Van advocaat tot priesterOd adwokata do kapłanaVom Advokaten zum PriesterDe l'avocat au prêtreDa avvocato a sacerdoteDe abogado a sacerdote
Alfonso Maria de Liguori werd op 27 september 1696 geboren in Marianella, even buiten Napels, als oudste kind van een adellijke familie. Hij was zo begaafd dat hij al op zestienjarige leeftijd doctor in de beide rechten werd.
Ruim tien jaar werkte hij als advocaat in Napels. Volgens de overlevering was een verloren rechtszaak in 1723 het moment waarop hij de advocatuur vaarwel zei en zich aan de Kerk wijdde.
In 1726 werd hij tot priester gewijd. Hij werkte in de armste wijken van Napels, onder dagloners en straatarmen die de Kerk nauwelijks bereikte, en organiseerde er avondbijeenkomsten voor gebed en catechese.
Alfons Maria de Liguori przyszedł na świat 27 września 1696 roku w Marianelli, tuż pod Neapolem, jako najstarsze dziecko szlacheckiej rodziny. Był tak uzdolniony, że już jako szesnastolatek został doktorem obojga praw.
Przez ponad dziesięć lat pracował jako adwokat w Neapolu. Według przekazu przegrany proces w 1723 roku był chwilą, w której pożegnał się z palestrą i oddał się służbie Kościołowi.
W 1726 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w najbiedniejszych dzielnicach Neapolu, wśród wyrobników i ludzi ulicy, do których Kościół prawie nie docierał, i organizował tam wieczorne spotkania modlitwy i katechezy.
Alfonso Maria de Liguori wurde am 27. September 1696 in Marianella vor den Toren Neapels als ältestes Kind einer Adelsfamilie geboren. Er war so begabt, dass er schon mit sechzehn Jahren zum Doktor beider Rechte promoviert wurde.
Über zehn Jahre arbeitete er als Advokat in Neapel. Der Überlieferung nach war ein verlorener Prozess im Jahr 1723 der Augenblick, in dem er der Rechtspraxis den Rücken kehrte und sich der Kirche widmete.
1726 wurde er zum Priester geweiht. Er wirkte in den ärmsten Vierteln Neapels, unter Tagelöhnern und Obdachlosen, die die Kirche kaum erreichte, und veranstaltete dort Abendversammlungen zu Gebet und Katechese.
Alfonso Maria de Liguori naquit le 27 septembre 1696 à Marianella, aux portes de Naples, aîné d'une famille noble. Il était si doué qu'il obtint dès seize ans le doctorat en droit civil et en droit canonique.
Pendant plus de dix ans, il exerça comme avocat à Naples. Selon la tradition, un procès perdu en 1723 fut le moment où il quitta le barreau pour se consacrer à l'Église.
Ordonné prêtre en 1726, il travailla dans les quartiers les plus pauvres de Naples, auprès de journaliers et de gens de la rue que l'Église atteignait à peine, et y organisa des réunions du soir de prière et de catéchèse.
Alfonso Maria de Liguori nacque il 27 settembre 1696 a Marianella, alle porte di Napoli, primogenito di una famiglia nobile. Era così dotato che a sedici anni ottenne già la laurea in diritto civile e canonico.
Per oltre dieci anni esercitò l'avvocatura a Napoli. Secondo la tradizione, una causa persa nel 1723 fu il momento in cui lasciò il foro per dedicarsi alla Chiesa.
Ordinato sacerdote nel 1726, lavorò nei quartieri più poveri di Napoli, tra braccianti e gente di strada che la Chiesa raggiungeva a stento, e vi organizzò incontri serali di preghiera e catechesi.
Alfonso María de Liguori nació el 27 de septiembre de 1696 en Marianella, a las puertas de Nápoles, primogénito de una familia noble. Era tan dotado que a los dieciséis años ya se doctoró en ambos derechos.
Durante más de diez años ejerció como abogado en Nápoles. Según la tradición, un pleito perdido en 1723 fue el momento en que dejó la abogacía para entregarse a la Iglesia.
Ordenado sacerdote en 1726, trabajó en los barrios más pobres de Nápoles, entre jornaleros y gente de la calle a quienes la Iglesia apenas llegaba, y organizó allí reuniones nocturnas de oración y catequesis.
Redemptoristen, bisschop, schrijverRedemptoryści, biskup, pisarzRedemptoristen, Bischof, SchriftstellerRédemptoriste, évêque, écrivainRedentorista, vescovo, scrittoreRedentorista, obispo, escritor
In 1730 verbleef hij in de bergen boven de kust van Amalfi en ontmoette hij daar herders en boeren die zonder enige geestelijke zorg leefden. Dat werd de aanleiding voor een nieuwe gemeenschap: in 1732 stichtte hij in Scala de Congregatie van de Allerheiligste Verlosser, de redemptoristen, om het evangelie aan de armen op het platteland te brengen.
