyszeć głos. Stara kaplica i bazylika są ponadto poświęcone Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, obchodzonemu 15 sierpnia.

Papież Pius XI wydał 24 maja 1935 roku dekret Marianum exstat Sanctuarium w sprawie koronacji obrazu. Sama koronacja odbyła się 20 czerwca 1935 roku. Już 10 sierpnia 1932 roku kościół otrzymał tytuł bazyliki mniejszej.

Sanktuarium odwiedziło trzech papieży. Jan Paweł II odprawił tu mszę 26 maja 1990 roku. Benedykt XVI przybył 18 kwietnia 2010 roku i podarował Złotą Różę, zachęcając, by wzywać Maryję jako Królową Rodziny. Papież Franciszek odwiedził Ta' Pinu 2 kwietnia 2022 roku.

Emigranci z Malty i Gozo założyli sanktuaria Ta' Pinu w Stanach Zjednoczonych i w Australii, między innymi w stanie Wiktoria, aby kontynuować to nabożeństwo w nowych miejscach zamieszkania.

Das Fest der Allerheiligsten Jungfrau von Ta' Pinu fällt auf den 22. Juni, den Tag, an dem Karmni Grima 1883 die Stimme gehört haben soll. Die alte Kapelle und die Basilika sind daneben Mariä Himmelfahrt geweiht, die am 15. August gefeiert wird.

Papst Pius XI. erließ am 24. Mai 1935 das Dekret Marianum exstat Sanctuarium für die Krönung des Gemäldes. Die Krönung selbst fand am 20. Juni 1935 statt. Am 10. August 1932 hatte die Kirche bereits den Titel Basilica minor erhalten.

Drei Päpste besuchten das Heiligtum. Johannes Paul II. feierte dort am 26. Mai 1990 die Messe. Benedikt XVI. kam am 18. April 2010 und schenkte eine Goldene Rose, mit der Ermunterung, Maria als Königin der Familie anzurufen. Papst Franziskus besuchte Ta' Pinu am 2. April 2022.

Maltesische und gozitanische Auswanderer gründeten Heiligtümer von Ta' Pinu in den Vereinigten Staaten und in Australien, unter anderem im Staat Victoria, um die Andacht an ihrem neuen Wohnort fortzusetzen.

La fête de la Très Sainte Vierge de Ta' Pinu tombe le 22 juin, jour où Karmni Grima aurait entendu la voix en 1883. L'ancienne chapelle et la basilique sont en outre dédiées à l'Assomption de Marie, célébrée le 15 août.

Le pape Pie XI publia le 24 mai 1935 le décret Marianum exstat Sanctuarium pour le couronnement du tableau. Le couronnement lui-même eut lieu le 20 juin 1935. Le 10 août 1932, l'église avait déjà reçu le titre de basilique mineure.

Trois papes ont visité le sanctuaire. Jean-Paul II y célébra la messe le 26 mai 1990. Benoît XVI vint le 18 avril 2010 et offrit une Rose d'or, en invitant à invoquer Marie comme reine de la famille. Le pape François s'est rendu à Ta' Pinu le 2 avril 2022.

Des émigrants maltais et gozitains ont fondé des sanctuaires de Ta' Pinu aux États-Unis et en Australie, notamment dans l'État de Victoria, afin de perpétuer la dévotion dans leur nouveau pays.

La festa della Beatissima Vergine di Ta' Pinu cade il 22 giugno, giorno in cui nel 1883 Karmni Grima avrebbe udito la voce. La vecchia cappella e la basilica sono inoltre dedicate all'Assunzione di Maria, che si celebra il 15 agosto.

Papa Pio XI emanò il 24 maggio 1935 il decreto Marianum exstat Sanctuarium per l'incoronazione del dipinto. L'incoronazione stessa ebbe luogo il 20 giugno 1935. Il 10 agosto 1932 la chiesa aveva già ricevuto il titolo di basilica minore.

Tre papi hanno visitato il santuario. Giovanni Paolo II vi celebrò la messa il 26 maggio 1990. Benedetto XVI venne il 18 aprile 2010 e donò una Rosa d'Oro, esortando a invocare Maria come regina della famiglia. Papa Francesco visitò Ta' Pinu il 2 aprile 2022.

Emigranti maltesi e gozitani fondarono santuari di Ta' Pinu negli Stati Uniti e in Australia, tra l'altro nello stato di Victoria, per proseguire la devozione nella loro nuova patria.

La fiesta de la Santísima Virgen de Ta' Pinu cae el 22 de junio, día en que Karmni Grima habría oído la voz en 1883. La vieja capilla y la basílica están dedicadas además a la Asunción de María, que se celebra el 15 de agosto.

El papa Pío XI promulgó el 24 de mayo de 1935 el decreto Marianum exstat Sanctuarium para la coronación del cuadro. La coronación misma tuvo lugar el 20 de junio de 1935. El 10 de agosto de 1932 la iglesia había recibido ya el título de basílica menor.

Tres papas visitaron el santuario. Juan Pablo II celebró allí la misa el 26 de mayo de 1990. Benedicto XVI vino el 18 de abril de 2010 y regaló una Rosa de Oro, con la exhortación a invocar a María como reina de la familia. El papa Francisco visitó Ta' Pinu el 2 de abril de 2022.

Emigrantes malteses y gozitanos fundaron santuarios de Ta' Pinu en los Estados Unidos y en Australia, entre otros lugares en el estado de Victoria, para dar continuidad a la devoción en su nueva tierra.