Zijn geschriften maakten hem in heel Europa bekend. In zijn Theologia moralis zocht hij een middenweg tussen strengheid en laksheid, en zijn handboeken voor biechtvaders werden veel gelezen. Hij schreef ook De heerlijkheden van Maria en de Bezoeken aan het Heilig Sacrament, en het kerstlied Tu scendi dalle stelle wordt aan hem toegeschreven.
In 1762 benoemde paus Clemens XIII hem tegen zijn zin tot bisschop van Sant'Agata de' Goti. Als bisschop werkte hij aan de vorming van priesters. In 1775 mocht hij wegens zijn zwakke gezondheid aftreden en trok hij zich terug in Pagani, waar hij op 1 augustus 1787 overleed.
W 1730 roku przebywał w górach nad wybrzeżem Amalfi i spotkał tam pasterzy oraz rolników żyjących bez jakiejkolwiek opieki duszpasterskiej. To stało się początkiem nowej wspólnoty: w 1732 roku założył w Scali Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela, czyli redemptorystów, aby głosić Ewangelię ubogim na wsi.
Jego pisma przyniosły mu sławę w całej Europie. W Theologia moralis szukał drogi środka między surowością a pobłażliwością, a jego podręczniki dla spowiedników były szeroko czytane. Napisał też Chwałę Maryi oraz Nawiedzenia Najświętszego Sakramentu, a bożonarodzeniowa pieśń Tu scendi dalle stelle przypisywana jest właśnie jemu.
W 1762 roku papież Klemens XIII mianował go wbrew jego woli biskupem Sant'Agata de' Goti. Jako biskup zajmował się formacją kapłanów. W 1775 roku, z powodu słabego zdrowia, mógł zrezygnować i wycofał się do Pagani, gdzie 1 sierpnia 1787 roku zmarł.
1730 hielt er sich in den Bergen über der Küste von Amalfi auf und begegnete dort Hirten und Bauern, die ohne jede geistliche Betreuung lebten. Daraus entstand eine neue Gemeinschaft: 1732 gründete er in Scala die Kongregation vom Heiligsten Erlöser, die Redemptoristen, um den Armen auf dem Land das Evangelium zu bringen.
Seine Schriften machten ihn in ganz Europa bekannt. In seiner Theologia moralis suchte er einen Mittelweg zwischen Strenge und Laxheit, und seine Handbücher für Beichtväter wurden viel gelesen. Er schrieb auch Die Herrlichkeiten Mariens und die Besuchungen des Allerheiligsten Sakraments; das Weihnachtslied Tu scendi dalle stelle wird ihm zugeschrieben.
1762 ernannte Papst Klemens XIII. ihn gegen seinen Willen zum Bischof von Sant'Agata de' Goti. Als Bischof widmete er sich der Priesterausbildung. 1775 durfte er aus gesundheitlichen Gründen zurücktreten und zog sich nach Pagani zurück, wo er am 1. August 1787 starb.
En 1730, il séjourna dans les montagnes dominant la côte amalfitaine et y rencontra des bergers et des paysans qui vivaient sans aucun soin spirituel. De là naquit une nouvelle communauté : en 1732, il fonda à Scala la Congrégation du Très-Saint-Rédempteur, les rédemptoristes, pour porter l'Évangile aux pauvres des campagnes.
Ses écrits le firent connaître dans toute l'Europe. Dans sa Theologia moralis, il chercha une voie moyenne entre rigorisme et laxisme, et ses manuels pour confesseurs furent largement lus. Il écrivit aussi Les Gloires de Marie et les Visites au Saint-Sacrement, et le chant de Noël Tu scendi dalle stelle lui est attribué.
En 1762, le pape Clément XIII le nomma, contre son gré, évêque de Sant'Agata de' Goti. Il s'y consacra à la formation des prêtres. En 1775, sa santé fragile lui permit de démissionner et il se retira à Pagani, où il mourut le 1er août 1787.
Nel 1730 soggiornò sui monti sopra la costa di Amalfi e vi incontrò pastori e contadini che vivevano privi di ogni assistenza spirituale. Da lì nacque una nuova comunità: nel 1732 fondò a Scala la Congregazione del Santissimo Redentore, i redentoristi, per portare il Vangelo ai poveri delle campagne.
I suoi scritti lo resero noto in tutta Europa. Nella Theologia moralis cercò una via di mezzo tra rigorismo e lassismo, e i suoi manuali per confessori furono molto letti. Scrisse anche Le glorie di Maria e le Visite al Santissimo Sacramento, e il canto natalizio Tu scendi dalle stelle gli è attribuito.
Nel 1762 papa Clemente XIII lo nominò, contro la sua volontà, vescovo di Sant'Agata de' Goti. Da vescovo si dedicò alla formazione dei sacerdoti. Nel 1775, per la salute fragile, poté dimettersi e si ritirò a Pagani, dove morì il 1° agosto 1787.
En 1730 estuvo en las montañas sobre la costa de Amalfi y allí conoció a pastores y campesinos que vivían sin ninguna atención espiritual. De ahí nació una nueva comunidad: en 1732 fundó en Scala la Congregación del Santísimo Redentor, los redentoristas, para llevar el Evangelio a los pobres del campo.
Sus escritos lo hicieron conocido en toda Europa. En su Theologia moralis buscó un camino intermedio entre el rigorismo y el laxismo, y sus manuales para confesores fueron muy leídos. Escribió también Las glorias de María y las Visitas al Santísimo Sacramento, y el villancico Tu scendi dalle stelle se le atribuye.
En 1762 el papa Clemente XIII lo nombró, contra su voluntad, obispo de Sant'Agata de' Goti. Como obispo se dedicó a la formación de los sacerdotes. En 1775, por su frágil salud, pudo renunciar y se retiró a Pagani, donde murió el 1 de agosto de 1787.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatVénération et patronageVenerazione e patronatoVeneración y patronazgo
In 1816 werd Alfonsus zaligverklaard; op 26 mei 1839 verklaarde paus Gregorius XVI hem heilig. In 1871 verhief Pius IX hem tot kerkleraar, en in 1950 riep Pius XII hem uit tot patroon van biechtvaders en moraaltheologen.
Die patronaten passen bij zijn levenswerk: hij leerde biechtvaders barmhartig en toch helder te zijn. Ook de pastoor van Ars stond later bekend als biechtvader.
De redemptoristen droegen zijn devotie de wereld in. In 1866 vertrouwde Pius IX hun het icoon van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand toe, dat zij sindsdien overal bekend maakten. Zijn gebeente rust in Pagani.
W 1816 roku Alfons został beatyfikowany, a 26 maja 1839 roku papież Grzegorz XVI ogłosił go świętym. W 1871 roku Pius IX nadał mu tytuł doktora Kościoła, a w 1950 roku Pius XII ustanowił go patronem spowiedników i teologów moralistów.
Te patronaty wynikają z jego dzieła życia: uczył spowiedników, jak być miłosiernym i jednocześnie jasnym. Wielkim spowiednikiem był później także proboszcz z Ars.
Redemptoryści zanieśli jego pobożność na cały świat. W 1866 roku Pius IX powierzył im ikonę Matki Bożej Nieustającej Pomocy, którą od tamtej pory wszędzie upowszechniali. Jego doczesne szczątki spoczywają w Pagani.
1816 wurde Alfons seliggesprochen, am 26. Mai 1839 sprach Papst Gregor XVI. ihn heilig. 1871 erhob Pius IX. ihn zum Kirchenlehrer, und 1950 erklärte Pius XII. ihn zum Patron der Beichtväter und Moraltheologen.
Diese Patronate passen zu seinem Lebenswerk: Er lehrte Beichtväter, barmherzig und dennoch klar zu sein. Als Beichtvater berühmt wurde später auch der Pfarrer von Ars.
Die Redemptoristen trugen seine Frömmigkeit in die Welt. 1866 vertraute Pius IX. ihnen die Ikone Unserer Lieben Frau von der immerwährenden Hilfe an, die sie seither überall bekannt machten. Seine Gebeine ruhen in Pagani.
Béatifié en 1816, Alphonse fut canonisé le 26 mai 1839 par Grégoire XVI. En 1871, Pie IX le proclama docteur de l'Église et, en 1950, Pie XII le déclara patron des confesseurs et des théologiens moralistes.
Ces patronages correspondent à l'œuvre de sa vie : il apprit aux confesseurs à être miséricordieux tout en restant clairs. Le curé d'Ars devait lui aussi devenir célèbre comme confesseur.
Les rédemptoristes portèrent sa dévotion à travers le monde. En 1866, Pie IX leur confia l'icône de Notre-Dame du Perpétuel Secours, qu'ils firent connaître partout depuis. Ses restes reposent à Pagani.
Beatificato nel 1816, Alfonso fu canonizzato il 26 maggio 1839 da Gregorio XVI. Nel 1871 Pio IX lo proclamò dottore della Chiesa e nel 1950 Pio XII lo dichiarò patrono dei confessori e dei teologi moralisti.
Questi patronati rispecchiano l'opera della sua vita: insegnò ai confessori a essere misericordiosi e insieme chiari. Anche il curato d'Ars sarebbe diventato famoso come confessore.
I redentoristi portarono la sua devozione nel mondo. Nel 1866 Pio IX affidò loro l'icona della Madonna del Perpetuo Soccorso, che da allora hanno diffuso ovunque. I suoi resti riposano a Pagani.
Beatificado en 1816, Alfonso fue canonizado el 26 de mayo de 1839 por Gregorio XVI. En 1871 Pío IX lo proclamó doctor de la Iglesia y en 1950 Pío XII lo declaró patrono de los confesores y de los teólogos moralistas.
Esos patronazgos responden a la obra de su vida: enseñó a los confesores a ser misericordiosos y a la vez claros. También el cura de Ars se haría célebre como confesor.
Los redentoristas llevaron su devoción por el mundo. En 1866 Pío IX les confió el icono de Nuestra Señora del Perpetuo Socorro, que desde entonces difundieron por todas partes. Sus restos reposan en Pagani.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, iconographie et dévotionFesta, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 1 augustus, de dag waarop hij in 1787 stierf. Vooral in Pagani en in de kerken van de redemptoristen wordt die dag met een plechtige eucharistieviering gevierd.
Op afbeeldingen draagt hij het bisschopsgewaad met mijter en kromstaf, meestal met een boek voor zijn geschriften en een kruisbeeld in de hand. Vaak staat er ook een Mariabeeld bij, verwijzing naar zijn grote devotie tot de Moeder van God.
Wie zijn voorspraak wil vragen, kiest doorgaans een beeld, een gebedskaart of een medaille voor thuis of onderweg. In de Alfonsus-collectie vindt u devotionalia rond deze heilige.
Jego wspomnienie przypada 1 sierpnia, w dniu śmierci w 1787 roku. Szczególnie w Pagani i w kościołach redemptorystów obchodzi się je uroczystą Eucharystią.
Na wizerunkach ma szaty biskupie z mitrą i pastorałem, zwykle z księgą jako znakiem pism oraz krucyfiksem w dłoni. Często towarzyszy mu też wizerunek Maryi, nawiązanie do jego wielkiego nabożeństwa do Matki Bożej.
Kto chce prosić go o wstawiennictwo, wybiera zwykle figurkę, obrazek modlitewny lub medalik do domu albo na drogę. W kolekcji świętego Alfonsa znajdą Państwo dewocjonalia związane z tym świętym.
Sein Gedenktag ist der 1. August, der Tag seines Todes im Jahr 1787. Vor allem in Pagani und in den Kirchen der Redemptoristen wird er mit einem feierlichen Gottesdienst begangen.
Auf Bildern trägt er das Bischofsgewand mit Mitra und Krummstab, meist mit einem Buch für seine Schriften und einem Kruzifix in der Hand. Oft steht ein Marienbild dabei, ein Hinweis auf seine große Verehrung der Muttergottes.
Wer seine Fürsprache erbitten möchte, wählt meist eine Figur, ein Gebetsbild oder eine Medaille für zu Hause oder unterwegs. In der Alfons-Kollektion finden Sie Devotionalien rund um diesen Heiligen.
Sa fête tombe le 1er août, jour de sa mort en 1787. À Pagani et dans les églises des rédemptoristes surtout, elle est célébrée par une eucharistie solennelle.
Sur les images, il porte le costume d'évêque avec la mitre et la crosse, le plus souvent avec un livre pour ses écrits et un crucifix à la main. Une image de Marie l'accompagne souvent, rappel de sa grande dévotion à la Mère de Dieu.
Pour demander son intercession, on choisit d'ordinaire une statue, une image de prière ou une médaille, à la maison ou en chemin. La collection saint Alphonse réunit des objets de dévotion autour de ce saint.
La sua festa cade il 1° agosto, giorno della morte nel 1787. Soprattutto a Pagani e nelle chiese dei redentoristi viene celebrata con una solenne Eucaristia.
Nelle immagini indossa le vesti episcopali con mitra e pastorale, per lo più con un libro per i suoi scritti e un crocifisso in mano. Spesso compare anche un'immagine di Maria, richiamo alla sua grande devozione alla Madre di Dio.
Chi desidera chiedere la sua intercessione sceglie di solito una statuina, un'immagine di preghiera o una medaglia, per la casa o per il viaggio. Nella collezione di sant'Alfonso trova oggetti di devozione legati a questo santo.
Su fiesta es el 1 de agosto, día de su muerte en 1787. Sobre todo en Pagani y en las iglesias de los redentoristas se celebra con una eucaristía solemne.
En las imágenes viste el atuendo episcopal con mitra y báculo, casi siempre con un libro por sus escritos y un crucifijo en la mano. A menudo lo acompaña una imagen de María, alusión a su gran devoción a la Madre de Dios.
Quien desea pedir su intercesión suele elegir una figura, una estampa de oración o una medalla, para el hogar o el camino. En la colección de san Alfonso encontrará objetos de devoción en torno a este santo.
